Με είχαν προειδοποιήσει για τη Νότια Αφρική αλλά έκανα το λάθος να πάρω στο ταξίδι την αγαπημένη μου Tumi βαλίτσα. Ο «ασφαλής σχεδιασμός» μου έφτασε στο να μην έχω αντικείμενα αξίας αλλά δεν έφτασε μέχρι και το τι είδους βαλίτσα θα έπρεπε να κουβαλάω. Το αποτέλεσμα ήταν να την παραλάβω στο Cape Town με φευγάτη κλειδαριά, ψαγμένη ενδελεχώς και με τα ρούχα άνω-κάτω. Η αναφορά του προβλήματος στην South African Airlines δεν συγκίνησε ιδιαίτερα κανέναν συνομιλητή μου. Προφανώς γνωστό το πρόβλημα.
Στα ξενοδοχεία υπάρχουν παντού αναρτημένες προειδοποιήσεις. Οι διευθύνσεις των ξενοδοχείων αποποιούνται κάθε ευθύνης για κλοπές, ληστείες και οτιδήποτε άλλο δυσάρεστο μπορεί να συμβεί. Τέλος. Δική σου ευθύνη να μην επιλέγεις σκοτεινά δρομάκια (Cape Town), ή να μην κυκλοφορείς γενικώς μετά τη δύση το ήλιου (Johannesburg).
Γι αυτό το λόγο άλλωστε στο Joh’burg το ξενοδοχείο είναι εγκατεστημένο σε ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο με πολλά ρεστωράν, μπαρ, ελληνικά ουζερί (στο Nelson Mandela Square), σινεμά και θέατρα. Έτσι που να μπορείς(;) να ζήσεις(;) χωρίς να μετακινηθείς.
O Mandela είναι παντού... όπως και οι Έλληνες (πιό πίσω διακρίνεται το oyzeri του Pappas).
Είναι όμως φυσικό φαινόμενο όλη αυτή η εγκληματικότητα. Μετά την πτώση του απαρτχάιντ, μπορεί να έχει επιβληθεί το black enpowerment (η δημιουργία επιχειρηματικών σχημάτων με μετόχους μαύρους ή μαύρες NGOs), αλλά φυσικά δεν μπορεί να αλλάξει μέσα σε τόσο λίγο καιρό η κατανομή του πλούτου. Φυσικά ήδη έχουν εμφανιστεί οι πρώτοι μαύροι γιάπις με τα ωραία τους πλούσια αυτοκίνητα, με τις κοκέτες μαύρες φίλες τους που κάνουν τα ψώνια τους αποκλειστικά σε καταστήματα με ακριβές επώνυμες φίρμες (και έχουν μετατραπεί κι αυτοί σε στόχους ληστών).
Οι κρατικές προσπάθειες τώρα στρέφονται στο να διαθέτουν πόρους από την ανεβασμένη φορολογία της μεγάλης ακίνητης περιουσίας προς την κατασκευή μικρών και φθηνών σπιτιών στα townships, στις τεράστιες παραγκουπόλεις δηλαδή που έχουν αναπτυχθεί στα μεγάλα αστικά κέντρα. Σε αντίθεση με τους δικούς μας μπακάληδες, οι Νοτιοαφρικανοί δεν κυνηγάνε τη φορολογία του εισοδήματος γιατί ξέρουν ότι αυτό είναι που κινεί την κατανάλωση και άρα την έμμεση φορολογία.
Οι καλύβες απο τσίγκο σιγά-σιγά αντικαθίστανται με κρατικά έξοδα, απο μικρά κανονικά σπίτια με τρεχούμενο νερό και τουαλέτα.
Η χώρα περιμένει να φιλοξενήσει του χρόνου το ποδοσφαιρικό Mundial. Έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο εργοτάξιο. Οι δρόμοι ξαναφτιάχνονται, διαπλατύνονται και κατασκευάζονται νέοι, όπως και στάδια και άλλες υποδομές. Προς το παρόν λοιπόν υπάρχουν δουλειές, κυκλοφορεί το χρήμα και γίνεται τζίρος και στα townships.
Ένα αξέχαστο γεύμα τριών πιάτων στο καταπληκτικό Ginja του Cape Town συνοδεία πολύ καλού Νοτιοαφρικάνικου καμπερνέ κόστισε 30ευρώ το άτομο. Το Ginja είναι ένα από τα τρία καλύτερα εστιατόρια της χώρας (δείτε τα σχετικά reviews) και δεν είναι καθόλου δήθεν. Το μενού όπως και σε πολλά άλλα πολύ καλά ρεστωράν αναφέρει τιμές με βάση τον αριθμό των πιάτων και δεν μπαίνουν στη λογική να κοστολογούν το κάθε τι. Στεγάζεται σε ένα φθηνό χώρο που θα μπορούσε να είναι και αποθήκη και μπορείς να φας μόνο ένα (1) οποιοδήποτε κύριο πιάτο με 10 ευρώ! Και μιλάμε για αξέχαστη γευστική εμπειρία.
Κι όμως είναι η είσοδος του εστιατορίου!
Όλα τα μεγάλα και καλά ρεστωράν έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα Street Smart. Σε κάθε λογαριασμό χρεώνουν μισό ευρώ (κατά προαίρεση και περισσότερα) και τα χρήματα διατίθενται στα παιδιά που ζουν στο δρόμο. Μπορεί να ακούγεται σαν «σταγόνα στον ωκεανό» αλλά από τη μία το ποσό είναι τόσο μικρό που κανείς δεν αισθάνεται να επιβαρύνεται ιδιαίτερα και από την άλλη όταν μαζεύονται τα ποσά από όλα τα εστιατόρια του πλάνου, μαζεύονται αρκετά για να αλλάξουν τις συνθήκες ζωής έστω και λίγων παιδιών.
Και λίγα τουριστικά:
Αν βρεθείτε στη γειτονιά του Cape Town η καλύτερη βόλτα πέρα από το πανέμορφο waterfront που θυμίζει αρκετά Sydney,
είναι νότια μέχρι το εθνικό πάρκο του ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας. Το πιο νοτιοδυτικό σημείο της ηπείρου.
Η θέα της θάλασσας από το φάρο προκαλεί ίλιγγο.
Στην περιοχή επιβάλλεται προσοχή, οι μπαμπουίνοι μόλις δουν τροφή θα τη διεκδικήσουν με κάθε τρόπο. Μετά ακολουθώντας την παραλία θα περάσετε από το boulders όπου έχουν μια μικρή αποικία πιγκουίνοι (που έχουν συνηθίσει την ανθρώπινη παρουσία)
και μετά ακολουθεί η κουκλίστικη μικρή πόλη Simon’s Town με τα βικτωριανά κτίρια. Συνεχίζοντας παραλιακά σταματήστε αν έχετε κουράγιο στο Fish Hoek για σερφ.
Οι μεγάλοι λευκοί καρχαρίες που συχνάζουν γύρω από το Seal Island που βρίσκεται πιο μέσα στον κόλπο, μπορεί να αποφασίσουν να αφήσουν για λίγο το μεζέ φώκιας για μεζέ σέφερ. Καλού – κακού υπάρχουν φυλάκια που προσέχουν για καρχαρίες και ειδοποιούν με σειρήνες τους σέρφερς αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ο καρχαρίας δεν έχει κάνει σύμβαση να κάνει επίσημη εμφάνιση. Οι πιο τολμηροί μπορούν να καταδυθούν σε κλουβί ανάμεσα στους καρχαρίες.
Για να φτάσετε στην οινοπαραγωγική περιοχή του Stellebosch θα διασχίσετε αυτό το δρόμο, αλλά αν έχει κύμα ετοιμαστείτε για περιπέτεια.
Μια γενναία δόση νεοελληνικού πολιτισμού θα πάρουν οι έλληνες της νοτιοαφρικανικής διασποράς τον Οκτώβρη. Στο Emperor’s Casino εμφανίζεται η Πέγκυ Ζήνα και ο Καραφώτης…
Εξαιρετικά αφιερωμένο στους δημάρχους που ποτέ δεν επέβαλλαν τον καθαρισμό των "πυρομαχικών", αφιερωμένο στους οικοπεδούχους αλλά και σε όσους έχουν σπίτια δίπλα σε τέτοια οικόπεδα και ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να ασχοληθούν επειδή θεωρούσαν δεδομένο το κράτος. Τον έβλεπα τον άλλο, στην TV να καταβρέχει τα ξερόχορτα ύψους ενός μέτρου δίπλα απο το σπίτι του και μονολογούσα "γιατί να μην καείς δηλαδή";
...που έπεσε σε σένα ο κλήρος να χωρίσεις δύο γαιδουριών άχυρα!
Βλέπεις η επιστήμη σου σε οδήγησε να αναλάβεις θεσμικό ρόλο σε ένα κράτος που ακόμα δεν έχει αποφασίσει να χωρίσει αυτά τα άχυρα στα δύο.
Τώρα λοιπόν η εκκλησία έφτασε (μετά την απαγόρευση του μαθήματος της σεξολογίας στα σχολεία) να έχει και λόγο στη γραφή της ιστορίας.
Όποιος έχει ταξιδέψει στην Ελλάδα ξέρει πολύ καλά ποια είναι η αλήθεια. Στην Αγία Παρασκευή στης Καλαμπάκας, στο Νεκρομαντείο του Αχέροντα, παντού!
Λες τώρα που κόπηκαν οι βλάσφημες σκηνές του Γαβρά να πιστέψουμε όλοι οτι οι χριστιανοί φέρθηκαν με απέραντη τρυφερότητα στα αρχαία μνημεία; Να διαγράψουμε απο την ιστορία οτι ο Θεοδόσιος κατέστρεψε όλους τους ναούς της Ολυμπίας; Οι μεγαλύτερες καταστροφές του αρχαιοελληνικού κάλους έγιναν απο τους Έρουλους και τους χριστιανούς.
