Λάθος τα λέει ο Πάγκαλος;

Πάλι πρόσωπο των ημερών ο Πάγκαλος!

Δηλώσεις κόντρα στις δηλώσεις.

Για κοπρίτες, για διεφθαρμένους πολίτες έναντι διεφθαρμένων πολιτικών, για τους επαναστάτες του 21.

Κάποιος φίλος που κινείται στο χώρο της πολιτικής δημοσιογραφίας, μου λέει οτι ο Θ. Πάγκαλος πάσχει απο ζάχαρο, πράγμα που τον κάνει να έχει μια ιδιαίτερα ευέξαπτη συμπεριφορά.

Αλλά το ζήτημα είναι οτι στις δηλώσεις του αυτές εγώ δεν βλέπω να κάνει λάθος αξιολογήσεις.

Και κοπρίτες δημόσιοι υπάλληλοι υπάρχουν που διορίστηκαν για να κάθονται, και διεφθαρμένοι πολίτες υπάρχουν που ψάχνουν να ακριβοπουλήσουν την ψήφο τους και οι επαναστάτες του 21 εκτός μερικών εξαιρέσεων, ήταν αγράμματοι και πάρα πολλοί Αρβανίτες που με δυσκολία μιλούσαν ελληνικά.

Τι διάολο; Ξαφνικά ξεχάσαμε τον Κορδάτο που τα λέει όπως είναι; Είναι δυνατόν σήμερα αριστεροί άνθρωποι να τρελαίνονται επειδή ο Πάγκαλος αποκάλεσε τους επαναστάτες "αγράμματους και αδαείς χωριάτες";

Τι λέτε ρε παλληκάρια; Τις επαναστάσεις ποιοι τις κάνουν δηλαδή; Οι πρυτάνεις και οι πανεπιστημιακοί;

Προς τι λοιπόν όλος αυτός ο ορυμαγδός;

Η φασαρία (και παρατηρώντας και το tweeter μόνο "φετφά" δεν είδα απο αριστερούς σχολιαστές) προέρχεται απο όσους επαναστάτησαν κυρίως για τα όσα έχει πει κατά του ΚΚΕ και από την άλλη, για τη φράση του "μαζί τα φάγαμε".

Και αυτοί (αν εξαιρέσουμε τους οπαδούς του ΚΚΕ που πιστεύουν στο αλάθητο του δόγματος), είναι όσοι πιστεύουν πως ο λαός έχει πάντα δίκιο, πως η εξουσία που εκλέγεται από το φτωχό λαό είναι η μόνη διεφθαρμένη, πως αριστερός σημαίνει και τίμιος και πως αν διαφωνείς με κάποιον ο καλύτερος τρόπος να επιχειρηματολογήσεις είναι να επιτεθείς στα φυσικά του μειονεκτήματα, να τον πεις χοντρό, αχόρταγο.

Ακριβώς όπως Λαζόπουλος και Δελφινάριο.

Ο Πάγκαλος όμως όπως έχω ξαναπεί έχει πιάσει από το μαλλί πριν μερικά χρόνια κάποιες που λούφαραν στη μεταφραστική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών. Κι όχι μόνο αυτό αλλά σε πολλές άλλες περιπτώσεις έχει αποδείξει οτι δεν τα πάει καλά με την απάτη και τη λούφα. Μερικά χαρακτηριστικά στιγμιότυπα διαβάζω σε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα του βιβλίου του, που παραθέτει ο Τέλλογλου στο Protagon.gr

Μεταξύ τους και τα εξής:

Κοπρίτες Ι Ο Πάγκαλος αποφασίζοντας την αντικατάσταση του καυστήρα του υπουργείου εμπορίου προκάλεσε την τοποθέτηση ενός κόντρα πλακέ. Μία μέρα που επιθεωρούσε τα γραφεία διαπίστωσε ότι το κόντρα πλακέ είχε μία αρκετά μεγάλη τρύπα …και ω του θαύματος εμφανίστηκε μία ανθρώπινη κεφαλή. Κάποιος έμπαινε με τα τέσσερα μέσα στο υπουργείο. Τον άρπαξα αμέσως από τα μαλλιά και τον ακινητοποίησα σε ένα σημείο όπου όποια και αν ήταν η δύναμή του, ήταν αδύνατο να σηκωθεί, να φύγει προς τα έξω ή να μπει προς τα μέσα… Τον ερώτησα το όνομά του και μου είπε ότι ήταν κάποιος τμηματάρχης. Έστειλα λοιπόν ανθρώπους του γραφείου μου που με συνόδευαν και εκάλεσαν όλους τους υπαλλήλους κρατώντας πάντα το θύμα μου από τα μαλλιά, γονατιστό στα τέσσερα, εξεφώνησα λογίδριο. Τους είπα πόσο μεγάλος πρέπει να είναι ο εξευτελισμός κάποιου ο οποίος το σκάει από την δουλειά του με αυτόν τον ποταπό τρόπο και να θαυμάσουν την κατάσταση της πλήρους ανυποληψίας στην οποίο είχε περιέλθει ο ατυχής τμηματάρχης. Στο τέλος του είπα ότι δεν επρόκειτο να τον τιμωρήσω, γιατί αυτό που έπαθε είναι ο,τι χειρότερο μπορούσε να πάθει ένας άνθρωπος που έχει στοιχειώδες φιλότιμο…» (σελ 32)

