Ξέφυγαν πολύ απο το ρόλο τους οι τηλε-δημοσιογράφοι

Μου σηκώθηκε η τρίχα όταν άκουσα πριν λίγες μέρες τον Πρετεντέρη (και τη Τρέμη από κοντά), να εγκαλούν τους φύλακες και μάλιστα σε ανοίκειο ύφος, γιατί δεν πυροβόλησαν το ελικόπτερο.  

Δεν σηκώνει και πολύ συζήτηση το θέμα, νομίζω έχει εξαντληθεί, απαντήθηκε επιτόπου αφού όμως πρώτα ξεδιπλώθηκε σε όλο του το κλέος το ύφος του τιμητή των πάντων.

Από που όμως αντλούν όλο αυτό το ύφος (για να μη το πούμε διαφορετικά) οι παρουσιαστές και σχολιαστές των δελτίων ειδήσεων; Από που τόσος αέρας και αμετροέπεια;

 

(Ο τίτλος του βίντεο δεν είναι δικός μου)

Εδώ και καιρό τα δελτία είναι σχεδόν μονοθεματικά, γεμίζουν το χρόνο με αντιμαχόμενες ομιλούσες κεφαλές που δεν ανταλλάσσουν επιχειρήματα, που σπανίως συνομιλούν και συχνότατα κραυγάζουν. Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που βγήκαμε σοφότεροι ή πιο ενημερωμένοι παρακολουθώντας τα παράθυρα.

Αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει τους οργανωτές αυτών των «ειδήσεων». Αυτό που "μετράει" είναι να σταματήσει ο περίεργος να δει τον καυγά. Όσο πιο πολλοί περίεργοι φωνάζουν ακατανόητα, τόσο πιο πολλά τα νούμερα. Εντυπωσιασμός και ελάχιστη ουσία. Όπως και στο Star αλλά σε ένα άλλο περιβάλλον.

 

Ταυτόχρονα απαξιώνεται ο συμμετέχων στο παράθυρο, το επιχείρημά του εκμηδενίζεται, χάνεται στη φασαρία για να έρθει μετά ο μεγαλοσχήμων δημοσιογράφος-σχολιαστής και να καταθέσει την άποψή του (σε ήσυχο πλέον περιβάλλον, απαλλαγμένο απ’ τους ενοχλητικούς), παίρνοντας πλέον αυτός το παιχνίδι επάνω του.

Αντικείμενο της συνομιλίας από εκείνο το σημείο και μετά, δεν είναι πια ο πολιτικός ή οποιοσδήποτε άλλος άμεσα εμπλεκόμενος, δεν είναι η είδηση αυτή καθαυτή αλλά ο ίδιος ο παρουσιαστής που μετατρέπεται από «άνκορμαν» σε σχολιαστή, σε τιμητή, σε διαμορφωτή της κοινής γνώμης. Επιτυγχάνει εκεί που δεν μπόρεσε ο πολιτικός. Το γεγονός είναι τόσο σημαντικό όσο το κάνει το σχόλιο.

Οι παρουσιαστές των ειδήσεων δεν είναι πια οι δημοσιογράφοι που κάνουν ερωτήσεις περιμένοντας απαντήσεις. Οι όποιες ερωτήσεις γίνονται, σκοπό έχουν να ισχυροποιήσουν την δεδομένη στάση και άποψη του παρουσιαστή – λαϊκού δικαστή. Κατηγορούμε τώρα τους φύλακες που δεν πυροβόλησαν επειδή έγινε η απόδραση, θα ακούγαμε μύδρους και αναθέματα αν το ελικόπτερο είχε πέσει και είχε προκαλέσει και μερικούς θανάτους. Κορώνα - κερδίζω, γράμματα - χάνεις

 

