Να συζητήσουμε την κατάργηση πολιτικών νεολαιών;

Ο μεταπολιτευτικός κύκλος έκλεισε. Τα κόμματα καλώς ή κακώς κυριάρχησαν σε στην πολιτική και κοινωνική ζωή, ρυθμίζοντας μια τεράστια γκάμα καθημερινών ζητημάτων.

Αλλά εδώ και κάμποσο καιρό η παραγωγή πολιτικής έχει ανασταλεί.

Στα δύο μεγάλα κόμματα έχουν ξεμείνει ακόμα και απο ουσιαστικές ιδεολογικές διαφορές, που θα δικαιολογούσαν έστω μια κάποια πόλωση, επι του πιο κατάλληλου σχεδίου για τη σωτηρία της χώρας (λεμε τώρα).

Δείτε τώρα αυτό (αν και πιθανότατα το έχετε δει):



Απο την ευρύτερη αριστερά η θέση που αρθρώνεται "μεταξύ μας", δηλαδή το να καταργηθούν οι κομματικές νεολαίες χαρακτηρίζεται (φυσικά) φασιστική. Σιγά το δύσκολο άλλωστε. Διότι αν κάποιος θα ήθελε να δει τα πράγματα αποστασιοποιημένα, θα έλεγε πως (στη θεωρία), μιά χαρά είναι η ύπαρξη κομματικών νεολαιών, φοιτητικών, μαθητικών κλπ. Άλλωστε στις δικές μου μέρες ήταν η απαραίτητη δημοκρατική κατάκτηση για να μάθει ο νεολαίος να σκέφτεται πολιτικά, να λειτουργεί συλλογικά.

Αρχίδια μάντολες! (x'cuse my french).

Σήμερα δεν καταλαβαίνω για ποιό λόγο πρέπει να υπάρχουν οι κομματικές νεολείες. Και δεν το λέω αυτό λόγω του αίσχους των πανηγυρισμών των «παιδιών» της Ν.Δ. για κάποιες εκλογές (ούτε καν με ενδιαφέρει να μάθω λεπτομέρειες). Δεν είναι καν αποκλειστικό προνόμιο των γαλάζιων αυτό το κατάντημα. Το λέω επειδή πέρα απο τη στρατολόγηση και εκπαίδευση κομματικών κλώνων, οι νεολαίες δεν έχουν πια κανένα λόγο ύπαρξης πέρα απο τα δείχνουν την κατάντια του πολιτικού μας κατεστημένου, της κομματικής αφασίας και διαφθοράς μέσω του τρόπου που διαλλέγονται τα κομματικά του τέκνα. Και να θέτουν υπο ομηρία ολόκληρη τη λειτουργία των ΑΕΙ.

Μα... το δικαίωμα του πολιτεύεσθαι;

Βεβαίως! Όταν κάποιος είναι σε φάση να αναμιχθεί στα κοινά και επιθυμεί να ταυτιστεί με πολιτικό σχηματισμό, μπορεί κάλλιστα να συμμετέχει στα κανονικά κομματικά όργανα (αυτά των ενηλίκων). Στο κάτω-κάτω μόνο καλό μπορεί να κάνει αυτή η ομογενοποίηση με τους ενήλικους κομματικούς. Ή θα γίνει «νεανικός» ο λόγος των πολιτικών ή θα ξυλοποιηθεί αυτών των νεολαίων. Ο ισχυρότερος θα επικρατήσει.

Αλλά σίγουρα το αίσχος των κομματικών νεολαιών που μέχρι στιγμής δεν έχει συνεισφέρει σε τίποτα θετικό πρέπει να σταματήσει. Δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσω να αραδιάσω τα χάλια που παρατηρούνται στα ΑΕΙ από τις φοιτητικές νεολαίες: Στρατολόγηση των φοιτητών σε επίπεδο υποδοχής και εγκατάστασης των φοιτητών (πλήρης υποκατάσταση του ιδρύματος), συναλλαγές στις εκλογές, αδυναμία συνεννόησης στα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών, ξύλο (πολύ) και πάει λέγοντας.

Αν πιστεύουν τα κόμματα πως μια τέτοια εκδοχή θα ήταν ανατριχιαστική για την ποιότητα της δημοκρατίας μας, ας δουν αυτά που βλέπουμε εμείς οι υπόλοιποι, ας βάλουν το χέρι στην καρδιά και ας ομολογήσουν πως οι μόνες πιθανότητες είναι οι παρακάτω:

1. Απαγόρευση κομματικής δραστηριότητας εντός των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (φασίστα, μεταξικέ Ανέστη!)

