Βιβλία και e-books μετά το φετιχισμό του χαρτιού.

Άκουγα το περασμένο Σάββατο σε ραδιοφωνική συνέντευξη τον συγγραφέα Αλέξη Πανσέληνο να καταθέτει απόψεις μεταξύ άλλων και για τα ηλεκτρονικά βιβλία.


Προηγουμένως είχε καταθέσει την άποψη πως πρέπει να διαβάζουμε περισσότερο, πως πρέπει να απεξαρτηθούμε απο την εικόνα και την οθόνη και πως ακόμα κι ένα κακό βιβλίο είναι προτιμότερο, γιατί γυμνάζει το μυαλό σε αντίθεση με την "έτοιμη" προσλαμβάνουσα της εικόνας (καπως έτσι, όχι με τα ακριβή λόγια, γι αυτό και δε βάζω εισαγωγικά).


Τις συσκευές ανάγνωσης ηλεκτρονικών βιβλίων τις απέρριψε, επειδή φτάνουν -όπως είπε- να μετατρέπουν το βιβλίο σε εικόνα και πως είναι ημιτελής η ανάγνωση ενός  ηλεκτρονικού βιβλίου επειδή σε αποστερεί απο την αίσθηση του χαρτιού, τη μυρωδιά του μελανιού.


Δυστυχώς ο δημοσιογράφος ήταν πολύ απασχολημένος με το θαυμασμό του προσώπου και την επαναλαμβανόμενη υπενθύμιση της τιμής του να φιλοξενεί το συγγραφέα, διαφορετικά θα μπορούσε να απαντήσει (ενδεχομένως) πως: 


- Η συσκευή ανάγνωσης αναπαράγει την ίδια εικόνα του κειμένου, των λέξεων, που αποτυπώνονται σ' ένα τυπωμένο βιβλίο. Η απόριψη της εικόνας που προέρχεται απο ηλεκτρονικό βιβλίο -λόγω οθόνης- είναι επομένως άνευ ουσίας όταν το περιεχόμενο είναι ακριβώς το ίδιο.


- Το να καταφέρουμε να αγγίξουμε την ουσία του συγγράμματος (και να μας αγγίξει με τη σειρά του), είναι όλο το ζητούμενο. Το εκτυπωμένο βιβλίο ή το ηλεκτρονικό αρχείο είναι απλά εργαλεία. Η μυρωδιά του μελανιού, το άγγιγμα του χαρτιού, το βιβλίο στο ράφι είναι -κατα πάσα πιθανότατα- ένας περιττός φετιχισμός. Το αποτέλεσμα της ανάγνωσης δεν είναι διαφορετικό σε κάθε περίπτωση.


-Κι όμως υπάρχουν πολύ κακά αναγνώσματα και πολύ καλά θεάματα. Επίσης άστοχη και απόλυτη η αγιοποίηση του -κάθε είδους- βιβλίου και η συλλήβδην απόρριψη ενός κατατοπιστικού τηλεοπτικού ντοκυμαντέρ ή ενός κινηματογραφικού αριστουργήματος απλά επειδή απευθύνεται σε περισσότερες αισθήσεις. Οι εμπειρίες μας, η σκέψη μας, η κριτική μας ικανότητα διαμορφώνονται απο οποιοδήποτε ερέθισμα. Η ανάγνωση απαιτεί περισσότερη πνευματική λειτουργία απο την εικόνα , αυτό είναι αλήθεια, αλλά είναι άσχετο της κρίσης και των ερεθισμάτων.


Προφανώς ο συγγραφέας εννοούσε πως η διαρκής προσύλωσή μας στην εικόνα μας έκανε να ξεχάσουμε το διάβασμα κι αυτό σε ένα μεγάλο βαθμός είναι αλήθεια. Αλλά αυτή ακριβώς η πραγματικότητα θα έπρεπε να του κάνει τα ηλεκτρονικά βιβλία συμπαθέστερα αφού τα κάνει πιο προσβάσιμα και μερικές φορές πιο φθηνά.


