Αυτό το αίμα είναι φθηνότερο;

Γιατί άραγε ο θάνατος ενός ακόμα 15χρονου στη λεωφόρο Κηφισίας δεν ξεσήκωσε κύμα αντιδράσεων; Γιατί δεν κάηκε πάλι η Αθήνα;

(Εξαιρείται βέβαια η διαμαρτυρία των συμμαθητών του, από όπου και η φωτογραφία των "Νέων").

Στη μία περίπτωση ο θάνατος προέρχεται από την κάννη εντός κρατικού οργάνου που δρα αντίθετα στις εντολές που πήρε (να αποχωρήσει δηλαδή και να μην εμπλακεί).

Στην άλλη περίπτωση ο πρόσφατος θάνατος προήλθε από την μόνιμη κρατική αδιαφορία για οδική ασφάλεια, για υποδομές, από την προχειρότητα που αντιμετωπίζεται ο πεζός σε τούτη την ανθρωποφάγο πόλη.

Και φτάνει ένας συνήθης μαλάκας για να προκαλέσει μια τραγωδία. Κι εδώ όμως το κράτος φταίει. Όχι μόνο για την έλλειψη πεζογέφυρας. Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδατε να κόβεται κλήση σε κάποιον που πέρασε με κόκκινο; Πότε είδατε τροχονόμο (υπάρχουν ακόμα;) να σταματάει οδηγό για παράβαση προτεραιότητας των πεζών (είτε σε διαγράμμιση είτε σε «πορτοκαλί για τον οδηγό / πράσινο για τον πεζό» φανάρι; Αυτή η ατιμωρησία δεν μας κάνει ασύδοτους και νταήδες στο δρόμο; Δεν μας κάνει υποψήφιους φονιάδες;

Άσχετα με το πως εισπράττουμε το καθημερινό γεγονός της παραβίασης του κόκκινου φαναριού, οι αιτίες είναι οι ίδιες Ένα κράτος μπάχαλο είναι από πίσω, που αδυνατεί να εκπαιδεύσει αστυνομικούς αλλά και ΙΧδες οδηγούς.
Που αδυνατεί να συνετίσει και να πειθαρχήσει, να επιβάλλει νόμους. Που ενθαρρύνει με την αδιαφορία την ασυδοσία και την επιβολή του πιο τσαμπουκά στους άλλους.

Απλά στη μια περίπτωση τον φόνο τον έκανε ένα "όργανο του κράτους", στην άλλη τον έκανε ένας από εμάς.

Και μπορεί το κράτος είναι εύκολος στόχος για «πάλη», εμείς όμως σίγουρα δεν παλευόμαστε.

Το παράπλευρο θύμα μιας σκηνοθεσίας

Επανέρχομαι στο θέμα γιατί ήθελα να απαντήσω τόσα πολλά στα σχόλια των φίλων του προηγούμενου πόστ, που δεν έβγαινε σε σχόλιο.

Οι ειδικοί φρουροί προέρχονται κατά κύριο λόγο από τις ειδικές στρατόκαυλες δυνάμεις (ΛΟΚ, ΟΥΚ κλπ).
Ένα λοιπόν το κρατούμενο: έχουμε ανθρώπους που έχουν εκπαιδευτεί σε συγκεκριμένη κοσμοθεωρία, που έχουν μάθει να «συναλλάσσονται» με πολύ συγκεκριμένους όρους ισχύος.

Επίσης κατά κύριο λόγο τα ονόματά τους τελειώνουν σε «–εας» ή «–άκος» (ξέρω, ξέρω, κακά τα στερεότυπα αλλά μόνο σύμπτωση δεν είναι σε μια χώρα με τη δεδομένη ιστορία και τις παραδόσεις της).