Να πιστέψουμε οτι απλώς έτυχε οι μαθητές των ελληνικών σχολείων δεν έχουν ιδέα για την προχριστιανική ελληνική σκέψη;
Κι όλοι εμείς που γεμάτοι υποκριτική οργή τώρα το κάνουμε θέμα, πότε πιέσαμε τα πολιτικά κόμματα εξουσίας να κάνουν πράξη το διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους (που δεν γίνεται για να μη χάσουν ψήφους από το κοτσοφόρο εκκλησίασμα);
Και μ' αρέσει που βλέπουμε με περιφρόνηση το Ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς. Που ανατριχιάζαμε όταν οι Ταλιμπάν κατέστρεφαν τα τεράστια αγάλματα του Βούδα. Που βλέπουμε τους μουσουλμάνους σαν αγράμματους χειραγωγούμενους!
Πρόσφατα βρέθηκα στις ανατολικές ακτές του Καναδά. Στα εκεί εστιατόρια καταναλώνονται κατά κύριο λόγο αστακοί και μοσχαρίσιο κρέας.
Η καλύτερη λύση όταν θες να φας κρέας είναι η αλυσίδα εστιατορίων KEG που πραγματικά είναι μοναδική εμπειρία σε περίπτωση που είστε αμετανόητοι κρεατοφάγοι. Πραγματικά το «New York strip» που παρήγγειλα ήταν ένα από τα νοστιμότερα κρέατα που έχω δοκιμάσει (της Αργεντινής συμπεριλαμβανομένης) και φυσικά πολύ-πολύ ανώτερα γευστικά από τα αυτά που μας σερβίρονται ακόμα και από «Αργεντίνικα» μαγαζιά. Απ ότι μου εξήγησαν μετά, τα κρέατα της αλυσίδας παράγονται ειδικά γι αυτούς από φάρμες αποκλειστικής συνεργασίας με ειδικές οδηγίες.
Είμαι οπαδός της μεσογειακής διατροφής, και έχω περιορίσει την κατανάλωση κρέατος σε μία φορά την εβδομάδα (1,5 αν πρέπει να μιλήσω με αυστηρά στατιστικούς όρους). Άρα όταν συνειδητά επέλεγα να φάω κρέας είχα την παρηγοριά ότι δεν καταναλώνω τόσο κρέας όσο ο μέσος Αμερικάνος. Και η ενοχή προκύπτει επειδή το πρόβλημα της κατανάλωσης κρέατος θα είναι η επόμενη μεγάλη πρόκληση για αλλαγή μαζικής κοινωνικής συμπεριφοράς μετά από αυτής του καπνίσματος.
Δεν είναι μόνο το υπερβολικό μεθάνιο που εκλύεται από τον μεγάλο αριθμό των ζώων, αλλά και οι εντατικές καλλιέργειες που απαιτούνται για την τροφή τους. Όχι μόνο αποψιλώνονται συνεχώς δασικές εκτάσεις για τις καλλιέργειες αυτές αλλά απαιτούνται και τεράστιες ποσότητες νερού.
Τα στοιχεία είναι συγκλονιστικά. Έχει υπολογιστεί ότι ένας κρεατοφάγος καταναλώνει το ισοδύναμο 5.000 λίτρων νερού την ημέρα σε σχέση με τα 1.000 ή 2.000 λίτρα νερού που απαιτούνται για μια χορτοφαγική διατροφή. Και φυσικά το πόρισμα είναι ότι για να συνεχίσει η διατροφή αυτή όπως είναι σήμερα από τη δυτική κοινωνία θα πρέπει να προκληθεί μια τεράστια ζημιά στο περιβάλλον. Και αυτά τα πορίσματα βγαίνουν από μια απλή εξίσωση που λέει ότι ένα κιλό σιτάρι απαιτεί 1.790 λίτρα νερού όταν ένα κιλό βοδινό κρέας απαιτεί 9.680 λίτρα.
Κι όμως, σήμερα το κρέας έχει φτάσει να είναι φθηνότερο από πολλά λαχανικά και φρούτα. Κυρίως επειδή γίνεται μαζική εκτροφή σε μονάδες « εργοστάσια» με βιομηχανικές διαδικασίες. Που με τη σειρά του το γεγονός αυτό μπορεί να προκαλεί ακόμα περισσότερο κόσμο να καταναλώσει κρέας.
Δεν είναι εύκολο το θέμα. Και μάλλον θα δούμε τις συνέπειες στην αλυσίδα παραγωγής πριν προλάβουμε να αλλάξουμε διατροφικές συνήθειες από μόνοι μας (με τους μισούς να παραγγέλνουν κρυφά τη μπριζόλα τους σε prive τραπέζια για να αποφύγουν τα επικριτικά βλέμματα των υπολοίπων).
Αν όμως αποφασίσετε να μειώσετε τη δική σας κατανάλωση κρέατος, επισκεφτείτε το Meatrix. Και θα μάλλον σας κοπεί η όρεξη.
Στο τεύχος του Newsweek της περασμένης εβδομάδας υπάρχει ένα ενδιαφέρον άρθρο για το μύθο που καλλιεργείται συστηματικά από τα δεξιά-ακροδεξιά ευρωπαϊκά κόμματα, για την Ευραβία (Eurabia = Europe/Arabia).
Τι λέει αυτός ο μύθος; Ότι με το ρυθμό που πολλαπλασιάζονται οι μουσουλμάνοι στην Ευρώπη, μέχρι το 2025 οι μουσουλμάνοι θα φτάσουν το 40% του Ευρωπαϊκού πληθυσμού. Με ότι αυτό συνεπάγεται για τον χαρακτήρα και τις πολιτιστικές ιδιότητες της Ευρώπης.
Στο άρθρο πάντως καταρρίπτεται πανηγυρικά ο μύθος και από δημογραφικής άποψης (εντελώς γελοία υπόθεση τον αποκαλεί κορυφαίο στέλεχος του Population Reference Burreu στην Ουάσιγκτον). Επίσης απομυθοποιείται και η «απειλή» που κυρίως βασίζεται στην υπόθεση ότι ένα παγκόσμιο μουσουλμανικό κέντρο θα αποσταθεροποιήσει την Ευρώπη. Εξηγείται ότι ένας μουσουλμάνος δεύτερης ή τρίτης γενιάς στη Γερμανία έχει ελάχιστα κοινά με ένα νεοφερμένο Μαροκινό στο Βέλγιο. Εξηγείται οτι είναι αδύνατον να επικοινωνήσει ένας Πακιστανός με έναν Αλγερινό. Πέρα από τις βασικές ενδο-θρησκευτικές διαφορές των Σουνιτών, Σηιτών και Αλαβιτών.
Κι εδώ στην Ελλάδα πουλάει πολύ αυτό το παραμύθι, εύκολο άλλωστε για μια χώρα που αδυνατεί να ελέγξει τα σύνορά της. Την αντιπροσωπεία αυτής της θεωρίας της πήρε ex officio το ΛΑΟΣ, και τα οφέλη φάνηκαν αμέσως με την άνοδο της εκλογικής του δύναμης. Όχι επειδή αρθρώθηκε κάποια ιδιαίτερη πολιτική θέση, απλά επειδή η εκμετάλλευση του μπαμπούλα του «ξένου» σε μια χώρα ανίκανη ακόμα και να χωροθετήσει, ή να εφαρμόσει απλά το νόμο είναι πολύ εύκολη υπόθεση.
Αν μη τι άλλο, ένας απ' αυτούς που πρέπει να είναι ευγνώμονες στους μετανάστες πρέπει να είναι το ίδιο το κόμμα που αντιπροσωπεύει το μύθο.
Με μεγάλη οργή και αγανάκτηση, πληροφορηθήκαμε από τον Τύπο ότι οι ακριβοπληρωμένοι σας σύμβουλοι και τα μετακλητά, διορισμένα από εσάς, στελέχη της ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ετοιμάζονται από αρχές Αυγούστου να προβούν σε σφαγή του 70% των σημερινών δρομολογίων των ελληνικών σιδηροδρόμων σε ολόκληρη την επικράτεια και ιδιαίτερα στην ελληνική περιφέρεια. Ετοιμάζονται δηλαδή να σβήσουν από τον συγκοινωνιακό χάρτη της χώρας τον ελληνικό σιδηρόδρομο κατά το 75% του συνολικού του μήκους, αφήνοντας ουσιαστικά δρομολόγια μονάχα στο υπόλοιπο 25% που αποτελούν ο άξονας Αθηνών-Θεσσαλονίκης και ο Προαστιακός.
Στην πρωτοφανή αυτή απόφαση για τα ευρωπαικά χρονικά, οδηγούνται κατόπιν προφανώς δικών σας οδηγιών, στα πλαίσια του κατ’ευφημισμόν «Σχεδίου Ανασυγκρότησης των Ελληνικών Σιδηροδρόμων», που υπ’αυτές τις συνθήκες μάλλον θα πρέπει να το μετονομάσετε σε «Σχέδιο διάλυσης» αυτών.
Υποτίθεται ότι στόχος είναι η καταπολέμηση του ελλείματος του ΟΣΕ, που επανειλημένα αποκαλείτε ως την πλέον προβληματική επιχείρηση στην Ευρώπη.
Διερωτώμαστε για ποιόν λόγο παραποιείτε την αλήθεια και την κρύβετε από τον ελληνικό λαό και διαστρεβλώνετε την πραγματικότητα κατά εξοργιστικό τρόπο, όταν γνωρίζετε πολύ καλά ότι το έλλειμα αυτό δημιουργήθηκε κατά 90% λόγω της διαχρονικής άρνησης της ελληνικής Πολιτείας να εκπληρώσει τις βάσει νόμου οικονομικές της υποχρεώσεις απέναντι στον ΟΣΕ για τις δαπάνες συντήρησης και ανάπτυξης της υποδομής του και τις παρεχόμενες από αυτόν και μη αποζημιούμενες κοινωνικές υπηρεσίες γενικού οικονομικού συμφέροντος, εξωθώντας τον στον δανεισμό με επαχθέστατα τοκοχρεωλύσια, αντίθετα με ότι κάνει για τα υπόλοιπα συγκοινωνιακά μέσα που ουδόλως τα επεβάρυνε με τις δαπάνες αυτές (και αν δεν το γνωρίζετε, ρωτήστε τον προηγούμενο Πρόεδρο του ΟΣΕ καθηγητή κ. Μπαλτά και τον πρώην ΓΓ του Υπουργείου σας καθηγητή κ. Ι. Γκόλια – αμφότερους χρηματίσαντες στις εν λόγω θέσεις κατά την διάρκεια της πρώτης κυβερνητικής θητείας της ΝΔ, μεταξύ 2004-2006, που έχουν αναλύσει έξοχα το θέμα αυτό). Αλλά και κατά το υπόλοιπο ποσοστό, μεγάλη ευθύνη έχει η κακοδιαχείριση του ΟΣΕ από τις περισσότερες κυβερνήσεις των τελευταίων 30 ετών, της δικής σας συμπεριλαμβανομένης.