Η τεχνολογία θα προχωρά είτε μας αρέσει, είτε όχι. Η δυνατότητα να έχεις σε ελάχιστα γραμμάρια και σε άμμεσο χρόνο διαθέσιμο οποιοδήποτε βιβλίο είναι απο μόνη της επανάσταση. Ο πρόσφατος εμπλουτισμός βιβλίων με διαδραστικό περιεχόμενο (τρισδιάστατοι πίνακες, βίντεο, ήχοι) που ενσωματώνονται πλέον στα βιβλία του ηλεκτρονικού βιβλιοπωλείου της Apple αλλάζουν θεαματικά τη μεταδοτική δυνατότητα των βιβλίων, ιδιαίτερα αυτών με επισημονικό, μαθησιακό περιεχόμενο. 


Είναι πολύ κρίμα, άνθρωποι του χώρου της σκέψης να μην είναι σε θέση να εκτιμήσουν τα τεράστια πλεονεκτήματα που μποορύν να προκύψουν απο αυτές τις εφαρμογές και να παραμένουν υπερασπιστές συμβόλων.


(τη φωτογραφία τη βρήκα στο Bookriot.com)

Εδώ το iPad, εδώ το HTC HD2, που είναι ο παππάς;

Έβλεπα με πολύ ενδιαφέρον τη δημοσιότητα για την παρουσίαση του iPad που παρουσίασε η Apple πριν από 10 μέρες, που αυξανόταν καθώς ένα σωρό απογοητευμένοι γκατζετο-σπασίκλες έκαναν παράπονα επειδή η συσκευή έτσι όπως θα κυκλοφορήσει είναι μακριά από αυτό που θα ήθελαν.

Πριν όμως πω κι εγώ μια γνώμη για το ipad, θέλω να σας πω ότι πρόσφατα στο ταξίδι μου αγόρασα ένα καινούριο «τηλέφωνο / pda».

Το HTC HD2 που υποτίθεται ότι είναι μια συσκευή που σε απαλλάσσει από την ανάγκη χρήσης γραφίδας, που είναι η μόνιμη κατάρα των άθλιων Windows Mobile. Όσο κι αν προσπάθησαν οι Ταϊβανοί να κρύψουν το μίζερο interface κάτω από το λογισμικό Sense που εν πολλοίς πραγματικά κρύβει τα windows, σε πολλές περιπτώσεις είσαι υποχρεωμένος να προσπαθείς να πετύχεις μια κουκίδα, φτιαγμένη για να επιλέγεται με γραφίδα, με το δάχτυλο. Σαν να προσπαθείς να σημαδέψεις μύγα με ψαροτούφεκο.

Και επιπλέον όλες οι εφαρμογές που αυτή τη στιγμή είναι διαθέσιμες για τα ετοιμοθάνατα windows mobile βασίζονται στη γραφίδα, άρα είναι άχρηστες για τη συσκευή που ΔΕΝ αναγνωρίζει πάτημα γραφίδας! Άρα αχρηστες και τα μέχρι τώρα προγράμματα. Η δε τραγική Microsoft δημιούργησε κι ένα ελληνικό «κατάστημα» εφαρμογών (marketpace) όπου διατίθενται 3-5 προγράμματα -και πάλι για γραφίδα- (στο αμερικάνικο είναι περισσότερα αλλά η MS σε υποχρεώνει να βλέπεις μόνο το minimal ελληνικό!!!).

Γιατί δεν πήρα iphone που έχει εκατοντάδες χιλιάδες εφαρμογές στο ηλεκτρονικό της κατάστημα; Μόνο επειδή δεν μου αρέσει η «κλειδωμένη» φιλοσοφία που αποφασίζει αντί για σένα το τι εφαρμογή θα βάλεις στο τηλέφωνο (υποχρεωτικά μέσω itunes). Δεν μου άρεσε το ότι θα έπρεπε να πληρώνω 100ευρώ για ένα πρόγραμμα πλοήγησης χωρίς να έχω τη δυνατότητα να τη δοκιμάσω.

