Πάει και το άσυλο (με τη αμέριστη συμβολή της αριστεράς).

Άντε λοιπόν, η μηχανή πήρε μπρος. Εννοώ την ψήφιση του σ/ν για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Μια κατάσταση που δεν υπήρχε περίπτωση να πήγαινε χειρότερα, μια κατάσταση στον πάτο του βαρελιού.

Κι επιτέλους μια προσπάθεια να αλλάξει μια σάπια κατάσταση που περιλάμβανε από συναλλαγές καθηγητών και φοιτητών (θέματα αντί ψήφων), άσυλα που αξιοποιούσαν σε κάθε περίπτωση κουκουλοφόροι (και για πλιάτσικο, εκτός του αγώνα κατά της καταπιεστικής εξουσίας)... ευδοκίμησε.

Κι ευδοκίμησε επειδή ακόμα και η βουλή, αυτή η απομονωμένη κάστα ανθρώπων που ελάχιστη διάθεση είχε διαχρονικά να αναλάβει να βγάλει κάστανα απ' τη φωτιά, να υπερβεί το μικροπολιτική ωφελιμιστική τακτική της, κατάλαβε επιτέλους πως δεν πάει πιο κάτω.

Και αυτή η απλή διαπίστωση, η απλή λογική του οτι πρέπει επιτέλους τα κόμματα να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αναλάβουν να φέρουν τα πράγματα σε μια ισορροπία, μεταφράζεται από ορισμένους ως πρόβα συγκυβέρνησης, ως δεξιά επίθεση, ως γάμο-ύβρι κλπ.

Το φεγγάρι παιδιά κοιτάμε, αφήστε το δάχτυλο.

Κι επίσης ας σταματήσουν οι ψεύτικοι θρήνοι για την κατάργηση του ασύλου.

Αυτού του συμβολικού άχρηστου ασύλου. Που ναι μεν είναι μια δημοκρατική κατάκτηση, ναι είναι ένα πολύτιμο εργαλείο διαμόρφωσης συνείδησης της ακαδημαϊκής αξίας και της διακίνησης ιδεών, αλλά λόγω των κομματικών παντοκρατοριών που μεταβίβαζαν τη μηδενική πολιτική κρίση, κατέληξε να προστατεύει οτι πιο σκοταδιστικό και αναχρονιστικό είχε απομείνει από φασίζουσα νοοτροπία, έφτασε να αντιμάχεται τον ίδιο τον πλουραλισμό που υποτίθεται πως προστάτευε.

Με ποιο κουράγιο να αναλάβει κάποιος στα λογικά του να υπερασπιστεί σήμερα πια αυτό το σκύβαλο που κατ' ευφημισμό πια λεγόταν "άσυλο";

Οι ίδιοι αυτοί που είχαν κάθε λόγο να το υπερασπιστούν, το υπονόμευσαν, το απαξίωσαν και το κατάργησαν Και τώρα θρηνούν πάνω από το χυμένο γάλα. Αλλά δεν πειράζει, καλό θα κάνουν όλα αυτά στην αριστερούλα μας, που ήταν η μόνο στο κοινοβούλιο που υπερασπιζόταν το χρεοκοπημένο σύστημα.

Ίσως τώρα χωρίς άσυλο να αυξηθεί ο πλουραλισμός των διακινούμενων απόψεων. Ίσως να μη ξαναδούμε καδρόνια να κινούνται κατά κεφαλιών 80χρονων ομιλητών, ίσως να ξαναμπούν οι προβληματισμοί, να αρθρωθεί λόγος με επιχείρημα σε προσφορότερους καιρούς, που οι συμβολισμοί μπορεί να έχουν και πραγματικό αντίκρυσμα.

Ίσως αυτά που κληροδοτήθηκαν ως αυτονόητα αλλά ποτέ δεν εξηγήθηκαν τώρα να ξαναχτιστούν ουσιαστικότερα

Υ.Γ. Ιδέα μου ήταν ή είδα χτες στη φοιτητική διαδήλωση πανό που ανέγραφε κάτι για "ΜΠΛΑΚ ΟΥΤ";

Το ΙΒ της ελιτ και η ξωφλημένη ελληνική εκπαίδευση

Διαβάστε πρώτα αυτό το ενδιαφέρον κείμενο που αναφέρεται στην "πρώιμη εκπαιδευτική μετανάστευση των παιδιών της ελίτ".

Και τώρα οι αντιρρήσεις:

Σωστές είναι οι διαπιστώσεις του αρθρογράφου αλλά απο πότε χρειάζεται η συγκατάθεση των ελίτ προκειμένου να γίνουν θεσμικές αλλαγές στη χώρα; Δηλαδή η υλοποίηση των κυβερνητικών προγραμμάτων καθόλου δεν εξαρτάται καθόλου απο την κοινωνική πίεση; Απο πότε τα κυβερνητικά προγράμματα πρέπει να περνάνε απο τη συναίνεση των οικονομικά ισχυρών;

Απλούστατα αρχίσαμε να δίνουμε τέτοιες ερμηνείες επειδή έχουμε αχρηστευμένη αντιπολίτευση και ξωφλημένη αριστερά που είναι ανίκανη να εμπνεύσει αγώνες για διεκδικήσεις αφου ήδη εχει βρει το δικό της εξουσιαστικό modus operandi στο χώρο της εκπαίδευσης.

Κι αυτό το modus operandi είναι ακόμα ένας λόγος που πολύς κόσμος την κάνει με βαριές πηδηματάρες απο τα ελληνικά ΑΕΙ, με τον δεύτερο λόγο να είναι οι περισσότερες ευκαιρίες απασχόλησης που υπάρχουν για απόφοιτους των ξένων πανεπιστημίων στο χώρο στης εργασίας.

Γιατί είναι γνωστό άλλωστε πως πολλά πτυχία παίρνονται ΚΑΙ λόγω της απίστευτης κομματικής συναλλαγής και "αλληλεγγύης" φοιτητών-καθηγητών στα δικά μας ΑΕΙ.

Δεν φταίνε λοιπόν μόνο οι ελίτ και τα ΙΒ, απλώς αυτά μας φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο με τον απίστευτο τριτοκοσμισμό μας τώρα που η "μετανάστευση" σε καλύτερα κλίματα είναι ευκολότερη.

Γι αυτό τον τριτοκοσμισμό τώρα, ας πάρουν τις ευθύνες που τους αναλογούν όλοι οι πολιτικοί φορείς απο μεταπολίτευση και μετά.

Update: Και για να δέσει το γλυκό δείτε κι αυτό που δημοσιεύει σήμερα ο Πρετεντέρης στα ΝΕΑ για να καταλάβετε σε τι κατάντια έχουμε φτάσει.

Ζηλεύω!

Αναπαράγω απο τα "ΝΕΑ"

"Ολα τα γυµνάσια της Γαλλίας θα προβάλλουν στο εξής κλασικές ταινίες, όπως ο «Πολίτης Κέιν» του Ορσον Ουέλς και τα «400 χτυπήµατα» του Φρανσουά Τριφό, σε µια προσπάθεια οι µαθητές να κατανοήσουν καλύτερα την έβδοµη τέχνη αλλά και τους αγώνες της πραγµατικής ζωής.

Σε κάθε γυµνάσιο της χώρας θα δηµιουργηθεί ένα σινε-κλαµπ µε επικεφαλής έναν καθηγητή και πέντε µαθητές, οι οποίοι θα καταλήξουν σε περίπου 200 ταινίες: από αριστουργήµατα του βωβού κινηµατογράφου έως σύγχρονες ταινίες τέχνης, καθώς και ταινίες από διαφορετικές χώρες και ηπείρους.