Κύριε Υπουργέ
Σε μια εποχή που όλη η Ευρώπη επενδύει στους σιδηροδρόμους και τους αναπτύσσει κατά προτεραιότητα λόγω των μεγάλων συγκριτικών τους πλεονεκτημάτων, σε μια εποχή που όλοι διακηρύσσουν ως απόλυτη προτεραιότητα την στροφή στις πράσινες μεταφορές, καρδιά των οποίων είναι ο σιδηρόδρομος και τα μέσα σταθερής τροχιάς γενικότερα, εσείς επιχειρείτε ουσιαστικά να δολοφονήσετε εν ψυχρώ τον ελληνικό σιδηρόδρομο. Θα περίμενε κανείς ότι ύστερα από τόσες επενδύσεις που έγιναν στο ελληνικό σιδηροδρομικό δίκτυο και το τροχαίο υλικό τα τελευταία χρόνια, η ακόμα μονοπωλιακή (ως πότε αλήθεια ?) κρατική εταιρεία σιδηροδρομικής εκμετάλλευσης – η ΤΡΑΙΝΟΣΕ- θα βελτίωνε και θα αύξανε το παρεχόμενο προιόν της – δηλαδή την σιδηροδρομική συγκοινωνία, όπως αυτή εκφράζεται με τα εκτελούμενα δρομολόγια- προς τους φορολογούμενους έλληνες πολίτες, αλλά και τους επισκέπτες της χώρας μας που κατά πλειοψηφία προέρχονται από χώρες της ΕΕ και άρα έχουν χρηματοδοτήσει και αυτοί από το υστέρημά τους τον εκσυγχρονισμό των ελληνικών σιδηροδρόμων. Αντ’αυτού βλέπουμε να έχουν ληφθεί αποφάσεις για μείωση των δρομολογίων σε ΟΛΕΣ τις γραμμές του ελληνικού σιδηροδρομικού δικτύου (σε κάποιες μάλιστα έως βαθμού εξαφάνισης), ακόμα και στον βασικό άξονα Αθηνών-Θεσσαλονίκης.
Καταργούνται δρομολόγια ΙΝΤΕΡΣΙΤΥ που φέρνουν την ακριτική Θράκη σε χρονοαπόσταση 10 ωρών από την Αθήνα, καταργείται το λεγόμενο «τραίνο του λαού» (αμαξοστοιχίες 604, 605), δρομολόγια με πρωτοφανώς υψηλούς δείκτες πληρότητας. Παρομοίως καταργείται η πετυχημένη σύνδεση Αθηνών-Δυτικής Θεσσαλίας με ΙΝΤΕΡΣΙΤΥ, ενώ μειώνονται κατά 50% τα πετυχημένα προαστιακά δρομολόγια Λάρισας-Βόλου, γραμμή που η κυβέρνηση έχει υποσχεθεί στον φάκελο των Μεσογειακών Αγώνων ότι θα την αναβαθμίσει σε ηλεκτροκίνητο προαστιακό σιδηρόδρομο. Εκμηδενίζεται η πετυχημένη προαστιακή υπηρεσία Καλαμάτας-Μεσσήνης / ΤΕΙ Καλαμάτας / Κυπαρισσίας (2000 επιβάτες την ημέρα), παρά την γενική τοπική λαική κατακραυγή και τις οργισμένες αντιδράσεις των τοπικών δημάρχων και του νομάρχη Μεσσηνίας και προέδρου της ΕΝΑΕ κ. Δράκου. Περιορίζεται στον γελοίο αριθμό των 2 δρομολογίων την ημέρα (αντί των 5 σήμερα) η παραδοσιακά δημοφιλής σύνδεση Πύργου-Πάτρας-Αθήνας, η πυρόπληκτη περιοχή της Νοτιοδυτικής Πελοποννήσου μένει με 2 μόλις δρομολόγια αντί των 7 σημερινών, η σύνδεση Πάτρας-Αθήνας περιορίζεται σε 5 δρομολόγια από 8 (το ΚΤΕΛ έχει όλη μέρα, ανά ημίωρο), ενώ η σύνδεση της ακριτικής Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης με Αθήνα και Θεσσαλονίκη περιορίζεται σε μόλις 3 δρομολόγια. Τέλος η Κοζάνη μένει με 1 δρομολόγιο, αντί έστω να αναδιαταχτούν τα σημερινά της δρομολόγια ώστε να εξυπηρετήσουν την υπάρχουσα τοπική κίνηση Κοζάνης-Πτολεμαίδας-Φλώρινας.
Πολλές από τις ανωτέρω γραμμές που απομένουν με συχνότητα τραίνων του Φαρ Ουέστ τον 19ο αιώνα, έχουν εκσυγχρονιστεί πρόσφατα με κονδύλια της ΕΕ, κάτι που έχει συμβεί και με την γραμμή Κορίνθου-Ναυπλίου/Τρίπολης, στην οποία η ΤΡΑΙΝΟΣΕ αρνείται μέχρι στιγμής να βάλει δρομολόγια.
Εφόσον υλοποιηθούν οι ανωτέρω περικοπές και παράλληλα δεν δρομολογηθούν άμεσα τραίνα στην ανακαινισθείσα γραμμή Τριπόλεως / Ναυπλίου, θα μας αναγκάσετε μετά λύπης μας να προσφύγουμε, μαζί με την Ευρωπαική Ομοσπονδία Επιβατών της οποίας είμαστε μέλη, στα αρμόδια όργανα της ΕΕ (ΓΔ Περιφερειακής Πολιτικής και ΓΔ Μεταφορών και Ενέργειας) και να καταγγείλουμε την υπολειτουργία ή μη λειτουργία γραμμών για τον εκσυγχρονισμό των οποίων δαπανήθηκαν κονδύλια της ΕΕ (Α΄-Β΄-Γ΄ ΚΠΣ, Εθνικό σκέλος και ΠΕΠ), με βάση μελέτες σκοπιμότητας που υποδείκνυαν πολύ διαφορετικούς δείκτες αξιοποίησης των έργων από τους πενιχρούς έως μηδενικούς που τους επιφυλάξατε με αυτήν την πολιτική σας.
Κύριε Υπουργέ
Αντί να επιδιώξετε να λύσετε τα προβλήματα οργάνωσης και (δυσ)λειτουργίας του Ομίλου ΟΣΕ και της ΤΡΑΙΝΟΣΕ με εξορθολογιστικές διαρθρωτικές παρεμβάσεις μείωσης του υψηλού μοναδιαίου λειτουργικού κόστους της και καταπολεμώντας τα καρκινώματα των συντεχνιακών στρεβλώσεων και της εφησυχασμένης κρατικοδίαιτης νομενκλατούρας της, αντί να προσλάβετε νέο προσωπικό για να καλύψετε τα τεράστια οργανικά κενά και να μειώσετε το μεγάλο κόστος μισθοδοσίας που διογκώνεται λόγω της υποχρεωτικής εκ των πραγμάτων υπερωριακής εργασίας, αντί να επισπεύσετε την ολοκλήρωση των χρονιζόντων ημιτελών έργων εκσυγχρονισμού, αντί να πάρετε δραστικά μέτρα αξιοποίησης της μεγάλης ακίνητης περιουσίας του ΟΣΕ, αντί τέλος πάντων να αντιμετωπίσετε και τιμωρήσετε τα προβλήματα που κρατούν τον ελληνικό σιδηρόδρομο όμηρο στα δεσμά της οικονομικής αναποτελεσματικότητας και της αντιπαραγωγικότητας, προτιμάτε να τιμωρήσετε τον έλληνα πολίτη στερώντας του το τραίνο, στερώντας του τις σύγχρονες, ασφαλείς, οικολογικές και ποιοτικές υπηρεσίες μεταφοράς που απολαμβάνουν οι ευρωπαίοι συμπολίτες του. Τιμωρείτε με την πολιτική σας αυτή τον πολίτη της πυρόπληκτης Πελοποννήσου που υποσχεθήκατε να στηρίξετε, τιμωρείτε τον αγρότη της Θεσσαλίας στον οποίο υποσχεθήκατε ανάπτυξη της Yπαίθρου, τιμωρείτε τον ακρίτα της Μακεδονίας και της Θράκης στον οποίο υποτίθεται ότι θέλετε να παράσχετε κρατική φροντίδα και όχι εγκατάλειψη, τιμωρείτε όλους όσους αντιστέκονται στην κυκλοφοριακά και περιβαλλοντικά επώδυνη έξη της αυτοκίνησης και επιλέγουν ως κοινωνικά ώριμοι πολίτες το τραίνο, για να προσπελάσουν στις πόλεις και τις πρωτεύουσες των νομών τους. Προσβάλετε τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού που ζεί στην Περιφέρεια της χώρας και του βαφτίζετε «καθολική υπηρεσία» τα 2 ή 3 δρομολόγια-χαπάκια την ημέρα ανά γραμμή, που του αφήνετε, την ώρα που στην Αθήνα επιδοτείτε παχυλά άδεια και μισοάδεια πολλές φορές λεωφορεία να πηγαινοέρχονται σε κάθε άκρο του λεκανοπεδίου. Αυτή είναι η ίση μεταχείριση που επιφυλάσσετε στους πολίτες αυτής της χώρας ? Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα και μεταφορές δεν είναι μόνο το αυτοκινητιστικό κεφάλαιο και το οδικό λόμπυ κύριε Υπουργέ. Aλλωστε αυτό, το αντιληφθήκατε καλά μετά την μεγάλη κατακραυγή επιβατών Δ. Σ. και ειδικών επιστημόνων-συγκοινωνιολόγων, που ξεσήκωσε μια άλλη άστοχη απόφασή σας, για τα ταξί στις λεωφορειολωρίδες.
