Το πολιτικό μας σύστημα πιάστηκε αδιάβαστο.

Σε περίπτωση που σας διαφεύγει το πως ασκείται σήμερα η πολιτική έρχεται ο Μιχαλης να σας το θυμήσει. 


Όχι δεν έχει γίνει κανένα λάθος και δε λέει κανένα ψέμμα. Ούτε τα νομοσχέδια και οι τροπολογιες που ψηφίζονται στη βουλή διαβάζονται. Οι ψηφοφορίες γίνονται στο όνομα της κομματικής πειθαρχίας, όποιος δεν συντάσσεται μπαίνει στο στόχαστρο, τη δε συγκεκριμένη χρονική περίοδο στο ΠΑΣΟΚ διαγράφονταν. Και δεν είναι μόνο ο Χρυσοχοίδης που δε διάβασε το μνημόνιο. Το ίδιο δήλωνε το προηγούμενο βράδυ και η Λούκα Κατσέλλη.


Το μνημόνιο ε; Όχι ένα "terms and conditions" απ αυτά που προσπερνάμε με ένα απλό "Accept" χωρίς να τα διαβάσουμε ποτέ, γιατί αφορά μόνο εμάς και μια πληρωμή ενός μικροποσού. Αλλά μια βαριά συμφωνία που υποθήκευε το μέλλον της χώρας, τις εξελίξεις στην οικονομία, το επίπεδο ζωής, τις ίδιες τις ζωές των Ελλήνων. 


Κι όμως! 

"Κυρία ημουν απασχολημένος. Πολεμούσα το έγκλημα. "

Η πολιτική εδώ πιά ασκείται με αυτούς ακριβώς τους όρους. Και σε περίπτωση που και το τελευταίο κομματόσκυλο δεν το έχει αντιληφθεί, αυτές οι κυνικές δηλώσεις υποκρύπτουν το απόλυτο τέλος της πολιτικής, αυτό που οδήγησε μια ανάπηρη και ανίκανη πολιτικά κυβέρνηση του Πασόκ να παραδοθεί την τελευταία στιγμή και με δεμένα χέρια πόδια και άδεια ταμεία στους δανειστές. 


Το τέλος της πολιτικής είχε επέλθει απο τη σιγμή που ο δικομματισμός ανίκανος να αντιπαλέψει τον ίδιο του εαυτό που μέσα σε λίγα χρόναι διπλασίασε το ήδη φουσκωμένο δημόσιο, αρνήθηκε να κάνει τομές, να κόψει τα δικά του αγαπημένα καρκινώματα (π.χ.) που το φόρτωναν με ελλείματα και χρέη, που το περίφημο "πολιτικό κόστος" οδηγούσε σε μη-ενέργειες, σε πλήρη απραξία. 


Φυσικό λοιπόν δεν είναι να είμαστε σήμερα όμηροι όσων δεν έχουν καμία ευθύνη για τη ζωή του έλληνα πολίτη; Πόσο πιο καθαρά δηλαδή έπρεπε να το πει ο Σαρκοζί από τότε που έλεγε "δεν είμαστε εμείς οι εκλεγμένοι ηγέτες που έχουν την ευθύνη για την Ελλάδα"; (ή κάπως έτσι).


Και τώρα λοιπόν που είδαμε πως διοικούν και πως (δεν) πράττουν οι εκλεγμένοι αυτού του τόπου, ας το πάρουμε απόφαση. το πολιτικό μας σύστημα έχει χρεοκοπήσει, ας το προσπεράσουμε, ας δούμε την επόμενη μέρα, ας στήσουμε το νέο πλαίσιο που θα ενθαρρύνει την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού που θα λέει πλέον αλήθειες όσο οδυνηρές κι αν είναι. 


Ας βρούμε πολιτικό προσωπικό που να εχει τη γενναιότητα να πάρει αποφάσεις με γνώμονα το γενικό καλό, να μπορεί να στηρίξει αποφάσεις και να μη φοβάται να χάσει εκλογές γιατί δε θα κινδυνεύει το πολιτικό ή επαγγελματικό του μέλλον.


Κι ας αλλάξουμε το πλαίσιο λειτουργίας της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας που φροντίσαμε να είναι τόσο κακό που να φαίνεται πολύ μικρή απώλεια σε όσους επαγγέλλονται "φωτισμένους πατερούληδες".

Ο υπουργός-πρίγκηψ, οι Ρώσοι και μια συλλογή ζωγραφικής

Μια που σήμερα ήρθε στη δημοσιότητα η υπόθεση Γερουλάνου και του υπηρεσιακού του τηλεφώνου και είχε την τιμητική του στις τουιτεροκουβέντες, να πούμε και κάτι ακόμα για τον υπουργό.


Η ακόλουθη ιστορία είναι 100% αληθινή.


Πριν απο λίγο καιρό έφτασε στην πόρτα του υπουργείου του, το ενδιαφέρον Ρώσων (συγκεκριμένα του διευθυντή του BBC Ρωσίας) να αγοράσουν απο το ελληνικό δημόσιο την περίφημη συλλογή Κωστάκη με έργα Ρώσων πρωτοπόρων ζωγράφων.

Η συλλογή αγοράστηκε το 2000 απο τον τότε ΥΠΠΟ Ευάγγελο Βενιζέλο ο οποίος ως καλός σαλονικιός παράγων, έστειλε τη συλλογή στη Μονή Λαζαριστών της Θεσσαλονίκης, ιδρύοντας παράλληλα και ένα "Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης" που απασχολεί περί τους τριάντα εργαζόμενους(!) κάνοντας γύρω στα 3 εισητήρια ημερησίως(!).


Οι Ρώσοι που προσπαθούσαν για πολύ καιρό να μιλήσουν για το θέμα αυτό με τον υπουργό Γερουλάνο έτρωγαν μονίμως πόρτα απο τον σύμβουλο επικοινωνίας του και δεν δόθηκε μέχρι τώρα η ευκαιρία ούτε καν να μάθουμε για το τι ποσό προσφέρεται για την απόκτηση της συλλογής.


Να υπενθυμίσουμε εδω πως στη Ρωσία βρίσκεται ήδη η μισή συλλογή καθώς ήταν μια απαραίτητη προυπόθεση για την έξοδο απο τη χώρα της άλλης μισής αλλά και των κλήρονόμων της.
Η Ρωσία τώρα επιθυμεί να χτίσει ένα μεγάλο και πολυτελές μουσείο για να φλοξενήσει πλέον ενιαία τη συλλογή καθώς την αντιμετωπίζουν ως μέρος της πρόσφατης πολιτιστικής ιστορίας τους. 
(Σας θυμίζει κάτι μάρμαρα η υπόθεση;)    


Φυσικά είναι μεγάλο απόκτημα για το ελληνικό δημόσιο και τους εν Ελλάδι φιλότεχνους η κατοχή αυτής της συλλογής αλλά μέρες που είναι, θα είχε ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον να μάθουμε τα εξής:


-Ποιά θα ήταν η προσφερόμενη τιμή απο τους Ρώσους για τη συλλογή; Τι ποσό θα ερχόταν στα κρατικά ταμεία σ' αυτή την περίοδο κρίσης;


-Ποιό είναι το παθητικό, το κόστος της λειτουργία του μουσείου που φιλοξενεί σήμερα τη συλλογή; Πόσο μας στοιχίζει;


-Ποιά είναι η δική μας θέση απέναντι στο αίτημα των Ρώσων τη σιτγμή που κι εμείς έχουμε βάλει ένα παρόμοιο αίτημα για τα μάρμαρα του Παρθενώνα; (δε συγκρίνω φυσικά τις δύο υποθέσεις, καθώς η μία είναι νόμιμη κατοχή και η δεύτερη κανονική λεηλασία, αλλά η επιθυμία μιας χώρας να διαθέτει στο έδαφός της τα κομμάτια της ιστορίας της είναι ένα θεμιτό αίτημα).


και τέλος:

-πόσο δικαιολογείται το πείσμα του πρίγκιπος-υπουργού που ούτε καν καταδέχεται να συναντήσει κάποιον απο τους ενδιαφερόμενους για "ακρόαση";
  

Ανικανότητα ή φόβος;

Γράφω ενώ στο προεδρικό μέγαρο συναντώνται οι αρχηγοί των κομμάτων. Για να αναλάβουν τις ευθύνες τους για το μέλλον της χώρας.