Και γιατί πουλάει αυτή η συνταγή; Γιατί έχουμε πλέον επίσημα τηλεοπτική δημοκρατία! Στον Ευαγγελάτο, Τριανταφυλλόπουλο, Παπαδάκη και λοιπούς  ρυθμιστικούς παράγοντες θα καταφύγει ο πολίτης για να βρει λύση στο πρόβλημά του, για να ακουστεί απ την εξουσία. Γιατί η εξουσία έχει αναμμένη τηλεόραση και βλέπει ώστε να μετρά την εικόνα της, να προβλέπει την πτώση ή την άνοδό της στα γκάλοπ. Το πολιτικό κόστος εξαρτάται απ’ τη θεματολογία των καναλιών και το πως θα σχολιαστεί η επικαιρότητα από το τηλεοπτικό star system. Κι αυτό ακριβώς είναι που μετατρέπει τον παρουσιαστή ειδήσεων σε συλλογική συνείδηση.  

Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ όσο εμείς επιβραβεύουμε με θεαματικότητα την έτοιμη και προκάτ άποψη.

Καμπάνια κατά της τηλεόρασης σημερα!

Ξεκίνησε από ορισμένους συν-bloggers με προφανή σκοπό να ευαισθητοποιήσουν το κοινό της τηλεόρασης, να διεκδικήσουν «καλύτερη τηλεόραση», ότι κι αν αυτό σημαίνει.

(Εδώ το κείμενο - διακύρηξη)

Κι αν κάτι προδίδει αυτή η καλών προθέσεων κίνηση (που δυστυχώς δεν θα φέρει κανένα αποτέλεσμα), είναι η άγνοια της πρωτοβουλίας για το πως έχει στηθεί το εμπορικό σύστημα της τηλεόρασης (και εννοούμε την ιδιωτική).

Η τηλεόραση όμως (έτσι γενικά) είναι ένα πολύ σύνθετο πράγμα.

Την ίδια στιγμή που προβάλλει το απόλυτα κακοφτιαγμένο σήριαλ, την ώρα που προβάλει το απόλυτο κιτς προκειμένου να φέρει «νούμερα» απ’ την AGB και επομένως διαφήμιση, προβάλλονται τα (καθυστερημένα χρονικά μεν, άρτια δε) ρεπορτάζ του Τσίμα και του Παπαχελά για την υπόθεση της Κούνεβα. Λίγο πιο μετά απ’ τις βλακείες του Μικρούτσικου πιθανότατα θα μεταδοθεί ο υπέροχος «Εξάντας» του Αυγερόπουλου.
Ποια τηλεόραση λοιπόν να κλείσω;

Θεωρητικά η τηλεόραση (ειδικά η ιδιωτική), προσπαθεί να «μαζέψει» τηλεθεατές από διαφορετικές ομάδες πληθυσμού, από διαφορετικά κοινωνικό-οικονομικά στρώματα για να μπορεί ο διαφημιζόμενος να βρει κοινό για τη διαφήμισή του. Όσο πιο μαζικό είναι το πρόγραμμά της τόσο μεγαλύτερη η μάζα κοινών-στοχων.

Αντιπροσωπεύει όμως η σημερινή εικόνα την πραγματική σύνθεση του πληθυσμού;

Υπάρχουν αρκετές εκπομπές για το «σκεπτόμενο» μερίδιο τηλεθεατών; Όχι!

Κι αυτό γιατί οι μετρήσεις τηλεθέασης γίνονται με αδιαφανείς διαδικασίες από το μονοπώλιο της AGB. Η AGB εγκαθιστά μετρητές σε νοικοκυριά που μετρούν τι παρακολουθεί η οικογένεια. Το ζήτημα είναι οτι οι περισσότερες οικογένειες ανώτερης μόρφωσης αρνούνται να τοποθετήσουν μετρητές στους δέκτες τους. Αυτοί που απομένουν είναι όσοι δέχονται να «μετρηθούν» με αντάλλαγμα μια τοστιέρα(!) που προσφέρει η εταιρία για «επιβράβευση».

