Μένουμε μόνοι στα multiplex

Πάει ο Μπέργκμαν, πάει και ο Αντονιόνι.
Μέσα σε μιά μέρα χάσαμε τη μισή σχεδόν ιστορία του Ευρωπαϊκού κινηματογράφου.

Με αυτούς τους θανάτους αντιλαμβανόμαστε ακόμα μεγαλύτερο το κενό που μεγαλώνει, που δεν αναπληρώνεται. Ποιός σκηνοθέτης να δημιουργήσει πλέον κλασσικές ταινίες;
Πέρασε η εποχή που ο κινηματογράφος ήταν μορφή τέχνης ή άλλαξε απλά μορφή η τέχνη;
Ούτε που θυμάμαι πια πόσο καιρό έχω να δω μια ταινία που να θεωρείται «αριστούργημα».
Που να απαιτεί το φυσικό της χώρο, την κινηματογραφική αίθουσα, να απαιτεί την προσήλωση που απαιτεί κάθε έργο τέχνης.
Οι ταινίες είναι πια αναλώσιμα προϊόντα με κοντινή ημερομηνία λήξης, είναι πρώτη ύλη για DVD. Και παρ όλα αυτά οι "δημιουργοί" τους απολαμβάνουν αναγνώρισης και προβολής που οι "κλασσικοί" ποτέ δεν είχαν. Άρα μιλάμε πια για καταναλωτικά προιόντα, για οικονομία. Και σε όρους οικονομίας το προιόν πρέπει να καταναλώνεται απο πολλούς, αρα να είναι βατό και εύπεπτο. Να μην είναι τέχνη!

Καμιά φορά λυπάμαι όσους σε παρέες μιλάνε για ταινίες χωρίς να έχει περάσει μπροστά από τα μάτια τους ο Ταρκόφσκι, ο Μπερτολούτσι, ο Χίτσκοκ, ακόμα και ο Χιούστον, οικτίρω όσους δεν εκτέθηκαν σε διαφορετικούς τρόπους κινηματογραφικής γραφής, που δεν έχουν αντιληφθεί την πολυσχιδή φύση του Μέσου. Που ποτέ δεν μπήκαν στον παιδεμό της παρακολούθησης του Γκοντάρ, του Μπονιουέλ.
Που έχουν εκπαιδευτεί να αντιλαμβάνονται μόνο την διεκπαιρεωτική και λαχανιασμένη αφήγηση του Χόλυγουντ.

Μείναμε με τον Ταραντίνο λοιπόν ελλείψει άλλων να γεμίζει την οθόνη με απομίμηση αισθητικής Β Movies δεκαετίας 70.
Και να προσπαθούν οι ταλαίπωροι κριτικοί -που τέλος πάντων πρέπει κι αυτοί να έχουν κάποιο σημείο αναφοράς, να φαίνονται κι αυτοί cool στο κοινό τους- να μας πείσουν ότι αυτή είναι σήμερα η τέχνη.

Να μιμείσαι δηλαδή τεχνικές φθορές και να ναρκισσεύεσαι βάζοντας στις ταινίες σου αναφορές από άλλες δικές σου ταινίες. Να υπαινίσσεσαι ότι είσαι αρκετά cult ώστε να αυτο-αναφέρεσαι. Να υποτάσεις το (ανύπαρκτο) σενάριο στις σκηνοθετικές αρλούμπες και να ξεχνάς το ότι η σκηνοθεσία είναι το μέσο για να σου αφηγηθεί την ΙΣΤΟΡΙΑ.
Άστε καλύτερα!



Και φυσικά να μην προσπεράσουμε το ότι άλλαξε και η κινηματογραφική μας κουλτούρα. Από την ιεροτελεστία της παρακολούθησης αριστουργημάτων σε αίθουσες με ανάλογο κοινό, στα λούνα-πάρκ των multiplex με αγενέστατο κοινό που δεν ξέρει (;) ούτε πώς να βάλει το κινητό στο «αθόρυβο» και σχολιάζει μεγαλόφωνα.

Τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο…













Παγωνιά...

Η τέχνη θέλει υπαινιγμό

Το λάθος λοιπόν της κας Στεφανή ήταν που έδειξε τσόντα και εθνικό ύμνο πρώτό πλάνο. Οι εθνικόφρονες όπως ξέρετε ηδονίζονται να παίρνουν μάτι σκηνές πιο soft. Όπως αυτές σε κάθε παρέλαση που είναι έτσι λίγο πιο... υπαινικτικές. Τέχνη είναι που να πάρει η ευχή, δεν μπορείς να τα δίνεις όλα τόσο μασημένα...

Αν λοιπόν ο εθνικός ύμνος συνόδευε της ερωτική προσέγγιση του κονταριού της σημαίας (φετίχ-προσομοίωση του εθνικόφρονος ανδρικού μορίου) στους σφριγηλούς μηρούς της νεάνιδος, κανένα πρόβλημα δεν θα εδημιουργείτο.

Σ' αυτά τα πράγματα πρέπει να είναι προσεκτικός κανείς...

Να η πραγματική τέχνη!

Ένας "εθνικόφρων" (μάλλον βαλτός απο το ΛΑΟΣ), κατήγγειλε ότι τον προσέβαλε ένα έργο τέχνης και είχαμε τα γνωστά. Συλλήψεις, αυτόφωρα, εισαγγελείς και ατέλειωτες συζητήσεις για το αν το έργο είναι πράγματι προσβλητικό, για το αν η τέχνη πρέπει να αυτοπεριορίζεται, αν έχει όρια. Δεν μπορώ άλλο την παπαρολογία σε μια χώρα, σε μια κοινωνία που δεν έχει την παραμικρή ιδέα του τι σημαίνει «τέχνη» και "ποιητική άδεια".

Ψάχνουμε ακόμα, το 2007 σε μια καλλιτεχνική δημιουργία να ερμηνεύσουμε, να εξηγήσουμε. Με το φτωχό μυαλό που κουβαλάει ο καθένας, με τα συμπλέγματα, τις εμμονές, την δική μας αντίληψη για την πραγματικότητα. Ακόμα σήμερα συνεχίζονται οι συζητήσεις από μερικούς κακομοίρηδες άσχετους -που η μόνη τους επαφή με τον όρο «κόμιξ» και τη συγκεκριμένη μορφή τέχνης είναι τα Μίκι Μάους- για το αν στην ταινία “300” υπήρχε ιστορική ακρίβεια!

Γίνεται λοιπόν η καταγγελία και σπεύδουν Γεωργιάδηδες, αστυνομίες, εισαγγελείς… για να αποδειχθεί τελικά ότι η Εύα Στεφανή ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ήθελε να είναι το καλλιτεχνικό της δρώμενο. Όχι το βίντεο με τον εθνικό ύμνο, αλλά η αστυνομική και δικαστική συνέχεια της ιστορίας. Υπάρχει μεγαλύτερο εικαστικό χάπενινγκ από το να δείξεις τη γύμνια μιας χώρας από «μέτρο» και «αναλογικότητα» σε τέτοια διάσταση; Ποιά εκφραστικά μέσα θα κατάφερναν να το αποτυπώσουν αυτό το κατάντημα;

Στην Ολλανδία τα γατόνια απέδειξαν με άλλου είδους χάπενινγκ για το πώς η προκλητικότητα ενός ριάλιτυ για νεφροπαθείς μπορεί να μετατραπεί σε ευαισθητοποίηση για δωρεά οργάνων. Ήταν μια καλοστημένη φάρσα.
Εδώ, στην περίπτωση της Στεφανή, μπορούμε να μιλάμε για γνήσιο έργο τέχνης γιατί το χάπενινγκ είναι πραγματικό, δεν είναι φάρσα. Και το έργο τέχνης εξυψώνεται μέσα από τον αυτόματη λειτουργία του που δείχνει ότι η φάρσα είναι αυτό που λέγεται «ελληνική κοινωνία».

Ελπίζω κάποιος να μας βιντεοσκοπεί!