Μάλιστα. Αλλά ποιές ευθύνες;

Την ευθύνη της απλής ανικανότητάς τους; Τη γνωρίζουν άραγε;

Τη βαριά ευθύνη της εσκεμμένης απραξίας για να καρπωθούν την αποτυχία του αντιπάλου τζογάροντας πάνω απο το πτώμα της χώρας;

Της εύκολης λεηλασίας που απαιτούν οι δανειστές;

Τι σκατά φταίει επιτέλους που μια κυβέρνηση που ήταν η τελευταία εφεδρεία γκρεμίζεται απο μόνη της σας πύργος απο τραπουλόχαρτα; Τι φταίει που δεν μπορεί να παρθεί η παραμικρή απόφαση, που δε συμβαίνει απολύτως τίποτα απο αυτά που θα μπορούσαν ή που θα έπρεπε να γίνουν;

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους είναι η αιτία που τόσο καιρό τώρα δεν έχει γίνει το παραμικρό για να αξιοποιηθούν τα περίφημα "Ολυμπιακά ακίνητα"; Θυμηθείτε οτι τα πρώην στελέχη του οργανισμού έπαιρναν ακριβοπληρωμένες θέσεις τη μία μετά την άλλη ως "πετυχημένα". Τόσο πετυχημένα τα στελέχη που σήμερα δεν ξέρουμε τι να κάνουμε τα πανάκριβα κουφάρια που ρημάζουν και λεηλατούνται.

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους που τόσο καιρό τώρα η κυβέρνηση αδυνατεί να ιδιωτικοποιήσει, να χαρίσει, να κάνει κάτι, οτιδήποτε με τον ΟΔΙΕ έστω που "μπαίνει μέσα" μερικά εκατομμύρια ευρώ κάθε μήνα; Ούτε κοινή ωφέλεια, ούτε ζωτικό κοινωνικό αγαθό είναι, όπως το νερό ή το ρεύμα, κι όμως ακόμα κι αυτό είναι αδύνατον να διεκπεραιωθεί.

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους το να προχωρήσουν οι παραγγελίες του υλικού για να γίνουν οι προεκτάσεις του Μετρό, να γίνει η συντήρηση των φαναριών; Αν η αμαρτωλή Ζίμενς είναι η αιτία που ο Ρέππας τρέμει να υπογράψει μπας και κατηγορηθεί, ας επιβάλλουν επιτέλους ένα γενναίο πρόστιμο όπως έκαναν και οι άλλοι κουτόφραγκοι κι ας προχωρήσουν να τελειώνουμε επιτέλους!

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους (ή μήπως είναι "πολλά τα λεφτά") που δεν προχωράνε ηλεκτρονικές συνταγογραφήσεις, μηχανογράφηση οργανισμών κι όλες οι άλλες απαραίτητες ενέργειες που θα επιτρέψουν την παρακολούθηση και το φρένο στις κλεψιές;

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους να αντιμετωπιστούν οι εργατοπατέρες που εκβιάζουν ολόκληρη την κοινωνία (σήμερα οι ΟΤΕτζήδες έκλεισαν την Κηφισίας επειδή πουλιέται άλλο ένα 10% του οργανισμού που ήδη διοικείται από τους Γερμανούς!). Η τρέλα των εκβιασμών έχει ξεπεράσει τις ταινίες του Θου Βου σε τέτοιο σημείο που για να γίνουν τελικά τα δρομολόγια από Κόρινθο των πλοίων που είχαν μπλοκάρει, υπάρχουν πληρώματα 40 ατόμων σε πλοία που χρειάζονται 8 άτομα!

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους που αδυνατούν να κάνουν την αναθεώρηση ή οτιδήποτε άλλο που θα καταργήσει την ασυλία, την ασυδοσία και τον παράνομο πλουτισμό των επαγγελματιών λωποδυτών της πολιτικής; Πότε θα δούμε να δημεύεται μια περιουσία φτιαγμένη απο μίζες και μαύρο κομματικό χρήμα;

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους να καθαρίσουν το τοπίο από τους εκβιαστές εκδότες που ξεκινάνε κανονικό επικοινωνιακό πόλεμο κάθε φορά που μια απόφαση δε τους επιμοιράζει και τα κουκούτσια του καρπουζιού; Ως πότε θα χαράσουν πολιτική οι αυθάδεις άνκορμεν και σχολιαστές και οι θρασύτατοι νεόκοποι "εκδότες" που θα έπρεπε απο καιρό να βλέπουν μόνο τον τοίχο του κελιού τους;

Ανικανότητα ή φόβος πολιτικού κόστους που οι ηγεσίες διακομματικά αδυνατούν να βρουν τα σημεία στα οποία συμφωνούν και να πράξουν άμεσα όσα μπορούν και πρέπει να γίνουν και να αντιμετωπίσουν σε δεύτερο χρόνο -με κάποιο πλειοψηφικό τρόπο ίσως- τα σημεία στα οποία διαφωνούν;

Πως διάολο φτάσαμε να είμαστε καταδικασμένοι να διοικούμαστε από ανίκανους από άτολμους κι απο διεφθαρμένους;

Λαγοί και κότες

Συγγνώμη που δεν μπορώ να συμμεριστώ το ενδιαφέρον για το τι λέει ο Λοβέρδος.

Συγγνώμη που βρίσκω αδικαιολόγητη όλη τη φιλολογία που αναπτύσσεται σε ΜΜΕ, σε blogs και στο tweeter για το αν είναι "λαγός" ή "παραιτείται" ή "καλλιεργεί το προσωπικό του προφίλ".

Πριν λίγο καιρό σε ένα post με τίτλο "Τα κορδόνια των παπουτσιών του ΓΑΠ" αναδημοσίευσα ένα κείμενο από την Athens Voice και υποστήριζα πως είναι ίσως η πιο σημαντική είδηση της περιόδου. Έλεγα κι εκεί πως ο Γιώργος Παπανδρέου είναι τελικά ανεπαρκής, πως δεν μπορεί να κυβερνήσει και να είναι αποτελεσματικός από τη στιγμή

που δεν έχει το ίχνος δύναμης να επιβληθεί στους συνεργάτες του υπουργούς.

Την περασμένη εβδομάδα ο Πρετεντέρης στα ΝΕΑ δημοσίευε μια άποψη για μια αναποτελεσματική σύσκεψη που έγινε για τη μόνιμη βία στα γήπεδα. Συγκράτησα την εξής φράση του: "Τι τους έφταιγε ο πρωθυπουργός και τον έσερναν σε μια τέτοια σύσκεψη;" Και σκέφτηκα πως αν αυτή η πρόταση δεν ήταν εσκεμμένη (ώστε να περάσει υπόγεια την αντίληψη περι ανεπάρκειας του ΓΑΠ), τότε έδειχνε ολοκάθαρα το πως έχει παγιωθεί η άποψη μέσα μας πως ο πρωθυπουργός είναι μια άβουλη μαριονέτα που σύρεται σε φλύαρες και αναποτελεσματικές συναντήσεις.

Η φιλολογία πως ο Λοβέρδος επίσης είναι "λαγός" του ΓΑΠ επιβεβαιώνει μια επίσης κοινή υποψία πως ο ηγέτης του Πασόκ είναι ανίσχυρος να καθαρίσει το τοπίο και απαιτείται η φωνή του σπασίκλα της τάξης που επιβάλλει την ησυχία εκ μέρους του δάσκαλου. Διότι τους "λαγούς" στην πολιτική τους χρειάζονται μόνο οι "κότες".

Μοιραίο δεν είναι να είμαστε σαν χώρα αναποτελεσματικοί ακόμα και με τέτοιου μεγέθους οικονομική αιμορραγία μισθών και συντάξεων σαν αυτή που ζούμε τον τελευταίο χρόνο; Μοιραίο δεν είναι να έχει ήδη διαλυθεί και το τελευταίο απομεινάρι κρατικής οργάνωσης, μοιραίο δεν είναι το οτι σε μια περίοδο γενικευμένης παράλυσης ο κάθε υπουργός, θα φροντίσει απλά να επιβιώσει περιμένοντας στην όχθη του ποταμιού να δει να παρασύρεται το πτώμα του αντιπάλου του;

Δεν ξέρει ο ΓΑΠ ένα χρόνο τώρα ποιός μπορεί, ποιός θέλει και ποιός όχι; Δεν ξέρει πως λύσεις για συνεργάτες και υπουργούς υπάρχουν και πέρα από τους κοινοβουλευτικούς και τα κομματόσκυλα; Φυσικά και το ξέρει, η περίπτωση Μπιρμπίλη είναι χαρακτηριστική. Αλλά όταν η εξωκοινοβουλευτική υπουργός επιχείρησε να φέρει ένα σωστό νομοσχέδιο για την προστασία των περιοχών Natura έγινε το σύστριγκλο απ' όλους όσους είχαν προτεραιότητα τα ψηφαλάκια κι όχι το "που θα πάει να γεννήσει ο πελαργός".

