Οι εθνικοί μας κλέφτες (του Κώστα Γιαννακίδη)

Τα πράγματα είναι σχετικά απλά: Η φοροδιαφυγή μας γονάτισε. 


Ο Κ. Γιαννακίδης λέει πως είναι "εξοργιστικά απλά". Και μάλλον έχει περισσότερο δίκιο.


Σε αντίθεση με τους φίλους μου της φανατικής αριστεράς πτέρυγας (κοινοβουλευτικής ή μη) που θεωρούν πως το "μαζί τα φάγαμε" είναι ταξικό θέμα και πως το "φάγαμε" πρέπει να παραπέμπει υποχρεωτικά σε πούρα και κότερα, τα νούμερα είναι αμείλικτα και δείχνουν πως το θέμα είναι διαταξιακό.


Διαβάστε το άρθρο του Γιαννακίδη κι εδώ είμαστε να το συζητήσουμε.

Κάψε το manual και πάμε για reboot

Σκόρπιες ασύντακτες και γρήγορες πιθανές απαντήσεις σε ρητορικά σχήματα των τελευταίων ημερών.
Θα χαρώ αν συνεισφέρετε με αντιρρήσεις ή πρόσθετα ερωτήματα.

-Να πληρώσουν αυτοί την κρίση τους. Δε χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, δεν πουλάμε.

Καλό ακούγεται αλλά η κρίση τους είναι και κρίση μας. Με ένα τρόπο που μπορεί να μη μας αρέσει αλλά δεν έχουμε ακόμα εφεύρει άλλον. Έχουμε καπιταλισμό και κοινοβουλευτισμό. Κι αυτά έχουν προκύψει μετά από εκλογές. Δημοψηφίσματα, μεταπολίτευση κλπ. Κι όπως πάντα στις περιπτώσεις αυτές, έχεις κυβερνήσεις που παίρνουν αποφάσεις με συνέπειες και αντίκτυπο στην κοινωνία. Όταν δε σου αρέσει μια κυβέρνηση ψηφίζεις κάποια άλλη.

-Έχουμε χούντα!

Όχι δεν έχουμε χούντα. Θα έχουμε όταν απαγορευτούν αυτά που λες, όταν εξαφανίζονται όσοι κάνουν κριτική, όταν καταργούνται τα κόμματα και οι εκλογές. Έχουμε μια αστική δημοκρατία στριμωγμένη και πανικόβλητη αλλά και ποιοτικά κακή. Αλλά όχι χούντα.

-Μα εγώ δεν έφαγα, δεν είμαι κομματικός, δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, δε πήρα φακελάκι. Γιατί τώρα μου κουνάνε το δάχτυλο και μου λένε να αλλάξω; Τι να αλλάξω, αφού δουλεύω σαν σκυλί;

Κατ αρχήν το δάχτυλο δεν σου το κουνάνε οι πολιτικοί, κουνιέται από μόνο του.

Οι παρόντες πολιτικοί δεν είναι σε θέση, δεν έχουν το ειδικό βάρος να προβούν σε κριτική αλλά και σε οποιαδήποτε αλλαγή στο βάθος και την έκταση που χρειάζεται. Η πλειοψηφία τους είναι ανίκανη και απρόθυμη. Το δάχτυλο κουνιέται (και είναι κι ο παράμεσος!) επειδή ψήφιζες όπως παλιά έσπαζαν πιάτα. Ξένοιαστα και γλεντώντας. Μια φορά σε κάθε εκλογές και μετά

1. τους άφηνες σε πλήρη ασυλία και ποτέ δεν ζήτησες (με ένταση και διαδηλώσεις) την κατάργησή της,

2. δεν παρακολουθούσες τι περνούσε από τη βουλή (με αποτέλεσμα να έχεις Βατοπέδια που έρχονταν στο φως μόνο μετά από εκδοτικο-κυβερνητικές βεντέτες),

3. δεν είχες επικοινωνία με το βουλευτή που «σταύρωνες» για να του ζητάς λογαριασμό και να εκφράζεις την δική σου άποψη για τη στάση του στα κοινοβουλευτικά θέματα,

4. δεν απαίτησες ποτέ τη διαφάνεια, το ουσιαστικό «πόθεν έσχες», τη λογοδοσία

-Μα ήμουν ενεργός πολιτικά, τα κατέκρινα όλα αυτά!

Τότε κάτι δεν πάει καλά με τη ρητορική που επέλεξες εσύ ή το κόμμα σου, γιατί απέτυχε ο λόγος σας. Ο πολιτικός λόγος έχει χρεοκοπήσει πολύ καιρό πριν γίνει το οικονομικό κράς (γνωστό και ως κράχ).

Τα απόνερα της τελματωμένης ήσσονος αντιπολίτευσης είναι ιδιαίτερα ορατά σήμερα που η εύκολη κριτική γίνεται ασφαλές προκάλυμμα στη συνενοχή.

-Ε όχι και συνενοχή...

Συνενοχή ναι, γιατί πέρα από τον εύκολο λαϊκισμό που έφερνε περιστασιακά ψηφαλάκια, σοβαρή πολιτική αντιπρόταση δεν υπήρξε. Στα περισσότερα κόμματα οι σοβαροί παραμερίστηκαν, και τις περισσότερες φορές αποβλήθηκαν (να μη λέμε τα γνωστά παραδείγματα του Μπένου, του Παπαγιαννάκη κλπ). Πολιτικό πρόγραμμα που να φέρνει βιώσιμο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο δεν ήρθε ποτέ στη συζήτηση. Αντίθετα είχαμε άπειρες δόσεις υπεράσπισης

1. Των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών που έφερναν αντίσταση σε κάθε αλλαγή ακόμα και προς το παραγωγικότερο ενώ σε πολλές περιπτώσεις οδήγησαν σε κλείσιμο υγειών εργοστασιακών μονάδων. Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν και οι αριστεροί συνδικαλιστές που έκαναν πλάτες (με το αζημίωτο) για να οργανωθεί το φαγοπότι στις ΔΕΚΟ και άλλους οργανισμούς.

2. «πανεπιστημιακό άσυλο» που στέγαζε πρόθυμα κάθε αντίδραση και σκοταδισμό που απαγόρευε την αντίθετη άποψη και εκφόβιζε τις αρχές των ιδρυμάτων

3. απέραντο αντιπαραγωγικό και διεφθαρμένο δημόσιο των κομματόσκυλων που βάραινε όλους μας

4. κομματοκρατία σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους θεσμούς,

5. παραοικονομία που θεωρήθηκε (και θεωρείται ακόμα) θεμιτό συμπλήρωμα στις αποδοχές των δημόσιων υπαλλήλων, δασκάλων, πολεοδόμων, εφοριακών).

Ειδικά αυτή η τελευταία «εκπαίδευση στη διαφθορά» όλων αυτών οδήγησε στην κάθετη και οριζόντια διαφθορά όλης της κοινωνίας που συμμετείχε στο λάδωμα, στην εμπέδωση της «κοινής πρακτικής». Και ως γνωστόν όταν είσαι εσύ διεφθαρμένος δεν έχεις τη δυνατότητα να ξεχωρίσεις και να απαιτήσεις και αδιάφθορους ηγέτες. Τους αποδέχεσαι γιατί είναι «ένας από εμάς».

Αυτά τα άβατα, τα τοτέμ που αναφέρονται πιο πάνω, βοήθησαν στην ατροφία και το μηδενισμό του πολιτικού λόγου. Αυτό πληρώνουμε σήμερα με τη μορφή του «πολέμου» που γίνεται στην ελληνική κοινωνία. Η βία, η ένδεια από επιχειρήματα, το τέλος του διαλόγου οφείλεται στο ότι πολλά "κεκτημένα" θεωρήθηκαν δεδομένα χωρίς να θυμόμαστε τους λόγους ύπαρξής τους.

-Και τώρα τι γίνεται;

Το πολιτικό προσωπικό (σε όλα τα κόμματα) είναι τελειωμένο. Οι λίγοι νηφάλιοι που υπάρχουν είναι παραμερισμένοι και σιωπηλοί. Αλλά υπάρχουν. Χρειάζεται όμως πολύ νέο αίμα στο δημόσιο βίο, όχι από επαγγελματίες της πολιτικής.

Χρειαζόμαστε ορθό λόγο, καλές πρακτικές από άλλες κοινωνίες. Πολιτικές θέσεις που να εξυπηρετούν την κοινωνία και τα δεδομένα κι όχι ιδεολογίες. Χρειαζόμαστε ανθρώπους με αίσθημα ευθύνης και ανιδιοτέλεια που να μπορούν να κάνουν σύνθεση απόψεων μακριά από χρεοκοπημένους «-ισμούς» και πάνω απ όλα χρειαζόμαστε να νοιώσουμε και πάλι κοινωνία με συνοχή και συμμετοχή.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν, αλλά κι αν υπάρχουν χρειάζονται απέραντα ψυχικά αποθέματα για να αναλάβουν τώρα που το σκατό έφτασε στο λαιμό μας. Ας ηρεμήσουμε λοιπόν, ας αφήσουμε την ευκολία, ας κάνουμε αυτοκριτική, ας αναλάβουμε όποιες έστω ελάχιστες ευθύνες έχει ο καθένας μας κι ας δούμε πως μπορούμε να ξαναοργανώσουμε τη ζωή μας. Μαζί.

Καλή μας τύχη.

Ούτε πόκερ, ούτε μπλόφες. Μόνο αδιέξοδο.

Ήμουν πάντα της αρχής " η πιο απλή εξήγηση είναι η πιθανότερη". Αλλά μετά από τα χτεσινά είμαι ακόμα πιο φανατικός οπαδός της θεωρίας.