Εχετε μια τελευταία ευκαιρία να επανορθώσετε, αποτρέποντας το έγκλημα της ντε φάκτο κατάργησης του σιδηροδρόμου στα δύο τρίτα της χώρας. Εάν την χάσετε, δεν θα πληρώσει μόνο η παράταξή σας βαρύτατο (αλλά και δίκαιο) πολιτικό κόστος, αλλά θα μείνετε στην ελληνική πολιτική ιστορία ως ο Ηρόστρατος των ελληνικών σιδηροδρόμων, ο αντι-Τρικούπης.
Για το Δίκτυο Ε.Π.Ι.Β.Α.ΤΗ.Σ.
Ο πρόεδρος Νάσος Κόκκινος
Μερικές φορές νομίζουμε οτι το "δεν έχουν διοικήσει ούτε περίπτερο" είναι μια χαριτωμένη υπερβολή για την ανικανότητα των υπουργών μας.
Δεν είναι όμως καθόλου υπερβολή. Χρειάζεται ένας εντελώς άσχετος και έξω απο κάθε επιχειρηματική λογική πολιτικός για να περιορίζει το έργο (το κύριο αντικείμενο), σε μια προσπάθεια να περιορίσει τα έξοδα.
Ναι, περίπτερο. Για να μη πώ μέχρι και απλά κουλούρια.
Όπως ακριβώς τα είχαμε πει. Οι πράκτορες του ΟΠΑΠ όταν είδαν ότι καταστρέφονται (και μαζί με αυτούς και ο ΟΠΑΠ αλλά και τα δημόσια έσοδα) από τις απίστευτες προχειρότητες του οικονομικού «επιτελείου» (θίασου δηλαδή), όχι μόνο κατέβηκαν σε απεργία αλλά έκαναν και κατάληψη στα μηχανογραφικά κέντρα της εταιρίας νεκρώνοντας τις συναλλαγές και επομένως και τα δημόσια έσοδα, κατακρημνίζοντας παράλληλά -ακόμα περισσότερο- και τη μετοχή της εταιρίας.
Κι εκεί που η υπουργάρα έλεγε σθεναρά «Όχι» ακόμα και στον πρόεδρο του ΟΠΑΠ, όταν είδε τον ξεσηκωμό και τα πρωτοσέλιδα έκανε την κουνέλα και κάλεσε (αυτός τώρα) τον ΟΠΑΠ και τους πράκτορες να καταθέσουν τις προτάσεις τους για να αλλάξει η ρύθμιση. Όταν ο επικεφαλής του ΟΠΑΠ είδε τον υπουργό και συνομίλησαν δηλαδή, τι ακριβώς επιχειρήματα χρησιμοποίησε που (απ’ ότι φαίνεται) ήταν πιο αδύναμα από τη δυναμική κινητοποίηση των πρακτόρων; Και τώρα επανεξετάζεται ο νόμος!Τώρα! Που πέρασε και από τη βουλή και ψηφίστηκε!
Χρήσιμο αυτό το περιστατικό για το πως λειτουργεί το γκουβέρνο, (που αποτελείται όπως πανηγυρικά αποδεικνύεται από άσχετους, ανεπάγγελτους σκιτζήδες. Που αποφασίζουν ερήμην των ενδιαφερομένων, που αγνοούν βασικά τεχνικά στοιχεία απο τα θέματα που υποτίθεται οτι ρυθμίζουν (άντε να εξηγήσεις στους κομματικούς καρεκλοκένταυρους που τρέφονται από ρουσφέτια και εξυπηρετήσεις τι σημαίνει φορολογία στα καθαρά κέρδη, να εξηγήσεις στοιχηματικές αποδόσεις και άλλα ψιλά γράμματα).
Είναι χρήσιμο αυτό το περιστατικό γιατί διαλύει και την τελευταία αυταπάτη που μπορεί να έχει κάποιος για το πως λειτουργεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία στης Ελλάδα. Κανείς από όσους ψήφισαν και ενέκριναν δεν αφιέρωσε κάποιο ελάχιστο χρόνο για να ενημερωθεί τι ψηφίζει;
Και τώρα που θα γίνουν αλλαγές (και φυσικά θα ψηφιστούν κι αυτές) δεν θα είναι αυτό στην πράξη εξευτελισμός της βουλής και των ίδιων;Μιλάμε για τον ίδιο υπουργό που έδωσε κίνητρα για της αγορά των μεγάλου κυβισμού αυτοκινήτων (για να ξεστοκάρει ο φιλικός του αντιπρόσωπος εν μέσω κρίσης), για να έρθει μετά να χώσει τεκμήρια σε όσους μαλάκες την πάτησαν και αγόρασαν!
Κι αυτή η κουτοπονηριά φαίνεται να τους περνάει σε κάθε περίπτωση που ο κόσμος δεν αντιδρά όπως οι πράκτορες του ΟΠΑΠ.
Πήρα το παρακάτω mail σήμερα και το παραθέτω αυτούσιο.
Αγαπητοί συνάδελφοι
Σε πολλούς από εμάς ήρθε τις τελευταίες μέρες το χαρτί του λογαριασμού για την «έκτακτη εισφορά» των (ήδη φορολογημένων, μικτών) εισοδημάτων μας.
Σύμφωνα με τη γνώμη των περισσοτέρων νομικών η φορομπηχτική αυτή ενέργεια είναι σαφέστατα αντισυνταγματική.
Σε δημοσίευμα μάλιστα της «Κυριακάτικης» της 12/7/09 (Οικονομία σελ 9) αναλύεται η αντισυνταγματικότητα της επιβολής φόρου για τα εισοδήματα του 2008 (αυτή τη χρονιά αφορά η ειδοποίηση, τον Οκτώβριο θα ακολουθήσει νέα για τα εισοδήματα του 2009).
Επειδή η μπακάλικη λογική που επιβάλει φόρο σε εισοδήματα που ήδη έχουν φορολογηθεί πρέπει να εκτεθεί και να πολεμηθεί.
Επειδή πολλοί συνάδελφοι είναι ήδη άνεργοι και παρ όλα αυτά δεν έχει προβλεφθεί καμία σχετική εξαίρεση.
Επειδή βαρεθήκαμε να πληρώνουμε ένα κράτος –τέρας που βρίσκει εύκολες λύσεις με τους μονίμως χαρατσωμένους ενώ «αδυνατεί» μόνιμα να συλλάβει τη φοροδιαφυγή.
Επειδή οι κουτοπόνηροι πολιτικοί μας ποντάρουν στην «ταλαιπωρία» της προσφυγής και ξέρουν πολύ καλά οτι νομοθέτησαν παράνομα (προεξόφλησαν οτι δεν θα εκτελεί πρωτόδικες δικαστικές αποφάσεις με την απλή λογική «πλήρωσε τώρα και αν δικαιωθείς θα σου τα επιστρέψω»).
...για όλα αυτά τα «επειδή» σχεδιάζεται προσφυγή στη δικαιοσύνη μέχρι τον ανώτατο βαθμό.
Τώρα που η κυβέρνηση εφαρμόζει πολιτικές λωποδυτάκου, θα ήταν μια καλή στιγμή να επαναλάβει την καμπάνια του για τη φορολογικη συνείδηση των ελλήνων...
Η συναυλία του CarlosSantana ξεκίνησε με σκηνές από την εμφάνισή του στο Woodstock, οι πρώτες νότες του SoulSacrificeαπό την ταινία, αναμείχθηκαν με τους ζωντανούς ήχους της συναυλίας.
Για όσους μεγάλωσαν αγκαλιά με τους δίσκους και της εικόνες της εποχής, για όσους γοητεύτηκαν από τη flower power και έκαναν ενδοφλέβιες με τη φιλοσοφία της πιο ανόθευτης εμπορικά ρόκ εποχής, ήταν εκείνη η απόλυτη στιγμή της βραδιάς.
Όχι τόσο πολύ τα χίτ της δεκαετίας (Smooth, Maria Maria, CοrazonEspinado) αλλά αυτή ακριβώς η στιγμή του Soul Sacrifice.
Και όσο κι αν ήταν αυτό ένα πολύ ξεκάθαρο τέχνασμα για να μπει το κοινό στην απαραίτητη προδιάθεση του να αντιμετωπίσει ένα ροκ μύθο (μαζί με την εικαστική ανασκόπηση στα εξώφυλλα της δισκογραφίας του και άλλες σκηνές από το παρελθόν), δεν μπόρεσα να μην ανατριχιάσω με τις πρώτες αυτές νότες.
Ο Carlos Santana ήταν εδώ και παλιότερα. Κάπου στην δεκαετία του 80, στο γήπεδο του Παναθηναϊκού τον είχα ξαναδεί, αλλά τότε ήταν μια άχαρη περίοδος, ίσως η χειρότερή του, με τα αδιάφορα Zebop και Marathon.
Από την άλλη το Woodstock δεν ήταν τόσο μακριά χρονικά για να αναφερθεί με νοσταλγία. Τώρα το timing ήταν ιδανικό, είχαν μεσολαβήσει και οι πρόσφατες μεγάλες popεπιτυχίες του οπότε ο Carlos με άλλον αέρα πια, μπόρεσε να γεφυρώσει όλες τις περιόδους του να περάσει ακροθιγώς από σχεδόν όλες τις μουσικές του αναζητήσεις (τι καλά που θα ήταν να έμενε για λίγο στα Borboletta, Caravanserai και το παρεξηγημένο Welcome). Ούτε κουβέντα βέβαια να γίνεται για τις υπέροχες παραληρηματικές του δουλειές σαν το “Love Devotion and Surrender” με τον McLaughlin.
Αυτά δεν προσφέρονται σήμερα για sold-out συναυλίες με χορηγούς.
Μια χαρά πάρτι έστησε πάντως ο γερο-Carlos. Με αναφορές σε Bob Marley, με μουσικά ριφς από Paint it Black, Smoke On The Water σκόρπια μέσα σε άλλα κομμάτια (μέχρι και ένα μοτίβο από Temptations έριξε ο θαυμάσιος τρομπετίστας του), φάνηκε όχι είχε τη διάθεση να αντιμετωπίσει το Live σαν μια μουσική γιορτή. Μια χαρά μας έκατσε ημών των πουρόκερς.
