Το τέλος του Τύπου, η αρχή της νοσταλγίας.

Όλοι μιλάνε για το τέλος των εφημερίδων και των βιβλίων στη νέα εποχή των κοινωνικών δικτύων, των ηλεκτρονικών εκδόσεων, των ebooks και των ipads.

Και ίσως έχουν δίκιο, η κρίση που περνάει τώρα ο Τύπος, εφημερίδες και περιοδικά είναι πραγματικότητα. Όλο και περισσότερος κόσμος ενημερώνεται πια από το διαδίκτυο, οι πωλήσεις εφημερίδων και περιοδικών σταθερά μειώνονται.

Και όταν περάσουν τα χρόνια και η επικράτηση των ηλεκτρονικών εκδόσεων θα είναι καθολική, όταν θα φτάσει κάθε δραστηριότητά μας να εξαρτάται απο την ύπαρξη συσκευών και ενέργειας, οι geeks προφήτες της νέας εποχής, θα μετατραπούν σε vintage lovers και θα δίνουν μεγάλα χρηματικά ποσά για να πιάσουν στα χέρια τους μια τσαλακωμένη τυπωμένη εφημερίδα, ένα χιλιοδιαβασμένο βιβλίο και να νοιώσουν την ένοχη ευχαρίστηση της αφής του αντιοικολογικού χαρτιού.

Τότε θα βλέπουν με νοσταλγία βίντεο σαν αυτά:

Ένας εξαιρετικά καίριος προβληματισμός

βρίσκεται εδώ!

Τα ΜΜΕ είναι η υπ αριθμόν 1 διαπλεκόμενη σχέση της πολιτικής. Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για διαφάνεια στην πολιτική και να μην εξετάζουμε σοβαρά την αντίστοιχη στα Μέσα επικοινωνίας.
Κατα καιρούς έχουν παιχτεί χοντρά παιχνίδια στην πλάτη της "κοινής γνώμης" με δούρειο ίππο τα ΜΜΕ. Τόσα που να μας επιτρέπουν πια να αναζητάμε πίσω απο κάθε δημοσίευμα τους πραγματικούς λόγους της ανακίνησης θέματος, να ψάχνουμε τη δεύτερη ανάγνωση.

Τελικά είναι θέμα ποιότητας της δημοκρατίας μας.

Αει σεχτίρ πιά...

...και φυσικά η κουβέντα σε όλη το blogόσφαιρα, στο twitter, όπου και να κοίταξα αλλά και στα ραδιόφωνα και παντού, ΔΕΝ περιστρέφεται γύρω από τους φονιάδες, ΔΕΝ γίνεται για το γεγονός οτι κάποιοι φονιάδες έχουν αναλάβει να ορίζουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει.

ΔΕΝ γίνεται καν κουβέντα για το οτι μια(;) συμμορία κυκλοφορεί σήμερα, στην Αθήνα του 2010 ανάμεσά μας, βάζοντάς μας στη λίστα των πιο καθυστερημένων κοινωνιών που διαθέτουν "τρομοκράτες" και μάλιστα τέτοιας ποιότητας. Φυσικά δεν γίνεται καμία συζήτηση προβληματισμού για το πως θα συλληφθούν οι ένοχοι. Αλίμονο!

Γίνεται για την ποιότητα του Τρωκτικού (ή "πρωκτικού"), για το αν είναι κίτρινο ή όχι, αν το χρησιμοποιούσαν πολιτικοί και επιχειρηματίες και μέσα σε όλα αυτά να διαχέονται και τα υπονοούμενα για τον δολοφονημένο. Δηλαδή οι υπαινιγμοί είναι τόσο πρόστυχοι που δεν αντέχω καν να τους κάνω πιο ξεκάθαρους. Λες και ο θάνατος έρχεται από τους σκατιάδες με τα όπλα σα "θεία δίκη", σαν αυτόματη τιμωρία για όποιον τολμάει να μη τηρεί τη δημοσιογραφική δεοντολογία (ποιά;;;).