Ο Γιώργος εδώ και καιρό ξέρει πως δεν πάει πουθενά το τραίνο. Συνειδητοποίησε μάλλον αργά πως έγινε πρωθυπουργός από αφέλεια, επειδή οι άλλοι την έκαναν με πηδηματάκια κι αυτός έμεινε με το μουτζούρη.

Και διαπίστωσε επίσης αργά πως δεν έχει το ειδικό βάρος για να παίξει το ρόλο της μηχανής και να τραβήξει τόσα βαγόνια που απ΄ τη στασιμότητα έχουν γίνει ένα με τις γραμμές.

Κανένα πόκερ λοιπόν και κανένα μπλάκτζακ. Καμία μπλόφα και κανένας τακτικισμός. Θα ήταν ευτυχής ο Γιώργος αν είχε κληρονομήσει τα γονίδια του πατέρα του. Αλλά τα χτεσινά ήταν απελπιστική έλλειψη σχεδίου.

Επιχείρησε λοιπόν ο ΓΑΠ να βρει διέξοδο μέσω συγκυβέρνησης, ο Σαμαράς του έβαλε όρους που ήταν αδύνατον να δεχτεί χωρίς να εξευτελιστεί ή τέλος πάντων να δηλώνει την απελπισία του (και φυσικά ο Σαμαράς δεν είναι κορόιδο να θέλει να καεί με τέτοιες συνθήκες στη χώρα), έπεσαν και οι Πασόκοι από πάνω του φωνασκούντες (γιατί ξέρουν βασικά πως το κόμμα απόθανε και προσπαθούν να καθυστερήσουν την κηδεία) και κάνοντας την ανάγκη φιλότιμο, έκανε το μόνο που του απέμεινε: Θα συνεχίσει με ανασχηματισμό. Wow.

Και επειδή πρέπει να εξασφαλίσει την ψήφο εμπιστοσύνης θα πρέπει να ικανοποιήσει το κομματικό του πεδίο, ξεχνώντας πιθανότατα τις λύσεις με πολλούς εξωκοινοβουλευτικούς, τεχνοκράτες κλπ. Άρα μια από τα ίδια...

Η χώρα δεν είναι μόνο οικονομικά χρεοκοπημένη, αλλά και πολιτικά και κοινωνικά. Καμία επιχειρούμενη λύση δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει με το υπάρχον πολιτικό, ηγετικό δυναμικό. Η μισή τελματωμένη κοινωνία μας περιμένει να ξαναγυρίσουν οι παλιές καλές μέρες της αφθονίας και της ρεμούλας που έθρεψε το σύστημα και την παραοικονομία, ενώ η άλλη μισή περιμένει να αλλάξει δραματικά το τοπίο, η δημόσια διοίκηση και να γίνουμε μια χώρα με δυτικότροπες δομές και χρηστή διακυβέρνηση.

Αδιάφοροι πάντως πλέον δεν υπάρχουν.

Η ηγεσίες του Κώστα, του Γιώργου και η επόμενη του -εν αναμονή- Αντώνη, αποδεικνύουν την απόλυτη γύμνια των σημερινών πολιτικών, που γαλουχήθηκαν σε εποχές μηδενικού πολιτικού προβληματισμού και περισσότερο μας απασχολούν παραπολιτικά, παρά με την πολυαναμενόμενη παραγωγή έργου.

Αυτές οι ηγεσίες αδυνατούν να εμπνεύσουν οποιοδήποτε από τα δύο κομμάτια του "λαού", αδυνατούν να δώσουν όραμα, να καταρτίσουν σχέδιο. Οι πρακτικές τους, μίζερες, μπακάλικες και επομένως ατελέσφορες, περισσότερο αποξενώνουν τους ψηφοφόρους τους παρά τους εμψυχώνουν, η εκλογική παλάντζα έφτασε έτσι να παλινδρομεί σχιζοφρενικά μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας ενώ η χώρα βυθίζεται συνεχώς και σε πιο βαθιά νερά από όπου η ανέλκυση γίνεται αδύνατη.

Κρίμα, αλλά όπως όλα τα φυσικά φαινόμενα, αναπόφευκτο.

Ανικανότητα ή φόβος;

Γράφω ενώ στο προεδρικό μέγαρο συναντώνται οι αρχηγοί των κομμάτων. Για να αναλάβουν τις ευθύνες τους για το μέλλον της χώρας.

Μάλιστα. Αλλά ποιές ευθύνες;

Την ευθύνη της απλής ανικανότητάς τους; Τη γνωρίζουν άραγε;

Τη βαριά ευθύνη της εσκεμμένης απραξίας για να καρπωθούν την αποτυχία του αντιπάλου τζογάροντας πάνω απο το πτώμα της χώρας;

Της εύκολης λεηλασίας που απαιτούν οι δανειστές;

Τι σκατά φταίει επιτέλους που μια κυβέρνηση που ήταν η τελευταία εφεδρεία γκρεμίζεται απο μόνη της σας πύργος απο τραπουλόχαρτα; Τι φταίει που δεν μπορεί να παρθεί η παραμικρή απόφαση, που δε συμβαίνει απολύτως τίποτα απο αυτά που θα μπορούσαν ή που θα έπρεπε να γίνουν;

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους είναι η αιτία που τόσο καιρό τώρα δεν έχει γίνει το παραμικρό για να αξιοποιηθούν τα περίφημα "Ολυμπιακά ακίνητα"; Θυμηθείτε οτι τα πρώην στελέχη του οργανισμού έπαιρναν ακριβοπληρωμένες θέσεις τη μία μετά την άλλη ως "πετυχημένα". Τόσο πετυχημένα τα στελέχη που σήμερα δεν ξέρουμε τι να κάνουμε τα πανάκριβα κουφάρια που ρημάζουν και λεηλατούνται.

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους που τόσο καιρό τώρα η κυβέρνηση αδυνατεί να ιδιωτικοποιήσει, να χαρίσει, να κάνει κάτι, οτιδήποτε με τον ΟΔΙΕ έστω που "μπαίνει μέσα" μερικά εκατομμύρια ευρώ κάθε μήνα; Ούτε κοινή ωφέλεια, ούτε ζωτικό κοινωνικό αγαθό είναι, όπως το νερό ή το ρεύμα, κι όμως ακόμα κι αυτό είναι αδύνατον να διεκπεραιωθεί.

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους το να προχωρήσουν οι παραγγελίες του υλικού για να γίνουν οι προεκτάσεις του Μετρό, να γίνει η συντήρηση των φαναριών; Αν η αμαρτωλή Ζίμενς είναι η αιτία που ο Ρέππας τρέμει να υπογράψει μπας και κατηγορηθεί, ας επιβάλλουν επιτέλους ένα γενναίο πρόστιμο όπως έκαναν και οι άλλοι κουτόφραγκοι κι ας προχωρήσουν να τελειώνουμε επιτέλους!

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους (ή μήπως είναι "πολλά τα λεφτά") που δεν προχωράνε ηλεκτρονικές συνταγογραφήσεις, μηχανογράφηση οργανισμών κι όλες οι άλλες απαραίτητες ενέργειες που θα επιτρέψουν την παρακολούθηση και το φρένο στις κλεψιές;

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους να αντιμετωπιστούν οι εργατοπατέρες που εκβιάζουν ολόκληρη την κοινωνία (σήμερα οι ΟΤΕτζήδες έκλεισαν την Κηφισίας επειδή πουλιέται άλλο ένα 10% του οργανισμού που ήδη διοικείται από τους Γερμανούς!). Η τρέλα των εκβιασμών έχει ξεπεράσει τις ταινίες του Θου Βου σε τέτοιο σημείο που για να γίνουν τελικά τα δρομολόγια από Κόρινθο των πλοίων που είχαν μπλοκάρει, υπάρχουν πληρώματα 40 ατόμων σε πλοία που χρειάζονται 8 άτομα!

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους που αδυνατούν να κάνουν την αναθεώρηση ή οτιδήποτε άλλο που θα καταργήσει την ασυλία, την ασυδοσία και τον παράνομο πλουτισμό των επαγγελματιών λωποδυτών της πολιτικής; Πότε θα δούμε να δημεύεται μια περιουσία φτιαγμένη απο μίζες και μαύρο κομματικό χρήμα;

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους να καθαρίσουν το τοπίο από τους εκβιαστές εκδότες που ξεκινάνε κανονικό επικοινωνιακό πόλεμο κάθε φορά που μια απόφαση δε τους επιμοιράζει και τα κουκούτσια του καρπουζιού; Ως πότε θα χαράσουν πολιτική οι αυθάδεις άνκορμεν και σχολιαστές και οι θρασύτατοι νεόκοποι "εκδότες" που θα έπρεπε απο καιρό να βλέπουν μόνο τον τοίχο του κελιού τους;

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους που οι ηγεσίες διακομματικά αδυνατούν να βρουν τα σημεία στα οποία συμφωνούν και να πράξουν άμεσα όσα μπορούν και πρέπει να γίνουν και να αντιμετωπίσουν σε δεύτερο χρόνο -με κάποιο πλειοψηφικό τρόπο ίσως- τα σημεία στα οποία διαφωνούν;

Πως διάολο φτάσαμε να είμαστε καταδικασμένοι να διοικούμαστε από ανίκανους από άτολμους κι απο διεφθαρμένους;

Λαγοί και κότες

Συγγνώμη που δεν μπορώ να συμμεριστώ το ενδιαφέρον για το τι λέει ο Λοβέρδος.

Συγγνώμη που βρίσκω αδικαιολόγητη όλη τη φιλολογία που αναπτύσσεται σε ΜΜΕ, σε blogs και στο tweeter για το αν είναι "λαγός" ή "παραιτείται" ή "καλλιεργεί το προσωπικό του προφίλ".