Εδώ και κάποιο καιρό η υπερήφανη Ελλάς πληρώνει διάφορα πρόστιμα στην Ευρωπαική Ένωση, το πιο πρόσφατο των οποίων είναι αυτό για τα «φρουτάκια». Συνολικά αυτή η ιστορία θα στοιχήσει περι το ένα εκατομμύριο ευρώ το μήνα για όσο καιρό η Ελλάδα δεν δημιουργεί το απαραίτητο νομικό πλαίσιο για την εισαγωγή και διαχείρησή τους, σύν την εφάπαξ εισφορά (άλλα τόσα). Συνολικά ένα αξιοσέβαστο ποσόν για μια οικονομία που ψάχνει να επιβάλλει έμμεσους φόρους στους ραγιάδες.
Στελέχη της αγοράς είχαν «ρεζερβαριστεί» απο πολύ καιρό, για να στελεχώσουν την επιτροπή τυχερών παιχνιδιών που θα ήταν στην ευθύνη του υπουργείου οικονομίας. Σαν τον Β. Νειάδα (πρώην διευθύνοντα συμβούλου στον ΟΠΑΠ) ο οποίος μετά απο δύο χρόνια αναμονής και αφού η δημιουργία της επιτροπής αυτής ποτέ δεν τελεσφόρησε, την έκανε (με βαρειές πηδηματάρες) για να ενταχθεί σε μια εταιρία διαδικτυακού στοιχήματος.
Μάλιστα λοιδωρήθηκε γι' αυτή του την επιλογή (όχι κανείς δεν είπε το παραμικρό για όσους τόσο καιρό δεν δημιουργούσαν την επιτροπή).
Γιατί δεν δημιουργήθηκε αυτή η επιτροπή; Προφανώς γιατί κάποιοι αντέδρασαν αφού θα έχαναν το «λάδι» για το καντήλι που ανάβουν κάθε μέρα στο εικόνισμα της ελληνικής αφασίας.
Αν αυτά τα χρήματα είχαν υπεξαιρεθεί απο κάποιο συγκεκριμένο άτομο, θα μιλούσαμε για τεράστιο σκάνδαλο. Έχουμε εκπαιδευτεί όμως να αντιμετωπίζουμε τις περιπτώσεις αυτές επιλεκτικά και με μια βαθύτατα υποκριτική στάση. «Σκάνδαλα» είναι οι περιπτώσεις που αφορούν προφανείς μίζες και διαφθορά, ή συναλλαγή με ιδιωτικά «μεγάλα» συμφέροντα που μπορούν εύκολα να κατανομαστούν απο τις γνωστές εφημερίδες.
Την συνειδητή και κακόβουλη απραξία που εξανεμίζει αυτό το κρατικό χρήμα πως να την πούμε;
Το γεγονός ότι δεν μπορεί να επιβληθεί η απαγόρευση των κινητών στις ελληνικές φυλακές (λόγω της άρνησης των σωφρονιστικών υπαλλήλων που δεν θέλουν να χάσουν τα έσοδα από το σχετικό παρεμπόριο) υποχρεώνει όλη την υπόλοιπη Ελλάδα να δηλώσει ονομαστικά την κατοχή καρτοκινητών. Ο Γ. Αλογοσκούφης δηλώνει σε πρόσφατη συνέντευξή του ότι δεν κατάφερε να πολεμήσει, να αντιπαλέψει το διεφθαρμένο κύκλωμα των εφοριακών που «τα πιάνει».
Δύο μόνο επίκαιρα συμπτώματα της γενικευμένης διάλυσης. Διακρίνετε το κοινό σημείο στις περιπτώσεις αυτές; Είναι οι εργαζόμενοι, που είτε πλουτίζουν, είτε «συμπληρώνουν το εισόδημα» με την αγαστή σύμπνοια των διακομματικών συνδικαλιστικών φορέων. Πάντα σε βάρος της κοινωνίας.
Παράλληλα οι ΕΔΕ σε περιπτώσεις διαφθοράς που «έγινε τσακωτή» έχουν όλες τα ίδια αποτελέσματα. Οι δράστες πέφτουν στα μαλακά, διότι οι συνδικαλιστές που τους προστατεύουν στελεχώνουν τις σχετικές επιτροπές που κάνουν τη διερεύνηση.
Στα ελληνικά πανεπιστήμια (αλλά και σε άλλες εταιρίες του δημοσίου) προτιμούν να συναλλάσσονται με εταιρίες εργολαβίας καθαρισμού κτιρίων παρά να προσλάβουν μόνιμο προσωπικό. Ο λόγος είναι προφανής: Προτιμούν να αποφύγουν την συνδικαλιστική δυσκαμψία που μετατρέπει κάθε εργαζόμενο (ακόμα και με αγαθές προθέσεις) σε αργόμισθο.
Και στη μέση όλων αυτών μια κοινωνία αδρανής που έχει αποδεχτεί την απραξία και την άνευ όρων παράδοση, που μεταφέρει την προτίμησή της από τη ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ (ξανά) και που απλώς καλείται να πληρώσει. Σε μορφή έκτακτων εισφορών, «τακτοποίησης» ημι-υπαίθριων και πάει λέγοντας.
Και ποιος είναι ο λόγος που ενώ η κυβέρνηση αρνείται να κάνει οτιδήποτε να πειθαρχήσει τους υπαλλήλους της, δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να επιβάλλει συλλογική τιμωρία στο γενικό πληθυσμό; Μα απλούστατα γιατί θεωρεί ότι ο «συνδικαλισμός» ημών των πολιτών είναι ανενεργός. Δεν υπάρχει γενική διαμαρτυρία, αδυνατούμε να αντιδράσουμε συλλογικά. Δεν υπάρχει κανενας φορέας που να μπορεί να συσπειρώσει τον κόσμο, να μετασχηματίσει την αγανάκτιση και την απελπισία του πολίτη σε αντίδραση και ενέργεια.
Γιατί αν γινόταν σε ευρεία κλίμακα αυτό που γίνεται π.χ. σε πολύ μικρότερες κλίμακες (ακόμα και μια συνοικία για ένα ΧΥΤΑ), οι αποφάσεις θα αρθούν, οι νόμοι θα ανασταλούν. Και θα αναζητηθούν τότε οι «άλλες λύσεις» που δεν βρίσκονται ποτέ προς ένδοξη συνέχιση της ελληνικής κακοδαιμονίας.
Οπότε κι εγώ δεν πληρώνω, δεν πληρώνω για τον ημιυπαίθριο. Αν ποτέ μου κάνουν έλεγχο, θα προτιμήσω να δώσω κάτι τις στον ελεγκτή να με καθαρίσει. Όπως πρέπει.
Η πρόσφατη εμφάνιση της Λιάνας Κανέλλη και του Στάθη Σταυρόπουλου σε πάνελ ήταν διαφωτιστική: Οι δύο καλοί μαχητικοί αριστεροί ήταν οι μόνοι που κάπνιζαν μπροστά στην κάμερα.
Να ήταν που λόγω περασμένης ώρας δεν κινδύνευαν να κατηγορηθούν ότι επηρεάζουν παιδιά; Να ήταν που ήθελαν να δείξουν on-camera πως γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την συζήτηση για το τσιγάρο;
Το γεγονός δεν αλλάζει πάντως: Κάπνιζαν ανάμεσα σε άλλους πολλούς μη-καπνιστές συνομιλητές τους σε κλειστό χώρο. Παραβίαζαν δηλαδή τα δικαιώματα των υπολοίπων με το «έτσι θέλω». Να είναι αλήθεια αυτή η σημερινή αριστερά; Χάθηκε τόσο πολύ ο στόχος που σιγά-σιγά ο εχθρός έγινε η κοινή λογική; Να είναι γενικό το φαινόμενο ή είναι απλά η συμπτωματική σύμπνοια που αγαπούν πάρα πολυ τον εαυτό τους για να του αναγνωρίσουν λάθη;
Ενώ όλη η συζήτηση γίνεται για τα δικαιώματα των μη καπνιστών, για τους αποδεδειγμένους κινδύνους για την υγεία, βλέπουμε περήφανους αριστερόφρονες δεκάρικους.
Διαβάζουμε ότι πρόκειται για «ρουφιανιά στρατοπέδων συγκέντρωσης» αν καταγγείλουμε εμείς οι μη-καπνιστές την παραβίαση των δικαιωμάτων μας (ενώ θα έπρεπε να κλείσουμε το μάτι στον καπνιστή που «την έφερε» στο σύστημα).
Διαβάζουμε για «νέο καθαρό υπέροχο κόσμο όχι από βόμβες, φούσκες και μίζες» και καταλαβαίνουμε(;) ότι το τσιγάρο σε δημόσιους χώρους θα έπρεπε να καταργηθεί όταν καιτελευταία βόμβα θα ποντίζεται στις αβύσσους του Ειρηνικού.
Διαβάζουμε ακόμα και μια αντιπαραβολή του κόστους του ασθενούς από τσιγάρο σε σχέση με το μηδαμινό κόστος «των θανάτων τόσων πολλών σε όλον τον πλανήτη από φτώχεια, δίψα, πείνα και πόλεμο».
Να λοιπόν ποιος είναι ο Έλληνας που προκειμένου να μη στερήσει από το υπερδιογκωμένο του «Εγώ» το παραμικρό χρησιμοποιεί με τεράστια ευκολία ακόμα και την αριστεροφροσύνη. Τι «την χρησιμοποιεί»; Την πουλάει κανονικά!
Από εκεί οι καταδότες φασίστες ταγματασφαλίτες που θέλουν να μας στερήσουν το δικαίωμα να ντουμανιάζουμε τα καπηλειά όπως κάναμε τόσα χρόνια τώρα, κι από εδώ εμείς οι μαχητικοί αριστεροί που αντιστεκόμαστε στο σύστημα με όπλα τα προϊόντα της PhillipMorris, της R.J. Reynolds, της BritishAmericanTobacco και των άλλων Δημοκρατικών Δυνάμεων. Ενάντια στο κατεστημένο που μας υποχρεώνει να σεβόμαστε το διπλανό μας.