Για να εξηγούμεθα πάντως: Παντού σχεδόν υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν μαζί με το σκανδαλάκι της ημέρας να διαβάσουν και για το βρακί της Μπρίντευ Σπίαρς. Τρωκτικά και Star TV υπάρχουν όπου βρίσκεται και ανάλογο κοινό.

Ελάχιστες όμως χώρες απομένουν πάνω στον πλανήτη, όπου τόσος πολύς κόσμος να ψάχνει δικαιολογίες για το έγκλημα! Να αναζητά ιδεολογικά ερείσματα! Να αρθρώνει κουβέντες για "αναμενόμενους" ή όχι θανάτους.
Και η χώρα με τους "πολίτες" που πριν μερικούς μήνες είχαν την τσίπα να ψελλίσουν για τους χαμένους της Marfin "Τι δουλειά είχαν να βρίσκονται στην τράπεζα μέρα απεργίας" είναι μια απ' αυτές.

Είναι μια δολοφονία ενδεικτική της κοινωνίας και του κράτους;

Αυτό που εγώ καταλαβαίνω απο τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια είναι οτι μπήκαμε στο χάρτη των χωρών όπου έχουν δολοφονηθεί δημοσιογράφοι.

Ποιό είναι η κοινή συνιστώσα αυτών των χωρών;
Η διαφθορά, η ατιμωρισία των τοπικών μαφιών, η ανεξέλεγκτη βία που επιτρέπει την επίλυση διαφορών με τα κουμπούρια, αλλά κυρίως και πάνω απ' όλα η έλλειψη ελέγχου και διαφάνειας (εξ ου και οι αποκαλύψεις που γίνονται επικίνδυνες).
Γιατί σε μια πολιτισμένη χώρα που κανείς δεν έχει αλλά κυρίως δεν μπορεί να κρύψει τίποτα, τέτοιες δολοφονίες είναι αδιανόητες.


UPDATE:
Μαθαίνω πως ταυτοποιήθηκαν τα όπλα των δολοφόνων και ανήκουν στη "Σέχτα επαναστατών"! Ουδεμία έκπληξη. Μπορεί να μην έχουμε επαναστάτες στην Ελλάδα, έχουμε όμως ένα σωρό κόσμο που μπορούν να υποδύονται τους επαναστάτες για να λύνουν διαφορές.

Ας κλείσουν λοιπόν οι εφημερίδες

Όταν διαβάζω την "Ελευθεροτυπία" διαβάζω συγκεκριμένους σχολιαστές που εκτιμώ. Δεν τη διαβάζω λόγω της Τεγοπούλου την οποία αγνοώ (και από ότι βλέπω με τα κατορθώματά της και τα χυδαία κείμενα για την προσωπική της υπόθεση, θα πρέπει να συνεχίσω να αγνοώ).

Όταν διαβάζω την "Καθημερινή" με αφήνουν παντελώς αδιάφορο οι Αλαφουζαίοι και οι επιχειρηματικές τους συμμαχίες και οι σημειώσεις τους που ξέφυγαν από τον διορθωτή. Διαβάζω κάποια πολύ καλά κείμενα από ανθρώπους των οποίων την κρίση εμπιστεύομαι.

Θα ήταν λάθος για τις εφημερίδες αυτές να με θεωρήσουν «προίκα» ή περιουσιακό τους στοιχείο. Κι αυτό το λάθος δεν το κάνουν ούτε τα κόμματα με τα εγγεγραμμένα μέλη τους. Μου είναι πολύ εύκολο (και πιστεύω πως αυτό ισχύει για τους περισσότερους), να σταματήσω να αγοράζω μια εφημερίδα όταν βλέπω ότι χρηματοδοτώ και επιβραβεύω μια συμπεριφορά που αποστρέφομαι.