Πριν λίγο καιρό σε ένα post με τίτλο "Τα κορδόνια των παπουτσιών του ΓΑΠ" αναδημοσίευσα ένα κείμενο από την Athens Voice και υποστήριζα πως είναι ίσως η πιο σημαντική είδηση της περιόδου. Έλεγα κι εκεί πως ο Γιώργος Παπανδρέου είναι τελικά ανεπαρκής, πως δεν μπορεί να κυβερνήσει και να είναι αποτελεσματικός από τη στιγμή

που δεν έχει το ίχνος δύναμης να επιβληθεί στους συνεργάτες του υπουργούς.

Την περασμένη εβδομάδα ο Πρετεντέρης στα ΝΕΑ δημοσίευε μια άποψη για μια αναποτελεσματική σύσκεψη που έγινε για τη μόνιμη βία στα γήπεδα. Συγκράτησα την εξής φράση του: "Τι τους έφταιγε ο πρωθυπουργός και τον έσερναν σε μια τέτοια σύσκεψη;" Και σκέφτηκα πως αν αυτή η πρόταση δεν ήταν εσκεμμένη (ώστε να περάσει υπόγεια την αντίληψη περι ανεπάρκειας του ΓΑΠ), τότε έδειχνε ολοκάθαρα το πως έχει παγιωθεί η άποψη μέσα μας πως ο πρωθυπουργός είναι μια άβουλη μαριονέτα που σύρεται σε φλύαρες και αναποτελεσματικές συναντήσεις.

Η φιλολογία πως ο Λοβέρδος επίσης είναι "λαγός" του ΓΑΠ επιβεβαιώνει μια επίσης κοινή υποψία πως ο ηγέτης του Πασόκ είναι ανίσχυρος να καθαρίσει το τοπίο και απαιτείται η φωνή του σπασίκλα της τάξης που επιβάλλει την ησυχία εκ μέρους του δάσκαλου. Διότι τους "λαγούς" στην πολιτική τους χρειάζονται μόνο οι "κότες".

Μοιραίο δεν είναι να είμαστε σαν χώρα αναποτελεσματικοί ακόμα και με τέτοιου μεγέθους οικονομική αιμορραγία μισθών και συντάξεων σαν αυτή που ζούμε τον τελευταίο χρόνο; Μοιραίο δεν είναι να έχει ήδη διαλυθεί και το τελευταίο απομεινάρι κρατικής οργάνωσης, μοιραίο δεν είναι το οτι σε μια περίοδο γενικευμένης παράλυσης ο κάθε υπουργός, θα φροντίσει απλά να επιβιώσει περιμένοντας στην όχθη του ποταμιού να δει να παρασύρεται το πτώμα του αντιπάλου του;

Δεν ξέρει ο ΓΑΠ ένα χρόνο τώρα ποιός μπορεί, ποιός θέλει και ποιός όχι; Δεν ξέρει πως λύσεις για συνεργάτες και υπουργούς υπάρχουν και πέρα από τους κοινοβουλευτικούς και τα κομματόσκυλα; Φυσικά και το ξέρει, η περίπτωση Μπιρμπίλη είναι χαρακτηριστική. Αλλά όταν η εξωκοινοβουλευτική υπουργός επιχείρησε να φέρει ένα σωστό νομοσχέδιο για την προστασία των περιοχών Natura έγινε το σύστριγκλο απ' όλους όσους είχαν προτεραιότητα τα ψηφαλάκια κι όχι το "που θα πάει να γεννήσει ο πελαργός".

Αυτή η είναι η κατάσταση στα κόμματα. Το βαθύ Πασόκ, η βαθιά Νουδού εγγυώνται πως οι παράγοντες δεν έχουν πάρει μυρωδιά από τις προκλήσεις και το διακύβευμα των ημερών, εγγυώνται πως η κομματική και μικροπολιτική ατζέντα παραμένει αλώβητη. Και χρειάζεται να είναι κάποιος Γιωργάκης ή Κωστάκης για να μην το αντιληφθεί.

Μηδέν!

"Είκοσι ερωτήσεις για τον ΓΑΠ"

Για σήμερα το ανάγνωσμα που θα σας προτείνω είναι αυτό του Φώτη Κ.

Να το διαβάσετε απαραιτήτως!

Ανακαλύψτε την πολιτική σας ταυτότητα

Δεν ήξερα πως υπήρχε αυτό. Το είδα στο προφίλ του Alexandros στο τουίτερ.

Έχει τοποθετήσει μια εικόνα που απεικονίζει ένα διάγραμμα με μια κουκίδα που αντιπροσωπεύει το που "στέκεσαι" σε σχέση με αριστερές / δεξιές απόψεις και ολοκληρωτική / φιλελεύθερη νοοτροπία.

Πολύ έξυπνο!

Αποφάσισα να κάνω κι εγώ το test. Αυτό που χρειάζεται να κάνει κάποιος είναι να απαντήσει σε μια σειρά απο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις -που μπορεί να είναι και αφορμή για εξαιρετικά παραγωγικό προβληματισμό- και στο τέλος σου παραδίδεται η "εικόνα" της θέσης σου.

Και ιδού η δική μου:

Φαίνεται πως είμαι κάπου ανάμεσα στο Nelson Mandela και τον Dalai Lama απ ότι μου λέει η ερμηνεία.

Ζυγισμένα αριστερός με αντι-ολοκληρωτικές θέσεις. Άρα είμαι κοντά σ' αυτό που θα λεγόταν "φιλελεύθερος αριστερός" ΑΝ κάτι τέτοιο υπήρχε ως διατυπωμένο πολιτικο/οικονομικό σύστημα.

Να λοιπόν που μάλλον ξεμπερδεύω με το να πρέπει κάθε φορά στα σχόλια να πρέπει να εξηγώ τις πολιτικές μου απόψεις.

Αν θέλετε κι εσείς να χαρτογραφηθείτε, εδώ είναι το site.

Πάντως καλό είναι να μη περιχαρακωθείτε απο το στίγμα σας. Ο άνθρωπος είναι απο τη φύση του προικισμένος με διάννοια που του επιτρέπει να σκέφτεται, να διαλέγεται, να συμμετέχει, να αναθεωρεί και τελικά αυτή η ζύμωση να μας οδηγεί σε πιο σύνθετες σκέψεις που οδηγούν στην διαμόρφωση της αντίληψής μας για την πραγματικότητα και τη συνύπαρξη.

Αυτό λέγεται "ωριμότητα". Και θα με (σας;) ανησυχήσει βαθύτατα αν η κουκίδα σας εφάπτεται στα εξωτερικά πλαίσια του πίνακα.

Υ.Γ. Οι φίλοι με τους οποίους μιλάμε σ' αυτό το blog ή στα δικά τους και που θα το κάνουν ας με ενημερώσουν για το στίγμα τους. Θέλω να δω (αν επιτρέπεται)!

Ο κότα και το αυγό του λαικισμού.

Το πρωί διάβασα το σημερινό άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη που ξεκινούσε έτσι:

"Yπάρχει ένα άγραφο έθιμο στον ελληνικό Τύπο. Οποτεδήποτε αναφερόμαστε σε ενέργειες της Τουρκίας ξεκινάμε το ρεπορτάζ με το επίθετο «προκλητικός» ή την έκφραση «νέα πρόκληση».

Κάπως έτσι συμβαίνει πλέον και με τον κ. Θεόδωρο Πάγκαλο. Κάθε δήλωσή του εμπεριέχει πρόκληση ή, έστω, ερμηνεύεται ως τέτοια. Μπορεί να φταίει η τραχιά του γλώσσα. Για παράδειγμα είπε ο κ. Πάγκαλος «Αν διορίσεις έναν κοπρίτη στο Δημόσιο επειδή σε ψηφίζει η οικογένειά του, τότε το Δημόσιο θα τον υποστεί εσαεί, καθώς θα ξέρει ότι δεν θα απολυθεί». Αυτό μεταφράστηκε σε «όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι κοπρίτες». Ισως γιατί άπαντες πιστεύουν ότι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι κάπως έτσι διορίστηκαν. Επειδή η οικογένειά τους ψήφιζε κάποιον πολιτικό. Το «μαζί φάγαμε τα λεφτά, αλλά μέσα στο πλαίσιο ενός φαύλου συστήματος πολιτικής με αθρόους διορισμούς στο Δημόσιο», μεταφράστηκε στην πρόκληση «μαζί τα φάγαμε», τελεία."

Κι εκεί που ήμουν έτοιμος να μιλήσω για την γενική επικράτηση του λαϊκισμού που μας επιβάλλει να ερμηνεύουμε την καθημερινότητα σύμφωνα με τις παγιωμένες ιδεοληψίες μας, εκεί που ξεκίνησα να γράφω για το οτι ξεχάσαμε να διαλεγόμαστε, να συζητάμε, να βρίσκουμε τις λεπτές έννοιες, οτι αρκούμαστε στα χονδροειδή και τα κλισέ για να σχηματίσουμε άποψη...

...Εκεί λοιπόν σ' εκείνο το σημείο συνειδητοποίησα τη σοβαρότητα της παραγραφής των αδικημάτων του Βατοπεδίου. Όπου όλοι οι εμπλεκόμενοι τη βγάζουν καθαρή επειδή τον Ιούνιο του 2009 ο Καραμανλάρας (που καταχειροκροτείται κάθε φορά που εμφανίζεται στη Θεσσαλονίκη) έκλεισε εσπευσμένα τη Βουλή, βάζοντας επισήμως σφραγίδα στην παραγραφή.