Συμπέρασμα: Την πάτησα! Έχω ένα τηλέφωνο πολύ καλό σε χαρακτηριστικά, ελεύθερο σε «πειράγματα» και τροποποιήσεις, αλλά «ανάπηρο», άχρηστο. Ανακάλυψα -κάπως αργά- ότι μια συσκευή είναι τόσο χρηστική όσο σου επιτρέπουν οι εφαρμογές και τα προγράμματά της. Όσο περισσότερα προγράμματα διαθέτει, τόσο πιο πολύ τη χρησιμοποιείς και άρα τόσο πιο γρήγορα «αποσβένεις» το κόστος της.

Όταν λοιπόν η Apple αποφάσιζε να κυκλοφορήσει το iPad σαν ένα μεγάλο iPhone και όχι σαν ένα αντικαταστάτη laptop ή netbook, με έλλειψη θύρας USB, με έλλειψη flash για τις προχωρημένες ιστοσελίδες και με έλλειψη multitasking ήξερε πολύ καλά τι έκανε. Δεν ήθελαν έναν υπολογιστή αλλά μια mutimedia συσκευή που είναι ιδανική για βλέπεις ταινίες, να διαβάζεις βιβλία, να παίζεις παιχνίδια. Αλλά μόνο ότι διακινείται από το iTunes. Αυτό που θέλουν αυτή τη στιγμή τα τσακάλια (με την καλή την έννοια) της εταιρίας, είναι να πουλήσουν ακόμα περισσότερα προγράμματα, παιχνίδια, βιβλία από το κατάστημα iTunes. Εκεί είναι σήμερα το χρυσωρυχείο της Apple. Οι εκατοντάδες χιλιάδες προγράμματα (εισπράττουν το 30% από κάθε πώληση εφαρμογής), η τεράστια βιβλιοθήκη, δισκοθήκη, ταινιοθήκη.

Θέλουν να πάνε ακόμα πιο μακριά την επιτυχία του iPhone που έγινε η χήνα που γεννάει κέρδη και έβαλε την εταιρία επικεφαλής μια ολόκληρης βιομηχανίας. Ένα σωρό κόσμος αυτή τη στιγμή ασχολείται να φτιάχνει προγράμματα για το iPhone (και θησαυρίζει).
Και θα το πετύχει επειδή το σχετικά χαμηλό κόστος της συσκευής (σε σχέση με αυτό που θα ήταν αν ενσωμάτωνε όλα όσα θα ήθελαν οι geeks) θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο την πελατειακή βάση.

Ένα πολύ έξυπνο screensaver

Δεν συμπαθώ τα screensavers αλλά ειδικά αυτό εδώ το βρήκα υπέροχο (thanks Νίκο).
Και το εγκατέστησα ασκαρδαμυκτί...

(τσιμπίστε το απο το link)

Word Clock for Mac, PC, iPhone from Simon Heys on Vimeo.

Άντε λοιπόν το πήραμε και το ηλεκτρονικό βιβλίο!

Ήταν μια μάλλον παρορμητική αγορά, έπαιξα λίγο με το BeBook στο Public, το βρήκα ξεκούραστο και βολικό, φορτωμένο με ένα σωρό βιβλία και το αγόρασα 360€.
Μετά που πήγα σπίτι και άρχισα να ψάχνω στην ιστοσελίδα του κατασκευαστή ανακάλυψα οτι μπορούσα να το αγοράσω ιντερνετικά με εξήντα ευρώπουλα λιγότερα!
Δε βαριέσαι, τουλάχιστον η εδώ αγορασμένη συσκευή θα είχε φορτωμένα τα ελληνικά βιβλία που είδα και στο κομμάτι της επίδειξης. Όμηρο, Παπαδιαμάντη, Ροίδη κλπ.
Ούτε αυτά τα είχε...
Επικοινώνησα με την αντιπροσωπεία (μετά από πολλές προσπάθειες να επικοινωνήσω με τα Public κατάλαβα οτι δεν είχα καμία τύχη, μιλούσα με «υπεύθυνους» που δεν είχαν ιδέα – τι πρωτότυπο!), όπου με διαβεβαίωσαν οτι θα μου στείλουν τα ελληνικά βιβλία σε μια κάρτα SD.

