Για τη σημερινή συγκέντρωση

Έγραψα μια απάντηση για τη σημερινή συγκέντρωση στο blog "Reason" αλλά επειδή μου βγήκε σεντονοειδής και επιθυμούσα να πάρω και θέση για το θέμα, παραθέτω κι εδώ ελαφρώς ανασυνταγμένη την άποψή μου. Αν και συμμερίζομαι τις θεμιτές αντιρρήσεις που καταγράφονται στο blog (η συγκέντρωση είναι ασύντακτη χωρίς συγκεκριμένα αιτήματα) ελπίζω πως κάποια κίνηση με τέτοια χαρακτηριστικά είναι πολλαπλά χρήσιμη.

Κατ' αρχήν θα δώσει ένα επιχείρημα στην κυβέρνηση (εάν αυτή θέλει να το χρησιμοποιήσει σε κάποιο τραπέζι διαπραγματεύσεων) για να αποφευχθούν οι πιο ανάλγητες αξιώσεις των δανειστών μας. Διότι κοινό μυστικό είναι πως στην Ελλάδα επιχειρείται να επιβληθούν πρωτοφανείς πρακτικές ερήμην των Ελλήνων (δίκαιες ή άδικες δεν έχει και τόση σημασία απο τη στιγμή που καμία απόφαση δεν περνάει απο κάποιου είδους "διαβούλευση").

Δεύτερον θα ασκηθεί ο κόσμος στο να εκδηλώνεται χωρίς κομματικά πανό και μικροκομματικές ατζέντες σκοπιμότητας. Δεν είναι λίγο αυτό στην ασφυκτική μεταπολιτευτική κομματοκρατία. Θα δοκιμαστούν επίσης τα αντανακλαστικά μιας αυτο-οργάνωσης στο να αρθρώνει επιχειρήματα και διαμαρτυρία που να μπορούν να εκφράσουν πολυσυλλεκτικό κοινό (όπως Ισπανία).

Αντιλαμβάνομαι πως η συστηματική εκδήλωση διαμαρτυριών (226 μέρες του 2010 στο κέντρο γινόταν κάποια πορεία ή διαδήλωση, δηλαδή σχεδόν κάθε εργάσιμη), έχει αδυνατίσει πάρα πολύ τη δυναμική μιας τέτοιας (ή κάθε) εκδήλωσης και διαδήλωσης. Αλλά κάποτε πρέπει να βρει στέγη και χώρο και ο ιδιωτικός (σιωπηλός πάντα) υπάλληλος που είναι στο "αμήν" και πασχίζει να παραμείνει εκτός κομματικών μαντριών. Που πασχίζει να ξεφωνίσει το "ξεσταύρι" του στους αδιάφορους και τελματωμένους εθνοπατέρες, εργατοπατέρες και πατερούληδες που τον τραβάνε απ το μανίκι.

Ξέρω πως λίγοι τέτοιοι θα βρίσκονται στη συγκέντρωση, ξέρω πως η σημερινή κινητοποίηση γίνεται απο το θιγμένο φιλότιμο μπροστά στη μεγαλειώδη διαμαρτυρία των Ισπανών που είχε και άριστα διατυπωμένα αιτήματα. Ξέρω πως οι τραμπούκοι προβοκάτορες κουκουλοφόροι και τα γνωστά αντιεξουσιαστικά γραφικά στοιχεία της λατρείας των μολότοφ, έχουν φροντίσει να φοβίσουν τον κόσμο και να ενοχοποιήσουν τις κινητοποιήσεις.

Αλλά το να στέκεσαι βουβός μπροστά σε ένα διεθνές σύστημα εξουσίας που φροντίζει να επιβάλει απάνθρωπους κανόνες κουκουλώνοντας και τις τεράστιες δικές του ευθύνες στη σημερινή κατάσταση, να έχεις να αντιμετωπίσεις σιωπηλός μια ανίκανη διαπραγματευτικά κυβέρνηση ανάξια ακόμα και να υπερβεί το ίδιο της το κομματικό κατεστημένο στέλνοντας το λογαριασμό στο αδύναμο κρίκο-πολιτη κι απ' την άλλη να πρέπει να επιχειρηματολογήσεις και εναντίον της διαμαρτυρίας, πάει πολύ.