Συνειδητοποίησα οτι πριν λίγες μέρες απορρίφθηκε με συντριπτική πλειοψηφία η άρση ασυλίας βουλευτών. Για ακόμα μια φορά. Χωρίς καμμία εξήγηση, χωρίς να διαχωρίζονται τα αδικήματα σε πολιτικά ή ποινικά.

Συνειδητοποίησα οτι ακόμα δεν έχουμε χωνέψει τα σκανδαλώδη προνόμια του πορσωπικού της Βουλής, τον υπέρογκο αριθμό "εργαζομένων" στο κανάλι, τις προσλήψεις που έγιναν σε μέση των ανακοινώσεων του μνημονίου.

Συνειδητοποίησα οτι ήμουν έτοιμος να μιλήσω για το φαινόμενο της Κερατέας και την εξέγερση των κατοίκων αλλά μετά θυμήθηκα οτι ενώ εκεί θα έπρεπε να κατασκευάζεται Χ.Υ.Τ. Υπολειμμάτων, γίνεται Χ.Υ.Τ. Απορριμάτων (τεράστια η διαφορά) και άρα η κρατική ευθύνη είναι τεράστια για αυτό που γίνεται.

Η καταδίκη της αυτοδικίας του Γκλέτσου είναι πιο δύσκολη όταν κάποιος πάρει υπόψη του το οτι ούτε παράδρομοι έχουν προβλεφτεί για μετακίνηση των περιοίκων, ούτε οι κάρτες ελεύθερης διάβασης είχαν εκδοθεί (γιατί κάποιος απ την κοινοπραξία "αμέλησε").

Για να μη σας κουράζω περισσότερο, θέλω να πω οτι: ναι, υπάρχει απίστευτος λαϊκισμός γύρω μας ακόμα και απο ΜΜΕ με "κύρος", υπάρχει λαϊκισμός αμέτρητος στις πολιτικές μας συζητήσεις, υπάρχει λαϊκισμός όσο δε λέγεται στα blogs. Αλλά πως να πείσεις κάποιον να δει λεπτές έννοιες και να καταμερίσει σωστά τις ευθύνες όταν η κεντρική εξουσία, συμπεριφέρεται ξεδιάντροπα, χωρίς συνέπεια και χωρίς συναίσθηση των ευθυνών της, όταν παραμένει τόσο αποκομμένη απ' την πραγματικότητα, στα ασφαλή ανάκτορα που έχτισε για την πάρτη της.

Πως να πεις σε κάποιον να μην εξοργιστεί με το βουλευτολόϊ, όταν αυτό λειτουργεί σαν τη χειρότερη και πιο κλειστή συντεχνία που γνώρισε ποτέ ο τόπος;

Πως μπορεί ο πολίτης να παραμείνει ψύχραιμος οταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τέτοια ασυδοσία;

"Λεφτά υπάρχουν" και "μαζί τα τρώνε".

Κι επειδή δύο posts πρίν κάναμε κουβέντα για τη δημόσια περιουσία και τον τρόπο που γίνεται η (αδιαφανής) διαχείρησή της. Μιλούσαμε για τα ακίνητα του Υπουργείου Πολιτισμού που ρημάζουν. Κάντε τώρα ένα κόπο να διαβάσετε αυτό το ιδιαίτερα εμπεριστατωμένο κείμενο του Φώτη Γεωργελέ στην Athens Voice.

Καταλάβατε τώρα γιατί κάθε θεωρητική προσέγγιση περι οργάνωσης, χρηστής διαχείρησης, κοινωνικού κράτους κλπ είναι άχρηστη; Διότι δυστυχώς στη χώρα μας επί 35 χρόνια μετά τη χούντα, δεν οργανώσαμε κράτος. Όχι επειδή ήταν δύσκολο, αλλά επειδή η οργάνωση δεν έφερνε κρυφά ωφέλη. Οργανώθηκε όμως μια χαρά μαγαζάκι-γωνία με μαύρο χρήμα, με διορισμούς και μίζες. Διακομματικά.

Όταν λοιπόν υπάρχει αυτής της κλίμακας μπάχαλο δεν μπορεί να το προσεγγίζεις με θεωρήματα και ιδεολογήματα. Η πραγματικότητα τα αχρηστεύει.

Το "όλοι μαζί τα φάγαμε" που ξεσήκωσε και τις πέτρες δεν ήταν ψέμμα, απλά το είπε λάθος πρόσωπο. Αλλά στο σωστό ακροατήριο.

Ποιός θα τολμήσει να σταματήσει τη ΔΕΘ;

Τελικά ούτε ο Γιώργος Παπανδρέου αποδείχτηκε ικανός για την υπέρβαση.

Δεν είχε τα κότσια να σταματήσει αυτό το αίσχος που λέγεται "Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης" και που χρόνια τώρα είναι μια μαύρη τρύπα κρατικού χρήματος που δεν έχει απολύτως κανένα λόγο ύπαρξης, με εκθέτες όπως η πυροσβεστική (πόσα συμβόλαια θα κλείσει άραγε στη διάρκεια της έκθεσης;).

Εδώ και καιρό ο μόνος λόγος που τρέχει ακόμα αυτό το απολίθωμα είναι τα λεφτά που πετιούνται σε κατασκευές περιπτέρων (και τα λεφτά που διακινούνται κάτω απ το τραπέζι από τους εργολάβους προς τους "αναθέτονες")

Θέλει πολιτικό κουράγιο να σταματήσεις αυτή τη ντροπή όπου κάθε χρόνο ο κάθε πρωθυπουργός πρέπει σώνει και καλά να εξαγγέλλει έργα στη "συμπρωτεύουσα", παροχές στο λαό και όλα τα συμπαραμαρτούντα. Φέτος λέει δεν θα έχει εξαγγελίες για παροχές, όχι επειδή δεν θέλει ο ΓΑΠ αλλά επειδή δεν υπάρχουν λεφτά για παροχές.

Υπάρχουν μόνο λεφτά για να διακινηθούν μερικές χιλιάδες αστυνομικών για να αντιμετωπίσουν τους διαδηλωτές, λεφτά για να μετακινηθεί σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο και να συνεδριάσει κιόλας (τι αβάσταχτη γραφικότητα θεέ μου!) και για να μεταφερθούν και όλοι οι παρατρεχάμενοι να κάνουν μερικές μέρες διακοπές στην ερωτική Θεσσαλονίκη (θα ξεράσω).

Θέλει πολιτική βούληση για να δεις τεχνοκρατικά (δεν λατρεύουν πια τον όρο αυτό;) την ανάγκη ύπαρξης μιας έκθεσης που έρχεται από εβδομηντατόσα χρόνια πίσω. Θέλει δουλειά το να αλλάξεις την κατεύθυνση (αν πρέπει σώνει και ντε να κρατήσεις κάτι σαν έκθεση) και να διοργανώσεις κάτι που να αφορά συγκεκριμένο κλάδο, με παράλληλο θεματικό συνέδριο και κατά προτίμηση να καλύπτει χώρο που να συμπίπτει με κάποιο στρατηγικό στόχο. Αυτά αν διατηρείς κρατικό οργανισμό που λέγεται ΔΕΘ. Αν όχι, τα παρατάς, το κλείνεις το μαγαζί κι αφήνεις την ιδιωτική πρωτοβουλία να καλύψει το κενό με μερικά παράλληλα κίνητρα.

Αλλά πως να κάνει τέτοιες υπερβάσεις ένα άνθρωπος που μόλις πριν μερικές μέρες ξαναζωντάνεψε σε υπουργικές θέσεις τη Μιλένα Αποστολάκη, το Χρήστο Παπουτσή και τις άλλες ξεχασμένες δυνάμεις;

Νέα κόμματα ή νέους πολιτικούς;

Να κάτι που δεν ξέραμε: Οι έρευνες δείχνουν αποδοκιμασία του δικομματισμού!

Και οι μόνοι που πήραν πρωτοβουλία ήταν δύο πολιτικοί που δεν είχαν πια τίποτα να χάσουν. Οι δύο νέοι σχηματισμοί που ανακοινώθηκαν τις τελευταίες μέρες από τον Φώτη Κουβέλη και τη Ντόρα Μπακογιάννη θέλουν να πείσουν πως «φεύγουν προς τα εμπρός» σε μια εποχή στασιμότητας και απαξίωσης του πολιτικού σκηνικού.

Η περίπτωση της Ντόρας Μπακογιάννη με το «forum για την Ελλάδα» δεν το βλέπω να τυχαίνει ιδιαίτερης απήχησης. Κυρίως για δύο λόγους: Ο ένας είναι πως αποτέλεσε πολύ καιρό τώρα ένα βασικό στέλεχος της κυβέρνησης Καραμανλή (πω πω! ούτε κουράγιο να γράψω το όνομα δεν έχω πια). Που επέλεξε να μη μιλήσει για πολύ καιρό όσο οι εκλογικές αναμετρήσεις πήγαιναν σχετικά καλά και τα πόστα ήταν εξασφαλισμένα. Και ναι μεν έκανε την «αυτοκριτική» της αλλά φαίνεται πως αυτή η ισχνή μεταμέλεια δε φτάνει για στέλεχος πρώτης γραμμής που διεκδικεί τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή. Αντίθετα πείθει και τους πιο δύσπιστους πως εξακολουθεί στην τροχιά των συσχετισμών και των σκοπιμοτήτων. Και της «βαριάς» επικοινωνίας και των «δημοσίων σχέσεων».

Ο άλλος λόγος είναι πως απευθύνεται στον παραδοσιακό ψηφοφόρο της Ν.Δ. που όσο να πεις είναι καλυμμένος αυτή την εποχή με τη νέα του λαϊκιστική και παλαιοκομματική ηγεσία. Αλλά αυτές οι αξιολογήσεις τώρα ένα κόμμα που έφτασε στο παρά πέντε να καταρρεύσει από την κορυφή του, είναι πολυτέλειες. Αυτός ο κόσμος έχει ήδη επιλέξει ηγεσία λοιπόν και αποδοκίμασε την Ντόρα.