Μοιραία λοιπόν, αυτή η διαδικασία αλλοιώνει το δείγμα (όσο κι αν σκίζει τα ρούχα της η εταιρία ότι το δείγμα αντιπροσωπεύει τη σύνθεση του κοινού).Οι προτιμήσεις αυτού του στρεβλού δείγματος είναι που φτάνουν στα χέρια των αγωνιούντων για τα bonus τους διευθυντών προγράμματος, διαφήμισης, marketing των σταθμών.

Αν λοιπόν είναι να γίνει μια καμπάνια, μια πρωτοβουλία, ας γίνει προς τη σωστή κατεύθυνση, ας απευθυνθεί σε όσους έστησαν αυτό το μόρφωμα με τόσο ξεδιάντροπα φτηνούς εμπορικούς όρους σε δημόσιες συχνότητες.

Προσοχή όμως! Γιατί από την αγαθή πρόθεση, μέχρι το να φτάσουμε να υπαγορεύουμε στους άλλους το τι θα επιλέξουν και θα δουν (που για «εμάς» είναι το αντικειμενικά «πρέπον» η απόσταση είναι πολύ μικρή.

Τα ακριβά πίτουρα και το φτηνό αλεύρι της ΕΡΤ

Λίγο το ταξίδι στην Ελβετία, λίγο η «ραστώνη» (τρομερή λέξη) του τριημέρου… όσο να’ ναι, που μυαλό…
Ωραία η Ελβετία! Τα πάντα στη θέση τους, μελετημένα και καθαρά. Έρχεται το μάτι το ελληνικό το συνηθισμένο από τις χαοτικές παραστάσεις της δικής μας πραγματικότητας και παθαίνει ένα πολιτιστικό σοκ.
Αυτό που ζήλεψα όμως ήταν που οι κερατάδες απολαμβάνουν το Euro σε HD! Μάλιστα… Η ανάλυση 1080 σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια με τέτοια εικόνας που λες ότι δεν έχεις κανένα λόγο να πας στο γήπεδο.

Για όσους δεν βρήκαν εισιτήριο στα μικρής χωρητικότητας στάδια της Ελβετίας, δωρεάν ατμόσφαιρα γηπέδουσε ψηφιακές γιγαντοοθόνες.


(κι απ΄ότι είδατε ειδικά σ’ αυτό το Euro έχουμε ίσως μια από τις καλύτερες τηλεοπτικές καλύψεις που έχουν γίνει ποτέ. Αμέτρητες κάμερες που καλύπτουν κάθε φάση, γκριμάτσα, τα πάντα! Και οι τηλεσκηνοθέτες δίνουν ρέστα, σε κάθε ευκαιρία σου ρίχνουν σκηνές not to be missed. Τηλεοπτική κάλυψη για σεμινάριο.

Εδώ φυσικά αγοράσαμε επίπεδες τηλεοράσεις HD ready ή και Full HD οι πιο χουβαρντάδες αλλά βλέπουμε την ίδια εικόνα που βλέπουμε από τότε που η ΕΡΤ γύρισε από το Secam του θείου Καραμανλή στο PAL!
Άλλες επιλογές για HD εικόνα; Να δεις παλιές και χιλιοπαιγμένες ταινίες σε Blue ray ή να κατεβάσεις υλικό σε υψηλή ανάλυση από το «γρήγορο» ADSL του 1Mbps (θα χρειαστείς ένα 24ωρο).
Παρεμπιπτόντως, μιλάμε για ακρίβεια σε όλα εκτός από τα ηλεκτρονικά είδη που πάνω-κάτω έχουν ίδια τιμή σε όλη την Ευρώπη. Να όμως που όταν αγοράζεις ένα προϊόν του οποίου οι δυνατότητες είναι άχρηστες στη χώρα σου, τότε είσαι ακριβός ΚΑΙ σ’ αυτά τα είδη. Πληρώνουμε δηλαδή λεφτά για δυνατότητες που δεν θα χρησιμοποιήσουμε (και που δεν ξέρουμε πότε θα…).

Στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες (και στη Σκανδιναβία και φυσικά στην Ελβετία) οι τηλεοπτικοί σταθμοί έχουν ήδη γίνει ψηφιακοί, έχουν εγκαταλείψει την αναλογική αναμετάδοση σε χρόνο DT. Και όταν μιλάμε για την Ελβετία, μιλάμε για μια χώρα 7,5 εκ. κατοίκων με τέσσερις (άντε τρεις) επίσημες γλώσσες, άρα για ένα πολυδιασπασμένο τηλεοπτικό τοπίο με αδύναμες οικονομίες κλίμακας και άρα με ασύμφορες επενδύσεις και πολύ ακριβή διαφήμιση.
Εδώ η καλή μας και επιδοτούμενη -ας μη το ξεχνάμε- ΕΡΤ έφτιαξε τρία κανάλια (σαν άλλοθι προφανώς, με πρόγραμμα που δεν βλέπεται) και τα ξέχασε. Μάλιστα οι εκπομπές των καναλιών αυτών τις περισσότερες φορές δεν είναι καν προσαρμοσμένες σε πλαίσιο 16:9. Από τότε που άρχισαν την μετάδοση του πρόγράμματος αυτά τα 3 ψηφιακά κανάλια ουδείς ξανασχολήθηκε μαζί τους, ουδείς φρόντισε να τα αναβαθμίσει (ακόμα και η δημοσίευση του προγράμματος είναι εξαφανισμένο απο τα περισσότερα έντυπα) και τίποτε δεν δείχνει οτι είναι μια μεταβατική κατάσταση.

Ξόδεψε όμως η ΕΡΤ (ο πρόεδρος;), 1,2 εκ. ευρώ (απ' ότι διαβάζω), για να ανανεώσει τους λογότυπους των καναλιών της (με τα ίδια χρήματα πρέπει να στήνεται ένας νέος τηλεοπτικός σταθμός!) και έκανε και μια πανάκριβη διαφημιστική καμπάνια με τίτλο «θα τα δεις όλα…» που δεν κατάλαβα ακόμα τι ακριβώς διαφημίζει εκτός από την αλλαγή των πολύ ακριβών λογοτύπων, ανατρέποντας κιόλας τη βασική αρχή του marketing που λέει οτι πρώτα πρέπει να έχεις ΠΡΟΪΟΝ και μετά να το διαφημίσεις.

Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή οδηγία μέχρι το 2012 όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί θα πρέπει να περάσουν σε ψηφιακή αναμετάδοση. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι και μέχρι τότε θα έχει τηρηθεί αυτή η προϋπόθεση. Το πιο πιθανό είναι πως όχι μόνο θα εξαντλήσουμε και αυτό το χρονικό όριο.

Ποιος είναι όμως ο λόγος; Είναι ότι τα κανάλια προσπαθούν να αποφύγουν την επένδυση που απαιτείται; Ή μήπως είναι ότι προσπαθούν να αποφύγουν να βάλουν σε νέα «δοκιμασία» το γερασμένο και τεχνοφοβικό κοινό που αποτελεί και το ακροατήριό τους;

Έχω μια ελαφρά υποψία ότι ισχύει το δεύτερο αφού το μοντέλο προγράμματος που ακολουθείται σχεδόν καθολικά είναι κομμένο και ραμμένο στις προδιαγραφές ενός γερασμένου κοινού που δεν έχει τίποτε καλύτερο να κάνει με τον διαθέσιμο χρόνο του.

Για τον κύριο Λάκη Λαζόπουλο

Αυτή τη χρονιά η εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου «σπάει ταμεία».

Ο χώρος του live είναι γεμάτος κόσμο και ο ίδιος ντοπάρεται κανονικά με την πολυπληθή παρουσία και τις αντιδράσεις του κοινού.