Μια θετική πρωτοβουλία!

Ναι, έτσι συνήθως γίνεται.
Κάποιοι κουράζονται πρώτοι απο τη μιζέρια και το αρνητικό κλίμα και αποφασίζουν να φύγουν προς τα εμπρός.

Στο anaptyxi.wordpress.com θα βρείτε ένα τόπο διαλόγου που δημιούργησε ο Νίκος Αναγνώστου, όπου ο καθένας μπορεί να καταθέσει ιδέες και απόψεις για πράγματα που μπορούν να αποτελέσουν φρένο στη μιζέρια και την εσωστρέφια.

Κάντε μια βόλτα, αξίζει τον κόπο.

Η υπουργάρα, ο ΟΠΑΠ και μιά απεργία

Όπως ακριβώς τα είχαμε πει.
Οι πράκτορες του ΟΠΑΠ όταν είδαν ότι καταστρέφονται (και μαζί με αυτούς και ο ΟΠΑΠ αλλά και τα δημόσια έσοδα) από τις απίστευτες προχειρότητες του οικονομικού «επιτελείου» (θίασου δηλαδή), όχι μόνο κατέβηκαν σε απεργία αλλά έκαναν και κατάληψη στα μηχανογραφικά κέντρα της εταιρίας νεκρώνοντας τις συναλλαγές και επομένως και τα δημόσια έσοδα, κατακρημνίζοντας παράλληλά -ακόμα περισσότερο- και τη μετοχή της εταιρίας.

Κι εκεί που η υπουργάρα έλεγε σθεναρά «Όχι» ακόμα και στον πρόεδρο του ΟΠΑΠ, όταν είδε τον ξεσηκωμό και τα πρωτοσέλιδα έκανε την κουνέλα και κάλεσε (αυτός τώρα) τον ΟΠΑΠ και τους πράκτορες να καταθέσουν τις προτάσεις τους για να αλλάξει η ρύθμιση. Όταν ο επικεφαλής του ΟΠΑΠ είδε τον υπουργό και συνομίλησαν δηλαδή, τι ακριβώς επιχειρήματα χρησιμοποίησε που (απ’ ότι φαίνεται) ήταν πιο αδύναμα από τη δυναμική κινητοποίηση των πρακτόρων;

Και τώρα επανεξετάζεται ο νόμος! Τώρα!
Που πέρασε και από τη βουλή και ψηφίστηκε!

Χρήσιμο αυτό το περιστατικό για το πως λειτουργεί το γκουβέρνο, (που αποτελείται όπως πανηγυρικά αποδεικνύεται από άσχετους, ανεπάγγελτους σκιτζήδες. Που αποφασίζουν ερήμην των ενδιαφερομένων, που αγνοούν βασικά τεχνικά στοιχεία απο τα θέματα που υποτίθεται οτι ρυθμίζουν (άντε να εξηγήσεις στους κομματικούς καρεκλοκένταυρους που τρέφονται από ρουσφέτια και εξυπηρετήσεις τι σημαίνει φορολογία στα καθαρά κέρδη, να εξηγήσεις στοιχηματικές αποδόσεις και άλλα ψιλά γράμματα).

Είναι χρήσιμο αυτό το περιστατικό γιατί διαλύει και την τελευταία αυταπάτη που μπορεί να έχει κάποιος για το πως λειτουργεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία στης Ελλάδα.
Κανείς από όσους ψήφισαν και ενέκριναν δεν αφιέρωσε κάποιο ελάχιστο χρόνο για να ενημερωθεί τι ψηφίζει;

Και τώρα που θα γίνουν αλλαγές (και φυσικά θα ψηφιστούν κι αυτές) δεν θα είναι αυτό στην πράξη εξευτελισμός της βουλής και των ίδιων; Μιλάμε για τον ίδιο υπουργό που έδωσε κίνητρα για της αγορά των μεγάλου κυβισμού αυτοκινήτων (για να ξεστοκάρει ο φιλικός του αντιπρόσωπος εν μέσω κρίσης), για να έρθει μετά να χώσει τεκμήρια σε όσους μαλάκες την πάτησαν και αγόρασαν!