Που πρέπει λοιπόν να απευθυνθεί για εκλογικό κοινό; Στο κέντρο; Στους αναποφάσιστους; Αν ναι, τότε θα χρειαστούν πολλά «χιλιόμετρα» μέχρι να καταφέρει να πείσει αυτό το χώρο η «κόρη του Μητσοτάκη». Κι όσο κι αν εγώ δεν έχω καμία διάθεση να μιλήσω για κληρονομικά πολιτικά κουσούρια, ένα σωρό κόσμος θεωρεί πως αυτός είναι ένας αρκετά σοβαρός λόγος για να την ακυρώσει εκ προοιμίου.

Η περίπτωση του Φώτη Κουβέλη είναι διαφορετική αφού μιλάμε για πολιτικό χώρο που ποτέ δεν ήταν εξουσία. Ο Κουβέλης λοιδορήθηκε για την επιλογή του να αποχωρήσει από το ΣΥΡΙΖΑ (τι "λοιδορήθηκε" δηλαδή, ούτε σε ακροδεξιό τέτοια καντήλια απο τους πρώην "συντρόφους"!). Λες και δεν είναι εδώ και καιρό αυτός ο σχηματισμός ετοιμόρροπος, λες και δεν ταλανίζεται να συγκρατήσει τα φυγόκεντρα κομμάτια του πάζλ εν μέσω απροσμέτρητης ομφαλοσκόπησης.

Το αν θα φέρει κάτι νέο στο πολιτικό σκηνικό είναι και πάλι αμφίβολο. Από τη μία δεν μπορεί να προβεί στην αναθεώρηση και ακύρωση αυτών που τόσα χρόνια υπηρέτησε, από την άλλη είναι δύσκολο (όσους Κακουλίδηδες κι αν διαθέτει στο ρόλο του think tank) να διαχωριστεί με σαφείς και ξεκάθαρες πολιτικές γραμμές από το χτεσινό σχήμα κρατώντας ταυτόχρονα ιδεολογικά τη θέση του.

Αμφίβολες επιλογές σε μια δύσκολη περίοδο. Κι αυτή την δύσκολη περίοδο δεν είναι οι νέοι σχηματισμοί που λείπουν αλλά τα φρέσκα και «αμόλυντα» πρόσωπα. Αλλά πού να βρεθούν σε ένα πολιτικό σκηνικό μαθημένο σε πελατειακές σχέσεις και ασύδοτο αμοραλισμό;

Όπως όταν σπάζαμε πιάτα

Όλα αυτά τα χρόνια ψηφίζουμε με τον ίδιο τρόπο που οι γλεντζέδες των αρχών της δεκαετίας του 70. έσπαζαν πιάτα. Όπως τότε πλήρωναν για να κάνουν το σαματατζίδικο κέφι τους, εμείς με τον ίδιο βαθμό ξεγνοιασιάς ψηφίζαμε ανίκανους και λωποδύτες μιας και αντέχαμε οικονομικά.

Παρακολουθούσαμε μετά, πρώτο τραπέζι πίστα, τα σκάνδαλα ως τηλεθεατές που παρακολουθούσαν σαπουνόπερα ή σαν όλα αυτά να αφορούσαν μια άλλη χώρα.

Δε μας αφορούσαν τα δισεκατομμύρια δραχμών και τα εκατομμύρια ευρώ που ακούγαμε να φεύγουν δεξιά κι αριστερά. Εμείς είχαμε εξασφαλίσει εύκολο πλαστικό και εικονικό χρήμα, τα κουτσοβολεύαμε, μέχρι που καταφέραμε να γίνουμε και ο Νο 1 πελάτης των Καγιέν της Πόρσε, μέχρι που κάναμε με τα θαλασσοδάνεια, τα θέρετρα "σπα και θαλασσοθεραπείας" μόδα του συρμού.

Περάσαμε τη μεγάλη περίοδο του ξέφρενου, ατομιστικού καταναλωτισμού, της ελληνικής έκφανσης του "το δικό μου είναι μεγαλύτερο". Αγοράσαμε ακόμα και τα γκάτζετ που έκαναν "μπλίπ" και αναβόσβηναν με μπλε και λευκά led κι ανάθεμα αν ξέραμε πως λειτουργούν, αφού ποτέ δε διαβάσαμε τις οδηγίες χρήσης.

Τώρα φυσικά που ήρθε η ώρα του λογαριασμού, εμείς ανάμεσα σε όσες αξίες διαχρονικά κρατάμε σφιχτά, επιλέξαμε να κρατήσουμε πιο σφιχτά τον ατομικισμό μας. Θέλουμε να μη θιγούμε εμείς απο τον ανεμοστρόβιλο, να περάσει δίπλα μας, έστω και ξυστά, αλλά να μη μας πειράξει το δικό μας σπίτι.

Η θεματολογία εξαντλείται στο "πότε θα πάρουμε σύνταξη και πόση", "πόσα μας κόβουν", "πόσο θα μας κοστίσει". Και σωστά μέχρι ένα σημείο, αλίμονο, είναι άλλωστε ο προγραμματισμός της ζωής μας! Αλλά μέχρι εκεί φτάνουμε οι κακόμοιροι. Δεν έχουμε τη δυαντότητα να πάμε ένα βήμα παραπάνω και να ασοληθούμε συνολικά με τον τρόπο που αποφασίζονται και κατανέμονται τα έξοδα του κρατικού προυπολογισμού, να φτάσουμε ακριβώς στην καρδιά του προβλήματος.

Μήνες τώρα που αναφέρεται το θέμα απο κάποια ΜΜΕ, δεν βλέπω να βάζει κανείς (ως πολιτικός σχηματισμός) επιτακτικά το θέμα των εξόδων στη δημόσια υγεία, να ζητιέται εξήγηση για την διαχρονική ολιγωρία των κυβερνήσεων να ξετρυπώσουν τα τρωκτικά, να υποχρεώνει για άμεσα μέτρα. Όλοι ξέρουν πως πληρώνονται οι μίζες αλλά κανείς τόσο καιρό δεν πήρε πρωτοβουλία να τις σταματήσει. Γιατί;

Δε βλέπω να επιμένουμε να μάθουμε τι θα γίνει με τα τεράστια ποσά των εξοπλισμών, δεν βλέπω κανένα κόμμα να βάζει στην ατζέντα τις ελληνοοτουρκικές σχέσεις. Κανείς δε θέλει να βγάλει κάστανα απο τη φωτιά με το να ομολογήσει πως οι μόνοι που επωφελούνται απο τον "τουρκικό μπαμπούλα" είναι τα λαμόγια που εξακολουθούν να αποθησαυρίζουν τεράστια ποσά σε μίζες.

Δε βλέπω πολιτικό σχηματισμό που να αντιμετωπίζει το οτι έχουμε απο εχθρικές, μέχρι και ουδέτερες (σην καλύτερη περίπτωση) σχέσεις με όλους τους γείτονές μας. Να στοχοποιεί τις ηλίθιες εξωτερικές πολιτικές μας, που όλο αυτό τον καιρό τάιζαν τον εθνικισμό μας και τους μύθους μας, αλλά που εξασφάλιζαν όμως εκλογική πελατεία στα κόμματα, κι ας μετέφεραν το παιχνίδι στο γήπεδο των πατριδοκάπηλων.

Δεν είδα (και θα το πω για ακόμα μια φορά), ένα κόμμα της αριστεράς να βάζει θέμα ακρίβειας και καταναλωτικής συμπεριφοράς, να προσπαθεί να αντιμετωπίσει την αισχροκέρδεια Ίσως επειδή είναι πιο αριστερό να απαιτείς μισθούς κι επιδόματα για να μπορείς να πληρώνεις τις ακριβές τιμές απο το να τις αντιπαλέψεις.

Αυτά δεν δείχνουν και τη γενικότερη θεώρηση που έχουμε ως κοινωνία για τα φαινόμενα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε; Αποσπασματικά (φυσικά) τα αντιμετωπίζουμε μια και η σχέση μας με την πολιτική δεν φτάνει (και ποτέ δεν την πιστέψαμε ως επαρκή) για να επηρεάσει διαφορετικές αποφάσεις.

Εστιάζουμε λοιπόν σε οτι μας αφορά αφήνοντας τους κυβερνώντες να βρουν ποιους άλλους αριθμούς πρέπει να "πειράξουν" για να βγει η εξίσωση.

Αλλά καλά θα κάνουμε να δούμε καθαρά πλέον τι αντιμετωπίζουμε: Όταν ούτε το "μνημόνιο" δεν μεταφράστηκε σωστά, υπάρχει η παραμικρή περίπτωση για θεσμικές και ριζοσπαστικές αλλαγές;

Ευθύνη εξ αδιαιρέτου

Δεν ξέρω αν είδατε το σημερινό σχόλιο του Φοίβου Καρζή στο Freecity. Αν δεν το διαβάσατε κάντε το για να δείτε πολύ ενδιαφέροντα όπως τα παρακάτω:


...Έχουν δίκιο να εξοργίζονται οι πολιτικοί με την επικράτηση του λαϊκισμού. Αλλά πριν ρίξουν το λίθο του αναθέματος σε αυτούς που εκστομίζουν τα χυδαία συνθήματα κατά του Κοινοβουλίου, ας κοιτάξουν λίγο τι μαθαίνει κάθε μέρα αυτός ο κόσμος για όσα ωραία συμβαίνουν μέσα από το Περιστύλιο.