Την βλέπω συστηματικά την εκπομπή του. Γιατί κατ’ αρχήν είναι ένας καλός κωμικός, ένας καλός σατυρικός καλλιτέχνης. Ξέρει την τέχνη της ατάκας, κατέχει τη λεπτή ισορροπία του timing που είναι βασική στην κωμωδία, έχει πολιτικό ένστικτο.

Αλλά δυστυχώς έχει και συγκεκριμένη άποψη που θεωρεί οτι πρέπει να την καταθέσει. Όταν λοιπόν η διακήρυξη, το μανιφέστο, οι πολιτικές πεποιθήσεις έχουν μεγαλύτερη προτεραιότητα, όταν δεν μπορεί να κάνει χιούμορ και με την ίδια την άποψή του, με τις ίδιες τις πεποιθήσεις του που αντιμετωπίζει ως ιερές αγελάδες (βλέπε και περίπτωση «γελοιογράφου» Στάθη) το γέλιο μοιραία θα πρέπει να προέλθει από αλλού.

Από που όμως;
Ειλικρινά μερικές φορές ενοχλούμαι ιδιαίτερα όταν καταφεύγει σε σκατολογικές ατάκες για να εκβιάσει το γέλιο (χεσίματα και κλανιές είναι η εύκολη λύση), μένω αδιάφορος όταν χρησιμοποιούνται βιντεάκια από το Youtube (αφού προφανώς η πλειοψηφία του κοινού δεν διαθέτει πρόσβαση στο Internet).

Και με ενοχλούν αυτές οι ευκολίες γιατί τον θεωρώ ιδιαίτερα εύστροφο και χιουμορίστα, πιστεύω οτι θα μπορούσε να διπλασιάσει το χρόνο των σταυρικών σχολίων αν έκανε την ίδια δριμεία κριτική σάτιρα προς όλες τις κατευθύνσεις.

Αλλά όχι...
Η σάτιρά του είναι πολωμένη, άγεται και φέρεται από τις προσωπικές του συμπάθειες και αντιπάθειες. Για παράδειγμα ποτέ δε θα κοροϊδέψει, δεν θα σατιρίσει τη Λιάνα Κανέλλη και το ΚΚΕ.

Αυτό ακριβώς τον εμποδίζει από το να είναι ένας «καθώς πρέπει» σατιρικός. Η έλλειψη της ικανότητας να τα βάλει ακόμα και με τις προσωπικές του συμπάθειες, να δει τα ελαττώματα και τα κουσούρια τους. Σε τελική ανάλυση η ικανότητά του να αυτοσαρκάζεται.

Η ρητορική του είναι «εγώ λεω αυτά που λεει ο κόσμος», «εγώ είμαι ο κόσμος», «ένας από εσάς», ή η κορώνα «εγώ στο λέω!». Και σε πολλές περιπτώσεις έχει δίκιο γιατί τα λεει χύμα και έξω από τα δόντια εκτός από τις περιπτώσεις που τα σφιγμένα δόντια τον εμποδίζουν να το κάνει.

Σφιγμένα δόντια έχει όταν γενικώς η νεολαία «έχει δίκιο», η αριστερά «έχει δίκιο». Όχι, δεν έχουν πάντα δίκιο, η κριτική ή η σάτιρα όμως και σ’ αυτές τις περιπτώσεις λείπει, για να μη δυσαρεστηθεί το «target group». Και οι προσωπικές του αντιλήψεις...

Άλλωστε ο γύφτος του Αλ τσαντίρι που υποτίθεται οτι θα τα έψελνε σε όλους, σιγά -σιγά έφυγε (δεν θα τον άφηνε να του πάρει τόση δημοτικότητα) και έμεινε ο Λάκης που τώρα πιστώνεται όλη την τηλεθέαση και που (ως Λάκης) δεν χρειάζεται να τηρεί ίσες αποστάσεις.