Κατά τα λοιπά, μια χαρά συσκευή είναι αν δεν πάρεις υπ’ όψιν σου ότι:
-Στα αρχεία pdf δεν τα καταφέρνει πολύ καλά, αν και μπορείς να μεγαλώσεις τη γραμματοσειρά, φαίνεται πως χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερη μεγέθυνση που δεν είναι όμως διαθέσιμη.
-Αυτά που είναι δωρεάν διαθέσιμα είναι μόνο τα πολύ παλιά κλασσικά και άνευ δικαιωμάτων βιβλία, τα νέα είναι ακριβά, έχουν σχεδόν την ίδια τιμή με τα «παραδοσιακά» χάρτινα αν και δεν παρεμβάλλονται βιβλιοπώλες, μεταφορές, χαρτιά, πιεστήρια, καύσιμα. Γιατί άραγε;
Επέλεξα τη συσκευή ανάμεσα από Sony, Kindle κλπ επειδή είναι σε θέση να προβάλλει ελληνικά. Τα ελληνικά σύγχρονα βιβλία όμως είναι ελάχιστα ( δίνει κάποια δωρεάν ο Καστανιώτης και μπράβο του) πράγμα που δείχνει οτι ακόμα είναι πολύ νωρίς για τη συσκευή αυτή.

Όποιος το είδε ήταν θετικός αλλά προσέθετε και το απαραίτητο «τι να το κάνεις όμως, το αληθινό βιβλίο είναι άλλο πράγμα».
Εγώ πάλι νομίζω οτι αν είχα διαθέσιμα τα βιβλία που θα ήθελα θα ήμουν μια χαρά με τούτο. Είναι ξεκούραστο στα μάτια, ελαφρύ, μπορείς να διαβάζεις διάφορα βιβλία ταυτόχρονα (θυμάται που ήσουν στο κάθε βιβλίο), και στις διακοπές θα μπορείς να έχεις στο μέλλον καμιά 10ριά κιλά λιγότερα.
Γιατί τώρα και αυτό θα κουβαλάω και τα «παραδοσιακά» βιβλία που έχω να διαβάσω...

HTC Touch Pro & Diamond - Comedy Club!

Μετά την πικρή εμπειρία μου λοιπόν με το Omnia της Samsung αποφάσισα να επιλέξω το HTC Touch Pro.

Σκέφτηκα οτι μια και η HTC έχει μια μεγάλη εμπειρία στα Windows Mobile θα έχει περάσει εδώ και καιρό τις «παιδικές ασθένειες» και λίγο-πολύ θα είναι μις «ώριμη» λύση.
Και είναι πράγματι «ώριμη» η συσκευή με τη μόνη διαφορά πως εδώ θα έπρεπε (ΚΑΙ ΠΑΛΙ) να γίνει η περίφημη ελληνοποίηση του λογισμικού.
Ε, δεν θα ήταν η πρώτη φορά, άλλωστε η εταιρία ACE που αντιπροσωπεύει την HTC έχει κάνει αυτή τη δουλειά αρκετές φορές.

Η συγκεκριμένη συσκευή λοιπόν κοστίζει (με τα ελληνικά της ACE Hellas) 730€. Η ίδια ακριβώς από οποιοδήποτε ιντερνετικό κατάστημα κοστίζει 100€ πιο φθηνά!
Άρα χρεώνεται ο τιμημένος Έλλην καταναλωτής με ένα όχι ευκαταφρόνητο ποσό για να έχει την ευκολία του λογισμικού στη γλώσσα του.

Για να δούμε λοιπόν τι "ελληνικά" αγοράζουμε μ' αυτά τα 100€;

Στις ελληνικές οδηγίες χρήσεως (μόνο σε CD) αναφέρεται η «πλευρική μπάρα ταχείας κύλισης» (η ίδια με το Samsung Omnia) όπου κυλώντας το δάχτυλο μπορείς να πας κατευθείαν στο αρχικό του επωνύμου.

Στο Omnia υπήρχε η μπάρα αλλά δεν είχε προσαρμοστεί στα ελληνικά με αποτέλεσμα να μη λειτουργεί εκτός αν κάποιος έγραφε όλες του τις επαφές με λατινικούς χαρακτήρες).