Μαθαίνει, ας πούμε, ότι πρώην βουλευτές, πρώην γενικοί γραμματείς και ειδικοί φαρισαίοι έχουν διοριστεί συλλήβδην με ελάχιστες ημέρες προϋπηρεσίας σε καλοπληρωμένες θέσεις μονίμων υπαλλήλων. Προνομιούχων ως υπαλλήλων και μεταξύ των υπαλλήλων.

Μαθαίνει, επίσης, ότι για το διορισμό τους υπήρχε νόμος, ψηφισμένος από όλα τα κόμματα της Βουλής με μια μόνον εξαίρεση.

Μαθαίνει ότι η Βουλή και ο πρόεδρός της ενέκριναν αυτούς τους διορισμούς, διότι το έλεγε ο νόμος και οι αποφάσεις του προηγούμενου προέδρου της Βουλής, που παραμένει βουλευτής. Και αφού ήταν νόμιμο, διορίστηκαν.

Αλλά από την περίφημη συνέντευξη Βουλγαράκη, σε αυτή τη χώρα είναι ξεκάθαρο πως άλλο είναι το νόμιμο κι άλλο είναι το ηθικό. Και το πλήθος απέξω δεν αμφισβητούσε τη νομιμότητα των πράξεων του κ. Κακλαμάνη, του κ. Σιούφα, του κ. Πετσάλνικου και όλων των υπολοίπων που με την ψήφο τους ανέχθηκαν και ενέκριναν αυτούς τους διορισμούς. Την ηθική τους αμφισβητούσε. Και δεν νομίζω ότι τα στοιχεία που δείχνουν διπλασιασμό των υπαλλήλων της Βουλής με σταθερούς ρυθμούς που αυξάνονται συστηματικά τις εκλογικές χρονιές επιδέχονται αμφισβήτηση.

Κι αν το έκαναν όλοι, για τον καθένα μπορεί να είναι αθωωτικό, ή μάλλον απαλλακτικό. Αλλά για το σύνολο απλώς δικαιώνει την ιδέα ότι η ευθύνη είναι εξ αδιαιρέτου. Δηλαδή, με απλά λόγια, δικαιώνει τη λογική του “όλοι ίδιοι είναι” και “να φύγουν όλοι”....

Ψαριανός: Εμείς δεν είμαστε όλοι ίδιοι, οι άλλοι όμως είναι.

Η ιστορία με το ντέρμπι "πολιτικοί-επιχειρηματίες" ξεκίνησε εδώ και μια βδομάδα από την ομιλία του Γρηγόρη Ψαριανού στη Βουλή και συνεχίζεται με τους λεονταρισμούς Καστανίδη που μιλάει για ψείρες.
Η ομιλία του Ψαριανού κυκλοφορεί ευρύτατα στη μπλογκόσφαιρα και έχει γίνει αντικείμενο (θετικού) σχολιασμού. Από τη στιγμή που την παρακολούθησα είχα κάποιες αντιρρήσεις που τις εξέφρασα στο μπλόγκ του φίλου μου Khlysty.

Αυτό που περισσότερο μου έμεινε, ήταν ο σχολιασμός που ακολούθησε την ομιλία του Ψαριανού και που λέει: "Το 1967 οι συνταγματάρχες, το 2010 οι επιχειρηματίες". Έτσι ακριβώς! Επίσης μου έμεινε το άλλο το ωραίο που λέει:"Δεν είμαστε όλοι ίδιοι γαμώ το κέρατό μου".

Ήθελα λοιπόν να ήξερα τα εξής (και χωρίς να έχω καμία απολύτως διάθεση να υπερασπιστώ κανένα επιχειρηματία):

Εάν κάποιοι επιχειρηματίες αποφασίσουν να ασχοληθούν με την πολιτική και να ιδρύσουν κόμμα, δεν θα περάσουν από την εκλογική διαδικασία; Ή μήπως θα κάνουν πραξικόπημα; Άρα εάν εκλεγούν και μπουν στη βουλή δεν θα έχουν μετατραπεί αυτόματα επίσης σε «πολιτικούς»; Όπως έγιναν πολιτικοί οι πρώην γιατροί, δικηγόροι, συνδικαλιστές, νεολαίοι κόμματος; Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί;
Μήπως "επιχειρηματίας" και "πολιτική" είναι έννοιες ασύμβατες;

Μήπως όλοι οι πολιτικοί μας έχουν κάποιο πατενταρισμένο dna πατριωτισμού που τους κάνει αυτόματα γενετικά ικανούς να κυβερνήσουν και να ηγηθούν σε μια χώρα, ενώ οι επιχειρηματίες στερούνται αυτού του κληρονομικού χαρίσματος;

Μήπως, λέω μήπως, πίσω από αυτές τις ψιλο-υστερικές αντιδράσεις κρύβεται η αγωνία πολλών πολιτικών που έρχονται πια κατάφατσα με την απαξίωση (και συχνά με το λιντσάρισμα) από το εκλογικό σώμα;

Πόσο καιρό τώρα οι βουλευτές μας (απο όλο το πολιτικό φάσμα) έβλεπαν τα σκάνδαλα να περνούν και δεν έκαναν την παραμικρή κουβέντα για την κατάργηση βουλευτικής ασυλίας, για την αναθεώρηση του καθεστώτος περί ευθύνης υπουργών;

Πόσο καιρό τώρα ρίχνεται σαν πυροτέχνημα η λέξη «διαπλοκή»; Για πόσο καιρό τώρα μόνο η λέξη αυτή απο μόνη της είναι αρκετή για να προφέρει πολιτική ασυλία και άλλοθι σε "καταλληλότερους" και "σουβλακικότερους" αλλά ανίκανους πρωθυπουργούς ικανοποιώντας την προπατορική ανάγκη του ελληναρά να ενοχοποιήσει την επιχειρηματικότητα (ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων!);

Εμπεδώσαμε ή ακόμα ότι η διαπλοκή απαιτεί δύο μέρη για να ευδοκιμήσει;

Εμπεδώσαμε ή ακόμα ότι οι πολιτικοί είναι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι που έχουν την κύρια και βαριά ευθύνη για λογοδοσία απέναντι στην κοινωνία;

Και για να μη μακρυγορω: Πως μπορεί να λέει ο Ψαριανός: "Δεν είμαστε όλοι ίδιοι γαμώ το κέρατό μου" και να τον θαυμάζουμε και να τον χειροκροτούμε, ενώ όταν ο αναφέρεται στους επιχειρηματίες (κι ο Καστανίδης! κι εμείς!) αυτοί να αντιμετωπίζονται συλλήβδην ως συνταγματάρχες και δικτατορίσκοι; Οι επιχειρηματίες είναι όλοι ίδιοι γαμώ το κέρατό τους; Και γιατί; Επειδή είναι απλά επιχειρηματίες;

Δεν είναι αυτό τυπικό παράδειγμα του απέραντου αριστερόστροφου λαϊκισμού μας που καταδικάζει τα αφεντικά στην αιώνια παρανομία αφού «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»;

Αυτά τα λίγα. Επειδή δεν φτάνει να καταδικάζεις το Λαζόπουλο σαν λαϊκιστή, πρέπει να μπορείς να διακρίνεις το λαϊκισμό κι όταν τον τρίβουν στα μούτρα σου και οι δικοί σου.

Υ.Γ. Σε περίπτωση που δεν είναι ευδιάκριτη η θέση στο κείμενο να τη διατυπώσω πιο ξεκάθαρα: Όποιος μπορεί να προσφέρει σε τέτοιες στέρφες εποχές, θα πρέπει να μπορεί να το κάνει. Ξέρω πολλούς επιχειρηματίες καθίκια, αλλά ξέρω επίσης πολλούς συνδικαλιστές, πρώην δημοτικούς άρχοντες, πρώην κομματικούς νεολαίους επίσης καθίκια. Οι δεύτεροι κατέχουν δημόσια αξιώματα, είναι μέχρι και βουλευτές και άρα πιο επιζήμιοι. Πολλοί επιχειρηματίες στην Ελλάδα ζουν σε καθεστώς μεγαλύτερης διαφάνειας απο ότι πολλοί πολιτικοί μας και μιλούν χωρίς να μετρούν "πολιτικό κόστος". Άρα είναι πολύ πιο εύκολο να κριθούν.

Υ.Γ. 2 Κουράστηκα με τις ευκολίες και τους βερμπαλισμούς αλλά μου φαίνεται τελικά θα χάσω τους φίλους μου με όλα αυτά...

Οι μπαγιάτικοι, κι ο "εξαφανισμενότερος"

Σε πάνω απο δύο τουλάχιστον περιπτώσεις, πρώην υπουργοί της ΝΔ, κατά την παράδοση παράδοσης των υπουργείων έλεγαν ότι η διάδοχη κατάσταση (με τα αναμορφωμένα και μετασχηματισμένα υπουργεία) ήταν κάτι που και οι ίδιοι ήθελαν να είχε γίνει.

Σε αντίθεση με ότι είναι έτοιμοι να πιστέψουν οι Καραμανλικότεροι των Καραμανλικών και σε αντίθεση με όσα δηλώνει και πάντα επιπόλαιος Λαζόπουλος, ο Καραμανλής δεν είχε πλαισιωθεί απο ένα τσούρμο ανίκανους. Δεν είναι δυνατόν δηλαδή ένα ολόκληρο υπουργικό συμβούλιο να είναι όλοι ανίκανοι ενώ ο Καραμανλής να φαίνεται σαν να «προδίδεται» απο τα στελέχη του. (Εντάξει μερικοί «όνομα και μη χωριό» ήταν πράγματι ανύπαρκτοι, το έχει το DNA φαίνεται).