Αυτή η είναι η κατάσταση στα κόμματα. Το βαθύ Πασόκ, η βαθιά Νουδού εγγυώνται πως οι παράγοντες δεν έχουν πάρει μυρωδιά από τις προκλήσεις και το διακύβευμα των ημερών, εγγυώνται πως η κομματική και μικροπολιτική ατζέντα παραμένει αλώβητη. Και χρειάζεται να είναι κάποιος Γιωργάκης ή Κωστάκης για να μην το αντιληφθεί.

Μηδέν!

"Αμα σε λέγαν Βάσω..."

Απο προχτές μούρχεται αυτό το τραγουδάκι του Νικόλα Άσιμου. Προχτές έμαθα για το χαμό που έγινε στην κοινοβουλευτική ομάδα εργασίας με καπετάνισσα τη Βάσω Παπανδρέου.

Ακούστηκαν πολλά και χαριτωμένα όπως αυτό το τριπλό σάμερσολτ λογικής που εξίσωνε τα τυχερά παιχνίδια με την πορνεία και τα ναρκωτικά(!). Προφανώς οι βουλευτές δεν είναι τόσο βλάκες για να κάνουν αυτές τις απλοϊκές συγκρίσεις. Προφανώς ξέρουν πως το "πρόβλημα του ελέγχου" έχει να κάνει με το αν διαθέτεις ρυθμιστική αρχή και με τι εξουσίες.

Προφανώς και ξέρουν πολύ καλά πως αυτή τη στιγμή οι ιντερνετικοί στοιχηματζίδες και καζινάδες αλωνίζουν στην ελληνική αγορά και διαφημίζονται κανονικότατα στα νεανικά ραδιόφωνα του Κωστόπουλου και του Λυμπέρη. Και φυσικά το ζητούμενο κατά τη λογική τους δεν ήταν να μπουν κανόνες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά να φύγει ηττημένος απο το αντάρτικο ο Παπακωνσταντίνου.

Η πολιτική καριέρα αγαπητοί μου προϋποθέτει καπατσοσύνη και σημαντικό ποσοστό πουτανιάς. Όταν λοιπόν διαβάζετε ερμηνείες τέτοιων φαινομένων και για πιθανό ανασχηματισμό ή πιθανές εκλογές, για εκβιασμούς και pressing προκειμένου να εξασφαλιστούν ανταλλάγματα, να ξέρετε πως αφορούν αποκλειστικά και μόνο την καπατσοσύνη.

Και η πουτανιά;

Ε, για να ερμηνεύσετε την πουτανιά ψάξτε στα ιντερνέτια να δείτε ποιοί μεγαλοεπιχειρηματίες / εργολάβοι / εκδότες ετοιμάζονται να μπουν με άδειες για τυχερά παιχνίδια, πόσα χρήματα θα διακινηθούν για εξασφάλιση αδειών και ίσως βγείτε σοφότεροι.

Τα κορδόνια των παπουτσιών του ΓΑΠ (μια ιστορία τρόμου)

Συγγνώμη που ξαναστέλνω τους λίγους αλλά εκλεκτούς φίλους μου στην Athens Voice αλλά μετά την ανάγνωση αυτού του κειμένου θα αναθεωρήσουν (ή θα επιβεβαιώσουν) πολλές αντιλήψεις τους.

ΠΡΟΣΟΧΗ:

1. Πριν κάνετε κλικ στο σύνδεσμο, πάρτε μερικά ηρεμιστικούλια. αφήστε τα να επιδράσουν και μετά διαβάστε το.

2. Μετά την ανάγνωση ελάτε και συνεχίστε για να καταλάβετε τη συνέχεια.

...............................................

Το οτι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ανεπαρκής το γνωρίζαμε. Ίσως δεν φταίει ο ίδιος. Ίσως ανήκει σε μια γενιά που by default δεν παράγει ισχυρές προσωπικότητες Γιατί λίγο-πολύ το φαινόμενο είναι παγκόσμιο. Μετά το περίφημο "τέλος της ιστορίας", με την κατάρρευση της Σοβιετίας, σταμάτησαν να εμφανίζονται ισχυρές προσωπικότητες στην πολιτική. Τρέχα γύρευε τώρα το γιατί.

Στην Ελλάδα το φαινόμενο είναι λίγο πιο εύκολο να ερμηνευτεί. Η συντεχνιακή και πελατειακή σχέση των πολιτικών με τους ψηφοφόρους τους εδώ και πολλά χρόνια, προσελκύει επαγγελματίες της πολιτικής που ψάχνουν να πλουτίσουν ή να αποκομίσουν άλλα σχετικά οφέλη. Μερικοί το κάνουν απλά επειδή πείστηκαν οτι είναι οι συνεχιστές μιας δυναστείας. Όπως ο ΓΑΠ ή ο Καραμανλής. Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Είτε απο ανικανότητα και ανεπάρκεια είτε απο το μικροσυμφέρον, κρατάνε όμηρο μια ολόκληρη χώρα.

Οι λίγοι ιδεολόγοι που πέρασαν απο τα δύο μεγάλα κόμματα ή έφυγαν νωρίς απο μόνοι τους ή μπήκαν στο περιθώριο απο τους καπάτσους και τους δικτυωμένους στο σύστημα νομής της εξουσίας που τρώμε στη μάπα εδώ και δεκαετίες.

Μικρή σημασία έχουν τα ονόματα Βενιζέλος, Παπουτσής, Καστανίδης κλπ. Το θέμα είναι οτι όλοι αυτοί οι και οι επόμενοι (που επίσης θα έχουν γαλουχηθεί απο το ίδιο κομματικό κατεστημένο) θα έχουν προτεραιότητα τις εξουσίες τους, το τσιφλίκι τους, το πολιτικό όφελος, την αποφυγή του πολιτικού κόστους.

Γιατί το να αρνείσαι ένα σχήμα που μπορεί να πατάξει τη φοροδιαφυγή, τις απάτες, τα σκάνδαλα και που θα αυξήσει τα κρατικά έσοδα απλά και μόνο επειδή δεν θα μπορείς να το ελέγχεις είναι εθνική προδοσία. Ή κάνω λάθος;

Το να κοιτάς (ως πρωθυπουργός) τα κορδόνια των παπουτσιών σου ενώ γύρω σου γίνεται η μάχη αυτή, τι άλλο δείχνει απο την ελάχιστη προσωπικότητά σου σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές;

Είναι φαίνεται πολύ πιο εύκολο να ληστέψεις τη σύνταξη ενός ανθρώπου που δούλεψε μια ζωή πληρώνοντας ένα ανεπαρκές σύστημα περίθαλψης και ασφάλισης, είναι πιο εύκολο να κάνεις μια χώρα αιχμάλωτη των λογιστών του ΔΝΤ, απο το να χωρίσεις δυό γαϊδουριών άχυρα και να βάλεις τάξη στα λαμόγια.

Ότι ακριβώς θα έκανε ένας ελάχιστος, που δεν θέλει να ρισκάρει το κεφάλι του και έχει προτεραιότητα την τήρηση ισορροπιών

Γιατί το να κάνεις ρήξεις, τομές, μπορεί να φέρει πολιτικό κόστος. Η λεηλασία του μικρομεσαίου όμως είναι ανέξοδη. Χωρίς κόστος. Γιατί απο καιρό χάθηκε η ικανότητα αυτού του λαού να απαιτεί, να φωνάζει, να γκρεμίζει.

Γιατί το ίδιο το διακομματικό κατεστημένο απαιτεί να έχεις προσκυνήσει κόμμα για

να έχεις δικαίωμα να οργανώνεσαι. Γιατί ακόμα και για μια διαμαρτυρία, για μια διαδήλωση, θα πρέπει να αποφασίσεις σε τίνος το πανό αποκάτω θα μαντρωθείς. Η ίδια η αριστερά που πλασάρεται ως μοναδικό καταφύγιο διαμαρτυρίας και αντίστασης (και ίσως είναι), έχει προτεραιότητα το να σε κάνει πελάτη της (και όπως αποδείχτηκε προχτές, όποιος είναι έξω απο το μαντρί, τον τρώνε τα δακρυγόνα).

Διαβάστε λοιπόν σήμερα τα μαντάτα απο το μέτωπο της οικονομίας:

Πρόσθετα μέτρα, αδιέξοδη η μέχρι σήμερα οικονομική πολιτική, ακόμα να δούμε αναπτυξιακά μέτρα, ακόμα να παταχθεί η φοροδιαφυγή, η γραφειοκρατία.