Εδώ λοιπόν η μπάρα δεν υπάρχει καθόλου στις επαφές!
Ο μόνος τρόπος να βρει κάποιος τις επαφές του είναι με το συνεχές πάτημα του κατευθυντικού πλήκτρου (πάνω/κάτω) για να μπει σε λειτουργία ταχείας εναλλαγής χαρακτήρων.
(Να είναι άραγε τόσο δύσκολο να γίνει αυτή η ρημαδομπάρα στα ελληνικά;)

Επίσης η συσκευή διαθέτει ένα πλήρες πληκτρολόγιο που για να κάνει εναλλαγή από ελληνικά σε αγγλικά και αντίστροφα χρειάζεται τέτοιο χειρισμό που δύσκολα αποφασίζεις να το χρησιμοποιήσεις (πάνω – κάτω στην οθόνη και το πληκτρολόγιο και αυτόματη ανεπιθύμητη ενεργοποίηση του λεξικού. Τ9).

Όλα τα λεφτά όμως είναι η ελληνοποίηση που έχει γίνει στην πρόγνωση καιρού!
Εδώ κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα να μεταφράσει όλες τις χώρες και πάρα πολλές πόλεις (επιλεκτικά!) στα ελληνικά.

Μέχρι εδώ καλά.

Αυτό όμως αχρηστεύει την μπάρα για την οποία μιλούσαμε πριν (Θαύμα-θαύμα! Εδώ εμφανίστηκε! Άχρηστη μεν αλλά εμφανίστηκε).

Για τη μετάφραση λοιπόν αυτός ο πανέξυπνος τεχνικός χρησιμοποίησε κάποιο «μεταφραστήρι» και τα αποτελέσματα είναι ξεκαρδιστικά:

Απολαύστε!

Η πόλη Eden της Υεμένης έγινε «Αδανα»! (Το κεμπάπ ήταν Γεμενίτικο τελικά).
Η Sale (Σάλε) του Μαρόκου έγινε φυσικά «Πώληση» (έπιασε καλή τιμή άραγε;)

Στην Ινδία τώρα η South Dum Dum έγινε «Ενώ Ενώ η Νότια» (έλα...;) ενώ η Erode έγινε «Διαβρώσει» (φυσικά).

Η Las Dunas της Κούβας έγινε «Las Θυσανοειδών» (καλό το μεταφραστήρι;)

Στο Ιράν η Kord-Shahr έγινε «Ανταλλαγών Shahr» (Μη με ρωτάτε, δεν ξέρω)

Η «Dire Dawa» της Αιθιοπίας έγινε «Επικίνδυνος Dawa» (να το έχετε υπόψη σας όσοι πρόκειται να πάτε εκεί).

Η πόλη Noda της Ιαπωνίας μεταφράστηκε «Σημείωση» και... (έτοιμοι;) η Ota μεταφράστηκε ως... (δείτε το δίπλα αν νομίσατε οτι κάνω πλάκα).

Καλή διασκέδαση όσοι πήρατε HTC Diamond και Touch Pro!
Έχετε στα χέρια σας ένα ανεκτίμητο κειμήλιο του πως γίνονται οι δουλειές στον τόπο μας.
Να το πάρουμε απόφαση λοιπόν; Να ξεχάσουμε τα ελληνικά;

Αφού οι επαφές μας θα γίνουν «Theodoropoulos Thanasis” ας το πληρώσουμε τουλάχιστον φθηνότερα.

Μια πικρή εμπειρία με το Samsung Omnia i900

Αποφάσισα λοιπόν να αλλάξω κινητό,να κρατήσω λίγο με τις μικρές μου δυνάμεις ζωντάνή την παρακμάζουσα οικονομία της λιανικής.

Λίγο που το HTC μου γέρασε και όλο κολλάει, λίγο που η μπαταρία του πνέει τα λοίσθια, αποφάσισα να πάρω μια πολύ όμορφη συσκευή. Το Omnia ή i900 της Samsung.

Χθες πήρα, σήμερα το επέστρεψα!

ΟΚ, μπορούσα να ζήσω με το οτι έπρεπε να κουβαλάω εξωτερικά της συσκευής, δεμένο με κορδονάκι μια βαριά μεταλλική γραφίδα (γιατί οτιδήποτε λειτουργεί με Windows κάποια στιγμή απαιτεί γραφίδα!).