Ίσως αυτή η εικόνα να πλασάρεται απο διάφορους που θα ήθελαν τον Καραμανλή «χρυσή εφεδρεία» για το μέλλον αλλά...

Αλλά τυχαίνει όλοι όσοι εμφανίζονται τελευταία στα τηλεοπτικά πάνελ να ομολογούν το ίδιο: Ο (πρώην) Πρωθυπουργός ήταν εξαφανισμένος από καιρό. Βαριόταν να ασχοληθεί με προβλήματα. Ήθελε να είναι (κι αυτός) ένας απλός ξυλοκόπος στα δάση του Καναδά. Κι αυτή η εξαφάνιση ήταν που είχε παραλύσει το σύμπαν, είχε εξαφανίσει το κράτος.

Η εικόνα των κουρασμένων και παραιτημένων πρώην με το θολό βλέμμα, δίπλα-δίπλα σε νέα –στην πλειονότητά τους- πρόσωπα με μέτι που γυάλιζε ήταν καταλυτική. Δεν ξέρει κανείς τι θα καταφέρει και σε πόσο καιρό ο Γιώργος, αλλά ένα είναι το γεγονός: Η αναμόρφωση των υπουργείων, η τοποθέτησή του στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο και ο τρόπος με τον οποίο στελέχωσε τα υπουργεία, μυρίζει έμπνευση, προετοιμασία και όρεξη για δουλειά.

Με μια εξαίρεση: Θα έπρεπε να ξέρει καλύτερα ο Γιώργος απ’ το να κάνει μια τόσο πρόχειρη και «λαϊκής κατανάλωσης» πρόταση στον Νίκο Χρυσόγελο για το υπουργείο περιβάλλοντος. Θα έπρεπε να ξέρει ο Γιώργος οτι ο Ν. Χρυσόγελος είναι στην πολιτική εξ απαλών ονύχων, από τα χρόνια του Γυμνασίου ακόμα με σοβαρή πολιτική σκέψη και δεν θα πουλούσε τους συντρόφους του για μια θέση σε υπουργείο άνευ όρων. Εκεί πιάστηκε αδιάβαστος.
Κατά τα άλλα, μακάρι να του βγει η συνταγή.

Τζάκια χωρίς καμινάδες στην πολιτική

Habemus Papam-dreou?

Αυτές είναι οι πιο αδιάφορες εκλογές που ζω.

Τουλάχιστον για τα δικά μου μέτρα.
Οπότε μάλλον δύο τινά συμβαίνουν: Ή όσο μεγαλώνω μετατρέπομαι σε αδιάφορο παρατηρητή , ή πράγματι αυτό που με απέραντο ευφημισμό ονομάζεται «πολιτική σκηνή» έχει σταματήσει να παράγει πολιτική εδώ και πολύ καιρό.

Και το ότι έχει αποστερηθεί από οποιαδήποτε ιδεολογία και παραγωγή πολιτικής αυτή η σκηνή, την κάνει ακόμα περισσότερο ευμετάβλητη. Το κοινό της δεν παρακολουθεί πλέον ιδεολογίες και προγράμματα, αλλά εντυπώσεις, επικοινωνιακά τεχνάσματα και δημοσκοπήσεις. Η εβδομαδιαία ανακοίνωση των δημοσκοπήσεων βασίζεται στο καθημερινό report δραστηριότητας των αρχηγών, άντε και κάποιων πρωτοκλασάτων.

Το άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η τόσο έντονη παρουσία τζακιών (στα κόμματα εξουσίας πάντα). Και δεν μιλάμε μόνο για τα ξαδέρφια θείους και αδελφούς Καραμανλή (τι τραγική η περίπτωση θείου Αχιλλέα, τι ντροπή...), ή την αναμενόμενη νίκη της τρίτης γενιάς Παπανδρέου (άντε και στα δισέγγονά σου Γιώργο).

Μιλάμε για όλους αυτούς τους διαδόχους που εμφανίζονται στα ψηφοδέλτια ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Κάποιοι πρέπει να κληρονομήσουν την επιχείρηση. Πως αλλιώς να το πούμε; Ή μήπως πρέπει να αποδεχτούμε οτι το ταλέντο μπορεί να είναι κληρονομικό;

Αν λοιπόν αυτό δεν δείχνει την ύπαρξη μαύρου πλούτου, εξουσίας και εξυπηρετήσεων που κρύβονται(;) στην πολιτική, τότε στουθοκαμηλίζουμε όλοι μαζί (αν και –δεν ξέρω αν σας το έχουν πει- είναι μύθος ότι η στρουθοκάμηλος κρύβει το κεφάλι της στο χώμα. Τρέχει και δεν κρύβεται).

Οικογενειακή υπόθεση η πολιτική στην Ελλάδα. Τζάκια λοιπόν, πολλά τζάκια. Αλλά τα τζάκια θέλουν και καμινάδες, διαφορετικά σε πνίγει το ντουμάνι.

Αν συμφωνείτε με τα παραπάνω πολύ θα χαρώ. Όχι επειδή επιβεβαιώνεται η επιχειρηματολογία αλλά επειδή αίρεται το ότι φταίω εγώ που τα βλέπω έτσι επειδή μεγαλώνω. Και εντάξει ας μεγαλώνω, αλλά που να πάρει η ευχή στη «μέρα της μαρμότας» ο Μπίλ Μάρεϊ κάτι μπόρεσε να αλλάξει. Εμείς… άστα!

Η ασυλία του συνδικαλισμού

Το γεγονός ότι δεν μπορεί να επιβληθεί η απαγόρευση των κινητών στις ελληνικές φυλακές (λόγω της άρνησης των σωφρονιστικών υπαλλήλων που δεν θέλουν να χάσουν τα έσοδα από το σχετικό παρεμπόριο) υποχρεώνει όλη την υπόλοιπη Ελλάδα να δηλώσει ονομαστικά την κατοχή καρτοκινητών.
Ο Γ. Αλογοσκούφης δηλώνει σε πρόσφατη συνέντευξή του ότι δεν κατάφερε να πολεμήσει, να αντιπαλέψει το διεφθαρμένο κύκλωμα των εφοριακών που «τα πιάνει».

Δύο μόνο επίκαιρα συμπτώματα της γενικευμένης διάλυσης. Διακρίνετε το κοινό σημείο στις περιπτώσεις αυτές;
Είναι οι εργαζόμενοι, που είτε πλουτίζουν, είτε «συμπληρώνουν το εισόδημα» με την αγαστή σύμπνοια των διακομματικών συνδικαλιστικών φορέων. Πάντα σε βάρος της κοινωνίας.

Παράλληλα οι ΕΔΕ σε περιπτώσεις διαφθοράς που «έγινε τσακωτή» έχουν όλες τα ίδια αποτελέσματα. Οι δράστες πέφτουν στα μαλακά, διότι οι συνδικαλιστές που τους προστατεύουν στελεχώνουν τις σχετικές επιτροπές που κάνουν τη διερεύνηση.

Στα ελληνικά πανεπιστήμια (αλλά και σε άλλες εταιρίες του δημοσίου) προτιμούν να συναλλάσσονται με εταιρίες εργολαβίας καθαρισμού κτιρίων παρά να προσλάβουν μόνιμο προσωπικό. Ο λόγος είναι προφανής: Προτιμούν να αποφύγουν την συνδικαλιστική δυσκαμψία που μετατρέπει κάθε εργαζόμενο (ακόμα και με αγαθές προθέσεις) σε αργόμισθο.

Και στη μέση όλων αυτών μια κοινωνία αδρανής που έχει αποδεχτεί την απραξία και την άνευ όρων παράδοση, που μεταφέρει την προτίμησή της από τη ΝΔ στο ΠΑΣΟΚ (ξανά) και που απλώς καλείται να πληρώσει. Σε μορφή έκτακτων εισφορών, «τακτοποίησης» ημι-υπαίθριων και πάει λέγοντας.

Και ποιος είναι ο λόγος που ενώ η κυβέρνηση αρνείται να κάνει οτιδήποτε να πειθαρχήσει τους υπαλλήλους της, δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να επιβάλλει συλλογική τιμωρία στο γενικό πληθυσμό; Μα απλούστατα γιατί θεωρεί ότι ο «συνδικαλισμός» ημών των πολιτών είναι ανενεργός. Δεν υπάρχει γενική διαμαρτυρία, αδυνατούμε να αντιδράσουμε συλλογικά. Δεν υπάρχει κανενας φορέας που να μπορεί να συσπειρώσει τον κόσμο, να μετασχηματίσει την αγανάκτιση και την απελπισία του πολίτη σε αντίδραση και ενέργεια.

Γιατί αν γινόταν σε ευρεία κλίμακα αυτό που γίνεται π.χ. σε πολύ μικρότερες κλίμακες (ακόμα και μια συνοικία για ένα ΧΥΤΑ), οι αποφάσεις θα αρθούν, οι νόμοι θα ανασταλούν.
Και θα αναζητηθούν τότε οι «άλλες λύσεις» που δεν βρίσκονται ποτέ προς ένδοξη συνέχιση της ελληνικής κακοδαιμονίας.

Οπότε κι εγώ δεν πληρώνω, δεν πληρώνω για τον ημιυπαίθριο. Αν ποτέ μου κάνουν έλεγχο, θα προτιμήσω να δώσω κάτι τις στον ελεγκτή να με καθαρίσει. Όπως πρέπει.

Τα ανύπαρκτα αριστερά "think tanks" κι ο Καρατζαφέρης

Θα προσαρμοστώ σιγά-σιγά που θα πάει... (αλλά μπορεί και όχι). Και για να βοηθηθώ στην προσαρμογή, ξεκίνησα να διαβάζω όλα τα προηγούμενα post στα blogs που παρακολουθώ.