Η επιλογή θα γίνει έπειτα από διαδικτυακή ψηφοφορία όλων των µαθητών κάθε σχολείου. Στις προβολές οι µαθητές θα µπορούν να καλούν τους γονείς τους αλλά και φίλους. Κατόπιν οι καθηγητές θα τους προτρέπουν να συζητήσουν γύρω από την ταινία.

Οπως διευκρίνισε ο υπουργός Πολιτισµού Φρεντερίκ Μιτεράν, η προβολή ταινιών στα σχολεία θα διδάξει στους µαθητές πολλά πράγµατα για την πραγµατικότητα στον 20ό και τον 21ο αιώνα.

Ο "Πολίτης Κέιν" είναι µια σηµαντική ταινία για να καταλάβει κάποιος τους µηχανισµούς της εξουσίας, τους µηχανισµούς της φιλοδοξίας, τόνισε. «Και µπορεί να γίνει εύκολα η σύγκριση µε σύγχρονες προσωπικότητες».

Των σημαιών και παρελάσεων το ανάγνωσμα

-Και γιατί (μου λέει η φίλη μου) εσύ είσαι υπέρ του να κρατάνε τη σημαία οι αλλοδαποί μαθητές στις παρελάσεις;

Και εξηγώ ότι δεν είμαι «υπέρ», απλά πιστεύω πως όταν υπάρχει διάταξη (ή όπως αλλιώς λέγεται) που ορίζει ότι τη σημαία την κρατά ο αριστούχος μαθητής, ή την τηρούμε ή την καταργούμε.
Αλλά πάντως δεν την ερμηνεύουμε αλλήθωρα, δεν αλλάζουμε τους όρους του παιχνιδιού όταν βλέπουμε ότι «χάνουμε».

Δεν είχαμε τη γενναιότητα να καταργήσουμε τις μαθητικές παρελάσεις, δεν είχαμε αναρωτηθεί τόσα χρόνια για την παιδαγωγική ορθότητα του να χρησιμοποιούμε τη σημαία σαν τρόπαιο του αριστούχου κι αρχίζουμε αυτή τη συζήτηση να την κάνουμε τώρα που οι αλλοδαποί βγαίνουν καλύτεροι μαθητές από τα καμάρια μας;
Πολύ εύκολο και φτηνό μου φαίνεται.

Απ’ την άλλη υποστήριζα και υποστηρίζω ότι πολλά πράγματα αποτελούν τραγικά παιδαγωγικά λάθη σε ότι γίνεται στα σχολεία.

Η αφαίρεση του δικαιώματος από τον δικαιούχο να κρατήσει τη σημαία επειδή είναι αλλοδαπός (τη στιγμή που δεν ορίζεται τέτοια εξαίρεση) δεν βοηθά στην κατανόηση της συνύπαρξης, της συλλογικότητας και της ίδιας της άμιλλας. Αν ο μετανάστης που σε περιβάλλον οικονομικής ένδειας καταφέρνει να είναι αριστούχος, είναι και παράδειγμα προς μίμηση για τους υπόλοιπους. Και σαν τέτοιο παράδειγμα πρέπει να τιμηθεί.

Και μαζί να τιμηθούμε κι εμείς που ένας «ξένος» δέχεται να μπει κάτω από το εθνικό μας λάβαρο, να ενστερνιστεί τα όποια ιδεώδη, να ασπαστεί τις αξίες που θεωρούμε ότι αντιπροσωπεύει η σημαία. Μαζί και το αρχαίο Ισσοκρατικό ρητό που ονομάζει Έλληνα όποιον δέχεται την παιδία μας.

Ποιος όμως θα αναλάβει την πρωτοβουλία να τα πει αυτά, να τα διδάξει στα παιδιά; Οι ίδιοι που αφήνουν τόσες γενιές στο σκοτάδι σε ότι αφορά την αρχαιοελληνική κουλτούρα;
Γιατί για να μάθει κάποιος τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη θα πρέπει πρώτα να τελειώσει το σχολείο, να τους μελετήσει εξωσχολικά.
Μπορεί σ’ αυτούς να οφείλεται όλο το οικοδόμημα του δυτικού πολιτισμού αλλά το παπαδαριό -που πολεμάει με λύσσα οτιδήποτε υπήρξε του χριστιανισμού- έχει καταφέρει να μας αποξενώσει από τέτοιες επικίνδυνες διδαχές. Έχει καταφέρει να πείσει ότι η μισαλλόδοξη και εθνικιστική διαχωριστική πολιτική είναι ελληνοπρεπής και όσοι ασπάζονται τη διαφορετικότητα είναι μειοδότες (να μη σου πω και εβραιομασόνοι!).

Κι αν περιμένουμε να διορθωθούν τα πράγματα από το Υπουργείο Παιδείας και Μοναδικού Θρησκεύματος, χάσαμε.



Το σκιτσάκι το βρήκα στο Alice Cafe

Τα "Tabula ράσα" της εκπαίδευσης

Η πολύ καλή εκπομπή του Παύλου Τσίμα της Τρίτης 20/1, απέδειξε (λες και χρειαζόταν) τα όσα κοινότυπα διαπιστώνουμε εδώ κι εδώ.

Ότι δηλαδή το σαρκοβόρο εκπαιδευτικό σύστημα στερεί από τους νέους τον ελεύθερο χρόνο, τους φορτώνει με ιδιαίτερα, φροντιστήρια και άχρηστα μαθήματα για να περάσουν εξετάσεις και να μείνουν τελικά αμόρφωτοι.

Παράλληλα στα σχολεία της Φινλανδίας οι μαθητές κάνουν μουσική, άθληση έχουν ελεύθερο χρόνο να καλλιεργήσουν χόμπι (μέχρι και μαθήματα τηλεσκηνοθεσίας εντός του σχολείου σε ειδικό στούντιο είδαμε) και το τελικό αποτέλεσμα είναι να αγαπάνε το σχολείο τους, να το θεωρούν δικό τους φυσικό χώρο.

Τι βγαίνει από όλα αυτά; Εκτός του προφανούς (ότι δηλαδή η συντριπτική πλειονότητα των Φινλανδών νέων αναπτύσσονται σε ακομπλεξάριστους υγιείς πολίτες), αναδεικνύεται και μια ακόμα αλήθεια:

Εκεί στη «βαρετή» Φινλανδία των πάγων και της εξάμηνης νύχτας, δεν θα γίνουν βανδαλισμοί σε σχολεία, δεν θα αναπτυχθούν φαινόμενα κομματικού καπελώματος κινητοποιήσεων, δεν θα αναπτυχθεί η σχέση μίσους μαθητή – καθηγητή (για όσους πιστεύουν ακόμα οτι το πράγμα στράβωσε επειδή χάθηκε η "πειθαρχία", ήταν χρήσιμη η πληροφορία οτι οι μαθητές εκεί απευθύνονται στους καθηγητές με το μικρό τους όνομα - ο σεβασμός φαίνεται οτι κατακτιέται και δεν επιβάλλεται).
Και τι φταίει που έχουμε αυτό το χάλι εδώ, που πατώνουμε στο επίπεδο της εκπαίδευσης;

Αυτά που φαίνονται πιο έντονα είναι:

• Η έλλειψη εθνικού σχεδιασμού (ο κάθε υπουργός κάνει ότι θεωρεί πιο θεματικό για το δικό του τέρμινο).
• Η έλλειψη χρηματοδότησης που εκτός των υποδομών θα φέρει σταδιακά την επαγγελματική ευσυνειδησία και κατάρτιση του καθηγητή.
• Οι κομματικές – συνδικαλιστικές αγκυλώσεις που αντιδρούν συλλήβδην ως αντανακλαστικό σε οποιαδήποτε αλλαγή, σωστή ή λάθος.
• Η εναλλακτική των ιδιωτικών σχολείων που φαντάζει ως πιο ρεαλιστική λύση (από τους γονείς που μπορούν να πληρώσουν) από ότι μια δυναμική διεκδίκηση.