Αυτό το μαραφέτι μπορεί κάλιστα να γρατσουνίσει σε τραγικό βαθμό την οθόνη και κανονικά θα έπρεπε να ενσωματώνεται στη συσκευή ή τουλάχιστον να είναι απο ελαφρύ πλαστικό για να αποφεύγεται αυτή η άσκοπη φθορά.

Προσπάθησα να βρω παντού μια θήκη για να προστατέψω την οθόνη. Τίποτα! το "customer service" της Samsung στην Ελλάδα με πληροφόρησε ότι "ποτέ δεν έφερναν αξεσουάρ" σαν αυτό να ήταν μια παράδοση που έπρεπε να τηρούν! Όπως η Πρωτομαγιά...

Μπορούσα να αγνοήσω το οτι "ξέχασαν" στην "ελληνοποίηση" της συκευής να βάλουν τόνο στοο πληκτρολόγιο (αν και υπάρχει ένα άχρηστο λατινικό "q" επάνω αριστερά ανάμεσα στους ελληνικούς χαρακτήρες, που προφανώς προορίζεται για τόνος).

Μπόρεσα ακόμα και να κάνω τα στραβά μάτια για το ότι δεν διέθετε voice dialing που θεωρώ απαραίτητο σε ένα κινητό. Κι αυτό γιατί περίμενα οτι θα βρίσκω εύκολα τις επαφές με τον αντίχειρα.

Αμ δε...
Αν και η Samsung έχει ενσωματώσει μια πολύ καλή εφαρμογή στο δεξί μέρος της οθόνης επαφών που σου επιτρέπει να σύρεις το δάχτυλο και να βρεις το αρχικό γράμμα των επωνύμων, αυτό ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Που σημαίνει οτι η ευκολία αυτή είναι σαν να μην υπάρχει!!!

Όταν δήλωσα λοιπόν στον υπεύθυνο του "customer service" ότι δεν είμαι διατεθιμένος να αλλάξω σε λατινικά τις 180 επαφές μου, με προέτρεψε να κάνω εισαγωγή γράμματος με πληκτρολόγηση.

Αλλά αυτή η μέθοδος εμφανίζει ΟΛΑ τα ονόματα που περιλαμβάνουν αυτό(α) το γράμμα(τα).

Άρα για να βρεις ένα "Δημητριάδη" μην ελπίζεις οτι θα τα καταφέρεις πριν πληκτρολογήσεις "Δημητρια" για να φύγουν απο τη μέση οι "Δημήτρηδες". Γκααααα!

Αν προσθέσετε το οτι στο customer service δεν ξέρουν τα μισά απο όσα ρωτησα, το οτι το site όπου πας να κάνεις registered τη συσκευή σου ζητάει απαραίτητα να ορίσεις ΠΡΩΤΑ τη χώρα σου (και όχι, η Ελλάδα δεν υπάρχει!) και το ότι δεν έχεις δυνατότητα να ζητήσεις βοήθεια απο help center εξωτερικού, το όλο πράγμα παίρνει τη διάσταση μιας μικρής Οδύσσειας.

Κι απορώ πως όλα αυτά δεν τα λεει κανείς απο όλους όσους κάνουν παρουσιάσεις της συσκευής (ή κάνω πως απορώ...).

Πάμε γι άλλα λοιπόν, όπως έχουμε συνηθίσει για χρόνια, αφού οι τοπικοί "επαρχιακοί" αντιπρόσωποι συνεχίζουν να μην είναι χρήστες των προϊόντων τους, να μη παίρνουν χαμπάρι τι πουλάνε, να είναι μόνιμα πολλά βήματα πίσω απο τους πελάτες τους

Microsoft Zune - ακόμα περισσότερα πεταμένα λεφτά!