Κανένας απο τα ανθρωπάκια που φρουρούν τα μικρά τους βασίλεια δε θα διαμαρτυρηθεί, δεν θα εναντιωθεί, δε θα παραιτηθεί, δε θα βρει λύσεις. Κανείς δεν θα βρει τρόπο να πάρει τα χρήματα πίσω απο Άκηδες, απο το διευθυντή της πολεοδομίας που βρέθηκε με 27 εκ.€ στον προσωπικό του λογαριασμό, απο τους ελεγκτές του ΥΠΟΙΚ που "καθάρισαν" χρέη 1 δις ευρώ με το αζημίωτο, να τους χώσει φυλακή.

Για άλλο λόγο είναι εκεί: είναι υπουργοί. Γιατί υπάρχεις εσύ που πληρώνεις μαλάκα!

Γιατί Μιλένα;

Διαβάζω εδώ για την υπόθεση της βουλευτού Μιλένας Αποστολάκη του ΠΑΣΟΚ. (κι εδώ)

Είναι μια σκανδαλώδης υπόθεση απόρριψης απο τους βουλευτές συναδέλφους της, της άρσης ασυλίας για ένα δικαστικό θέμα που αφορά προσωπικά της θέματα.

Προφανώς αυτή η νέα ξεφτίλα του κοινοβουλευτικού μας καθεστώτος φέρνει για ακόμα μια φορά στο προσκήνιο τη συντεχνιακή αντιμετώπιση των βουλευτών στο θέμα "δικαιοσύνη". Προφανώς τα ΜΜΕ δεν το έκαναν θέμα γιατί δεν άπτεται της ατζέντας τους. Προφανώς εμάς μας απασχολεί γιατί η δική μας θεματολογία και το ενδιαφέρον δεν συμπίπτει (ευτυχώς) με την αξιολόγηση των διευθυντών ειδήσεων στα κανάλια.

Και μας ενδιαφέρει το θέμα γιατί έχει να κάνει με την ποιότητα της δημοκρατίας μας, έχει να κάνει με τις ευθύνες που πρέπει να αναλάβουν οι ψηφοφόροι όσων πρωταγωνιστούν σ' αυτές τις ιστορίες αίσχους.

Αυτό που εγώ θέλω να ρωτήσω είναι το εξής: Η κυρία Αποστολάκη δεν νοιώθει την ευθύνη που βαραίνει τους τρυφερούς της ώμους; Γιατί δεν παραιτείται απο τη βουλευτική ασυλία για να αντιμετωπίσει το ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ της θέμα (τη διένεξη με τον πρώην σύζυγό της κ. Συγγελίδη);

Πως νοιώθει που χρησιμοποιεί την ελληνική βουλή και τα προνόμιά της ως βουλευτού για να στερήσει το δικαίωμα από τον πρώην σύζυγο να έχει επαφή με τα παιδιά του;

Γιατί κυρία Μιλένα μου δε αφήνεις τα παιδιά σου να δουν τον πατέρα τους;

Ανοίκειο ε; Να μιλάμε μ' αυτό τον τρόπο για προσωπικά θέματα...

Ναι Αλλά ΔΕΝ είναι πια προσωπικά τα θέματά της.

Απ' τη στιγμή που η βουλευτής χρησιμοποιεί το δημόσιο αξίωμά της για να προστατευτεί, τότε το θέμα της γίνεται και θέμα των πολιτών της Ελληνικής Δημοκρατίας. Όλοι εμείς λοιπόν τώρα θα πρέπει να έχουμε άποψη για το θέμα της, αφού δεν είχε την ανδρεία (κι ας είναι γυναίκα) να παραιτηθεί από την ασυλία.

Κατά τα λοιπά η Ελλάδα καταδικάστηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επειδή στέρησε από τον κ. Συγγελίδη την πρόσβαση σε δικαστήριο για το θέμα του και το Ελληνικό δημόσιο καλείται να του καταβάλει το ποσόν των 19.000 Ευρώ ως αποζημίωση. Αφού όλοι εμείς λοιπόν πληρώσαμε, να μη κάνουμε και τη σχετική πλάκα μας να το διασκεδάσουμε; Το κατακτήσαμε το δικαίωμα.

Ρόμπα!

Βαγγέλης Παπαχρήστος

Το πρόσωπο των ημερών ο Παπαχρήστος!

Όπου εμφανίζεται τον χειροκροτάνε, του φωνάζουν στο δρόμο "είσαι μεγάλος", του σφίγγουν το χέρι...

Ακόμα και οι συνάδελφοί του βουλευτές τον συγχαίρουν που έκανε αυτό που δεν μπόρεσαν να κάνουν οι ίδιοι. Αυτό κι αν είναι υποκρισία!

Τι έκανε στην ουσία ο Παπαχρήστος; Προτίμησε να μην έχει ρόλο σε ένα σενάριο που δεν τον έπεισε. Σοσιαλιστής ο ίδιος με μια συνείδηση που πήρε μορφή μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όταν τον έπιασαν με τους συμμαθητές του για τα συνθήματα που έγραψαν στο Μονολίθι Πρέβεζας.

Προτίμησε λοιπόν να μείνει πιστός στη συνείδησή του και να μη συμμετέχει σ' αυτό το απίστευτο σκηνικό λεηλασίας δικαιωμάτων που έχει στηθεί. Και θα το έκανε ο Βαγγέλης ακόμα κι αν δεν είχε γίνει ποτέ το σκηνικό με το Χατζηδάκη που -όσο να' ναι- προβλημάτισε όλους τους βουλευτές. Και παρά τις πολύ στενές φιλικές σχέσεις που είχε με τον ΓΑΠ χρόνια τώρα.

Η έκπληξη λοιπόν είναι στο οτι ο Παπαχρήστος διαχώρισε τη θέση του. Και δεν είναι το οτι δεν βρέθηκε κανένας άλλος στην κοινοβουλευτική ομάδα να βροντήξει το χέρι στο τραπέζι και να πει:

"Κύριοι είμαστε αναντίστοιχοι σε όσα λέγαμε και λέμε. Είμαστε ανίκανοι να στήσουμε κρατικό μηχανισμό για να εισπράξει από εκεί που οφείλουν. Είμαστε ανίκανοι να ανακοινώσουμε δύο - τρία βασικά αναπτυξιακά μέτρα. Είμαστε ανίκανοι ακόμα και να διαπραγματευτούμε όσα μας επιβάλλονται Γιατί όταν αρνείσαι τις επενδύσεις των Κινέζων για να μην αποκτήσουν πλεονέκτημα έναντι των Γερμανών δεν μπορείς να μην εξασφαλίζεις αντάλλαγμα γι' αυτή σου την άρνηση. Και δεν μπορεί Κύριοι αυτή την ανικανότητά μας που απλά εξασφαλίζει καλές περγαμηνές - αξιολογήσεις σε δύο - τρεις που αισθάνονται υπάλληλοι των διεθνών τους αφεντικών, να τη χρεώνουμε στον αδύνατο κρίκο, τον εργαζόμενο και ειδικά του ιδιωτικού τομέα."

Κανένας άλλος δε βρέθηκε. Και γιατί; Γιατί ακόμα δεν έχει ξυριστεί κανένα προνόμιο απ' αυτά που τους κάνουν πειθήνια εργαλεία της εξουσίας. Ακόμα η κουτάλα για τους πολιτικούς είναι εκεί και περιμένει.

Για το TEDx Athens

Πάνω από χίλια άτομα μαζεύτηκαν την Παρασκευή 26/11, για να ακούσουν τις ομιλίες στο TEDx Athens. Μαζεύτηκαν γιατί χρειάζονται μια φυγή προς τα εμπρός, ένα αντίδοτο στη μιζέρια και την παραλυσία της κρίσης. Χρειάζονται τα ερεθίσματα, τις δημιουργικές ιδέες. Και ευτυχώς το TEDx είχε μπόλικες τέτοιες.

Η επιτυχία μιας παρουσίασης εξαρτάται από το πόσο παραμένει το μήνυμα στο μυαλό του ακροατή, πόσο «αξιομνημόνευτη» είναι. Λοιπόν οι ομιλίες- παρουσιάσεις που παρακολούθησα προχτές ήταν καλά στοχευμένες, ζωντανές, με αρκετά χρήσιμα μηνύματα.

Αυτό που δεν κατάλαβα ήταν η παρουσία του Γ. Ραγκούση, ως ομιλητή-έκπληξη. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πάντα, σε όλα τα fora θα πρέπει να συμμετέχουν σώνει και καλά πολιτικοί, ιδίως όταν οι ομιλίες τους δεν έχουν να συνεισφέρουν.