Επιστρέφω απο ταξίδι και είναι σα να γύρισα στο χωριό. Η απόλυτη ηρεμία στο αεροδρόμιο (με το ζόρι τρείς-τέσσερεις διεθνείς αφίξεις). Λες και είμαστε μοναστήρι. Στην ειδησεογραφία, η προκύρηξη της «σέχτας των προβοκατόρων» (άξιος ο μισθός τους), το κλείσιμο της εκδοτικής επιχείρησης της Γιάννας, η απόσυρση της παραίτησης του Αλαβάνου και το νέο μουσείο.
Το οποίο "ζητάει" να επιστραφούν τα μάρμαρα του Παρθενώνα από το βρετανικό μουσείο. Μάλιστα! Τα εγκαίνια του νέου μουσείου ήρθαν την κατάλληλη στιγμή. Εκεί που το ηθικό του νεοέλληνος είχε καταρρακωθεί, νοιώσαμε ξανά να είμαστε "το κέντρο του κόσμου". Ήρθε το μουσείο να μας θυμίσει ότι είμαστε Έλληνες, απόγονοι των αρχαίων, ότι δεν είχαμε ποτέ Κιούρκα, αλλα πάντα Αφίδνες. Δεν είχαμε ποτέ Λιόπεσι αλλα πάντα Παιανία.
Εμείς οι ρυπαροί, οι αμόρφωτοι, οι αγενείς, οι εμβολιασμένοι κατά του πολιτισμού (γεια σου Νίκο με την ατάκα σου), καμαρώνουμε τις Καρυάτιδες και τον μοσχοφόρο και κατόπιν επιστρέφουμε στην πολυκατοικία μας και βλέπουμε στο δελτίο ειδήσεων, έναν πολύ ωραίο κώλο που ξεφαντώνει στη Μύκονο (Εμ αν δεν ξεφαντώσει ο συγκεκριμένος εκεί, που θα ξεφαντώσει; Άρα δεν είναι είδηση, εξ’ ου και αγανακτώ. Μ’ αυτό, όχι με τον κώλο!).
Εδώ έχουμε στην Ακρόπολη περίπου 1 εκατομμύριο επισκέπτες το χρόνο (λένε τα επίσημα στοιχεία). Στο Βρετανικό μουσείο έχουν περίπου 5,5 εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο. Που λοιπόν υπηρετείται καλύτερα ο σκοπός της διαφήμισης τους ελληνισμού (αν αυτό είναι ζητούμενο); Ή μήπως το γεγονός ότι τα μάρμαρα βρίσκονται εκεί, δεν είναι από μόνο του ένα κομμάτι της ιστορίας;
Θέλουμε τα μάρμαρα άραγε από αγάπη γι’ αυτά ή λόγω του συμπλέγματος μας προς τους αγγλοσάξωνες; Το πρώτο ε; Τότε γιατί κακοποιούμε τόσο άγαρμπα τις υπόλοιπες αρχαιότητες; Ποιος πήγε πρόσφατα στο ναό του Ηφαίστου να δει τα χιλιοχεσμένα από τα περιστέρια μάρμαρα;
Πρόσφατα διάβαζα στο «Ε» της Ελευθεροτυπίας το πόσο ωραίο είναι το μουσείο της Νικόπολης στην Πρέβεζα. Ξέχασε όμως το ρεπορτάζ να πει ότι αυτά έγιναν με λεφτά των Ιταλών που αποφάσισαν να αναδείξουν τις Ρωμαϊκές αρχαιότητες όπου αυτές υπάρχουν, γιατί εμείς, ξαναθάβαμε τα μωσαϊκά γιατί δεν είχαμε λεφτά να τα συντηρήσουμε (πόσω μάλλον να κάνουμε και μουσείο).
Κι ακόμα σήμερα η «δική μας» αρχαία Κασώπη (οι κάτοικοι της οποίας αναγκάστηκαν τον 1ο αίωνα μ.Χ. να κατοικήσουν στην Νικόπολη, είναι παρατημένη στη μοίρα της. Πριν λίγο καιρό ο χώρος ήταν αφύλακτος και μέσα έβοσκαν πρόβατα.
Ή μήπως θέλουμε τα μάρμαρα πίσω για να είμαστε ελεύθεροι να κλείνουμε το μουσείο σε κάθε απεργία και "δίκαιη κινητοποίηση" όπως ήδη γίνεται με την Ακρόπολη;
Μπορεί και να έχω άδικο, αλλά για κάποιο λόγο πιστεύω οτι δε φτάνει ένα μουσείο για να αποκτήσουμε την απο αιώνες χαμένη σύνδεση με τον αρχαίο πολιτισμό "μας".
Είχα συνηθίσει να ξυπνάω με τον εύστοχο σχολιασμό του Καρζή που ελπίζω να έχει κίνητρο να συνεχίσει να αναρτά τα ίδια εισαγωγικά σχόλια του magazino του τουλάχιστον στο blog του.
Μέχρι και την Κανέλλη έκανα υπομονή και την άκουγα! Τις περισσότερες φορές χωρίς να καταφέρω να την παρακολουθήσω (χαοτικές οι ρημάδες οι συνάψεις της). Μέχρι και οι μεταμεσονύκτιες μουσικές επιλογές ήταν ψαγμένες και ιδιαίτερες.
Είχα διαβάσει ένα σχετικό δυσοίωνο post και ευχόμουν να βρεθεί μια λύση για να μη ξαναγυρίσω στα άλλα ξεπερασμένα ραδιόφωνα. Τελικά αποδείχτηκε έγκυρο. Δυστυχώς.
Αυτό που ακούγαμε ήταν ένα πετυχημένο δημοσιογραφικό μοντέλο, όπου ο κάθε παραγωγός είχε τη δική του ισχυρή άποψη που δεν πειθαρχούσε (τουλάχιστον απ’ όσο φάνηκε) σε κεντρικά υπαγορευμένες επιχειρηματικές και πολιτικές επιδιώξεις. Αυτά για εμάς και για τους συντελεστές του σταθμού. Γιατί φαίνεται ότι για τον μεγαλο-ιδιοκτήτη δεν ήταν παρά ένα από τα ακριβά παιχνίδια της συζύγου του, που προφανώς βαρέθηκε να χρηματοδοτεί.
Αν κατάφερνε πάντως μέσα στο γεμάτο του πρόγραμμα να ακούσει το σταθμό του, πιθανότατα θα τον διατηρούσε σε λειτουργία, πιθανόν με ισχυρότερο εμπορικό τμήμα που να μπορεί να φέρει μερικά έσοδα περισσότερα από τα Jumbo ή με μερικές παραχωρήσεις και περικοπές.
Οι άνθρωποι που στελέχωσαν το σταθμό πάντως φεύγουν πληρωμένοι μέχρι και τον Αύγουστο (εξαίρεση αυτό σε ένα δημοσιογραφικό τοπίο που παρά την πλούσια κρατική διαφήμιση χρωστάει μήνες ολόκληρους σε εργαζόμενους) και παίρνουν μαζί τους και μια εμπειρία ιδιαίτερα χρήσιμη για την επόμενη (ακραία) περίπτωση που κάποιος επιχειρηματίας αποφασίσει να δημιουργήσει δημοσιογραφικό Μέσο.
Όταν ο Πάγκαλος πριν χρόνια προκάλεσε φασαρία στη μεταφραστική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών, έγινε μεγάλο θέμα. Μπήκε τότε απροειδοποίητα στην υπηρεσία και είδε ένα σωρό υπαλλήλους μεταφράστριες να είναι στο διάδρομο να κουβεντιάζουν και να καπνίζουν. Έβαλε τις φωνές; Έπιασε κοτσίδα όπως έπιανε ο Ορέστης Μακρής τη Γιαδικιάρογλου; Κάτι τέτοιο... Αλλά θυμάμαι ότι είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες εναντίον του. Κάτι έλεγαν για ανεπίτρεπτη συμπεριφορά, φώναζαν οι συνδικαλιστές (αλλοίμονο!) και άλλα τέτοια.
Εγώ το είχα καταευχαριστηθεί. Έλεγα τότε σε ένα φίλο ότι αν είχαμε περισσότερους τέτοιους πολιτικούς που να απελπίζονται με το χάρβαλο, που να πονάνε το δημόσιο χρήμα, που να νοιώθουν τη χώρα δικιά τους και να εξοργίζονται με το δημοσιοϋπαλληλίκι, τότε πιθανότατα θα είχαμε μια πολύ διαφορετική Ελλάδα.
Τα ίδια έκανε κι ο θείος Καραμανλής, όποτε εκνευριζόταν. Ξέχεζε κανονικά τους υπουργούς του, ακούστηκε μάλιστα από κάποιον φίλο δημοσιογράφο όπως μου διηγήθηκε να φωνάζει σε κάποιον υπουργό δημόσιας τάξης «δεν θα μου το κάνεις εσύ μπουρδέλο».
Τους γουστάρω αυτούς τους ευπατρίδες, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και πολιτικών προτιμήσεων. Μ’ αρέσουν αυτοί που θέλουν έργο και αποτέλεσμα για τη χώρα ακόμα και εις βάρος της δημόσιας εικόνας τους.
Ο Πάγκαλος έχει σημαντική ιστορία και είναι ιδιαίτερα έξυπνος. Δεν είναι όμως όσο έξυπνος χρειάζεται για να καταφέρει να πειθαρχήσει το δημόσιο λόγο του σε βαθμό που να προσπερνιέται η έκφραση και να μπορεί να ακούγεται η ουσία των λόγων του. Αγαπάει πολύ τον εαυτό του για αυτοπεριοριστεί και να το καταφέρει αυτό.
Τι είπε τώρα που ξανα-ξεσήκωσε θύελλα;
"Αντιλαμβάνομαι απολύτως ότι υπάρχουν πολίτες απογοητευμένοι. Έχουμε, όμως, ένα πολίτευμα που προσδιορίζει το Σύνταγμα. Όποιος το αρνείται μπορεί να επαναστατήσει. Εάν δεν επαναστατεί δεν μπορεί να απολαμβάνει τις λειτουργίες της κοινωνίας χωρίς το στοιχειώδες τίμημα να προσέρχεται κάθε 3-4 χρόνια στην κάλπη. Είμαι οπαδός του Περικλή που έλεγε ότι όποιος δεν μετέχει στα κοινά δεν είναι απράγμων, αλλά αχρείος. Δηλαδή άχρηστος και ανάξιος να ζει μαζί μας, στην ίδια κοινωνία."