Ήρθε στα χέρια μου το νέο Zune. Τι θα πει “ποιο Zune”; To νέο mp3όφωνο της Microsoft που υποτίθεται ότι θα αποτελέσει τον σοβαρότερο αντίπαλο του iPod.
Τζίφος κύριοι! Παρά τη θεαματική μεγάλη οθόνη και το καλοδουλεμένo ντιζάιν, θεωρώ ότι πέταξα τα λεφτά μου.
Ούτε η μικρή διάρκεια της μπαταρίας μου φταίει, ούτε το ότι το στρογγυλό πλήκτρο είναι στρογγυλό καθαρά για αισθητικούς λόγους (λειτουργεί ακριβώς όπως θα λειτουργούσαν τέσσερα κατευθηντικά πλήκτρα).
Με πειράζει το ότι δεν λειτουργεί με τον Media Player και το πολυδιαφημισμένο “Plays For Sure” που η ίδια η Microsoft προμοτάρει με άλλους τρίτους κατασκευαστές. Κι αυτό για να κάνει το δικό της μαγαζάκι για να πουλάει μουσική όπως ακριβώς κάνει η Apple με το iPod.
Τελικά αποδεικνύεται ότι τα καλοσχεδιασμένα και καλοπρομοταρισμένα lifestyle προϊόντα στοιχίζουν αρκετά στην παραγωγή τους οπότε μοιραία πουλιούνται σαν «κράχτες» για να βγουν τα κέρδη από τις παράλληλες δραστηριότητες. Όπως κάνουν και οι κατασκευαστές κάθε παιχνιδοκονσόλας.
Α! Ξέχασα… Επίσης το Zune δεν λειτουργεί σαν σκληρός εξωτερικός δίσκος. Το λειτουργικό δεν το βλέπει. Μαλακιούλες χωρίς λόγο αλλά αρκετά σοβαρές για να τους γυρίσετε την πλάτη και να πάτε για ένα καλό φτηνό μηχανάκι που να συγχρονίζει με τον explorer.

iPpod ήθελες; Φάε μία Rainbow Computers!