Το «Θέμα» (που δεν διαβάζω αφού αφορά άλλο αναγνωστικό κοινό), σαρκάζει την συνεργασία του Βούγια με την Αφροδίτη Αλ Σαλέχ σε θέματα μεταναστών, επειδή αυτή πριν 10 χρόνια φωτογραφήθηκε στο Penthhouse (και παράλληλα αναπαράγοντας -παράνομα- τη φωτογράφηση, βρίσκει και ευκαιρία και για την απαραίτητη δόση γυμνού) . Αδιάφορο βέβαια ότι η Αφροδίτη έχει και αξιόλογη δράση στα θέματα μη-νόμιμων μεταναστών. Το ζητούμενο είναι η φασαρία (και το μπανιστήρι) κι όχι η ουσία. Με τον ίδιο τρόπο χλεύαζε την Μπιρμπίλη για τα αθλητικά της παπούτσια και τον αντισυμβατικό της τρόπο. Κι αυτά σε μια εφημερίδα που διευθύνεται από τον άνθρωπο που διεκδικεί τηλεοπτική ακροαματικότητα με ξεβράκωτες χορεύτριες και ζουμ σε σιλικονάτα στήθια.

Παντελώς αδιάφορο με αφήνουν όλοι οι εκδότες. Δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε περισσότερο από το κέλυφος, το όχημα μέσω του οποίου ενημερώνομαι για την επικαιρότητα ή για απόψεις των συντακτών και των δημοσιογράφων.
Κατά καιρούς εκδόθηκαν (και ακόμα εκδίδονται) εφημερίδες που μόνος τους σκοπός είναι το να κρεμαστούν στο περίπτερο με ορισμένο τίτλο ή συγκεκριμένο σερβίρισμα μιας είδησης. Πολλοί επιχειρηματίες δέχτηκαν να χάσουν λεφτά γι αυτό το παιχνίδι. Τα λεφτά έβγαιναν από άλλες δουλειές.

Το τεχνοφοβικό ελληνικό κοινό θα συντηρήσει ακόμα για αρκετό καιρό κάποιες από τις εφημερίδες. Τα πιο νεανικά κοινά όμως έχουν προ πολλού αναζητήσει τα ερεθίσματά τους σε άλλες -ψηφιακές- γειτονιές με τα καινούρια smartphones και τις παμπολλες δυνατότητες για μοίρασμα μιας αξιόλογης δημοσίευσης.

Όσες εφημερίδες έκαναν έρευνες το ξέρουν. Και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την πανωλεθρία, αμήχανα, με χάντρες και καθρεφτάκια.

Ας όψεται το "κράτος", που ακόμα συντηρεί τις περισσότερες με το θολό χρήμα (και πλαίσιο) της κρατικής διαφήμισης, με την αδιαφάνεια στα δημόσια έργα των συμφηφισμών, με την προνομιακή μεταχείριση των εκδοτών (ακόμα κι όταν συλλαμβάνονται να οδηγούν μεθυσμένοι). Δηλαδή θα πρέπει να λειτουργήσουν οι νόμοι για να αρθούν οι λόγοι που κάνουν κάποιον να θέλει να εκδώσει μια εφημερίδα σκοπιμότητας Απλό είναι.

Κι όμως οι απόψεις, η ειδησεογραφία, η δημοσιογραφία υπάρχει και λειτουργεί ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή όχι της εφημερίδας. Η δωρεάν Athens Voice, τα πρόσφατα ξεκινήματα των συλλογικών TVXS, Protagon και Freecity (για να ονομάσω μερικά), φιλοξενούν ήδη μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα που κελαηδάνε αποδεσμευμένα από τις σκοπιμότητες και τις δεσμεύσεις των εκδοτικών συμφερόντων.
Kαι είναι σίγουρο ότι σε λίγο καιρό θα επιβραβευτούν και εμπορικά λόγω της συνεχώς αυξητικής επισκεψιμότητας.
Αμήν.