– Το λέω ξεκάθαρα και μάλιστα με ένα αίσθημα υπερηφάνειας. Γιατί έχω αηδιάσει από το γλοιώδες θέαμα πολιτικών κάθε κόμματος –συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ– οι οποίοι έχουν αναγορεύσει τον 1/3 των πολιτών που την κοπάνησε σε κεντρική φυσιογνωμία του πολιτικού μας διαλόγου.
Συμφωνώ με την άποψή του στη γενικότητά της (αν και σε κάποιο βαθμό δικαιολογώ όσους επέλεξαν έτσι), εκτιμώ τον τρόπο που την εξέφρασε και δεν μου πέφτει λόγος για την επιλογή του να τα πει όπως τα είπε.
Άλλωστε τα ίδια έλεγαν και το 50% των blogs πριν τις ευρωεκλογές. Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Τι ξένισε λοιπόν; Η ωμή γλώσσα που χρησιμοποίησε; Μα εμείς οι ίδιοι λέμε λαϊκιστές και Μαυρογιαλούρους όσους χαϊδεύουν αυτιά και κανακεύουν τους πάντες. Το οτι επέλεξε να μιλήσει με τρόπο που πιθανότατα επιφέρει κάποιο πολιτικό κόστος είναι στα υπέρ του φτάνει να είναι συνειδητή επιλογή και όχι ο γνωστός παρορμητικός και ανεξέλεγκτος λόγος.
Θα προσαρμοστώ σιγά-σιγά που θα πάει... (αλλά μπορεί και όχι). Και για να βοηθηθώ στην προσαρμογή, ξεκίνησα να διαβάζω όλα τα προηγούμενα post στα blogs που παρακολουθώ.
Διαπίστωσα πολύ προβληματισμό για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. Γιατί άραγε; Δεν ήταν αναμενόμενο οτι θα έπεφτε θεαματικά ο ΣΥΝ, ή οτι θα ανέβαινε θεματικά ο ΛΑΟΣ;
Δεν ήταν αναμενόμενο οτι οι γνωστές (ψευτο) ακτιβιστικές πολιτικές που ακολουθήθηκαν από Δεκέμβρη και μετά, θα κατέληγαν να προκαλέσουν αγανάκτηση και στροφή σε πιο συντηρητική στάση ακόμα και των πιο προοδευτικών απ’ τους ψηφοφόρους;
Μιλούσα πρόσφατα με ένα φοιτητή του Πολυτεχνείου που περιμένει να επιστρέψει στο σπίτι του στην επαρχία που δεν αναμένεται να γίνει πριν τις αρχές του Ιουλίου. Λόγω των καταλήψεων που αποφασίστηκαν να γίνουν από ακροαριστερούς και ΣΥΝασπισμένους με μια τεχνητή ομοφωνία (αφού είχε αποκλειστεί η πλειοψηφία των διαφωνούντων φοιτητών και είχαν προπηλακιστεί και όσοι τόλμησαν να εμφανιστούν διαφωνούντες).
Σημείωση: Ο λόγος της κατάληψης ήταν τόσο ασήμαντος που έχει ήδη ξεχαστεί.
Θρίαμβος μια πολιτικής που πιστεύει ακόμα οτι μπορεί να δρέψει μικροπολιτικά οφέλη από μια «εξεγερμένη» περίοδο, από μια «μαζική αντίσταση» όπως τη φαντάζονται στα κομματικά σχεδιαστήρια.
Πράγματι υπήρξε αντίσταση και εξέγερση. Αλλά ξεχάστηκε στην πορεία οτι ο αντίπαλος δεν ήταν μια κυβέρνηση καταπιεστική και ανελεύθερη που συνειδητά σκοτώνει ανήλικους, αλλά μια κυβέρνηση - μπάχαλο που έχει αφήσει τόσο ξεχαρβαλωμένους τους μηχανισμούς ώστε ο φόνος του ανήλικου να γίνεται τόσο εύκολα και τυχαία όσο εύκολα και τυχαία μπορεί να χτυπιέται δολοφονικά ο πρύτανης, να αφήνονται τραμπούκοι να χρησιμοποιούν τα ΑΕΙ για καταφύγια, και να μην ανοίγει μύτη.
Και η πολιτική πρόταση ποια ήταν; Ακόμα περισσότερο μπάχαλο, διάλυση των θεσμών απ’ όπου πιθανά να προέκυπτε κάποια ελπίδα. Χρεοκοπία της ανώτατης εκπαίδευσης, πλήρης κομματικός νεποτισμός κλπ κλπ.
Απ την άλλη ο κουρασμένος με το άλλο μπάχαλο της λαθρομετανάστευσης πολίτης, αδυνατεί να ερμηνεύσει τις αιτίες του προβλήματος, να αποδώσει ευθύνες σε ένα κρατικό μηχανισμό που παρακολουθεί άβουλος και τα βάζει με το σύμπτωμα, απαιτεί εδώ και τώρα δυναμικές και ξενόφοβες λύσεις και τάσσεται με το πιο κραυγαλέα λαικίστικο κόμμα του «wannabe Λαζόπουλου», ατακαδόρου Καρατζαφέρη.
Και πάλι ποια είναι η αιτία; Προφανώς οτι ο πολίτης δεν έχει αξιόπιστο συνομιλητή απ’ τη μεριά της αριστεράς, που αντί να αρθρώσει πολιτικό λόγο να εξηγήσει φαινόμενα και να προτείνει ρεαλιστικές λύσεις περιορίζεται να γίνει ο αντίπαλος του κάθε χρυσαυγίτη στις συμπλοκές πέριξ του Αγ. Παντελεήμονα.
Τώρα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται σύγχρονη αξιόπιστη πολιτική πρόταση, παραγωγή ιδεολογίας. Πρέπει να ανατραπεί το κύμα φυγής των ψηφοφόρων όχι με τους φραστικούς προπηλακισμούς του Πάγκαλου (που κατά βάθος όμως ΔΕΝ έχει άδικο), αλλά με την μετάλλαξη των κομμάτων από φορείς εξουσίας, δυνάστες της καθημερινότητας και διαχειριστές μαύρου χρήματος, σε πραγματικούς ηγέτες της κοινωνίας με πρωτοβουλίες και πολιτική σκέψη.
Ήταν μια μάλλον παρορμητική αγορά, έπαιξα λίγο με το BeBook στο Public, το βρήκα ξεκούραστο και βολικό, φορτωμένο με ένα σωρό βιβλία και το αγόρασα 360€. Μετά που πήγα σπίτι και άρχισα να ψάχνω στην ιστοσελίδα του κατασκευαστή ανακάλυψα οτι μπορούσα να το αγοράσω ιντερνετικά με εξήντα ευρώπουλα λιγότερα! Δε βαριέσαι, τουλάχιστον η εδώ αγορασμένη συσκευή θα είχε φορτωμένα τα ελληνικά βιβλία που είδα και στο κομμάτι της επίδειξης. Όμηρο, Παπαδιαμάντη, Ροίδη κλπ. Ούτε αυτά τα είχε... Επικοινώνησα με την αντιπροσωπεία (μετά από πολλές προσπάθειες να επικοινωνήσω με τα Public κατάλαβα οτι δεν είχα καμία τύχη, μιλούσα με «υπεύθυνους» που δεν είχαν ιδέα – τι πρωτότυπο!), όπου με διαβεβαίωσαν οτι θα μου στείλουν τα ελληνικά βιβλία σε μια κάρτα SD.
Κατά τα λοιπά, μια χαρά συσκευή είναι αν δεν πάρεις υπ’ όψιν σου ότι: -Στα αρχεία pdf δεν τα καταφέρνει πολύ καλά, αν και μπορείς να μεγαλώσεις τη γραμματοσειρά, φαίνεται πως χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη μεγέθυνση που δεν είναι όμως διαθέσιμη. -Αυτά που είναι δωρεάν διαθέσιμα είναι μόνο τα πολύ παλιά κλασσικά και άνευ δικαιωμάτων βιβλία, τα νέα είναι ακριβά, έχουν σχεδόν την ίδια τιμή με τα «παραδοσιακά» χάρτινα αν και δεν παρεμβάλλονται βιβλιοπώλες, μεταφορές, χαρτιά, πιεστήρια, καύσιμα. Γιατί άραγε; Επέλεξα τη συσκευή ανάμεσα από Sony, Kindle κλπ επειδή είναι σε θέση να προβάλλει ελληνικά. Τα ελληνικά σύγχρονα βιβλία όμως είναι ελάχιστα ( δίνει κάποια δωρεάν ο Καστανιώτης και μπράβο του) πράγμα που δείχνει οτι ακόμα είναι πολύ νωρίς για τη συσκευή αυτή.
Όποιος το είδε ήταν θετικός αλλά προσέθετε και το απαραίτητο «τι να το κάνεις όμως, το αληθινό βιβλίο είναι άλλο πράγμα». Εγώ πάλι νομίζω οτι αν είχα διαθέσιμα τα βιβλία που θα ήθελα θα ήμουν μια χαρά με τούτο. Είναι ξεκούραστο στα μάτια, ελαφρύ, μπορείς να διαβάζεις διάφορα βιβλία ταυτόχρονα (θυμάται που ήσουν στο κάθε βιβλίο), και στις διακοπές θα μπορείς να έχεις στο μέλλον καμιά 10ριά κιλά λιγότερα. Γιατί τώρα και αυτό θα κουβαλάω και τα «παραδοσιακά» βιβλία που έχω να διαβάσω...
In 1986, Peter Davies was on holiday in Kenya after graduating from Northwestern University. On a hike through the bush, he came across a young bull elephant standing with one leg raised in the air.
The elephant seemed distressed, so Peter approached it very carefully.He got down on one knee, inspected the elephants foot, and found a large piece of wood deeply embedded in it.
As carefully and as gently as he could, Peter worked the wood out with his knife, after which the elephant gingerly put down its foot. The elephant turned to face the man, and with a rather curious look on its face, stared at him for several tense moments. Peter stood frozen, thinking of nothing else but being trampled.
Eventually the elephant trumpeted loudly, turned, and walked away. Peter never forgot that elephant or the events of that day.