Σύμφωνα με τις περισσότερες συγκριτικές δοκιμές τα iPods είναι ανάμεσα στις κορυφαίες επιλογές εδώ και καιρό. Μέσα σε τρία χρόνια βρέθηκα να έχω τρία από αυτά. Τα παλιότερο mini, το νεότερο Νano και ένα καινούριο Video των 60GB. Το πρώτο από αυτά αποφάσισα να το χαρίσω, αλλά πριν το κάνω ήθελα να ανανεώσω την κουρασμένη του μπαταρία που φυσικά μετά από καιρό δεν απέδιδε τον αναμενόμενο χρόνο λειτουργίας. Τι πιο φυσικό να απευθυνθώ στη Rainbow που είναι αποκλειστικός διανομέας (όπως αυτοπροσδιορίζεται) της Apple και άρα και των δημοφιλέστατων iPods.
Κατ αρχήν η εταιρία δεν περιλαμβάνεται σε κανένα σημείο του επίσημου site της Apple. Ούτε αντιπρόσωπος, ούτε διανομέας, ούτε καν η λέξη “Greece” δεν υπάρχει εκεί. Άλλη μια μεγάλη εταιρία που σνομπάρει τις μικρότερες αγορές. Πληκτρολογώντας όμως την ονομασία του τοπικού διανομέα στο url, εμφανίζεται ιστοσελίδα σχεδόν όμοια με αυτή της επίσημης Apple.
Επέλεξα να τηλεφωνήσω και να στείλω και ένα email για να ρωτήσω που πρέπει να απευθυνθώ για να αλλάξω μια «κουρασμένη» μπαταρία σε ένα iPod διετίας. Αν ήξερα τι με περίμενε, πιστέψτε με δεν θα το επιχειρούσα ποτέ.
Οι γραμμές της «εξυπηρέτησης πελατών» ήταν διαρκώς κατειλημμένες, η τηλεφωνήτρια επιμένει ότι μόνο με την «εξυπηρέτηση πελατών» πρέπει να μιλήσω, αλλά αυτή η «εξυπηρέτηση» είναι πολύ απασχολημένη για να εξυπηρετήσει. Με προτρέπει να τηλεφωνήσω αργότερα που οι γραμμές είναι… πάλι κατειλημμένες και επειδή δεν μπορεί να κρατά τη γραμμή ανοιχτή (πρέπει να απαντήσει και σε άλλες γραμμές για να τους υποδείξει να τηλεφωνήσουν αργότερα), μου προτείνει να ξανατηλεφωνήσω αργότερα. Αδύνατη η επικοινωνία. Αφήνω τον αριθμό μου και επικοινωνούν πράγματι μαζί μου μετά από δύο ημέρες. Εξηγώ τι θέλω να κάνω, μου ζητούν το serial number και… «θα με ξαναπάρουν τηλέφωνο», γιατί ούτε κόστος για την αλλαγή μπαταρίας μπορούν να μου δώσουν, ούτε που πρέπει να πάω μπορούν να μου πουν. Φυσικά κανείς δεν επικοινωνεί μαζί μου, οπότε ξαναπροσπαθώ τη "σισύφια" προσπάθεια της προσέγγισης του τμήματος «εξυπηρέτησης πελατών» (ποιού;;;).
Μετά από πολλά τηλεφωνήματα και στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, μιλάω τελικά με το περίφημο τμήμα μόνο αφού ζητάω πλέον από την τηλεφωνήτρια επιτακτικά και σχετικά αγενώς πλέον, κάποιον από τη διοίκηση, το marketing, τις δημόσιες σχέσεις («δεν έχουμε δημόσιες σχέσεις κύριε…», «το ξέρω, φαίνεται!»).
Αντιμετωπίζομαι με ψυχρότητα. Προφανώς είμαι αδικαιολόγητος να έχω χάσει την υπομονή μου, μαλακώνω όμως γιατί είμαι κοντά στην πολυπόθητη απάντηση. Αμ δε… Η απάντηση είναι ότι με συμφέρει περισσότερο να αγοράσω νέα συσκευή!
Μα πως είναι δυνατόν; Επικαλούμαι στη συνομιλήτριά μου την επίσημη Apple, που για τους προνομιούχους από χώρες που καλύπτει το service της, μπορεί να στείλει νέα μπαταρία με περίπου $60! Άντε να χρεωθώ και κάτι παραπάνω για την αγένειά μου να αναμένω παρόμοια αντιμετώπιση στην Ελλάδα και να είναι το κόστος 80€ (αφήστε την ισοτιμία δολαρίου-Ευρώ), άντε και 10€ εργατικά, βάλε και ΦΠΑ, μέχρι τα 200€ περίπου που στοιχίζει ένα παρόμοιο Nano, υπάρχει διαφορά πάνω από 100€.
Επιμένω λοιπόν να μου δώσουν κόστος για την εργασία αντικατάστασης μπαταρίας γιατί έχω αρχίσει να παίρνω ένα ωραίο ομοιόμορφο μελιτζανί χρώμα, προοίμιο εγκεφαλικού. Τι απάντηση πήρα; Ελάτε μαντέψτε… Ακριβώς!
-Θα επικοινωνήσουμε μαζί σας αργότερα, δεν το έχω πρόχειρο!
-Μα αφού δεν το έχετε πρόχειρο, πως ξέρετε ότι με συμφέρει περισσότερο να αγοράσω καινούριο;
-…
Η τραγωδία έχει γίνει πλέον κωμωδία και αρχίζω να το γλεντάω. Μου κόβουν όμως το γλέντι σχετικά νωρίς γιατί φαίνεται διαισθάνθηκαν το επερχόμενο εγκεφαλικό, με λυπήθηκαν και μου τηλεφώνησαν μετά από λίγο:
-Η αντικατάσταση μπαταρίας στοιχίζει 79,73 (τόση ακρίβεια!) + 8€ εργατικά + ΦΠΑ (καλά τα υπολόγισα από πριν), αλλά αν υπάρχουν κι άλλα προβλήματα, όπως δίσκος, display κλπ, τότε το κόστος θα είναι 190€.
-Μα δεν υπάρχουν άλλα προβλήματα…
-Ναι αλλά αν υπάρχουν, θα πληρώσετε 190.
Μετά από πάνω από μια εβδομάδα και με τα Lexotanil στο χέρι, επιτέλους είδα το φώς… Κατάλαβα γιατί με συμφέρει να αγοράσω νέα συσκευή.
Αλλά δεν θα είναι iPod…