Χωρίς να είμαι τακτικός παρατηρητής των εκδηλώσεων TED νομίζω πως δεν είναι συνηθισμένο να υπάρχουν πολιτικοί-ομιλητές. Όχι πως έχω αντίρρηση στην παρουσία πολιτικών. Απλά νομίζω πως το περιεχόμενο των ομιλιών τους θα πρέπει να είναι ανάλογο της «ανταλλαγής δημιουργικών ιδεών». Που θα μπορούσαν (ιδίως όταν εκπροσωπούν κόμματα εξουσίας), να μετεξελίξουν αυτές τις ιδέες σε νομοθετήματα ή ρυθμίσεις για την βελτίωση της κοινωνίας που εκπροσωπούν. Αλλά, εδώ; Τώρα; Γιατί;

Το κοινό δυστρόπησε, τα σχόλια στο twitter ήταν αρνητικότατα. Άλλωστε όμως είπαμε οι περισσότεροι ήμασταν εκεί για να ξεχάσουμε τη μιζέρια που εν πολλοίς έχει τις ρίζες της στην ποιότητα της πολιτικής σκηνής. Ο τελευταίος που θα θέλαμε να ακούσουμε ήταν ένας ακόμα πολιτικός.

Ο Ραγκούσης ξεκίνησε την ομιλία του έξυπνα, προσπαθώντας να αποποιηθεί την ρετσινιά του πολικού, λέγοντας «μη με δείτε σαν πολιτικό, αλλά σαν έναν πολίτη που πριν κάποια χρόνια πήρε την οικογένειά του για να κατοικήσει στην Πάρο». Κι εκεί που το κοινό άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον, τίναξε στον αέρα τον πρόλογό του παρουσιάζοντας ως κυβερνητικό στέλεχος τη θέσπιση του προγράμματος διαύγειας (όλες οι αποφάσεις, νόμοι, κανονισμοί στο διαδίκτυο) ως βήμα για την πάταξη της διαφθοράς.

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει για τη χρησιμότητα της ρύθμισης; Το πρόβλημα ξεκινάει όμως από το ότι το μέτρο είναι λίγο κι έρχεται αργά, η αποτελεσματικότητά του δεν έχει μετρηθεί ή αξιολογηθεί και φυσικά είναι μακριά απ’ το να χαρακτηριστεί «καινοτομία» αφού έχει εφαρμοστεί σε πολλές χώρες εδώ και καιρό, όταν οι δικοί μας πολιτικοί είχαν στήσει λεωφόρους μαύρου χρήματος κάτω απο τα τραπέζια.

Άρα δεν είναι μια ιδέα που διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, αντίθετα είναι ένα ελάχιστο βήμα για να καταπολεμηθεί η διαφθορά της επαγγελματικής τάξης που εκπροσωπεί ο κύριος Ραγκούσης. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πως η ομιλία του δεν χειροκροτήθηκε με ενθουσιασμό.

Απο την όμορφη εμφάνιση της -επίσης όμορφης- Αθηνάς Ανδρεάδη (φωνάρα!).

Aπο την σούπερ εμφάνιση του Monsieur Minimal.

Ξεχώρισα τον ενθουσιασμό του Κ. Γραμμάτη που κάνει μια συγκινητική προσπάθεια για αγορά τηλεπικοινωνιακού δορυφόρου μιας χρεοκοπημένης εταιρίας για να προσφέρει δωρεάν πρόσβαση στο internet σε εκατομμύρια μη-προνομιούχους σε χώρες του τρίτου κόσμου.

Ξεχώρισα επίσης την παρουσία του Χρήστου Ιωαννίδη, ιδρυτή του Schoolwave που αναφέρθηκε στο μεγάλο σκάνδαλο της λεηλασίας του χρόνου των παιδιών μέσω του παλαιολιθικού συστήματος παιδείας. Κάτι που συμφωνεί 100% με ένα κείμενο που είχα γράψει το 2007. Μακάρι η πρωτοβουλία να εξαπλωθεί και σε άλλες χώρες αν και νομίζω πως οι μαθητές των "προηγμένων" χωρών έχουν περισσότερες ευκαιρίες να ξεδώσουν απο τους δικούς μας αιχμάλωτους.

Μη παραλείψετε να δείτε τις παρουσιάσεις μόλια αυτές είναι διαθέσιμες (με υπότιτλους) απο το site του TEDx Athens.

Α, επίσης δεν έφτασαν τα υπέροχα κεφτεδάκια με σουσάμι και γενικά ήταν δύσκολο να καβατζώσεις τροφή. Όταν είσαι απο τις μιάμιση μέχρι τις εννιά το βράδυ νηστικός...

Λογική και Διαμαρτυρία. Μια χαμένη σχέση.

Ερώτηση πρώτη: Πως γίνεται, ενώ έχουμε γενικά παραδεχτεί πως οι Έλληνες είμαστε λίγο ζώα ως οδηγοί, ως καταναλωτές, ως ψηφοφόροι, ως πολίτες, ως επαγγελματίες (και πάει λέγοντας) να έχουμε δυσκολία να παραδεχτούμε πως είμαστε το ίδιο κακοί ως διαδηλωτές;

Ερώτηση δεύτερη: Όταν καταλαμβάνεις την Ακρόπολη ποιόν ακριβώς τιμωρείς για το πρόβλημά σου; Τον υπουργό; (ναι ξέρω γράφεται με κεφαλαίο Υ αλλά επειδή ο Γερουλάνος ζυγίστηκε από τις περιστάσεις και βρέθηκε λιποβαρής δεν μου πάει). Τους πολίτες; Τους κακόμοιρους Γιαπωνέζους που ήρθαν από την άλλη άκρη της Γης για να θαυμάσουν την πρωτότυπη διαμαρτυρία;

Πως δηλαδή στο μυαλό σου βρε άνθρωπε μπορεί να λειτουργεί το οτι αφήνοντας τον τουρίστα έξω από την Ακρόπολη θα βοηθήσει να λυθεί το πρόβλημα των μισθών που σου χρωστάνε;

Πόσο δύσκολο είναι να αποφασίσεις να ανοίξεις την Ακρόπολη αντί να την κλείσεις, να περνάει ο κόσμος χωρίς εισιτήρια και να αναρτήσεις ένα (ή πολλά) πανό με το αίτημά σου για να κάνεις κοινωνούς της κρατικής γυφτιάς τους ξένους; Πόσο δύσκολο είναι να αποφασίσεις αντί για την Ακρόπολη να καταλάβεις το υπουργείο ή κάποιο άλλο δημόσιο κτήριο έτσι που να μη χάσεις την αλληλεγγύη όλων των Ελλήνων που καταλαβαίνουν τι σημαίνει να είσαι απλήρωτος 22 μήνες;

Πόσο δύσκολο είναι για ένα συνδικαλιστή να κατακτήσει αυτό που λέμε «κοινή λογική»;

Είναι δύσκολο. Καταλαβαίνω. Γιατί όταν έχεις γαλουχηθεί στη νοοτροπία του «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και επιπλέον εργάζεσαι στο Υπουργείο Πολιτισμού, τότε εύκολα μπορεί να καταλάβεις πως η Ακρόπολη είναι μαγαζί σου. Μπορεί να καταλάβεις πως το δίκιο σου, σου δίνει το δικαίωμα να κάνεις ότι γουστάρεις χωρίς κόστος. Έλα όμως που η ανθρωπότητα έχει εξελιχθεί με τρόπο που της επιτρέπει να διακρίνει και πιο λεπτές γραμμές.

Η αντίδραση, η διαμαρτυρία και η διεκδίκηση λοιπόν σήμερα δεν δικαιολογείται να είναι σπασμωδική. Δεν μπορεί να ανεμίζει το "έτσι γουστάρω". Πρέπει να διαθέτει και λογική και φαντασία και πάνω απ όλα να μη σε διαχωρίζει από το κοινωνικό σύνολο, να μη φέρνει την κοινωνία απέναντί σου. Γιατί; Μα για να έχει αποτέλεσμα. Να δείχνει το πρόβλημα και να μην αποπροσανατολίζει σε άλλη συζήτηση.

Δυστυχώς φίλοι καταληψίες, μας χάσατε. Συνηγορούμε μεν να πληρωθείτε ΑΜΕΣΑ τα χρωστούμενα χωρίς γραφειοκρατικά κολπάκια αλλά προσωπικά διαφωνώ κάθετα να προσληφθείτε ως μόνιμο προσωπικό ακόμα κι αν είστε απαραίτητοι. Διότι μόλις απεμπολήσατε τη σχέση σας με τον πολιτισμό που υποτίθεται πως υπηρετείτε.