Σε κάθε περίπτωση φαίνεται πως ο νέος υπουργός παιδείας δεν χρειάζεται να ξεκινήσει απο "λευκή πλάκα" και να ανακαλύψει τον τροχό. Ας κάνει μερικά ταξίδια ακόμα να πάρει μαθήματα απο άλλες κοινωνίες, ας εκπονήσει εθνικό σχέδιο μετα απο διάλογο (με τους καθ ύλην υπέυθυνους και τα κόμματα) κι ας βάλει τον καθένα απέναντι στις ευθύνες του, ας δημοσιοποιήσει το ποιος στέκεται εμπόδιο στις ουσιαστικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν.

Διαφορετικά κι αυτός θα παραδώσει "λευκή κόλλα".

Και θα είναι που λετε τεκμήριο τα δίδακτρα των ιδιωτικών σχολείων!

Δηλαδή το ότι στέλνεις το παιδί σου σε ιδιωτικό σχολείο (Και γυμνάσιο; Και λύκειο;) θα είναι ένδειξη πλούτου; Σημάδι οτι κερδίζεις πολλά χρήματα;
Εσείς δηλαδή κύριε Αλογοσκούφη γιατί προτιμήσατε για τα παιδιά σας το ιδιωτικό σχολείο;

Επειδή έχετε πάρα πολλά χρήματα;
Επειδή δεν επιθυμείτε τα παιδιά σας να συναναστρέφονται με το πόπολο;
Η επειδή ξέρετε αυτό που ξέρει και ο τελευταίος κάτοικος αυτής της χώρας, οτι δηλαδή η δημόσια εκπαίδευση έχει χρεοκοπήσει προ πολλού;

Ποιο είναι σήμερα το ποσοστό των παιδιών των δημοσίων σχολείων που δεν καταφεύγουν σε ιδιαίτερα μαθήματα; Ελάχιστο έως μηδαμινό. Φυσικά πληρώνοντας χρήματα που δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ ως έξοδα.

Άλλοι αποφάσισαν να προτιμήσουν τη λύση του ιδιωτικού που σε κάποιο βαθμό αναιρεί την αναγκαιότητα του «ιδιαίτερου», πληρώνοντας χρήματα που επίσης δεν αναγνωρίζονται ως έξοδα απ’ την εφορία. Τώρα θα αποτελέσουν ΚΑΙ τεκμήριο.

Αν λοιπόν η επιλογή του ιδιωτικού σχολείου εξισώνεται με την κατοχή πισίνας ή υπερπολυτελούς αυτοκινήτου ή σκάφους, τότε ο υπουργός δεν έχει όχι μόνο επαφή με την πραγματικότητα αλλά ούτε και με τους συναδέλφους του υπουργούς.

Σήμερα κιόλας στο ΒΗΜΑ διαβάζουμε: «Παραμένουν απλήρωτοι όσοι καθηγητές εργάστηκαν πέρυσι στην ενισχυτική διδασκαλία στα γυμνάσια». Δεν έχει λοιπόν παρά να ρωτήσει τον συνάδελφό του της Παιδείας ο κύριος Αλογοσκούφης για να σχηματίσει μια εικόνα για το ποια είναι η κατάσταση στη δημόσια παιδεία αν του είναι ιδιαίτερα δύσκολο να μιλήσει με το «πόπολο».

Να κατουρήσει ή να σκάσει;

Κάτσε να το βάλω λίγο πιο κομψά το ερώτημα:

Να κάνουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια ή όχι;

Και αν κάνουμε, μήπως το «ιδιωτικό» του πράγματος σημαίνει ότι θα πουλάνε πτυχία, αντί αυτά να κατακτώνται με το σπαθί του κάθε σπουδαστή όπως γίνεται σήμερα στα αδιάβλητα και αξιόπιστα δημόσια εκπαιδευτικά ιδρύματα;

(Όχι, τώρα δεν υπάρχει καμία συναλλαγή φοιτητών με πρυτανικές αρχές, όλα είναι ιδανικά!)

Να κάνουμε καινούριους ΧΥΤΑ; Και αν ναι, πού;

Τι είναι πιο επιτακτικό; Η αποσυμφόρηση των υπαρχόντων και η κατάργηση των παράνομων χωματερών ή το πολιτικό κόστος από τους νέους ΧΥΤΑ; Και έλα λύσε μου εσύ το γρίφο πως κάνεις χωματερές ή βιολογικούς καθαρισμούς χωρίς να ενοχληθεί κανείς, χωρίς να θιγεί καμία αξία ακινήτου (θέμα που φυσικά με ένα κανονικό χωροταξικό σχέδιο που να απαγορεύει την εκτός σχεδίου δόμηση θα είχε λυθεί!).

Τέτοιας φύσεως διλλήματα αντιμετωπίζει σήμερα η ισχυρή Ελλάς.

Να σηκωθεί η χώρα να πάει για κατούρημα;

Να το συζητήσουμε το θέμα… Που θα πάει για κατούρημα; Η τουαλέτα είναι παλιά και πολυχρησιμοποιημένη και μπορεί να κολλήσει καμιά αρρώστια. Άρα μην πάρουμε αβασάνιστα την απόφαση!

Άσε που είναι τουρκικού τύπου και η Ελλάδα είναι πολύ γριά και με προχωρημένη οστεοπόρωση για να μπορέσει να ξανασηκωθεί.

Να φτιάξουμε τότε νέα τουαλέτα «ευρωπαϊκή». Θα κατηγορηθούμε όμως ότι χαρίζουμε έργα στον «κακό» ιδιώτη που φτιάχνει λεκάνες και θα ξεσηκωθούν οι τοπικοί κατασκευαστές τουρκικών λεκανών για να καταγγείλουν τα οργανωμένα συμφέροντα που λυμαίνονται το χώρο της καθιστού κατουρήματος. Και τι χαρτί θα χρησιμοποιήσει; Μήπως το λευκασμένο έχει χλωριωμένες ενώσεις που πιθανόν να προκαλέσουν της γριάς καρκίνο μετά από πενήντα χρόνια; Μήπως να περιμένουμε να ωριμάσει κάποια νέα τεχνολογία και μετά βλέπουμε;

Ε, ας σκάσει η κουφάλα, ποτέ μη σώσει και κατουρήσει.

Θέματα που αλλού έχουν λυθεί εδώ και αιώνες μέσω του θαυμαστού όρου «κοινή λογική» που έχει αποδείξει την χρησιμότατη ύπαρξή του πρακτικά και φιλοσοφικά. Εδώ ακόμα το πώς (και ΑΝ κυρίως) θα λυθεί ένα θέμα, είναι προϊόν μακράς και μάλλον μόνιμης διαβούλευσης παραγόντων, φορέων και πολιτικών. Που συνεχίζεται στο διηνεκές. Τίποτα δεν είναι απλό, τίποτα δεν λύνεται με ένα σαφές και πλήρες νομοθέτημα. Τα πάντα ξεσκίζονται στη μελέτη, την υπερβολή και την αναβολή σαν να πρέπει να γεμίσουν άπειρες ώρες συζήτησης σε καφενεία, σαν να πρέπει να περάσουν τουλάχιστον τρείς ή τέσσερις γενιές για να «χωνευτεί» το θέμα.