Επίσης κατά κύριο λόγο δεν έχουν περάσει από «κοινωνική» εκπαίδευση όπως θα υπέθετε κανείς για την αστυνομία. Δεν έχουν μάθει ότι ακόμα και αυτοί που αμφισβητούν το κράτος και την αστυνομία είναι απαραίτητη «τάση» σε μια πολυσυλλεκτική κοινωνία. Ότι αυτή η αντίληψη δεν συνιστά από μόνη της παράβαση. Δεν έχουν μάθει να είναι αστυνομικοί αλλά έχουν αφεθεί (μέσα από τη μη-εκπαίδευση) να είναι ο ρόλος τους και το «έργο» τους προέκταση της ιδεολογίας τους, της νοοτροπίας τους, της ελληνοχριστιανικής τους καταβολής, του Εγώ τους.


Πως λοιπόν να μην πάει να «καθαρίσει» ο θιγμένος; Πώς να μην είναι η έδρα των αντιεξουσιαστών η φωλιά του εχθρού; Ο ποινικός δεν αμφισβητεί την ύπαρξή τους, δεν είναι μισητός εχθρός, ο αντιεξουσιαστής, ο αναρχικός, αυτός που καίει τη σημαία, είναι!

Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι πήραν σχετικά πρόσφατα εντολή να περιπολούν στα Εξάρχεια!
Να η δοκιμασμένη συνταγή που εξασφαλίζει την πολυπόθητη έκρηξη. Όχι δεν περίμεναν μια εν ψυχρώ δολοφονία ενός δεκαπεντάχρονου οι εγκέφαλοι των δοκιμασμένων επικοινωνιακών σχεδιασμών.

Περίμεναν επεισόδια, δακρυγόνα, κλιμακούμενη βιαιότητα, άντε το πολύ κι ένα θύμα αστυνομικό για να φανεί το κράτος ως αμυνόμενος. Να αλλάξει η θεματολογία.
Τους έκατσε ανάποδα.

Τα πολυπόθητα και πολυαναμενόμενα (και δοκιμασμένα) αποτελέσματα προέκυψαν τη Κυριακή όταν οι γκάου χουλιγκάνοι έκαψαν την Αθήνα (ποιοι αναρχικοί και αντιεξουσιαστές; Σας παρακαλώ! Σε μια χώρα-Σινεάκ με αστυνομία - Χοντρό-Λιγνό, έχεις αναρχικούς - Τρίο Στούτζες, γκάου!).

Αυτοί οι γκάου λοιπόν που επικοινωνούν όλες τις απαραίτητες καθημερινές έννοιες με 50 λέξεις περίπου, δεν έχουν άλλο τρόπο να εκφράζονται από το σπάσιμο, τις μολότοφ και την καταστροφή, παίζοντας ΑΨΟΓΑ το ρόλο που τους έχει μοιράσει ο σκηνοθέτης.
Άχαστη φόρμουλα! Αν είχαμε αναρχικούς και αντιεξουσιαστές θα είχαμε ξεσπάσματα κατά του ίδιου του κράτους, της εξουσίας, πιθανόν να υπήρχε και μια πιο έξυπνη «μη-αντίδραση» που θα κατέστρεφε τη σκηνοθεσία, αλλά τώρα με τους γκάου - Τρίο Στούτζες, είχαμε πλιάτσικο από τις σπασμένες βιτρίνες από τα μαγαζιά που τους χορηγούν το ίδιο τους το χαρτζιλίκι (για «αναρχικούς της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά» λέει ο στίχος).

Όσοι φωνάζουν λοιπόν για κατεστραμμένα καταστήματα ας μη βρίζουν τους γκάου. Αυτοί κάνουν όσα ξέρουν. Ας βρουν τον ένοχο στον επικοινωνιακό σχεδιασμό της κυβέρνησης που θα αφήσει την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, το Βόλο να καεί, για να φτάσει η λέξη "Βατοπαίδι" να ακούγεται τόσο μα τόσο παρωχημένη…


Και τώρα που έχουμε και την εν ψυχρώ δολοφονία, θα καούν πολλά μαγαζιά ακόμα στις επόμενες μέρες, μέχρι να φύγει ΚΑΙ ο Αλέξανδρος απο τα πρωτοσέλιδα.

η φωτο είναι απο το e-go

Ενα προμελετημένο έγκλημα

Η εν ψυχρώ δολοφονία χθες βράδυ ενός 16χρονου τα επισκιάζει όλα.