Υ.Γ. ΔΕΝ συμμερίζομαι την άποψη πως "διασύρρεται η χώρα"με τη διαμαρτυρία. Η χώρα διασσύρεται με το οτι δεν πληρώνει τους υπαλλήλους της και με το οτι διαθέτει υπουργούς τους εξαφανισμένους Γερουλάνο και Παπουτσή, που είναι επισήμως, ανίκανοι να διαπραγματευτούν, να συνομιλήσουν, να βρουν λύσεις, να χωρίσουν δύο γαιδουριών άχυρα.

Νέα κόμματα ή νέους πολιτικούς;

Να κάτι που δεν ξέραμε: Οι έρευνες δείχνουν αποδοκιμασία του δικομματισμού!

Και οι μόνοι που πήραν πρωτοβουλία ήταν δύο πολιτικοί που δεν είχαν πια τίποτα να χάσουν. Οι δύο νέοι σχηματισμοί που ανακοινώθηκαν τις τελευταίες μέρες από τον Φώτη Κουβέλη και τη Ντόρα Μπακογιάννη θέλουν να πείσουν πως «φεύγουν προς τα εμπρός» σε μια εποχή στασιμότητας και απαξίωσης του πολιτικού σκηνικού.

Η περίπτωση της Ντόρας Μπακογιάννη με το «forum για την Ελλάδα» δεν το βλέπω να τυχαίνει ιδιαίτερης απήχησης. Κυρίως για δύο λόγους: Ο ένας είναι πως αποτέλεσε πολύ καιρό τώρα ένα βασικό στέλεχος της κυβέρνησης Καραμανλή (πω πω! ούτε κουράγιο να γράψω το όνομα δεν έχω πια). Που επέλεξε να μη μιλήσει για πολύ καιρό όσο οι εκλογικές αναμετρήσεις πήγαιναν σχετικά καλά και τα πόστα ήταν εξασφαλισμένα. Και ναι μεν έκανε την «αυτοκριτική» της αλλά φαίνεται πως αυτή η ισχνή μεταμέλεια δε φτάνει για στέλεχος πρώτης γραμμής που διεκδικεί τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή. Αντίθετα πείθει και τους πιο δύσπιστους πως εξακολουθεί στην τροχιά των συσχετισμών και των σκοπιμοτήτων. Και της «βαριάς» επικοινωνίας και των «δημοσίων σχέσεων».

Ο άλλος λόγος είναι πως απευθύνεται στον παραδοσιακό ψηφοφόρο της Ν.Δ. που όσο να πεις είναι καλυμμένος αυτή την εποχή με τη νέα του λαϊκιστική και παλαιοκομματική ηγεσία. Αλλά αυτές οι αξιολογήσεις τώρα ένα κόμμα που έφτασε στο παρά πέντε να καταρρεύσει από την κορυφή του, είναι πολυτέλειες. Αυτός ο κόσμος έχει ήδη επιλέξει ηγεσία λοιπόν και αποδοκίμασε την Ντόρα.

Που πρέπει λοιπόν να απευθυνθεί για εκλογικό κοινό; Στο κέντρο; Στους αναποφάσιστους; Αν ναι, τότε θα χρειαστούν πολλά «χιλιόμετρα» μέχρι να καταφέρει να πείσει αυτό το χώρο η «κόρη του Μητσοτάκη». Κι όσο κι αν εγώ δεν έχω καμία διάθεση να μιλήσω για κληρονομικά πολιτικά κουσούρια, ένα σωρό κόσμος θεωρεί πως αυτός είναι ένας αρκετά σοβαρός λόγος για να την ακυρώσει εκ προοιμίου.

Η περίπτωση του Φώτη Κουβέλη είναι διαφορετική αφού μιλάμε για πολιτικό χώρο που ποτέ δεν ήταν εξουσία. Ο Κουβέλης λοιδορήθηκε για την επιλογή του να αποχωρήσει από το ΣΥΡΙΖΑ (τι "λοιδορήθηκε" δηλαδή, ούτε σε ακροδεξιό τέτοια καντήλια απο τους πρώην "συντρόφους"!). Λες και δεν είναι εδώ και καιρό αυτός ο σχηματισμός ετοιμόρροπος, λες και δεν ταλανίζεται να συγκρατήσει τα φυγόκεντρα κομμάτια του πάζλ εν μέσω απροσμέτρητης ομφαλοσκόπησης.

Το αν θα φέρει κάτι νέο στο πολιτικό σκηνικό είναι και πάλι αμφίβολο. Από τη μία δεν μπορεί να προβεί στην αναθεώρηση και ακύρωση αυτών που τόσα χρόνια υπηρέτησε, από την άλλη είναι δύσκολο (όσους Κακουλίδηδες κι αν διαθέτει στο ρόλο του think tank) να διαχωριστεί με σαφείς και ξεκάθαρες πολιτικές γραμμές από το χτεσινό σχήμα κρατώντας ταυτόχρονα ιδεολογικά τη θέση του.

Αμφίβολες επιλογές σε μια δύσκολη περίοδο. Κι αυτή την δύσκολη περίοδο δεν είναι οι νέοι σχηματισμοί που λείπουν αλλά τα φρέσκα και «αμόλυντα» πρόσωπα. Αλλά πού να βρεθούν σε ένα πολιτικό σκηνικό μαθημένο σε πελατειακές σχέσεις και ασύδοτο αμοραλισμό;

Η υπουργάρα, ο ΟΠΑΠ και μιά απεργία

Όπως ακριβώς τα είχαμε πει.
Οι πράκτορες του ΟΠΑΠ όταν είδαν ότι καταστρέφονται (και μαζί με αυτούς και ο ΟΠΑΠ αλλά και τα δημόσια έσοδα) από τις απίστευτες προχειρότητες του οικονομικού «επιτελείου» (θίασου δηλαδή), όχι μόνο κατέβηκαν σε απεργία αλλά έκαναν και κατάληψη στα μηχανογραφικά κέντρα της εταιρίας νεκρώνοντας τις συναλλαγές και επομένως και τα δημόσια έσοδα, κατακρημνίζοντας παράλληλά -ακόμα περισσότερο- και τη μετοχή της εταιρίας.

Κι εκεί που η υπουργάρα έλεγε σθεναρά «Όχι» ακόμα και στον πρόεδρο του ΟΠΑΠ, όταν είδε τον ξεσηκωμό και τα πρωτοσέλιδα έκανε την κουνέλα και κάλεσε (αυτός τώρα) τον ΟΠΑΠ και τους πράκτορες να καταθέσουν τις προτάσεις τους για να αλλάξει η ρύθμιση. Όταν ο επικεφαλής του ΟΠΑΠ είδε τον υπουργό και συνομίλησαν δηλαδή, τι ακριβώς επιχειρήματα χρησιμοποίησε που (απ’ ότι φαίνεται) ήταν πιο αδύναμα από τη δυναμική κινητοποίηση των πρακτόρων;

Και τώρα επανεξετάζεται ο νόμος! Τώρα!
Που πέρασε και από τη βουλή και ψηφίστηκε!

Χρήσιμο αυτό το περιστατικό για το πως λειτουργεί το γκουβέρνο, (που αποτελείται όπως πανηγυρικά αποδεικνύεται από άσχετους, ανεπάγγελτους σκιτζήδες. Που αποφασίζουν ερήμην των ενδιαφερομένων, που αγνοούν βασικά τεχνικά στοιχεία απο τα θέματα που υποτίθεται οτι ρυθμίζουν (άντε να εξηγήσεις στους κομματικούς καρεκλοκένταυρους που τρέφονται από ρουσφέτια και εξυπηρετήσεις τι σημαίνει φορολογία στα καθαρά κέρδη, να εξηγήσεις στοιχηματικές αποδόσεις και άλλα ψιλά γράμματα).

Είναι χρήσιμο αυτό το περιστατικό γιατί διαλύει και την τελευταία αυταπάτη που μπορεί να έχει κάποιος για το πως λειτουργεί η κοινοβουλευτική δημοκρατία στης Ελλάδα.
Κανείς από όσους ψήφισαν και ενέκριναν δεν αφιέρωσε κάποιο ελάχιστο χρόνο για να ενημερωθεί τι ψηφίζει;

Και τώρα που θα γίνουν αλλαγές (και φυσικά θα ψηφιστούν κι αυτές) δεν θα είναι αυτό στην πράξη εξευτελισμός της βουλής και των ίδιων; Μιλάμε για τον ίδιο υπουργό που έδωσε κίνητρα για της αγορά των μεγάλου κυβισμού αυτοκινήτων (για να ξεστοκάρει ο φιλικός του αντιπρόσωπος εν μέσω κρίσης), για να έρθει μετά να χώσει τεκμήρια σε όσους μαλάκες την πάτησαν και αγόρασαν!