Τι θα πει «ποιος φταιει»; Μα ποιος άλλος; Εσύ ο ίδιος! Που ποτέ δεν έκρινες με βάση του ποιος έκανε κάτι (μικρό, λίγο αλλά κάτι! Μια αρχή...), αλλά πάντα έκρινες με γνώμονα το λάθος που περιμένει στη γωνία όποιον κάνει οτιδήποτε!

Σαν το σλόγκαν που είδα πριν χρόνια σε μια δημόσια υπηρεσία: «Όποιος δουλεύει, κάνει λάθη. Όποιος δουλεύει λιγότερο κάνει λιγότερα λάθη. Όποιος δεν δουλεύει δεν κάνει κανένα λάθος οπότε και προάγεται!». Όποιο κόμμα και πολιτικός λοιπόν δεν κάνει τίποτα, επανεκλέγεται. Επιτυχημένος ο επικοινωνιακός Αβραμόπουλος που έβαλε κάγκελα και φώτα; Ακόμα πιο επιτυχημένος ο επίσης επικοινωνιακός Κακλαμάνης που έχει εξαφανιστεί. Όποιος κρυφτεί περισσότερο κερδίζει (και η Γιαννάκου χάνει).

Μα πώς χαμηλώσαμε τόσο πολύ χαμηλά τον πήχη των προσδοκιών και των απαιτήσεών μας; Πώς παραμυθιαστήκαμε ότι όλα είναι τόσο ιδανικά και ισορροπημένα που τίποτα δεν πρέπει να αλλάξει; Υπάρχει ψυχαναλυτής να καταφέρει να βρει τι στο διάολο φταίει που απεμπολήσαμε τόσο εύκολα το μέλλον το δικό ας και των παιδιών μας;

Προσωπικά -αν με ρωτάτε- δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να ψηφίσω υπέρ της ανάθεσης της διακυβέρνησης της χώρας σε ιδιωτική εταιρία. Ακόμα και στους Γερμανούς του ΟΤΕ!

Τουλάχιστον το κατούρημα θα γινόταν στην ώρα του.

Ένα ενδιαφέρον σχόλιο...

... κατατέθηκε απο "ανώνυμο" σχολιογράφο, σε ένα παλαιότερο post μάλλον επειδή εκεί υπάρχει -απο σπόντα- ο όρος "δυσλεξία".
Το σχόλιο είναι πραγματικά ότι πρέπει για να σε φέρνει στα πρόθυρα εγκεφαλικού.

Αντί άλλου post, νομίζω πως πρέπει να σας παρακινήσω να διαβάσετε αυτή την περιπέτεια που φωτίζει με το πιο μελανό ύφος το επίπεδο του "κοινωνικού κράτους".
Παρακαλείται όποιος έχει γνώση και μπορεί να συνεισφέρει ας το κάνει υπο μορφή σχολίου.

Έπεσα στα χέρια ειδικών που με απροσανατόλισαν και με ξεπουπούλιασαν οικονομικά.

Έχω μια κόρη 14 ετών που έχει μαθησιακές δυσκολίες. Δεν γράφει στραβά ή ανάποδα, διαβάζει κανονικά, δεν μπορεί να μάθει/ αποστηθίσει/ συλλέξει σημαντικά στοιχεία/ συνοψίσει/ επιλέξει κυριότερά του (ο,τιδήποτε φανταστείτε) μπροστά σε μια σελίδα βιβλίου του σχολείου, κυρίως ιστορίας ή γεωγραφίας.
Λόγω της δυσκολίας της σε κάθε σχολείο επιλέγει να κάνει παρέα μόνο με προβληματικά/ παραβατικά παιδιά και μας φέρνει πάντα μπροστά σε τετελεσμένα γεγονότα που μας σπρώχνουν σε απελπισμένες πράξεις (αλλαγή σχολείου, αλλαγή "ειδικών" κλπ). Ότι χαρίσματα έχει φροντίζει με κάθε τρόπο να τα εξαφανίσει, προκειμένου να μη διαφέρει στην προβληματική φίλη της (φρόντισε να ξεχάσει τα πορτογαλικά της, αποπειράται να κάνει το ίδιο στα γαλλικά της, στράβωσε τα μπροστινά της δόντια για να βάλει σιδεράκια όπως η φίλη της, καθόταν με τα γόνατα να συγκλίνουν προς τα μέσα και να ενώνονται ώστε να στραβώσουν ενώ η ίδια παλιάέτρεχε με τα δυνατά πόδια της σαν δρομέας, προσπαθεί σε πάρτυ να τρώει τούρτα ενώ τη σιχαίνεται κλπ).

Έχει μεγάλη κλιση στο μπαλέτο και στο πιάνο (όπου μαθαίνει και προετοιμάζει περισσότερα από ότι της δίνεται κλπ) Μακάρι να υπήρχε ένας κόσμος που να μπορούσε να αξιοποιήσει αυτά τα ταλέντα χωρίς να χρειάζονται και οι λοιπές γνώσεις. Δυστυχώς έχω παρακολουθήσει προφορικές εξετάσεις του ΑΣΕΠ για πρόσληψη καθαριστριών από το δημόσιο και για λόγους συναγωνισμού τις ρώταγαν τι γνωρίζουν για τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Οι θεραπευτικές εισηγήσεις των ειδικών στα χέρια των οποίων έπεσα και με αφαίμαξαν ήσαν (δεν είναι όλες οι απόψεις του ίδιου ατόμου):

- Δεν έχει δυσλεξία (Λες και υπάρχει ένας διαχρονικά ισχύων ορισμός της δυσλεξίας.Και εγώ είχα δυσλεξία τα χρόνια μου και την αντιμετώπισαν με το ξύλο και τον εξευτελισμό).

- Θα ασχοληθούμε με την προσωπικότητά της μόνο. (Δεν μου απαντάνε όμως στο ερώτημά μου "Δέστε δημοσίευμα της Καθημερινής υπάρχουν ορισμένες μέθοδοι για να μαθαίνουν τα δυσλεκτικά παιδιά. Γιατί αυτές τις μεθόδους να τις ανακαλύψουμε εμείς -μαζί με τους κατάλληλους ειδικούς - όταν η κόρη μου θα είναι 26 ετών και όχι τώρα;

- Αφήστε τη να μείνει στην ίδια τάξη. Καλό θα της κάνει( Όμως εγώ έχει διαβάσει διάφορα βιβλία και άρθρα για τη δυσλεξία, και πουθενά δεν λέει ότι θεραπεύεται με το να μείνει το παιδί στην ίδια τάξη).

- Πηγαίνετε στον τάδε που είναι ειδικός στο να προετοιμάζει δυσλεκτικά παιδιά στο σχολείο και στο τέλος τους περνάει η δυσλεξία. Πήγα και πέρασα τη χρονιά με άθλιες συνθήκες. Ο ειδικός κάθε φορά απήύδηζε προσπαθώντας να της μάθει κάτι, δεν τα κατάφερνε, έλεγε ότι η κόρη μου κουράστηκε και "έχει κατεβάσει τα ρολλά" και μου έδινε μερικές σελίδες γεμάτες με κείμενο το οποίο εγώ ο μή ειδικός θα αναλάμβανα να της τα περάσω στο μυαλό -σαν να ήταν ένα φάξ - προτού κοιμηθεί το βράδυ.