Έτσι το Βατοπαίδι φεύγει από τα πρωτοσέλιδα, το σύνθημα «Μπάτσοι – γουρούνια – δολοφόνοι» δικαιώνεται και ενισχύεται ενώ επέρχεται πια η καταλυτική ρήξη του «κράτους» με τους μέχρι σήμερα ανυποψίαστους που δεν αντέχουν πια να μη βλέπουν την πραγματικότητα.

Από εδώ και πέρα μη πει κανείς ότι δεν ήξερε, μην πει κανένας «η αστυνομία ναι κάποτε… αλλά τώρα…».

Η αστυνομία και η πολιτική της ηγεσία είναι ο ηθικός αυτουργός. Η σχεδόν προαναγγελθείσα εν ψυχρώ δολοφονία ήταν η φυσικά κατάληξη μετά τις μέχρι σήμερα τακτικές κουκουλώματος, με την ατιμωρησία των τραμπούκων, με την πλήρη ανικανότητά της αστυνομίας να εκπαιδεύσει και να αυτοκαθαρθεί από τους κρετίνους που παραδοσιακά έλκονται από την δύναμη της εξουσίας της.

Φαντάζομαι ότι άλλες λειτουργίες όπως η διακίνηση λευκής σάρκας και ναρκωτικών είναι πιο καλά οργανωμένες χωρίς τυχαία περιστατικά απο "έλλειψη ψυχραιμίας".

Και μια ερώτηση ως υστερόγραφο: Γιατί ακριβώς δεν έγινε αποδεκτή η παραίτηση Παυλόπουλου και Χηνοφώτη;

Να επανεξετάσουμε τα δημοκρατικά μας δικαιώματα;

Σήμερα άκουγα οτι στη Γερμανία με αφορμή την ιδιαίτερα βίαιη επίθεση δύο νεαρών (ενός Έλληνα και ενός Τούρκου) κατά 75χρονου συνταξιούχου ξαναγίνεται κουβέντα για την «εισαγόμενη» από τους μετανάστες εγκληματικότητα. Ο Τούρκος απ ότι λεει η Deutche Welle εδώ θα απελαθεί, ενώ ο 17χρονος Έλληνας δεν μπορεί να έχει την ίδια μεταχείριση γιατί είναι πολίτης της ΕΕ.

Ταυτόχρονα αρχίζει μια ολόκληρη συζήτηση από τα ακροδεξιά κόμματα και Media για τους μετανάστες και τη βία (ενώ δεν κατάφεραν ακόμα να βρουν απάντηση στα ερωτήματα για τη βία των Γερμανών νεο-ναζί που καινε ζωντανούς μετανάστες σε πολυκατοικίες).

(Ναι ελληνολάτρες και ελληνοπρεπείς κύριοι, ελληνόπουλο προκάλεσε εγκεφαλικές κακώσεις στον συνταξιούχο για πλάκα γιατί ήταν γεμάτος αλκοόλ και ναρκωτικά. Ελπίζω κάποτε να αντιληφθείτε οτι η εγκληματικότητα είναι δημιούγημα συνθηκών και όχι dna).

Είδα επίσης οτι τελευταία αναζωπυρώνεται η κουβέντα στα blogs αλλά και σε κάποια πολιτικά κόμματα για το πως πρέπει να αντιμετωπίζονται οι παιδεραστές και άλλοι εγκληματίες, μέχρι και ερωτηματολόγια για την οπλοκατοχή είδα.