Με ενοχλεί επίσης το οτι αυτός ο λαϊκός καλλιτέχνης είναι τόσο «λαϊκός» που συμμετέχει στην ίδια φτηνή TV που ο ίδιος καταδικάζει μέσα από τα τηλεοπτικά αποσπάσματα των πρωινάδικων και των κουτσομπολίστικων εκπομπών.

Λατρεύει να συμμετέχει σ’ αυτό τον καυγά υστερικών νοικοκυρών σε γειτονιά του 60, να κατακεραυνώνει τη Ρούλα με τον αλβανό της, τον Κούγια τον Καρβέλα, τη Ντενίση, λατρεύει να κυλιέται στην ίδια λάσπη που φαίνεται να χλευάζει.

Γιατί ξέρει οτι αυτά ακριβώς τα αποσπάσματα θα παίξουν ξανά και ξανά την επόμενη μέρα στα κανάλια, θα κληθούν να σχολιάσουν όλοι αυτοί οι γραφικοί που μόνο αν μείνουμε άρρωστοι στο σπίτι θα αντιληφθούμε οτι υπάρχουν. Κι όμως τους προβάλει σαν να μας αφορούν όλους γιατί ξέρει πως αυτά είναι που θα ανεβάσουν την τόσο καταδικασμένη από τον ίδιο τηλεθέαση, αυτά που τον κάνουν πιο «λαϊκό» από οτι η θεατρική του καριέρα, τον κάνουν να έχει «πλάκα» αντί για tongue in cheek χιούμορ.

Παρόλα αυτά παραμένει μακράν η πιο ενδιαφέρουσα τηλεοπτική περσόνα της χειμαζόμενης ελληνικής τηλεόρασης και η εκπομπή του -παρόλο τον απίστευτο λαικισμο της- φτάνει να πει και πράγματα που κανείς δεν τολμά να αρθρώσει τηλεοπτικά όπως τότε με τα "πράσινα παπούτσια".

Και αυτό μερικές φορές γίνεται πιο σημαντικό απο όλα τα άλλα...

Εθελοντισμέ πες "αλέυρι", η Κανέλλη σε γυρεύει...

Έβλεπα χθες τη Λιάνα Κανέλλη στην εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου και πραγματικά έμεινα έκπληκτος από τον τρόπο που απαξίωσε την τεράστια προσφορά των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα».

Η προσωπική της αντιπάθεια προς τον ιδρυτή της οργάνωσης Μπερνάρ Κουσνέρ, την οδήγησε να κάνει απαξιωτικά σχόλια όχι μόνο για την οργάνωση ακόμα και για τον ίδιο τον εθελοντισμό!

Κατά την κυρία Κανέλλη, το γεγονός ότι ο Κουσνέρ έγινε υπουργός του Σαρκοζί, είναι αρκετό για να καταδικάσει το ανθρωπιστικό έργο εκατοντάδων -αν όχι χιλιάδων- γιατρών σε περιοχές του πλανήτη που μαστίζονται από πείνα και αρρώστιες.

Διότι σ' αυτό το συμπέρασμα καταλήγει κάποιος όταν ακούει αυτό το προφορικό συνονθύλευμα που καταριέται Κουσνέρ και εθελοντισμό ΜΑΖΙ!

Χαρακτηριστικό των ανθρώπων που η παγιωμένη / κατοχυρωμένη (βλέπε μονολιθική / μονοδιάστατη) αίσθηση της πραγματικότητας του οδηγεί σε περίεργες (για να μην πω «φασίζουσες») αντιλήψεις για τη ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ (που οδηγεί στην απόλυτη ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΑ).