Θα μου λείψει ο City...

Είχα συνηθίσει να ξυπνάω με τον εύστοχο σχολιασμό του Καρζή που ελπίζω να έχει κίνητρο να συνεχίσει να αναρτά τα ίδια εισαγωγικά σχόλια του magazino του τουλάχιστον στο blog του.

Μέχρι και την Κανέλλη έκανα υπομονή και την άκουγα! Τις περισσότερες φορές χωρίς να καταφέρω να την παρακολουθήσω (χαοτικές οι ρημάδες οι συνάψεις της).
Μέχρι και οι μεταμεσονύκτιες μουσικές επιλογές ήταν ψαγμένες και ιδιαίτερες.

Είχα διαβάσει ένα σχετικό δυσοίωνο post και ευχόμουν να βρεθεί μια λύση για να μη ξαναγυρίσω στα άλλα ξεπερασμένα ραδιόφωνα. Τελικά αποδείχτηκε έγκυρο. Δυστυχώς.

Αυτό που ακούγαμε ήταν ένα πετυχημένο δημοσιογραφικό μοντέλο, όπου ο κάθε παραγωγός είχε τη δική του ισχυρή άποψη που δεν πειθαρχούσε (τουλάχιστον απ’ όσο φάνηκε) σε κεντρικά υπαγορευμένες επιχειρηματικές και πολιτικές επιδιώξεις. Αυτά για εμάς και για τους συντελεστές του σταθμού.
Γιατί φαίνεται ότι για τον μεγαλο-ιδιοκτήτη δεν ήταν παρά ένα από τα ακριβά παιχνίδια της συζύγου του, που προφανώς βαρέθηκε να χρηματοδοτεί.

Αν κατάφερνε πάντως μέσα στο γεμάτο του πρόγραμμα να ακούσει το σταθμό του, πιθανότατα θα τον διατηρούσε σε λειτουργία, πιθανόν με ισχυρότερο εμπορικό τμήμα που να μπορεί να φέρει μερικά έσοδα περισσότερα από τα Jumbo ή με μερικές παραχωρήσεις και περικοπές.

Οι άνθρωποι που στελέχωσαν το σταθμό πάντως φεύγουν πληρωμένοι μέχρι και τον Αύγουστο (εξαίρεση αυτό σε ένα δημοσιογραφικό τοπίο που παρά την πλούσια κρατική διαφήμιση χρωστάει μήνες ολόκληρους σε εργαζόμενους) και παίρνουν μαζί τους και μια εμπειρία ιδιαίτερα χρήσιμη για την επόμενη (ακραία) περίπτωση που κάποιος επιχειρηματίας αποφασίσει να δημιουργήσει δημοσιογραφικό Μέσο.

Λότο πλέον οι εφημερίδες

Οι εφημερίδες βλέπουν πλέον την κρίση να τους χτυπάει την πόρτα (αν δεν έχει ήδη θρονιαστεί στο σαλόνι). Οι εκδότες ξέρουν ότι δεν μπορούν πια να απευθυνθούν απλά στους παραδοσιακούς αναγνώστες τους, πρέπει να διεκδικήσουν ευρύτερο κοινό κι ας μη διαβάζει εφημερίδα. Κι ας μη επέλεγε ποτέ τη δική τους αν διάβαζε…

Ήδη η πρακτική να μοιράσουν μετρητά ή αυτοκίνητα στους αναγνώστες τους, συνιστά άμεσο ανταγωνισμό στα τυχερά παιχνίδια του ΟΠΑΠ που είναι ενδιαφέρον να δούμε πως θα αντιδράσει η λοταρία.