Κι αυτή η κουτοπονηριά φαίνεται να τους περνάει σε κάθε περίπτωση που ο κόσμος δεν αντιδρά όπως οι πράκτορες του ΟΠΑΠ.

Τη φωτογραφία τη βρήκα στο neolaia.gr

Το ανέκδοτο "Μποϋκοτάζ στα cafe"!

Ήταν θέμα χρόνου η ανεργία και η συνεπαγόμενη έλλειψη μετρητού να αγγίξει και το κοινό των καφέ.

Θέλουν να κάνουν λέει μποϋκοτάζ στις καφετέριες το Σάββατο. Δικαιολογημένο το κοινό των cafes που δεν ξέρει πως διοργανώνεται μια παρόμοια ενέργεια. Που δεν ξέρουν να τεκμηριώσουν μις παρόμοια τακτική.

Κάνουν μποϋκοτάζ για μια μέρα, ελπίζοντας ότι θα η διαμαρτυρία τους θα χαμηλώσει την τιμή του καφέ;

Μου θυμίζει την γραφική ενέργεια του ΙΝΚΑ που ήθελε να κάνει μποϋκοτάζ κάθε Πέμπτη (με τον ίδιο τζίρο στα ίδια προϊόντα, στα ίδια σουπερμάρκετ να γίνεται μια χαρά Τετάρτη ή Παρασκευή!!!).

Η ενέργεια λοιπόν αγαπητοί φίλοι είναι ατυχής για διάφορους λόγους.

Κυρίως επειδή η σύγκριση που επιχειρείται με άλλες χώρες είναι εσφαλμένη.

Είναι διαφορετικό να πίνεις ένα espresso «στο πόδι» όπως συνηθίζουν οι Ιταλοί ή οι Ισπανοί σαν ένα μικρό διάλλειμα στη μετακίνησή τους, πληρώνοντας το 1 ευρώ και είναι άλλο πράγμα να καταλαμβάνεις ένα τραπέζι (ή ένα χαριτωμένο «ντιζαινάτο» καναπέ στα πιο “lounge” στέκια) για κανένα δίωρο.

Η κατάληψη αυτή των τετραγωνικών μέτρων στις πλέον εμπορικές πιάτσες κοστίζει.

Αυτό λοιπόν που πληρώνεις στα καφέ δεν είναι η αξία του καφέ όπως ατσούμπαλα αναφέρει η «ανακοίνωση» αλλά το γεγονός ότι ο «αέρας» του μαγαζιού, το προσωπικό που σερβίρει και το ενοίκιο των τετραγωνικών που καταλαμβάνεις με απλωμένο το μπουφάν στη μια καρέκλα και τις εφημερίδες στην άλλη, είναι ακριβά. Ο ίδιος ο καφές είναι ένα μικρό μέρος στη διαμόρφωση της τιμής.

Προσέξτε: Δεν λέω ότι δεν υπάρχει ακρίβεια στα καφέ. Φυσικά και η τιμή του σερβιριζόμενου καφέ είναι πολύ ψηλή (ειδικά όσοι πίνετε το κατακάθι που λέγεται «φραπέ», πληρώνετε πανάκριβα, σε σχέση με τους καλούς καφέδες που ξέρει να πίνει με 1 ευρώ ο Ιταλός). Αλλά όταν επιβραβεύετε την ακρίβεια με το να γεμίζετε τα «lounge cafes», όταν σε κάθε γειτονιά και σε κάθε πλατεία βρίσκεις και τρία – τέσσερα παρόμοια μαγαζιά (συνήθως νεόπλουτης κιτς αισθητικής), δεν είναι σαφές ότι ανακαλύφθηκε η κότα που κάνει τα χρυσά αυγά;

Στην πλατεία Θεσσαλονίκης του Γέρακα (της ελάχιστης εμπορικής δραστηριότητας), έχουν εγκατασταθεί περί τα 6 ή 7 τέτοια cafes. Ο ιδιοκτήτης του ενός μάλιστα παρκάρει τη Ferrari του ακριβώς απέξω από το «μαγαζί». Όποτε περνάω, αυτό το μαγαζί – υπερπαραγωγή με τα ετερόκλητα στοιχεία και χρώματα, με μουσικό πρόγραμμα και λυγερόκορμες κοπέλες που σερβίρουν, είναι γεμάτο! Ποιος λοιπόν διαμόρφωσε την τάση αυτή; Το να μετατραπεί δηλαδή ο καφές από ένα απλό ρόφημα σε lifestyle statement;