Αμ κυρία μου «αν δεν ταιριάζατε, δεν θα συμπεθεριάζατε» που έλεγε και ο Ζήκος…

Να που χρειάζεται και η TV στο σπίτι

Ο Γιώργος Αυγερόπουλος και η εκπομπή του «Εξάντα» του για τη Νιγηρία και τα πετρέλαια βραβεύτηκε στο Παλέρμο στις 5 Ιουνίου (καλύτερη ταινία).
Μπράβο ρε Γιώργο! Κάνε τέτοιες δουλειές κι ας σου τις παραγγέλνουν σαν «ένα τέτοιο κάθε μήνα» όπως χαρακτηριστικά του είχαν πει ο Μαλέλης και ο Τσοτσορός.

Μια από τις δουλειές που μας κάνουν να μη μετανιώνουμε για το ότι έχουμε τηλεοπτική συσκευή στο σπίτι.

Αμνιοκέντηση - Πάνια : 0 -1

Το να γελάσεις κάποια στιγμή με ένα κακόγουστο καλαμπούρι είναι ανθρώπινο και αυτόματο.
Όταν όμως το καλαμπούρι επαναλαμβάνεται, κι εσύ είσαι ακόμα μπροστά στην οθόνη να γελάς, να διασκεδάζεις με καθυστερημένους ή λειψούς κακομοίρηδες που εμφανίζονται σαν εκθέματα σε freak show πρέπει να αρχίζεις να αναρωτιέσαι για τη δική σου ψυχική υγεία.

Ο πανέξυπνος έμπορας καλά κάνει βέβαια, αυτό έχει αυτό πουλάει, μέχρι που μπορεί και να ντύσει με ένα κάποιο ιδεολόγημα αυτό το προϊόν του. Μπορεί δηλασή να μιλήσει για "γνήσιους λαικούς τύπους" και λοιπές αηδίες. Αλλά η αλήθεια είναι οτι όταν κάποιος δεν είναι ικανός να δημιουργήσει, να παράγει νέες ιδέες, φτάνει εκεί που οι άλλοι δεν πάνε γιατί εμποδίζονται απο ηθικούς φραγμούς.
Φτάσαμε λοιπόν να διασκεδάζουμε με τους τρελλούς του χωριού.

Αλλά πόσες επιτέλους εκπομπές μπορεί να γεμίσει αυτό το πράμα;
Πόσο μόδα μπορεί να γίνει αυτή η κατάντια από τις εκπομπές που επαναλαμβάνουν την κάθε μαλακία που θα αλιευθεί από την τηλεόραση; Από τα «Όλα» και τα «Τιβιτικγλόν» και τα Star.

Κι όμως, τα πάντα αλέθονται στην ιδιωτική κερδοσκοπική τηλεόραση που έχει βολευτεί με τα έσοδα των διαφημίσεων που με τη σειρά τους πασχίζουν να πουλήσουν τα τζοβαϊρικά τους σ’ εσένα που κάθεσαι και χασκογελάς με την κακομοιριά των νεόκοπων αστεριών (με τον "αυτοσαρκασμό" που όμως τους έχει υποβληθεί) και περιμένεις να δικαιωθούν οι δύο χαμένες ώρες από τη ζωή σου.

Έχετε δει τους πιτσιρικάδες που παραληρούν στην εκπομπή της Πάνια; Φαίνεται στο βλέμμα τους ότι το IQ τους είναι με το ζόρι ένα κλίκ πάνω απο αυτό του ινδάλματος με το οποίο "κάνουν πλάκα". Μας κατέκλυσε το τηλεοπτικό φαστ-φουντ και όσοι δεν πρόλαβαν να κλείσουν το δέκτη τους μετατρέπονται σε εγκεφαλικά παχύσαρκους.



Έτσι λοιπόν οι υπεύθυνοι προγράμματος, πουλάνε αυτό που πιστεύουν ότι είμαστε ικανοί να κατανοήσουμε. Θεωρεί ότι εμείς θα γελάσουμε με τον κάθε Κατέλη περισσότερο από ότι με το Life Of Brian των Monty Pythons.