Twenty years later, Peter was walking through the Chicago Zoo with his teenaged son. As they approached the elephant enclosure, one of the creatures turned and walked over to near where Peter and his son Cameron were standing.
The large bull elephant stared at Peter, lifted its front foot off the ground, then put it down.
The elephant did that several times then trumpeted loudly, all the while staring at the man.
Remembering the encounter in 1986, Peter could not help wondering if this was the same elephant. Peter summoned up his courage, climbed over the railing, and made his way into the enclosure. He walked right up to the elephant and stared back in wonder.
The elephant trumpeted again, wrapped its trunk around one of Peter legs and slammed him against the railing, killing him instantly.
Probably wasn't the same fucking elephant.
(Μπορείτε να στείλετε αυτή τη χαριτωμένη ιστοριούλα σε όσους σας στέλνουν chain mails με τρυφερές ιστοριούλες με ζώα και ανθρώπους.)
Είναι ιδέα μου ή φέτος φάγαμε τις πιο άνοστες φράουλες στη ζωή μας;
Αρχικά νόμιζα ότι έφταιγε η «πουσαρισμένη» παραγωγή με τα λιπάσματα και τις ορμόνες αλλά είμαστε πια στην κανονική εποχή της φράουλας και κάθε φορά που δοκιμάζω να αγοράσω το αγαπημένο μου φρούτο που κουβαλάει περήφανα σαν περγαμηνή τον τίτλο «Μανωλάδας», περνάω την ίδια απογοήτευση. Ένα άνοστο πράγμα χωρίς γεύση και χωρίς άρωμα, που για να φαγωθεί πρέπει να παρασκευαστεί οπωσδήποτε με ζάχαρες και σορόπια.
Αρνούμαι!
Τελείωσα με τις φράουλες και τους μάγκες παραγωγούς που βρήκαν τρόπο για μεροκάματα πείνας και παραγωγή υπερτραφών και ακριβών καρπών αλλά ξέχασαν στην πορεία το λόγο ύπαρξης του φρούτου.
Τόσο στον αυτόματο πιλότο πια;
Προς το παρόν αποζημιώνομαι από τις μικρούτσικες αγριοφράουλες από τον κήπο μου. Η ευπρόσδεκτη επεκτατική τους διάθεση έχει κάνει κατάληψη σε όλο σχεδόν τον κήπο.
Άρχισαν εδώ και δύο εβδομάδες όλες μαζί να κοκκινίζουν και πρέπει να είμαι κάθε μέρα από πάνω να τις κόβω, διαφορετικά το ελάχιστο βάρος τους τις φέρνει σε επαφή με το χώμα κι εκείνο το σημείο που ακουμπάει αρχίζει να χαλάει.
Κάθε καρπός δεν είναι μεγαλύτερος από ένα φουντούκι κι όμως έχουν ένα άρωμα απίστευτο.
Αλλά είναι λίγες και μικρές, είναι ένα μικρό πολυτελές κέρασμα για κάθε μέρα.
Αν θέλω όμως περισσότερες θα ψάξω να βρω φράουλες εισαγωγής (αν υπάρχουν) από κάποια χώρα που οι παραγωγοί σέβονται περισσότερο τους πελάτες τους.Αν δε βρώ θα τις χαίρομαι μόνο σε ταξίδια όπως παλιά γινόταν με τις μπανάνες που απαγορεύονταν η εισαγωγή τους για να καταναλώνουμε υποχρεωτικά τις κρητικές!
Μέσα στον κουρνιαχτό των ευρωεκλογών, μέσα στις συγκεντρώσεις, τη ρύπανση των εφέ, των τηλεοπτικών μηνυμάτων, των παραθύρων και των debates, των άπειρων blogs που ασχολούνται με το να δίνουν κατεύθυνση στους ψηφοφόρους για να ψηφίσουν ή να πάνε για μπάνιο (λιγότεροι), εγώ προτιμώ να συνταχθώ με τον Mario Biondi.
Κι όχι, δεν αντιφάσκω με ότι έλεγα λίγο πριν, αλλά… ότι είχε να ειπωθεί ακούστηκε. Ότι επιχειρήματα(;) είχαν να παρατεθούν παρατέθηκαν. Όποιος είχε να πειστεί ότι αυτή η αστεία κι άγονη πολιτική σκηνή θα κάνει θαύματα στα παραγωγικά χωράφια των Βρυξελών, πείστηκε.
Αρνούμαι να μπω στη λογική να πείσω οτι πρέπει σώνει και καλά να ψηφίσω κάτι για να αποδείξω πόσο ώριμος πολίτης είμαι, χιλιάδες πράγματα γύρω μου φωνάζουν γι' αυτό. Το που ζω, το πως φέρομαι δείχνουν πολύ καλά τι επιλογές κάνω όλα αυτά τα χρόνια. Η αποχή είναι που θα με βάλει σε κίνδυνο; Το Πασόκ και η Νδ που θα βγουν κερδισμένοι ακόμα και απο τις κατανομές εδρών των μικρών ποσοστών, είναι ασφαλέστερη επιλογή; Δείχνει περισσότερα για μένα;
Να που επιτέλους η Ελλάδα σημειώνει μια πρωτιά ακόμα στην Ευρώπη μετά το Πρωτάθλημα του 2004.
Σε έρευνα της «διεθνούς διαφάνειας» τα ελληνικά πολιτικά κόμματα θεωρούνται από τους πολίτες πρώτα σε διαφθορά στην Ευρώπη (και 3α στον κόσμο!!!).
Λέτε να φταίει που οι πολιτικοί μας ανακουφίζονται κάθε φορά που ένας από τους υπόπτους για την υπόθεση Siemens την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια;
Έτσι που να μπορεί κι ο Πρωθυπουργάρας να υποστηρίξει ότι «η Ν.Δ. δεν έχει πάρει χρήματα από τη Siemens χωρίς να κινδυνεύει -άμεσα τουλάχιστον- να βγει ψεύτης.
Και οι ανακριτές και εισαγγελείς να επιδίδονται σε κούρσα για να αποδείξουν ότι είναι ανεξάρτητοι και αδέσμευτοι και προφυλακίζουν ολόκληρες οικογένειες (το γνωστό ως «παιδομάζωμα»), οπότε και δεν είναι εντεταλμένοι των πολιτικών που τα τσάκωσαν.
Φοβάμαι όμως ότι δεν θα πάει πουθενά αυτή η δουλειά. Βλέπετε πέρα από την ομολογία της μαμάς εταιρίας στη Γερμανία ότι λάδωσε (σε χώρες που το λάδωμα είναι κανόνας – μη ξεχνιόμαστε), δεν υπάρχουν και ιδιαίτερα στοιχεία.
Μέχρι κι ο Λαζόπουλος (αυτός ο ρυθμιστής της δημόσιας εικόνας των πάντων), έφτασε να πει ότι στο κάτω-κάτω η Siemens δεν έκλεψε δημόσιο χρήμα, κι ότι αν πρέπει να βρεθεί κάποιος που να πρέπει να τιμωρηθεί πρέπει να είναι κάποιος από τους πολιτικούς (μια εβδομάδα πριν έλεγε τον Χριστοφοράκο, κλέφτη).
Κι αν έτυχε και αποκαλύφθηκε η ιστορία αυτή από την έδρα της εταιρίας, τότε τι γίνεται άραγε με όλες τις υπόλοιπες προμήθειες, τα λάδια, τα ξύδια και τα υπόλοιπα που πέφτουν σε ΚΑΘΕ δουλειά και κάθε έργο ή αγορά;
Το καλό λάδωμα (κανόνας αυτό!) δεν πρέπει να περιορίζεται σε όποιον δίνει τη δουλειά αλλά και στους «αντιπάλους», αυτούς που θα μπορούσαν να προκαλέσουν προβλήματα να αρχίσουν να βαράνε σφυρίχτρες και κουδούνια και να φωνάζουν «λύκος στα πρόβατα». Απλά η ταρίφα είναι ελαφρώς μικρότερη.
Γι’ αυτό είναι 100% σίγουρο ότι έχουν φάει και από το ΠΑΣΟΚ και από τη ΝΔ, να μη σας πω ότι έχουν φάει και πιο πέρα, κόμματα που έχουν συνδικαλιστές και στελέχη που μπορεί να ξέρουν μεν αλλά να μη φωνάζουν! (δε…)
Θα ήταν ευτυχή τα κόμματα αν μπορούσαν να έχουν τόσο συσπειρωμένη μάζα ψηφοφόρων και οπαδών που απλά και μόνο οι εισφορές τους να καταφέρνει να συντηρεί όλους αυτούς τους επαγγελματίες της πολιτικής, να γίνεται προεκλογικός αγώνας χωρίς να πρέπει να διακινηθεί μαύρο χρήμα. Ακόμα κι αυτό το ΚΚΕ χρειάζεται χρηματοδότηση πέρα από τις δεδομένες εισφορές των οπαδών (πόσα να δώσει κι αυτός ο προλετάριος;). Κι ο Γερμανός χρειάζεται, κι η Νεοσέτ κι οι Mayo κι όλοι, και δεν καταλαβαίνω γιατί φωνάζουν όταν μιλάει ο Πάγκαλος, σα να λέει κάτι που δεν ξέρει όλη η πιάτσα.
Οπότε ας χρηματοδοτούνται τα κόμματα από επιχειρήσεις, αλλά με διαφάνεια. Όπως Αμερική!
Να ξέρουμε ποιος έδωσε σε ποιόν και να βλέπουμε μετά αν ευνοούνται όσοι πλήρωσαν και συνεισέφεραν.
Αλλά να μου πεις αν είναι να μην ευνοηθούν θα συνεισφέρουν; Ειδικά σε μια μικρή αγορά που πρέπει να φέρνει τοπικά και γρήγορα αποτελέσματα;
O Mandela είναι παντού... όπως και οι Έλληνες (πιό πίσω διακρίνεται το oyzeri του Pappas).
Κι όμως είναι η είσοδος του εστιατορίου! 
Για να φτάσετε στην οινοπαραγωγική περιοχή του Stellebosch θα διασχίσετε αυτό το δρόμο, αλλά αν έχει κύμα ετοιμαστείτε για περιπέτεια.