Κοπρίτες ΙΙ Μετά το τέλος της συνόδου κορυφής στη Ρόδο, ο Πάγκαλος, επειδή πολλά από τα φαγητά είχαν περισσέψει, αποφασίζει να ανοίξει τον μπουφέ στους αστυνομικούς που φύλαγαν τους επισήμους «Δυστυχώς μετά από μιάμιση ώρα περίπου εισέβαλε στο γραφείο μου ο υπεύθυνος για την τροφοδοσία και μου είπε ότι οι αστυνομικοί αφού φάνε συναποκομίζουν τα ως επί το πλείστον ασημένια σκεύη και αποχωρούν… Κατέβηκα αμέσως στην κεντρική είσοδο του καστέλου και όταν είδα να φθάνει μια ομάδα αστυνομικών, τους ρώτησα αν έρχονται από την τραπεζαρία. Μου είπανε ναι και τότε ζήτησα να αδειάσουν αμέσως τις τσέπες τους.

Κατακόκκινοι αναγκάστηκαν να συμμορφωθούν και από τις τσέπες τους έπεσαν αναπτήρες, αλατιέρες, τασάκια, μαχαίρια, πιρούνια και κουτάλια. Μετά από ένα σύντομο σχολιασμό τον οποίο μπορείτε να φανταστείτε και δεν θέλω να επαναλάβω, όταν τους ρώτησα πώς διανοήθηκαν να κάνουν αυτό το πράγμα, μου απάντησαν ότι θεωρούσαν ότι τα μαχαιροπήρουνα ήταν του κράτους και είχαν σκεφτεί να τα κρατήσουν για souvenir…»(σελ 109, 110).

Αν λοιπόν τα παραπάνω δεν δείχνουν ένα πολιτικό που σέβεται το ρόλο του, τι δείχνουν;

Και σημειώστε και το εξής όσοι υπερασπίζεστε δημοκρατικά δικαιώματα: Ο πολιτικός πρέπει να λέει αυτά που σκέφτεται. Αν συμφωνείς τον ψηφίζεις, αν όχι τον απορρίπτεις.

Τι υπερασπιζόμαστε λοιπόν με την κατακραυγή; Την τακτική της κουνέλας και του πολιτικάντη που χαϊδεύει αυτιά;

Η περίπτωση του Θ. Πάγκαλου

Όταν ο Πάγκαλος πριν χρόνια προκάλεσε φασαρία στη μεταφραστική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών, έγινε μεγάλο θέμα.
Μπήκε τότε απροειδοποίητα στην υπηρεσία και είδε ένα σωρό υπαλλήλους μεταφράστριες να είναι στο διάδρομο να κουβεντιάζουν και να καπνίζουν. Έβαλε τις φωνές; Έπιασε κοτσίδα όπως έπιανε ο Ορέστης Μακρής τη Γιαδικιάρογλου; Κάτι τέτοιο...
Αλλά θυμάμαι ότι είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες εναντίον του. Κάτι έλεγαν για ανεπίτρεπτη συμπεριφορά, φώναζαν οι συνδικαλιστές (αλλοίμονο!) και άλλα τέτοια.

Εγώ το είχα καταευχαριστηθεί. Έλεγα τότε σε ένα φίλο ότι αν είχαμε περισσότερους τέτοιους πολιτικούς που να απελπίζονται με το χάρβαλο, που να πονάνε το δημόσιο χρήμα, που να νοιώθουν τη χώρα δικιά τους και να εξοργίζονται με το δημοσιοϋπαλληλίκι, τότε πιθανότατα θα είχαμε μια πολύ διαφορετική Ελλάδα.

Τα ίδια έκανε κι ο θείος Καραμανλής, όποτε εκνευριζόταν. Ξέχεζε κανονικά τους υπουργούς του, ακούστηκε μάλιστα από κάποιον φίλο δημοσιογράφο όπως μου διηγήθηκε να φωνάζει σε κάποιον υπουργό δημόσιας τάξης «δεν θα μου το κάνεις εσύ μπουρδέλο».