Δεν είναι δουλειά της ιδιωτικής τηλεόρασης η αναβάθμιση της δικής μας αντιληπτικής ικανότητας. Ή μάλλον δεν είναι δουλειά που να φέρνει λεφτά. Αν τα έφερνε θα το έκαναν, να μην έχετε καμία αμφιβολία. Για κάποιο λόγο, αυτοί που αποφασίζουν για το πού θα τοποθετήσουν τη διαφήμισή τους αξιολογούν τα νούμερα, τις θεαματικότητες και όχι το περιεχόμενο ή το ποιοτικό περιβάλλον. Γιατί οι τηλεθεατές που απορρίπτουν τη φτήνια, συνήθως δεν θεωρούνται κρίσιμη αγοραστική μάζα για τις περισσότερες κατηγορίες προιόντων. Γιατί προφανώς «είναι σκεπτόμενοι» (που μάλλον σε απλοϊκή μετάφραση σημαίνει ότι δεν τσιμπάνε). Και συρρέουν οι διαφημίσεις, σα σκατόμυγες σε βόθρο.

Και όσο επιβραβεύεται με έσοδα η φτήνια, τόσο περισσότεροι είναι πρόθυμοι να ακολουθήσουν το μοντέλο. Τόσο τα κανάλια, οι δισκογραφικές εταιρίες, αναζητούν τη δική τους Πάνια, το δικό τους Παρασκευά.
Έχετε συνειδητοποιήσει ότι αυτό που μας κάνει και γελάμε, είναι πωλήσεις πακέτων CD με τιμολόγια logistics και ringtones; Τζίρος τρελλός!

Και τέλος, δεν ξερω αν είναι κριτήριο αλλά δεν μπόρεσα να σκεφτώ μια πολιτισμένη χώρα όπου θα μπορύσε να επαναληφθεί αυτό το "τηλεοπτικό φαινόμενο".

Τηλεόραση με αισθητική λαϊκής αγοράς

Το πρωί πριν φύγω για το γραφείο έβαλα το χαζοκούτι να δω τι παίζει και έπεσα πάνω στον Παπαδάκη που χαριεντιζόμενος με τον μέγιστο αστέρα της πολιτικής Γιακουμάτο, σάρκαζε τα «κανάλια που χτες το βράδυ ασχολήθηκαν ώρες ολόκληρες με τις Γαλλικές εκλογές και οι θεαματικότητες κάνανε βουτιά».
Γνήσιο τέκνο της -μέχρι ξεφτίλας- λαϊκής τηλεόρασης ο Παπαδάκης μιλάει χαιρέκακα σαν κακιασμένη γειτόνισσα για θεαματικότητες αδυνατώντας να καταλάβει ότι μερικές φορές η τηλεόραση μπορεί και να μην είναι θύμα της ανάγκης της για τηλεθέαση αλλά να πρέπει στ’ αλήθεια να ενημερώσει. Να ενημερώσει για το τι φέρνει το αύριο σε μια από τις μεγαλύτερες χώρες της Ευρώπης που συμπτωματικά είναι και το μισό του διευθυντηρίου της ΕΕ και άρα εξαρτώνται πολλά από το όποιο αποτέλεσμα και στη χώρα μας.
Ναι τα κανάλια δεν κάνανε νούμερα οπότε αποκλείεται να τους κάνει πρόταση η Gilli Diet για διαφημιστικό spot.
Πώς να τα καταλάβει αυτά ένας από τους δημιουργούς της μόνιμης ιδιωτεύουσας ομφαλοσκόπησης (ένας που έκλασε στην Ελλάδα, είναι σημαντικότερη είδηση από δεκάδες νεκρούς στο Ιράκ), ένας από αυτούς που συντηρούν την αισθητική της λαϊκής αγοράς στην τηλεόραση;
Να τα διαβάσει αυτά στο διαδίκτυο; Ακόμα και γι αυτό κάποιος χρειάζεται να του ανοίξει τον υπολογιστή.