Πρόσφατα (άντε να το ξαναπούμε άλλη μια φορά να το ξαναεμπεδώσουμε), διοργανώθηκε μποϋκοτάζ κατά της ΦΑΓΕ για το θέμα των τιμών της.Πήγε άπατο, παρά την έντονη προσπάθεια του ΚΕΠΚΑ. Κι εδώ μιλάμε για ένα προϊόν καθημερινής ανάγκης.

Σήμερα το γάλα υψηλής παστερίωσης (και χαμηλής διατροφικής αξίας) που παραμένει στα ψυγεία για δέκα περίπου ημέρες (και έχει επομένως μικρότερα έξοδα διακίνησης, σε αντίθεση με το φρέσκο που αποσύρεται αν δεν πουληθεί στο μισό χρόνο), πωλείται προς 1,40€ περίπου το λίτρο, όταν πριν μερικούς μήνες γινόταν αγώνας για να κατέβει κάτω από 1€ ΤΟ ΦΡΕΣΚΟ!

Αν λοιπόν απέτυχε τόσο θεαματικά η μείωση των τιμών στο γάλα, τι τύχη έχει το φραπόγαλο;

Να που μπορούμε!

Πριν από λίγο, έκανα μια βόλτα στο http://anadasosi.blogspot.com/ και διάβασα αυτά που αποφασίστηκαν στη συνάντηση που έγινε χθες στο Πεδίο του Άρεως.

100 περίπου άτομα, συναντήθηκαν, κατέληξαν σε θετικά επόμενα βήματα, πήραν τα πράγματα στα χέρια τους, αυτό-οργανώθηκαν και απέδειξαν ότι η ευαισθησία, το αίσθημα ευθύνης, ο όρος «ενεργός πολίτης» ξεπερνάει τον αγκυλωμένο κομματικό, ωφελιμιστικό ξύλινο λόγο.

Και διαδήλωση θα γίνει, και ευαισθητοποίηση θα γίνει και θα είναι και μαζική η κινητοποίηση και δε θα είναι καπελωμένη και θα αποδειχτεί αυτό που λέμε καιρό τώρα ότι δηλαδή οι έλληνες bloggers έχουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Το μαράζι ενός ανάλγητου σαρκοφάγου κράτους, το διαρκές γαμώτο μέσα στο οποίο καλούνται να ζήσουν και να μεγαλώσουν παιδιά.

Να λοιπόν μια περίπτωση που ξεπερνάει τους πολιτικούς που παραμένουν στα κανάλια κύμβαλα αλαλάζοντα, να τσακώνονται για ομόλογα, μίζες βολέματα σαν τις νοικοκυρές με τις ρόμπες που έχουν βγει στο σοκάκι για ξεκατίνιασμα, για να φωνάξουν η μία της «πομπές» της άλλης, για το ποιος έκλεψε τα περισσότερα!

Αυτές οι κινήσεις με αφορμή τη φωτιά της Πάρνηθας, δείχνουν το αδιέξοδο που αντιμετωπίζουμε στην διακυβέρνηση της χώρας, δείχνει ότι είναι καιρός να αφήσουμε πίσω μας τα κληρονομικά δικαιώματα τριών οικογενειών στην εξουσία, ότι είναι καιρός να φέρουμε τον ψηφοφόρο αντιμέτωπο με το φαύλο κύκλο της επιβράβευσης του «αμέσως επόμενου χειρότερου».

Εύχομαι να συνεχίσει αυτή η κινητοποίηση, να πάρει σάρκα και οστά, να μην αφεθεί να πελαγοδρομεί ανάμεσα σε πολλούς διαφορετικούς στόχους, να εκπληρώσει το βασικό ζητούμενο που είναι η ΑΦΥΠΝΙΣΗ, η υπενθύμιση του τι σημαίνει να διεκδικείς τη ΖΩΗ σου.

Τελικά η δημοκρατία παραείναι σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε στα κόμματα.