Τους γουστάρω αυτούς τους ευπατρίδες, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και πολιτικών προτιμήσεων. Μ’ αρέσουν αυτοί που θέλουν έργο και αποτέλεσμα για τη χώρα ακόμα και εις βάρος της δημόσιας εικόνας τους.

Ο Πάγκαλος έχει σημαντική ιστορία και είναι ιδιαίτερα έξυπνος. Δεν είναι όμως όσο έξυπνος χρειάζεται για να καταφέρει να πειθαρχήσει το δημόσιο λόγο του σε βαθμό που να προσπερνιέται η έκφραση και να μπορεί να ακούγεται η ουσία των λόγων του.
Αγαπάει πολύ τον εαυτό του για αυτοπεριοριστεί και να το καταφέρει αυτό.

Τι είπε τώρα που ξανα-ξεσήκωσε θύελλα;

"Αντιλαμβάνομαι απολύτως ότι υπάρχουν πολίτες απογοητευμένοι. Έχουμε, όμως, ένα πολίτευμα που προσδιορίζει το Σύνταγμα. Όποιος το αρνείται μπορεί να επαναστατήσει. Εάν δεν επαναστατεί δεν μπορεί να απολαμβάνει τις λειτουργίες της κοινωνίας χωρίς το στοιχειώδες τίμημα να προσέρχεται κάθε 3-4 χρόνια στην κάλπη. Είμαι οπαδός του Περικλή που έλεγε ότι όποιος δεν μετέχει στα κοινά δεν είναι απράγμων, αλλά αχρείος. Δηλαδή άχρηστος και ανάξιος να ζει μαζί μας, στην ίδια κοινωνία."

– Το λέω ξεκάθαρα και μάλιστα με ένα αίσθημα υπερηφάνειας. Γιατί έχω αηδιάσει από το γλοιώδες θέαμα πολιτικών κάθε κόμματος –συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ– οι οποίοι έχουν αναγορεύσει τον 1/3 των πολιτών που την κοπάνησε σε κεντρική φυσιογνωμία του πολιτικού μας διαλόγου.

Συμφωνώ με την άποψή του στη γενικότητά της (αν και σε κάποιο βαθμό δικαιολογώ όσους επέλεξαν έτσι), εκτιμώ τον τρόπο που την εξέφρασε και δεν μου πέφτει λόγος για την επιλογή του να τα πει όπως τα είπε.

Άλλωστε τα ίδια έλεγαν και το 50% των blogs πριν τις ευρωεκλογές. Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Τι ξένισε λοιπόν; Η ωμή γλώσσα που χρησιμοποίησε; Μα εμείς οι ίδιοι λέμε λαϊκιστές και Μαυρογιαλούρους όσους χαϊδεύουν αυτιά και κανακεύουν τους πάντες.
Το οτι επέλεξε να μιλήσει με τρόπο που πιθανότατα επιφέρει κάποιο πολιτικό κόστος είναι στα υπέρ του φτάνει να είναι συνειδητή επιλογή και όχι ο γνωστός παρορμητικός και ανεξέλεγκτος λόγος.

Σημειώτεον ότι ποτέ δεν ψήφισα Πάγκαλο και του τα έχω χώσει για την αμετροέπεια και την αλαζονεία του. Πολλές φορές έκανε δηλώσεις που μετά θα ευχόταν να μην είχε κάνει. Αλλά στη σημερινή πολιτική σκηνή αυτά τα μειονεκτήματα φαίνονται πταίσματα.

Πως αλλάζουν οι καιροί... ε, κ. Πάγκαλε;

Ξεφυλλίζοντας τα σημερινά «Νέα» έπεσα πάνω σε συνέντευξη του Θ. Πάγκαλου που δηλώνει: «Από το 1990 διακηρύττω με μεγάλο ενδοπαραταξιακό κόστος την ανάγκη σύγκλισης με το χώρο του ΣΥΝ».
Αλήθεια κύριε Πάγκαλε;
Διότι είναι σαν να ακούω τώρα τις δηλώσεις σας το 90 στον ρ/σ Flash σε ερώτηση για την πιθανότητα συνεργασίας σας με το ΚΚΕ Εσωτ.: «Ειλικρινά δεν βρίσκω τίποτε απεχθέστερο από το να πρέπει να συνδιαλλαγώ με τον κ. Κύρκο»

Είπαμε οι έλληνες έχουμε μνήμη χρυσόψαρου αλλά ενίοτε κάνουμε και ασκήσεις μνήμης...

Επίσης άλλο παρορμητισμός και άλλο αμετροέπεια.

Το σκίτσο είναι απο το "Βήμα"