- Να κάνετε οικογενειακή θεραπεία. Εσείς η κόρη σας και η γυναίκα σας. Θα είμαι εγώ και ένας άλλος συντονιστής. Γιατί ο άλλος (ο μπακαλόγατος); Γιατί έτσι γίνεται η ομαδική θεραπεία. Μπορείτε κυρία μου να μου δείξετε σε ένα από τα βιβλία της ομαδικής θεραπείας που έχετε στη βιβλιοθήκη σας να αναφέρει ότι θα υπάρχει και δεύτερος θεραπευτής; Έτσι γίνεται στην Ελλάδα. Και τι με αυτό; Και στη Βραζιλία σε ορισμένες περιοχές κάνουν βουντού. Πόσο θα κοστίσει; 140 η συνεδρία (70 αυτή και 70 ο ειδικευόμενος μπακαλόγατος). Τι λέτε κυρία μου;(Και η θεραπεύτρια καπνίζει σαν φουγάρο μπροστά στην κόρη μου χωρίς να ζητάει συγγνώμη ή άδεια, παρόλο που απαγορεύεται από το Υπουργείο Υγείας. Σκέψου να προστεθεί και ο μπακαλόγατος που να καπνίζει τσιμπούκι!)
- (στη γυναίκα μου) Να μετάσχετε σε ομαδική θεραπεία (σε ένα κατερειπωμένο σπίτι). Θα είναι γονείς παιδιών; Όχι αποκλειστικά, μπορεί μερικοί να είναι γονείς αλλά μπορεί και να μην είναι. Θα το σκεφτώ. Προτού φύγετε, παρακαλώ να με πληρώσετε. 150 Ευρώ. Θα σας ετοιμάσουμε την απόδειξη την επόμενη βδομάδα, να τη ζητήσετε από την κυρία Βάνα.

- Δεν έχει μαθησιακά προβλήματα. Είναι ιδιοφυϊα η κόρη σας. Εσείς οι γονείς έχετε πρόβλημα. Θα πρέπει να κάνετε ατομικές θεραπείες ο καθένας σας. Και η κόρη μας; Η κόρη σας δεν έχει τίποτα. 120 Ευρώ. Θα μου δώσετε απόδειξη; Όχι, δεν δίνω αποδείξεις, είμαι πανεπιστημιακός. τότε και εγώ δεν πληρώνω. Μα μου φάγατε την ώρα.. Λυπάμαι. Ωραία θα σας δώσω απόδειξη για 30 ευρώ. Τότε και εγώ θα σας πληρώσω 30 ευρώ.

Σας παρακαλώ, μπορείτε να μου δώσετε κάποια κατεύθυνση ως προς το τι να κάνω; Η κόρη μου με τόσες επισκέψεις και τέτοια παραπληροφόρηση δεν ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει. Ακόμα και αν είμαστε φοβεροί εγκληματίες η γυναίκα μου και εγώ (φανταστείτε με να είμαι σαν τον Αυστριακό!), πάλι υπάρχει υποχρέωση των ειδικών να τη βοηθήσουν σήμερα και όχι όταν γίνει 26 ετών. Οι ειδικοι της έχουν βάλει στο μυαλό ότι υπάρχει σοβαρό πρόβλημα στις σχέσεις μας και γι' αυτό εκείνη δεν μπορεί να μάθει τη μετάφραση των Αρχαίων.

Φυσικά (στην Ελλάδα πάντα έχουμε συμβουλές και επιχειρήματα) μπορεί να πεί κανείς «γιατί δεν πάτε σε κάποιο ειδικό κέντρο του δημοσίου για τα παιδιά που έχουν μαθησιακά προβλήματα;» Σε αυτούς τους φορείς αν δοκιμάσετε να τηλεφωνήσετε για να κλείσετε ραντεβού, θα πάρετε την απάντηση ότι έχετε σειρά προτεραιότητας για να σας δουν μετά από ένα χρόνο. Δοκιμάστε!

Αν προσφύγετε στο Συνήγορο του Πολίτη σας απαντούν ότι α) "ναι μεν η ιατρική περίθαλψη είναι συνταγματικό σας δικαίωμα, αλλά εδώ υπάρχει αντικειμενική αδυναμία, όπως δηλώνουν οι συγκεκριμένοι φορείς", β)"μπορείτε να κάνετε αγωγή αποζημίωσης κατά του δημοσίου για παραλείψεις των οργάνων του, με βάση το άρθρο 105 του Εισαγωγικού Νόμου του Αστικού Κώδικα εάν θεμελιώσετε τη βλάβη που υπέστη η κόρη σας από την παράλειψη...

Η αγωγή εκδικάζεται μετά από 3 1/2 με 4 χρόνια και αν υπολογίσουμε ότι στην καλύτερη περίπτωση κερδίσετε, το δημόσιο θα κάνει έφεση και αναίρεση οπότε μπορείτε να έχετε την απόφαση που θα σας δικαιώνει τελεσίδικη μετά από 7-8 περίπου χρόνια.

Βέβαια δεν είναι εύκολο να έκτέλέσετε απόφαση κατά του δημοσίου, οπότε μπορείτε να προσφύγετε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Στρασβούργο), αλλά θα πρέπει να προσέξετε να ασκήσετε την προσφυγή εντός 6 μηνών από την έκδοση της τελεσίδικης απόφασης (μετά από αναίρεση κλπ). Η εκκρεμοδικία κρατάει περίπου 8-10 χρόνια και μάλλον θα κερδίσετε την υπόθεση με μια συμβολική αποζημίωση, εκτός αν στο μεταξύ ο αρμόδιος φορέας αποφασίσει να καλέσει την κόρη σας για εξέταση..".

Αγαπητή/έ ανώνυμε
Μιά πρώτη λύση που σκέφτομαι: Τη μετανάστευση! Για χώρες όπου ο όρος "κοινωνικό κράτος" δεν είναι ανέκδοτο.
Δεύτερη προτιμότερη λύση:
Να απευθυνθείτε σε κάποιο ειδικευμένο -ιδιωτικό- κέντρο (ξέρω οτι στον "Εγκέφαλο" κάνουν κάποια προγράμματα για παιδιά με δυσλεξία "ρυθμού Α" όπως φαίνεται οτι αντιμετωπίζει το παιδί, που αφορά την έλλειψη συγκέντρωσης, ανάλυσης και απομνημόνευσης).
Το να επιθυμείτε όμως να αντιμετωπίσετε τη δυσλεξία ταυτόχρονα ΚΑΙ με την έκδοση αποδείξεων ΚΑΙ με τις νομικές ευθύνες ΚΑΙ με το οτι όλες οι βοήθειες που σας είναι διαθέσιμες είναι ιδιωτικές...

ε! αυτό είναι ακραίος μαζοχισμός!

Σώστε το παιδί και μετά ζητήστε τις όποιες ευθύνες.

Ανέστης

Τώρα είναι η ώρα να κλείσουμε το μαγαζί!

Τώρα είναι η καλύτερη ώρα για να γίνει χαμός στα ΑΕΙ, να γίνει ξεσηκωμός για όλα. Για το άσυλο, για τα πανό στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, για της εκλογές, για την αξιολόγηση, για το αν θα έχουμε ιδιωτικά ΕΙ ή αν θα συνεχίσουμε να κάνουμε μόνο τα Δημόσια μπουρδέλο (όπου φυσικά "μας παίρνει").