Να προκαλέσουμε λοιπόν τεχνητή ανικανότητα στους παιδεραστές;
Να διώξουμε όλους τους μετανάστες;
Να οπλιστούμε όλοι με όπλα για να αμυνθούμε στην αυξανόμενη εγκληματικότητα;
Να βάλουμε κάμερες μέχρι και στα σπίτια μας για «πρόληψη»;
Να χωρίσουμε τη χώρα σε τμήματα και να απαιτείται ειδικό πάσο για την μετάβαση από το ένα στο άλλο;
Που τραβάμε τη γραμμή ακριβώς και που τοποθετούμε τον πήχη;

Έχουν λόγο οι επιστήμονες, οι κοινωνιολόγοι, οι συνταγματολόγοι, ή οι νόμοι πρέπει να ξαναγραφούν με μπούσουλα το Μωσαϊκό «οδόντα αντί οδόντος» για να κορέσουμε το «περί δικαίου αίσθημα» των ψηφοφόρων (και όχι των Πολιτών); Και αν το κάνουμε ποια είναι η διαφορά μας από τις ακραίες ισλαμικές «σαρίες» με τις οποίες διαφωνούμε σαν δυτικοί που διέπονται από τις αρχές του διαφωτισμού;

Τα περισσότερα από αυτά τα πιο πάνω ερωτήματα έχουν απαντηθεί στις σύγχρονες δημοκρατίες, με νόμους, με λειτουργία ενός ευνομούμενου κράτους δικαίου και το θεσμό της λειτουργίας της δικαιοσύνης. Μόνο όταν διαταράσσεται το αίσθημα ασφάλειας που παρέχει αυτό το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα, αρχίζει η αμφιβολία, η φοβία.
Έτσι άλλωστε δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος για να ριζώσει ο Χίτλερ στην κοινωνία της Γερμανίας του 30;

Να κάνω ένα παραλληλισμό; Η πρακτική του να τίθενται θέματα επανεξέτασης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, θυμίζει το Patriot Act των ΗΠΑ, που κατάργησε βασικές ελευθερίες των πολιτών για «να προστατευτεί το κράτος από την τρομοκρατία».

Ποτέ η μάζα -που μοιραία θα είναι επιρρεπής στις κάθε είδους φοβίες- δεν θα αναρωτηθεί για το αν και πόσο πιο εγκληματίας θα γίνει ένας «πειραγμένος» παιδεραστής, δε θα αναρωτηθεί αν ένα έγκλημα θα είχε αποφευχθεί αν το κράτος ήταν στελεχωμένο με κοινωνικούς λειτουργούς, αν η γειτονιά είχε μεγαλύτερη συνοχή, για το αν η επίθεση της 11/9 θα είχε προληφθεί αν δινόταν προσοχή στις αναφορές των υπηρεσιών, για το αν η οπλοκατοχή προωθείται σαν ιδέα από το ίδιο lobby που εκλέγει προέδρους στις ΗΠΑ, για το ποια θα ήταν η κατάσταση στην Ελλάδα αν υπήρχε κάποια ελάχιστη πολιτική για τους μετανάστες. Γιατί η «μάζα» ποτέ δεν θα διακρίνει τις άπειρες ενδιάμεσες λύσεις που μπορούν ενδεχομένως να αλλάξουν μια κατάσταση. Η κατάργηση των δικαιωμάτων φαντάζει ευκολότερη λύση απο την επίτευξη της εύρυθμης δημοκρατίας / κοινωνίας.

Και έτσι οι προτάσεις που έρχονται «στο τραπέζι» κάθε φορά έχουν ένα προσεκτικά επιλεγμένο timing. Γίνονται πάντα σε στιγμές φόβου και ανασφάλειας, σε στιγμές λαϊκής αγανάκτησης. Ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος. Η δημιουργία ενός προληπτικού κράτους ή κοινωνίας ασφάλειας με αντάλλαγμα την παραχώρηση βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Κι αυτό εξυπηρετεί όσους έχουν βάλει πορεία σε μια κοινωνία «μεγάλου αδελφού».

Υ.Γ. Η εικονογράφηση είναι από το έργο «V for Vendetta». Σύντομα θα δείτε στις αίθουσες έργα με κεντρική ιδέα την αυτοδικία απέναντι σε δικαιοσύνη που αποτυγχάνει να λειτουργήσει. Αν στη μια άκρη βρίσκεται η κοινωνία της πρώτης ταινίας και απέναντι η "των άλλων προτιμώ να καταφύγω στο αξίωμα «καλύτερα ένας ένοχος ατιμώρητος παρά ένας αθώος μέσα σε (όποιου είδους) φυλακή.