Κι αυτή η κουτοπονηριά φαίνεται να τους περνάει σε κάθε περίπτωση που ο κόσμος δεν αντιδρά όπως οι πράκτορες του ΟΠΑΠ.

Τη φωτογραφία τη βρήκα στο neolaia.gr

Η περίπτωση του Θ. Πάγκαλου

Όταν ο Πάγκαλος πριν χρόνια προκάλεσε φασαρία στη μεταφραστική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών, έγινε μεγάλο θέμα.
Μπήκε τότε απροειδοποίητα στην υπηρεσία και είδε ένα σωρό υπαλλήλους μεταφράστριες να είναι στο διάδρομο να κουβεντιάζουν και να καπνίζουν. Έβαλε τις φωνές; Έπιασε κοτσίδα όπως έπιανε ο Ορέστης Μακρής τη Γιαδικιάρογλου; Κάτι τέτοιο...
Αλλά θυμάμαι ότι είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες εναντίον του. Κάτι έλεγαν για ανεπίτρεπτη συμπεριφορά, φώναζαν οι συνδικαλιστές (αλλοίμονο!) και άλλα τέτοια.

Εγώ το είχα καταευχαριστηθεί. Έλεγα τότε σε ένα φίλο ότι αν είχαμε περισσότερους τέτοιους πολιτικούς που να απελπίζονται με το χάρβαλο, που να πονάνε το δημόσιο χρήμα, που να νοιώθουν τη χώρα δικιά τους και να εξοργίζονται με το δημοσιοϋπαλληλίκι, τότε πιθανότατα θα είχαμε μια πολύ διαφορετική Ελλάδα.

Τα ίδια έκανε κι ο θείος Καραμανλής, όποτε εκνευριζόταν. Ξέχεζε κανονικά τους υπουργούς του, ακούστηκε μάλιστα από κάποιον φίλο δημοσιογράφο όπως μου διηγήθηκε να φωνάζει σε κάποιον υπουργό δημόσιας τάξης «δεν θα μου το κάνεις εσύ μπουρδέλο».

Τους γουστάρω αυτούς τους ευπατρίδες, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και πολιτικών προτιμήσεων. Μ’ αρέσουν αυτοί που θέλουν έργο και αποτέλεσμα για τη χώρα ακόμα και εις βάρος της δημόσιας εικόνας τους.

Ο Πάγκαλος έχει σημαντική ιστορία και είναι ιδιαίτερα έξυπνος. Δεν είναι όμως όσο έξυπνος χρειάζεται για να καταφέρει να πειθαρχήσει το δημόσιο λόγο του σε βαθμό που να προσπερνιέται η έκφραση και να μπορεί να ακούγεται η ουσία των λόγων του.
Αγαπάει πολύ τον εαυτό του για αυτοπεριοριστεί και να το καταφέρει αυτό.

Τι είπε τώρα που ξανα-ξεσήκωσε θύελλα;

"Αντιλαμβάνομαι απολύτως ότι υπάρχουν πολίτες απογοητευμένοι. Έχουμε, όμως, ένα πολίτευμα που προσδιορίζει το Σύνταγμα. Όποιος το αρνείται μπορεί να επαναστατήσει. Εάν δεν επαναστατεί δεν μπορεί να απολαμβάνει τις λειτουργίες της κοινωνίας χωρίς το στοιχειώδες τίμημα να προσέρχεται κάθε 3-4 χρόνια στην κάλπη. Είμαι οπαδός του Περικλή που έλεγε ότι όποιος δεν μετέχει στα κοινά δεν είναι απράγμων, αλλά αχρείος. Δηλαδή άχρηστος και ανάξιος να ζει μαζί μας, στην ίδια κοινωνία."

– Το λέω ξεκάθαρα και μάλιστα με ένα αίσθημα υπερηφάνειας. Γιατί έχω αηδιάσει από το γλοιώδες θέαμα πολιτικών κάθε κόμματος –συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ– οι οποίοι έχουν αναγορεύσει τον 1/3 των πολιτών που την κοπάνησε σε κεντρική φυσιογνωμία του πολιτικού μας διαλόγου.

Συμφωνώ με την άποψή του στη γενικότητά της (αν και σε κάποιο βαθμό δικαιολογώ όσους επέλεξαν έτσι), εκτιμώ τον τρόπο που την εξέφρασε και δεν μου πέφτει λόγος για την επιλογή του να τα πει όπως τα είπε.

Άλλωστε τα ίδια έλεγαν και το 50% των blogs πριν τις ευρωεκλογές. Με τον ένα τρόπο ή τον άλλο. Τι ξένισε λοιπόν; Η ωμή γλώσσα που χρησιμοποίησε; Μα εμείς οι ίδιοι λέμε λαϊκιστές και Μαυρογιαλούρους όσους χαϊδεύουν αυτιά και κανακεύουν τους πάντες.
Το οτι επέλεξε να μιλήσει με τρόπο που πιθανότατα επιφέρει κάποιο πολιτικό κόστος είναι στα υπέρ του φτάνει να είναι συνειδητή επιλογή και όχι ο γνωστός παρορμητικός και ανεξέλεγκτος λόγος.

Σημειώτεον ότι ποτέ δεν ψήφισα Πάγκαλο και του τα έχω χώσει για την αμετροέπεια και την αλαζονεία του. Πολλές φορές έκανε δηλώσεις που μετά θα ευχόταν να μην είχε κάνει. Αλλά στη σημερινή πολιτική σκηνή αυτά τα μειονεκτήματα φαίνονται πταίσματα.

Ξανά Βγενοπουλο-μαχίες

Νέος κύκλος αντιδράσεων επειδή ο Βγενόπουλος κατέθεσε μήνυση και κατά του Γιώργου Παπανδρέου.
Μερικοί δε, στη Blogoσφαιρα ένοιωσαν τόσο αλληλέγγυοι με τον ΓΑΠ που καλούν τώρα τον κόσμο να κάνει μποϋκοτάζ στις εταιρίες συμφερόντων Βγενόπουλου!
Mπορεί να μην έκανες ποτέ μποϋκοτάζ για την ακρίβεια που σε ληστεύει, αλλά θα κάνεις τώρα γιατί έγινε αγωγή στον ΓΑΠ!

Τις απόψεις μου τις κατέθεσα πριν λίγο καιρό με την ευκαιρία της μήνυσης κατά Τσίπρα. Ασχολούμαι σήμερα γιατί μου προξενούν έκπληξη οι αντιδράσεις απο τα Μέσα και τα κόμματα.

Μετά από μια συζήτηση για τον ΟΤΕ στη Βουλή επιπέδου νηπιαγωγείου (εσύ δεν δούλεψες ποτέ σου, ναι αλλά εσύ δεν κάνεις ούτε για περίπτερο...), διαφωτιστήκαμε επαρκώς για την ικανότητα των πολιτικών μας να χαράσσουν μέλλον για τη χώρα, αλλά αποτύχαμε να μάθουμε πως χάθηκε ο οργανισμός.
Θαυμάστε τώρα τις ανακοινώσεις:

Το ΚΚΕ:
“Η αγωγή που κατέθεσε ο καπιταλιστής Βγενόπουλος κατά των προέδρων του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ αποτελεί μια απαράδεκτη και επικίνδυνη ενέργεια που πρέπει να καταδικαστεί από το σύνολο των εργαζομένων. Είναι ένα ακόμα στοιχείο που φανερώνει το πόσο έχει αποθρασυνθεί το κεφάλαιο.”

O Βγενόπουλος καπιταλιστής; Ανατρίχιασα... Υπάρχουν ακόμα καπιταλιστές στην Ελλάδα; Καλά, ποιο κολχόζ άφησε να αναπτυχθούν τέτοια παράσιτα; Αν το ΚΚΕ ξέρει κι άλλους καπιταλιστές μπορεί να μας τους υποδείξει; Με αλφαβητική σειρά παρακαλώ.

Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς είχαν την ίδια έμπνευση και δήλωσαν:
«η αγωγή του επικεφαλής της MIG ακολουθεί έναν ολισθηρό και επικίνδυνο δρόμο για την πολιτική ζωή του τόπου και τη δημοκρατία»
Και
« (ο Βγενόπουλος) ακολουθεί ένα δρόμο ολισθηρό και επικίνδυνο για τη πολιτική ζωή του τόπου, για την ελευθερία της έκφρασης για την ίδια τη δημοκρατία» (Τσίπρας)

Προφανώς ξέχασαν και οι δύο οτι οι επιχειρηματίες δεν είναι θεματοφύλακες της δημοκρατίας, αυτό που τους αφορά είναι η δική τους δραστηριότητα, οι επενδύσεις και οι μετοχές τους.
Αυτός είναι άλλωστε ο μόνος λόγος που η διακυβέρνηση του τόπου δεν έχει ανατεθεί ακόμα σε ιδιωτική εταιρία. Αν έπρεπε να είναι υπόλογοι και για τη διαφύλαξη της δημοκρατίας να είναι σίγουροι οι πολιτικοί μας ότι πιθανότατα τώρα θα ψάρευαν σε ένα ωραίο νησί.

Έπειτα η κατάθεση αγωγής γίνεται στα πλαίσια του νόμου και της δημοκρατίας. Είναι δηλαδή ένας θεμιτός τρόπος για κάποιον που νοιώθει οτι αδικείται. Ούτε αντισυνταγματικό είναι, ούτε καμιά απειλή για οποιονδήποτε συνιστά (εκτός φυσικά για την ασυλία και τις ανέξοδες ρητορείες που έχουν κακομάθει τους πολιτικούς μας).
Και φυσικά δεν συνιστά απειλή για την ποιότητα της δημοκρατίας ή για εμάς που περιμένουμε να δούμε τη συνέχεια της διαμάχης μεταξύ της "ελεύθερης αγοράς" που δημιούργησαν και του "σοσιαλισμού" που εκπροσωπούν...

Πάντως (και επαναλαμβάνοντας οτι δεν έχω καμία ιδιαίτερη συμπάθεια προς το πρόσωπο του κ. Βγενόπουλου) πρέπει να παραδεχτούμε ότι αγενός αυτός αναδυκνείεται σε ένα πολύ χρήσιμο πρόσωπο και αφεταίρου αναδεικνύεται και μια μεγάλή αλήθεια.

Κατ αρχήν κατάφερε να στερήσει τον ΟΤΕ από μια κυβέρνηση που έπαιξε με το χρηματιστήριο χωρίς να ξέρει τους βασικούς του κανόνες (νόμιζαν οτι απλά θα τράβαγαν χρήμα και τους έσκασε στα μούτρα!).
Kindergarden αποδείχτηκε το London School of Economics! Αλλά πάλι αυτοί αρχές διδάσκουν, δεν σου κάνουν μεταμόσχευση εγκεφάλου.

Και τώρα καταφέρνει να φέρει για πρώτη φορά στη ιστορία τους αντιμέτωπα τα κόμματα με τις συνέπειες των δηλώσεων που τόσα χρόνια έκαναν ανέξοδα. Και τους αναγκάζει να στέκονται αμήχανα μπροστά σε ένα αυνήθιστο «διάβημα».

Για να αποκαλυφθεί η απύθμενη ένδεια που δέρνει την πολιτική σκηνή.

Το δάκρυ του κυρίου Υπουργού

Κόκκινη κάρτα -λεει- πήραμε για το σύστημα δημόσιας υγείας. Ανάμεσα σε 29 χώρες είμαστε οι 22οι, ενώ το 2006 είμαστε 17οι και το 2005 13οι.

Ωραία! Τώρα το έχουμε και με πιστοποίηση το χάλι μας.


Κάθε χρόνο και χειρότερα, με την υγεία να μη χρηματοδοτείται, τα ράντζα να επιστρέφουν θριαμβευτικά (και ειδικά τώρα που θα σφίξουν ακόμα περισσότερο τα πράματα ετοιμαστείτε για ιδιωτικά θεραπευτήρια όσοι θέλετε να επιβιώσετε), την παιδεία επίσης να μη χρηματοδοτείται (βουρ για ιδιωτικά όσοι ακόμα δεν έχετε πειστεί από τις τεράστιες ελλείψεις σε δασκάλους) και το κράτος...;


Το Κράτος, ο μπέης, ο αγάς να σε ξεσκίζει στους φόρους αλλά και να μη σου δίνει αυτό που δικαιούσαι πληρώνοντας όσα πληρώνεις.



Δηλαδή κάναμε επανάσταση το 21 για να απαλλαγούμε από τι ακριβώς; Ποια η διαφορά στο χαράτσι και τις συνθήκες διαβίωσης (τηρουμένων των αναλογιών);



Αν αυτό που ζούμε δεν είναι η μεγαλύτερη κατάντια στη ιστορία μας, τι είναι;

Σήμερα δε, το πρωί της Τρίτης 2/10 , κατέρρευσε το τηλεφωνικό κέντρο του «166» και είναι αδύνατες οι επικοινωνίες. Τα ραδιόφωνα δίνουν σταθερούς δεκαψήφιους αριθμούς για περιπτώσεις ανάγκης!
Δηλαδή πόσοι επιστήμονες πρέπει να συνεδριάσουν, πόσοι «φορείς», διευθυντές υποδιευθυντές υπουργοί και τμηματάρχες Α, Β να συσκεφθούν για να αποφασίσουν να εγκαταστήσουν ένα “disaster center”, ένα κέντρο εναλλακτικής λειτουργίας όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο ακόμα και λειτουργίες ακόμα και όπου ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΡΙΣΚΟ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ;

Κι ενώ ζούμε αυτή την κατάντια, βλέπουμε στην αλλαγή των υπουργών, στην παράδοση και παραλαβή των υπουργείων τους αποχωρούντες να βουρκώνουν, να δακρύζουν όπως π.χ. και ο προηγούμενος υφυπουργός Υγείας κ. Γιαννόπουλος. Να συγκινούνται που αφήνουν την καρέκλα όπως ποτέ δεν συγκινήθηκαν για την κατάσταση που διοικούσαν.
Αγκιστρωμένοι από τις καρέκλες της εξουσίας, από αυτούς που ποτέ δεν παραιτούνται ακόμα και στο χειρότερο ρεζιλίκι, που ξέχασαν ότι είναι προσωρινοί. Που η –επιλεκτική ως φαίνεται- ευαισθησία τους τη στιγμή του αποχαιρετισμού, δεν ήταν αρκετή όσα χρόνια διοικούσαν ένα παρακμάζον σύστημα για να τους κινητοποιήσει, να τους εξοργίσει, να κάνουν κάτι για να δικαιώσουν την παρουσία τους, να έχουν βάλει ένα λιθαράκι για να σταματήσουν τον τριτοκοσμικό κατήφορο αυτής της ρημάδας χώρας.
Για να δούμε τώρα με την πιστοποίηση της κατάντιας θα δακρύσει κανείς;





Οι φωτο απο το In.gr και Alpha TV

Κύριε Παπαγιαννάκη τα σέβη μου!

Ανάμεσα σους πολλούς πολιτικούς του ξύλινου λόγου, της φλυαρίας, του στόμφου και της αμετροέπειας, επιτρέψτε μου να ξεχωρίσω το Μιχάλη Παπαγιαννάκη του Συνασπισμού που κάθε φορά που μιλάει με κατακτά με την ουσία και το μέτρο του λόγου του, με τις ξεκάθαρες απόψεις του.

Τον είδα πάλι σήμερα το πρωί στη ΝΕΤ να μιλά για το θέμα των πυρκαγιών. Δε χρειάστηκε να χαθεί μέσα σε λαβύρινθους απόδοσης ευθυνών και να συμμετέχει στο σκυλοκαυγά για το ποιος παρέδωσε ποια κατάσταση στην πυροσβεστική όπως έκαναν οι συνομιλητές του από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

Είπε απλά με δύο λόγια πως μπορεί η οποιαδήποτε κυβέρνηση να βάλει τέλος στις καταπατήσεις, στα αυθαίρετα μέσα στα δάση και εν πολοίς στις φωτιές.

Δεν γνωρίζω το λόγο που ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης δεν συγκαταλέγεται στα πρωτοκλασάτα στελέχη του Συνασπισμού, νομίζω ότι πρόσφατα κιόλας υπήρξαν κάποιες προστριβές με τον Αλέκο Αλαβάνο που μάλλον τον θεωρεί εσωκομματικό αντίπαλο (;).

Εν πάση περιπτώσει αν κάποιος ξέρει ας μας φωτίσει.

Το μόνο που μπορώ να καταθέσω εδώ εγώ είναι η εκτίμησή μου προς τα πρόσωπό του και η υποψία ότι αν είχαμε περισσότερους πολιτικούς με την ξεκάθαρη ματιά που διαθέτει, ίσως να είχε κατακτηθεί αναλογικά και περισσότερη αξιοπιστία από το πολιτικό μας σύστημα.