Τώρα είναι η ώρα να φοβίσουμε και τους τελευταίους που επιμένουν να σπουδάσουν σ’ αυτό τον ωραίο ζωολογικό κήπο, να πάρουν τα ματάκια τους και να την κάνουν σιγά-σιγά με βαριές πηδηματάρες για την Μ. Βρετανία, ή για όπου αλλού, όπου οι σπουδές είναι σπουδές και όχι πρόφαση, οι καθηγητές είναι καθηγητές και όχι συντάκτες επιχορηγούμενων συγγραμμάτων και ερευνών και οι φοιτητές είναι φοιτητές και όχι εκκολαπτόμενοι εργατοπατέρες που εκπαιδεύονται στη συναλλαγή.

Η έκθεση των Βρετανικών πανεπιστημίων όπου στίφη ολόκληρα από υποψήφιους σπουδαστές-μετανάστες είναι κάθε χρόνο και μεγαλύτερη, σε λίγο δεν θα τίθεται καν θέμα επιλογών και εγγραφών, ολόκληρες αερογέφυρες θα παίρνουν όλους τους απόφοιτους των λυκείων για έξω, για την πολιτισμένη Δύση όπου έχουν πάρει τα πράγματα ελαφρώς πιο στα σοβαρά όπου τα παιδιά θα επιλέγουν το ίδρυμα της αρεσκείας τους αφού πρώτα φτάσουν και πουν "γλίτωσα".

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ακόμα πιο αριστερότερα, αβαντάρουν όσο μπορούν περισσότερο τους κομματικούς κλώνους τους στο να μην αφήσουν να περάσουν τα αντιδημοκρατικά μέτρα του να ψηφίζουν όλοι οι φοιτητές στις εκλογές(!), ενώ ο Καραμανλής και ο Στυλιανίδης ελπίζουν οτι θα γίνει μπάχαλο η κατάσταση για να ξεβρακωθεί η αντιπολίτευση, να γυρίσει ο κόσμος σε ακόμα πιο συντηρητικές απόψεις (είναι μετά να αναρωτιέσαι γιατί επανεκλέγεται η ΝΔ;)

Και στη μέση τα παιδιά που ελπίζουν να σπουδάσουν και να μην καταταγούν κι αυτά στη στρατιά των 700 ευρώ, που φυσικά οδηγούνται εξαναγκαζόμενα με την εισαγωγή τους στα "Ανίατα Ευτελέστατα Ιδρύματα" στις κομματικές οργανώσεις που επίσημα πια παίζουν το ρόλο του συμβουλάτορα / ινστρούχτορα / καθοδηγητή υποκαθιστώντας το ρόλο του πανεπιστημίου και δοξα τω θεώ μια χαρά περνάμε το αυτό ελπίζουμε και για σάς στα ξένα. Δεν οφηγούνται στις οργανώσεις απο ιδεολογία, όχι... για πρακτικούς λόγους το κάνουν, γιατί αν δεν καταταγούν θα είναι απελπιστικά "αβοήθητοι" (μάθημα 1ον: "μπες σε παράταξη να βολευτείς")

Κι αυτά με τις ευλογίες της "αριστεράς" που θέλει να φέρει και το επίθεμα "προοδευτική" αλλά είναι βαθύτατα υποκριτική. Βλέπετε μέχρι τώρα κανείς στη συζήτηση για Ιδιωτικά ή μη ΑΕΙ δεν είπε οτι είναι άσχετο το αν θα επιτραπούν ή όχι, με την απαραίτητη αναβάθμιση των Δημόσιων. Κανείς δεν είπε δηλαδή το απλούστατο, οτι τα δημόσια ΑΕΙ είναι ανάγκη να λειτουργήσουν μακρυά απο τα γνωστά σημερινά καρκινώματα είτε γίνουν είτε δεν γίνουν τα ιδιωτικά!

Γι' αυτό σας λέω, θα κάνετε μεγάλο καλό αν βάλετε ένα χεράκι να κλείσει μια ώρα νωρίτερα το "μαγαζί"...

(Μ' αυτά και μ' αυτά έγινε ιδιαίτερος άθλος το να λες σήμερα οτι είσαι αριστερός).

Μας γαμούν τα λύκεια (αλλά ξαναγυρνάνε σ' αυτά)

Έτσι μπράβο μανάρια μου! Να τα σπάσετε τα σχολεία, να τα ισοπεδώσετε όλα!

Οι καταστροφές είναι στο κάτω-κάτω ένα σύμπτωμα που δείχνει το βαθμό της ασθένειας της ελληνικής κοινωνίας. Και όποιος δεν βλέπει οτι χρεοκοπήσαμε είναι υποκριτής.

Τα «παιδιά» του «πίνω μπάφο και παίζω προ», δεν έκαναν τίποτε παραπάνω από το να δώσουν την πλήρη εικόνα της σημερινής Ελλάδας.

Αυτά που έσπασαν τα «παιδιά» είναι εργαλεία μιας ξεπερασμένης αντίληψης που θεωρεί ότι ο εξοπλισμός είναι μέσο μάθησης. Μια μάθησης περιττής και ξεπερασμένης αφού σήμερα μόνο οι φελλοί επιπλέουν, μόνο το "μέσοΝ" σου βρίσκει δουλειά, μόνο η διαφθορά , το κολλητιλίκι και η πολιτική συναλλαγή θα σου εξασφαλίσουν το μέλλον.

Γιατί να επιδιώξεις τη μάθηση δηλαδή όταν μπορείς να ενταχθείς σε ένα κόμμα εξουσίας, να προσληφθείς σαν αγροφύλακας, έκτακτο προσωπικό, όταν μπορείς να διαχειρίζεσαι μαύρο ταμείο που προέρχεται απο κρατικά κονδύλια με μόνα εχέγγυα το ότι είσαι γραμματέας του κομματικού συνδικαλιστικού φορέα.

Μου φαίνεται πως βασιστήκαμε υπερβολικά σε ένα εκπαιδευτικό σύστημα που απο καιρό έχει πεθάνει ενώ το "εκπαιδευτικό σύστημα της αρπαχτής" είναι πολύ ισχυρότερο, με πολύ πιο αποτελεσματικές προσλαμβάνουσες.

Αυτά που έσπασαν τα «παιδιά» είναι κρατικό και δημόσιο χρήμα. Άρα περιουσιακά στοιχεία ενός κράτους-αφέντη με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά:
Οι φραγκοφονιάδικες πολιτικές, το γραφειοκρατικό δημόσιο, το μέσον για να κάνεις τη δουλίτσα σου, οι κρατικοί - πολιτικοί φορείς που φροντίζουν να αυτοταίζονται με ένα πολυπλόκαμο σύστημα αδιαφάνειας και διαφθοράς από τη μία και η παντελής έλλειψη οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής από την άλλη, έχουν δημιουργήσει αγεφύρωτες σχέσεις αντιπαλότητας μεταξύ κράτους και πολίτη.