Διαπίστωσα πολύ προβληματισμό για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. Γιατί άραγε; Δεν ήταν αναμενόμενο οτι θα έπεφτε θεαματικά ο ΣΥΝ, ή οτι θα ανέβαινε θεματικά ο ΛΑΟΣ;

Δεν ήταν αναμενόμενο οτι οι γνωστές (ψευτο) ακτιβιστικές πολιτικές που ακολουθήθηκαν από Δεκέμβρη και μετά, θα κατέληγαν να προκαλέσουν αγανάκτηση και στροφή σε πιο συντηρητική στάση ακόμα και των πιο προοδευτικών απ’ τους ψηφοφόρους;

Μιλούσα πρόσφατα με ένα φοιτητή του Πολυτεχνείου που περιμένει να επιστρέψει στο σπίτι του στην επαρχία που δεν αναμένεται να γίνει πριν τις αρχές του Ιουλίου. Λόγω των καταλήψεων που αποφασίστηκαν να γίνουν από ακροαριστερούς και ΣΥΝασπισμένους με μια τεχνητή ομοφωνία (αφού είχε αποκλειστεί η πλειοψηφία των διαφωνούντων φοιτητών και είχαν προπηλακιστεί και όσοι τόλμησαν να εμφανιστούν διαφωνούντες).

Σημείωση: Ο λόγος της κατάληψης ήταν τόσο ασήμαντος που έχει ήδη ξεχαστεί.

Θρίαμβος μια πολιτικής που πιστεύει ακόμα οτι μπορεί να δρέψει μικροπολιτικά οφέλη από μια «εξεγερμένη» περίοδο, από μια «μαζική αντίσταση» όπως τη φαντάζονται στα κομματικά σχεδιαστήρια.

Πράγματι υπήρξε αντίσταση και εξέγερση. Αλλά ξεχάστηκε στην πορεία οτι ο αντίπαλος δεν ήταν μια κυβέρνηση καταπιεστική και ανελεύθερη που συνειδητά σκοτώνει ανήλικους, αλλά μια κυβέρνηση - μπάχαλο που έχει αφήσει τόσο ξεχαρβαλωμένους τους μηχανισμούς ώστε ο φόνος του ανήλικου να γίνεται τόσο εύκολα και τυχαία όσο εύκολα και τυχαία μπορεί να χτυπιέται δολοφονικά ο πρύτανης, να αφήνονται τραμπούκοι να χρησιμοποιούν τα ΑΕΙ για καταφύγια, και να μην ανοίγει μύτη.

Και η πολιτική πρόταση ποια ήταν; Ακόμα περισσότερο μπάχαλο, διάλυση των θεσμών απ’ όπου πιθανά να προέκυπτε κάποια ελπίδα. Χρεοκοπία της ανώτατης εκπαίδευσης, πλήρης κομματικός νεποτισμός κλπ κλπ.

Απ την άλλη ο κουρασμένος με το άλλο μπάχαλο της λαθρομετανάστευσης πολίτης, αδυνατεί να ερμηνεύσει τις αιτίες του προβλήματος, να αποδώσει ευθύνες σε ένα κρατικό μηχανισμό που παρακολουθεί άβουλος και τα βάζει με το σύμπτωμα, απαιτεί εδώ και τώρα δυναμικές και ξενόφοβες λύσεις και τάσσεται με το πιο κραυγαλέα λαικίστικο κόμμα του «wannabe Λαζόπουλου», ατακαδόρου Καρατζαφέρη.

Και πάλι ποια είναι η αιτία; Προφανώς οτι ο πολίτης δεν έχει αξιόπιστο συνομιλητή απ’ τη μεριά της αριστεράς, που αντί να αρθρώσει πολιτικό λόγο να εξηγήσει φαινόμενα και να προτείνει ρεαλιστικές λύσεις περιορίζεται να γίνει ο αντίπαλος του κάθε χρυσαυγίτη στις συμπλοκές πέριξ του Αγ. Παντελεήμονα.

Τώρα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται σύγχρονη αξιόπιστη πολιτική πρόταση, παραγωγή ιδεολογίας. Πρέπει να ανατραπεί το κύμα φυγής των ψηφοφόρων όχι με τους φραστικούς προπηλακισμούς του Πάγκαλου (που κατά βάθος όμως ΔΕΝ έχει άδικο), αλλά με την μετάλλαξη των κομμάτων από φορείς εξουσίας, δυνάστες της καθημερινότητας και διαχειριστές μαύρου χρήματος, σε πραγματικούς ηγέτες της κοινωνίας με πρωτοβουλίες και πολιτική σκέψη.

Καλά, δεν θα κρατάω την αναπνοή μου κιόλας...

Φτάνει πια με τη φασαρία. Θα ψηφίσω Mario Biondi!

Μέσα στον κουρνιαχτό των ευρωεκλογών, μέσα στις συγκεντρώσεις, τη ρύπανση των εφέ, των τηλεοπτικών μηνυμάτων, των παραθύρων και των debates, των άπειρων blogs που ασχολούνται με το να δίνουν κατεύθυνση στους ψηφοφόρους για να ψηφίσουν ή να πάνε για μπάνιο (λιγότεροι), εγώ προτιμώ να συνταχθώ με τον Mario Biondi.

Κι όχι, δεν αντιφάσκω με ότι έλεγα λίγο πριν, αλλά… ότι είχε να ειπωθεί ακούστηκε. Ότι επιχειρήματα(;) είχαν να παρατεθούν παρατέθηκαν.
Όποιος είχε να πειστεί ότι αυτή η αστεία κι άγονη πολιτική σκηνή θα κάνει θαύματα στα παραγωγικά χωράφια των Βρυξελών, πείστηκε.

Αρνούμαι να μπω στη λογική να πείσω οτι πρέπει σώνει και καλά να ψηφίσω κάτι για να αποδείξω πόσο ώριμος πολίτης είμαι, χιλιάδες πράγματα γύρω μου φωνάζουν γι' αυτό. Το που ζω, το πως φέρομαι δείχνουν πολύ καλά τι επιλογές κάνω όλα αυτά τα χρόνια. Η αποχή είναι που θα με βάλει σε κίνδυνο; Το Πασόκ και η Νδ που θα βγουν κερδισμένοι ακόμα και απο τις κατανομές εδρών των μικρών ποσοστών, είναι ασφαλέστερη επιλογή; Δείχνει περισσότερα για μένα;

Γι αυτό σας λέω: Λίγη ησυχία σας παρακαλώ.

Χαμηλής ανάλυσης πολιτικοί σε "full HD" τηλεόραση

Εδώ και καιρό πλέον είναι αδύνατον να παρακολουθήσω δελτία ειδήσεων. Η ενασχόλησή τους με τη διεθνή ειδησεογραφία είναι τόσο μικρή σε έκταση που δεν δικαιολογεί το να ξοδέψεις τόσο χρόνο περιμένοντας αν θα ακουστεί το σημαντικό, το ουσιαστικό και το χρήσιμο.

Και πρέπει κάτι να μας λέει το ότι παρά τις τόσες άπειρες ώρες δημοσιογραφικού χρόνου, εξακολουθούμε να έχουμε πλήρη άγνοια για θέσεις και προγράμματα. Γιατί αυτά δεν συζητούνται ποτέ. Δεν έχουν καμία σημασία για να ψηφίσουμε. Γιατί ψηφίζουμε με τρόπο lifestyle, όπως θα το κάναμε και με την Eurovision.

Δε λέω πως ότι αφορά τη διεθνή ειδησεογραφία είναι σημαντικό και ότι αφορά τη δική μας ασήμαντο. Λέω ότι δεν είναι δυνατόν τα σημαντικά και ουσιαστικά να είναι πάντα τα ελληνικά θέματα. Λέω ότι δεν είναι δυνατόν στα 45 λεπτά από τα 50 που διαρκεί ένα δελτίο να αναλύεται μέχρι αηδίας η κάθε ανούσια παπάρα που ακούγεται στην ελληνική πολιτική σκηνή, να γεμίζουν τα ακριβοπληρωμένα lcd πάνελ των 50 ιντσών με τις μουτσούνες του καρκινικού πολιτικού συστήματος που αδυνατεί να κυβερνήσει και να αντιπολιτευτεί μια χώρα της καρπαζιάς όπως ετούτη εδώ.

Αυτή ακριβώς η εικόνα από μόνη της (οι «χαμηλής ανάλυσης» πεπαλαιωμένοι πολιτικοί μας στα υψηλής ανάλυσης – Full HD τηλεοπτικά πάνελ που προφανώς προορίζονται για να απεικονίσουν απείρως πιο συναρπαστικά θεάματα), είναι ακριβώς η εικόνα της σημερινής Ελλάδας.

Δηλαδή το απόλυτο πολιτιστικό σοκ: Να βλέπεις ενημερωτική εκπομπή στην αλλοδαπή όπου πανεπιστημιακοί καθηγητές οικονομικών αναλύουν με καθημερινούς και κατανοητούς όρους τις οικονομικές εξελίξεις και το πώς δημιουργείται ανάγκη για αναδιάρθρωση του καπιταλισμού και μετά από μερικές ώρες να είσαι πίσω σε γραφικούς διαξιφισμούς Παυλόπουλου - Λοβέρδου και βαθυστόχαστες αναλύσεις για την ήττα μας στη Γουροβίζιον.

Και όλα αυτά την ώρα που στην «άλλη» πρωτεύουσα να γίνεται χαμός από συνέδρια, γεμάτα ξενοδοχεία κι εδώ η ερημιά, η ομφαλοσκόπηση και το άπειρο μπλα-μπλα.

Άντε βγάλε τώρα τη βραδιά χωρίς DVD...