2. Διάλυση των κομματικών νεολαιών και λειτουργία αποκλειστικά των "κανονικών" κομμάτων.

3. Διάλυση των νεολαιών και επαναδημιουργία με αυστηρότατους και απαρέγκλητους κανόνες λειτουργίας που να διασφαλίζουν την ανεμπόδιστη διεξαγωγή εκπαιδευτικού έργου των ΑΕΙ.

4. [συμπληρώστε το κενό]

Οποιαδήποτε προσπάθεια να παρουσιαστεί η κατάσταση που επικρατεί τώρα ως "βατή" και "υποφερτή" θα είναι απόδειξη της έλλειψης επαφής με την πραγματικότητα (το μικρότερο κακό), έως βαθύτατα ύποπτη υποκρισία (που είναι και η βεβαιότητά μου).

Πάντως το κόμμα που θα κάνει πρώτο το βήμα, θα είναι σίγουρο πως θα προσφέρει μεγάλη υπηρεσία στον τόπο.

Υ.Γ Μετά τις φοιτητικές εκλογές ο Αντώνης Σαμαράς, επισκέφθηκε τα γραφεία της ΔΑΠ για να τους συγχαρεί για τη νίκη και είπε “Αποδείξατε ότι η νεολαία είναι σκεπτόμενη”.

"Σιχάθηκα τον εαυτό μου"

Το όνομα του ποδοσφαιριστή είναι το "δε με νοιάζει" όπως το προφέρουμε την Ήπειρο!

Αυτή η "εξομολόγηση" του φοιτητή που δημοσιεύεται στο "ΠΑΡΟΝ" είναι ίσως το πιο εύγλωττο ντοκουμέντο για την κατάσταση όχι μόνο στα ελληνικά πανεπιστήμια, αλλά στην κοινωνία ολόκληρη έτσι όπως διαμορφώνεται τριαντατέσσερα χρόνια μετά την αντιπολίτευση.Πλήρης κομματοκρατία σε όλα τα επίπεδα. Κι αν αυτή είναι η κατάσταση στα ΑΕΙ, σκεφθείτε τι γίνεται σε άλλα "οχυρά" κομματικών παιχνιδιών όπως οι Δήμοι και οι κοινότητες (που σύμφωνα με αναφορές είναι τα βασίλεια της απόλυτης διαφθοράς).Άκουσα και τον κ. Αλαβάνο σήμερα στη ΝΕΤ να προσπαθεί να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Άδικος κόπος, είχε προηγηθεί ο Στρατούλης μερικές μέρες πριν, που αρνήθηκε να καταδικάσει την αποκρουστική βία που έστειλε ανθρώπους στα νοσοκομεία. Φυσικά και κανείς δεν επιθυμεί να χάσει το προνομιακό πεδίο στο οποίο "παίζει μπάλα". Όταν οι επαγγελματίες της πολιτικής και τους συνδικαλισμού έχουν βρει τους χρυσούς κανόνες που τους κρατάνε στα «κόλπα», γιατί να νοιαστούν για το αν θα μπει μπουρλότο στο μέλλον της χώρας, όταν βλέπουν να απειλούνται οι επενδύσεις τους τόσων χρόνων;

Κι επειδή είμαστε πια σε ένα σημείο που οτιδήποτε δεν λειτουργεί υπέρ της κοινωνίας λειτουργεί εναντίον της, έχω να σας κάνω μια πρόταση: Όταν ακούτε διάφορα μεγαλόστομα για "δημοκρατικές ελευθερίες", για "φοιτητικό κίνημα" (ποιο;;;), για "συνδικαλιστικά δικαιώματα", να ξέρετε ότι κάτω από εκεί κρύβονται πολλά "φράγκα".

Ξέρω, είναι σκληρές αυτές οι αφοριστικές κουβέντες, ειδικά για την αριστερά και τους αγώνες της (που κάποιοι από εμάς κάποτε εκτίμησαν και στελέχωσαν), αλλά σε περίπτωση που δεν καταλάβατε ακόμα, μια χούφτα περιθωριακά μειράκια παίζουν μπιλιάρδο στην πλάτη των παιδιών που βλέπουν το μέλλον τους να χάνεται.