Προσθέστε σ αυτό το κοκτέιλ και τη χαλαρότητα (για να μη πούμε το «άρπα-κόλλα») που αντιμετωπίζει τη δουλειά του ο εκπαιδευτικός και πάνω απ όλα την εξαφανισμένη απο καιρό κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη (να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα) και να’ τη η μολότοφ!
Είναι λοιπόν άμοιρα και ανεύθυνα τα παιδιά για τις καταστροφές; Όχι! Η ευθύνη είναι όλη δική τους, ήξεαραν πολύ καλά τι έκαναν, είναι η επόμενη γενιά ρεμπεσκέδων ελληναράδων που θα ζητάει δικαιώματα χωρίς να έχει υποχρεώσεις, που θα γίνουν άβουλα ανθρωπάρια που θα περιμένουν κρυμμένοι όσους οργανωμένα και συνειδητά προσπαθούν να βελτιώσουν κάποια πράγματα σ΄αυτό τον τόπο, να καθαρίσουν ΚΑΙ γι αυτούς, να επωφεληθούν απο αγώνες άλλων. Τα παράσιτα!

Και είναι παράσιτα γιατι θα ξαναγυρίσουν στις τάξεις. Κακώς βέβαια. Αν αποφάσιζαν να απορρίψουν αυτό που δεν τους κάνει (αντί να το καταστρέψουν), θα έμεναν περισσότεροι πόροι για όσους ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ να μείνουν στο σχολείο (και ΠΡΟΣΟΧΗ, αυτό δεν έχει ΚΑΜΜΙΑ σχέση με το πόσα χρήματα δίνει για την εκπαίδευση το τραγικό ελληνικό κράτος).

Τώρα θα χρειαστούν -λέει- περι το ένα εκατομμύριο ευρώ για να ξαναστηθεί το σχολείο με τους κατεστραμμένους εξοπλισμούς!

Να μη ξαναστηθεί το σχολείο ποτέ λοιπόν. Να παραμείνει μνημείο-ταφόπλακα της χρεοκοπημένης κοινωνίας μας, να το επισκέπτονται οι επίσημοι και να καταθέτουν στεφάνια κάθε 24 Νοεμβρίου.

Δηλαδή τι παραπάνω έχουν κάνει οι μαθητές του Παγκρατίου για να αξίζουν εξοπλισμό ενός εκατομμυρίου ευρώ; Γιατί το Παγκράτι να έχει εξοπλισμό τέτοιου ύψους και στη Φιλιππιάδα Πρεβέζης να κάνουν μάθημα σε ετοιμόρροπες παράγκες και να παρακαλάνε για ανθρώπινες συνθήκες;

Για να δούμε ο κύριος Λαζόπουλος του «οι νέοι έχουν πάντα δίκιο» τι θέση θα πάρει... Πάντως η λαικιστική και υποκριτική ανακοίνωση του «Συνασπισμού» μίλησε για «καταστροφές που προκάλεσαν ομάδες εκτός της εκπαιδευτικής κοινότητας» ενώ έγινε ήδη γνωστό πως η πλειοψηφία των κωλόπαιδων ήταν μαθητές.

Αδιέξοδο οι καταλήψεις

Σήμερα το πρωί ρώτησα δυο γνωστούς μαθητές Λυκείου που περνούσαν έξω από το σπίτι και μου είπαν ότι συνεχίζεται η κατάληψη στο σχολείο τους. Ρώτησα γιατί, ποια είναι τα αιτήματα. Ο ένας μου απάντησε «για το αν οι τυρόπιτες πρέπει να είναι στρογγυλές ή τρίγωνες» και ο άλλος απάντησε ότι το θέμα είναι «εάν οι πιγκουίνοι έχουν γόνατα». Προφανώς τα παιδιά είναι αντίθετα με τις καταλήψεις.

Σ αυτή τη χώρα είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε ένα συνεχές Deja vu. Κάθε φορά, κάθε χρονιά έχουμε τα ίδια θέματα. Θα έχουμε αλλοδαπούς σημαιοφόρους; Θα πρέπει να γίνονται ή όχι οι μαθητικές παρελάσεις; Θα τελειώσουν επιτέλους οι καταλήψεις;

Οι καταλήψεις για τις παρατάξεις της αριστεράς είναι πρώτης τάξεως σημάδι επιρροής στο μαθητικό κόσμο, εξασφαλίζουν μια ροή κομματικής πελατείας σε όλη τη διάρκεια της σουδαστικής ζωής των νέων. Μέχρι που ο φοιτητής αργότερα ανακαλύπτει ποιο είναι το πραγματικό αφεντικό όταν θα μπει στη σχολή του και θα διαπιστώσει ότι αντί για γραμματεία για γραφείο υποδοχής, θα πρέπει η είσοδός του να γίνει μέσα από τις κομματικές νεολαίες που έχουν πλήρως αντικαταστήσει τις λειτουργίες των ΑΕΙ!

Αλλά... όσο συνεχίζονται αυτές οι κινητοποιήσεις με τα ομιχλώδη αιτήματα, πολλές φορές άσχετα με το μαθησιακό περιβάλλον, όσο χάνεται το μέτρο και η "αναλογικότητα", τόσο η κοινή γνώμη στρέφεται τελικά εναντίον των μαθητών, των καταλήψεων και των παρατάξεων που τις υποβοηθούν. Όσο συνεχίζονται οι καταλήψεις και η κοινή γνώμη αγανακτεί, τόσο αυτό γίνεται αντιληπτό από την κυβέρνηση η οποία πλέον δεν έχει κανένα απολύτως λόγο να σπεύσει είτε να σταματήσει τις καταλήψεις είτε να ικανοποιήσει αιτήματα.

Όσο γενικά και αόριστα είναι τα αιτήματα, τόσο πιο πολύ αχρηστεύεται αυτός ο τρόπος αγώνα και η δικαιολογημένη κινητοποίηση. Τι πρέπει να κάνουν δηλαδή οι μαθητές στη Φιλιππιάδα της Πρέβεζας που κάνουν μάθημα σε πραγματικό στάβλο; Πόσο μπορεί να είναι αποτελεσματικός ο αγώνας τους ή η κατάληψη για να βελτιώσουν τισ συνθήκες σε μια περίοδο γενικευμένων καταλήψεων;

Τόσο περισσότερο αναποτελεσματικός γίνεται ο τρόπος αυτός του αγώνα λοιπόν, τόσο περισσότερο θα σκάσει στα μούτρα των «εγκεφάλων». Όχι κύριοι, δεν εκπαιδεύται ο έφηβος στην διεκδίκηση των αιτημάτων του, εκπαιδεύεται στο γενικό και αόριστο "ετσι γουστάρω" που θα τον οδηγήσει μετά σαν επαγγελματία στις ανάλογες συνεχείς απεργίες που κουράζουν και ταλαιπωρούν το κοινωνικό σύνολο, πολλές φορές για ψύλλου πήδημα.

Αν λοιπόν τώρα στόχος είναι η μη αναθεώρηση του άρθρου 16, η μη είσοδος ιδιωτικών ΑΕΙ, τότε ο αγώνας και ο στόχος του είναι απόλυτα υποκριτικοί, διότι ήδη έχουμε ιδιωτική παιδεία είτε στην Ελλάδα μέχρι και Λύκειο και στο εξωτερικό για τα ΑΕΙ. Αυτό που φοβούνται μερικοί είναι ότι με την είσοδο των μη κρατικών ΑΕΙ θα χάσουν την κομματική πελατεία που σήμερα αποκομίζουν μέσω των καταλήψεων...

Και για όσους βιαστούν να με πουν αντιδραστικό, σας παραπέμπω σε παλαιότερο post όπου αναρωτιέμαι γιατί μεγαλώνουμε "άρρωστα" παιδιά.

Η ιδιωτικοποιημένη (παρα)παιδεία

Η Μαρία είναι φίλη, εκπαιδευτικός, καθηγήτρια γυμνασίου.
Όταν πρωτοδιορίστηκε, ενθουσιασμένη που επιτέλους θα πραγματοποιούσε το νεανικό της όνειρο και συνεπαρμένη από τον ρομαντισμό και τον ιδεαλισμό της ηλικίας, άρχισε να κουβαλάει σημειώσεις, μελέτες, βοηθητικά βιβλία, να προσπαθεί δηλαδή να κάνει ουσιαστικά τη δουλειά της.
Πίστευε ότι μέσα στην αίθουσα του σχολείου οι μαθητές δικαιούνται να κατανοήσουν πλήρως το μάθημα της ημέρας και ήθελε να το καταφέρει αυτό με τον καλύτερο τρόπο. Δεν κράτησε πάνω από ένα δεκαπενθήμερο.
Οι «καλοί συνάδελφοι» της την έπεσαν πολύ άγρια και ψυχρά. «Αυτά τα βοηθήματα δεσποινίς μου, φυλάξτε τα για τα ιδιαίτερα» της είπαν, «δεν είναι δυνατόν να κάνετε πράγματα που βάζουν σε κίνδυνο την επιβίωσή μας».

Μην κάνεις δηλαδή Μαρία μου προσπάθεια να διδάξεις γιατί τώρα πλέον μπήκες σε ένα σύστημα που δεν ενδιαφέρεται να διδάξει, αλλά θρέφεται με εξωσχολική διδασκαλία αμειβόμενη με μαύρο χρήμα. Που εξασφαλίζει την συμπλήρωση του εισοδήματος του καθηγητή. Έτσι δεν γίνεται με τον κάθε δημόσιο υπάλληλο που υποχρεώνεται από το ίδιο το συναδελφικό του κατεστημένο να μην κάνει παραγωγική εργασία για να μη χαλάσει την πιάτσα; Για να μην έχει και η «διοίκηση» την ίδια απαίτηση και από τους υπόλοιπους; Και αν δηλαδή η δουλειά γίνει αποτελεσματικά και γρήγορα, τότε πώς θα πέσει το φακελάκι; Πώς θα γίνουν τα ιδιαίτερα μαθήματα που είναι το φακελάκι του εκπαιδευτικού;

Ο δημόσιος υπάλληλος, ο καθηγητής, κάνει σε μια μικρή, ατομική κλίμακα αυτό που κάνει η κυβέρνηση. Ιδιωτικοποιεί. Όπως οι ΔΕΚΟ και οι οργανισμοί ιδιωτικοποιούνται για να γίνουν ανταγωνιστικές και παραγωγικές, έτσι και ο δημόσιος υπάλληλος ιδιωτικοποιεί τις υπηρεσίες του για το «κατιτίς του» που όμως του εξασφαλίζει την επιβίωσή του.

Ας φωνάζουμε όσο θέλουμε για το άρθρο 16 και τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Η ιδιωτικοποίηση έχει γίνει de facto από το δημοτικό και το γυμνάσιο. Με μια διαφορά όμως. Αφορά τον χρόνο έξω και πέρα από τις ώρες διδασκαλίας και το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Αφορά τα ίδια τα παιδιά και την ποιότητα της ζωής τους. Τον ελεύθερο χρόνο τους και τη δυνατότητα που αυτό συνεπάγεται για την καλλιέργειά τους, την ψυχική ισορροπία τους.

Πώς να καταφέρει ο μαθητής να αθληθεί, να ασχοληθεί με περισσότερες ξένες γλώσσες, μουσική, να ξεφυλλίσει εξωσχολικό βιβλίο, να ασχοληθεί με τη ζωή, με τους γονείς του, όταν πρέπει στις λίγες διαθέσιμες ώρες του να μάθει σε φροντιστήριο ή ιδιαίτερα την ύλη που δεν έμαθε στην τάξη και να κάνει και την εργασία που απαιτεί το σχολείο; Πως γίνεται να φτάνει αυτή η κατάσταση σε τέτοιο βαθμό κυνισμού και ξεδιαντροπιάς ώστε καθηγητές να λένε στα παιδιά: «καλά, αφήστε αυτά θα τα μάθετε στο φροντιστήριο»; Σε ποια άλλη χώρα δηλαδή το περίφημο αυτό «φροντιστήριο» έχει πάρει τη θέση της κανονικής «δωρεάν παιδείας» ακόμα και για το Δημοτικό; Πώς να μη βγουν λειψά και συμπλεγματικά τα παιδιά μας δηλαδή όταν ένα ολόκληρο σύστημα λεηλατεί τη ζωή τους;

Καλούνται να αντιμετωπίσουν αυτό το τέρας που τους δημιουργήσαμε και που το αποκαλούμε «δωρεάν παιδεία», εκπαιδεύονται στο να αντιμετωπίζουν εξετάσεις αντί να παίρνουν ουσιαστική γνώση, την ώρα που άλλα παιδιά σε άλλα σημεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (όχι κατ’ ανάγκη στα πλουσιότερα) έχουν χρόνο να διευρύνουν το μυαλό τους, να ισορροπήσουν και μοιραία αργότερα να γίνουν οι ηγέτες των δικών μας μελλοντικών υπαλλήλων.

Οι δαπάνες για την παιδεία πρέπει να αυξηθούν ΤΩΡΑ. Να σταματήσει αυτή η ντροπή του χαμηλότερου στην Ευρώπη μισθού. Να αυξηθεί ο μισθός των εκπαιδευτικών ώστε να απαγορευτεί αυστηρά το «ιδιαίτερο». Να απαιτηθεί να γίνεται επαρκής διδασκαλία που να θέσει σε αχρηστία το θεσμό του φροντιστηρίου. Να μετεκπαιδεύονται δάσκαλοι και καθηγητές, να ενημερώνονται στις νέες γνώσεις και μεθόδους, να είναι σε θέση να ανιχνεύσουν μαθησιακά προβλήματα που να φροντίζονται περεταίρω από ένα πλήρες, επιτέλους, παιδαγωγικό σύστημα. Και φυσικά να κρίνεται ο καθηγητής και η επάρκειά του από το ποσοστό των παιδιών της τάξης του ή του μαθήματός του που αναγκάζεται να αναζητήσει εξωσχολική βοήθεια. Και όχι από συνδικαλιστικές και κομματικές προτιμήσεις.

Γιατί δεν φροντίζετε κύριε Πρωθυπουργέ να σταματήσετε αυτή τη ντροπή της συνενοχής ενός κράτους που κλείνει το μάτι στον εκπαιδευτικό λειτουργό του στέφοντάς τον στο να βρει τρόπους παράνομων και καταστροφικών -για τα παιδιά μας- εσόδων;

Πού ξέρετε, μπορεί όταν φτάσουμε στο ζητούμενο, να κατακτήσουμε και την ποθούμενη αποκατάσταση σχέσης μεταξύ μαθητών και καθηγητών, να αποκατασταθεί και ένα μέρος του κύρους και του σεβασμού που σήμερα έχει εκλείψει από τον μαθητή προς τον υπάλληλο του (στα ιδιαίτερα) καθηγητή.

Λίγα χρήματα από αυτά που εξανεμίζονται από τους κουμπάρους, τα δημόσια ταμεία και τα όπλα χρειάζονται, και -όχι πολύ- μυαλό. Και απόφαση να επενδύσουμε επιτέλους στο μέλλον μας.