Γιατί όμως τώρα ειδικά αυτή η πρεμούρα; Γιατί τώρα τα DVD και τα μουσικά CD δεν είναι αρκετά και πρέπει να πριμοδοτηθεί τόσο σκληρά η πώληση των φύλλων;

Συρρικνώνεται τόσο πολύ η πίτα που κάνει ανελέητο τον πόλεμο για το μερίδιο αγοράς; Μειώθηκαν δηλαδή τόσο πολύ οι πωλήσεις; Γιατί σε μια περίοδο κρίσης με τόσο απρόβλεπτες επιπτώσεις και με μια κυβέρνηση που αντιδρά με σπασμωδικό τρόπο, όλο και περισσότεροι θα ήθελαν να ξέρουν τις εξελίξεις, να μάθουν τι τους ξημερώνει

Αυξήθηκαν τα λειτουργικά έξοδα ή οι μισθοί των δημοσιογράφων; Δεν νομίζω.

Μήπως τα αφεντικά των εφημερίδων έχουν άλλα επιχειρηματικά ανοίγματα (από βιομηχανίες, ναυτιλία, εργολαβίες), που χειροτέρεψαν τώρα με την κρίση και πρέπει να μειώσουν το παθητικό των εφημερίδων (που εκδίδονται από καιρό τώρα όχι για κέρδος αλλά για πολιτικό παιχνίδι);

Ή μήπως να φταίει το ότι το παραδοσιακό κοινό της εφημερίδας που αποτελεί και το πιο ενεργό πολιτικά ή σκεπτόμενο κομμάτι της κοινωνίας (και διορθώστε με αν κάνω λάθος), μπουχτισμένο πια από την καμαρίλα και τη διαπλοκή εκδοτών και μεγαλοδημοσιογράφων με τους ομοτράπεζούς τους πολιτικούς, γυρνάει την πλάτη στα ΜΜΕ και ειδικά στην εφημερίδα επιλέγοντας να ενημερωθεί από τα blogs;

Και για να κάνω τη σκέψη αυτή λίγο πιο ισχυρή να αναφέρω τα παραδείγματα των υποθέσεων της Κούνεβα και του απεργού πείνας Θ. Τενέζου, που παρά το ότι αποκαλύπτουν το δυσώδες πρόσωπο της νεοελληνικής δημοκρατίας, «χάθηκαν» από τα μεγάλα ΜΜΕ και τις εφημερίδες.

Η πρώτη περίπτωση αναφέρθηκε με ακατανόητη -για ειδησεογραφία- καθυστέρηση, προφανώς επειδή οι επικεφαλής θεώρησαν ότι η περίπτωση μιας μετανάστριας και συνδικαλίστριας δεν είχε καμιά τύχη στο ενδιαφέρον του «μέσου Έλληνα».
Η δεύτερη περίπτωση δεν θα «παίξει» ποτέ επειδή οι συγκεκριμένες αναφορές σε Σιδενώρ και Αγγελόπουλο έκαναν το θέμα «τζίζ»… Αγνοήθηκε (και αγνοείται ακόμα) ενώ στα blogs είναι -δικαίως- πρωτοσέλιδο.

Τείνω να καταλήξω στο τελευταίο συμπέρασμα.
Αυτό που φαίνεται να φταίει δεν είναι η άρνηση του κόσμου να δώσει 1 ευρώ για την εφημερίδα, είναι η σταδιακά αυξανόμενη άρνηση του κοινού να συμμετέχει σ’ ένα παιχνίδι εξουσίας που κύριο θέμα έχει την κολεγιά και τις πολιτικές αλλαξοκωλιές παρά την πραγματική ζωή. Πως αλλιώς εξηγείται το ότι η χιλιοφορτωμένη από προβλήματα καθημερινότητα δεν καταφέρνει να φτάσει να ανταγωνιστεί τα βαθύτατα αδιάφορα στην κοινωνία θέματα του «κουρασμένου», των γευμάτων των δελφίνων και τις εβδομαδιαίες δημοσκοπήσεις;


Διαβάστε κι αυτό κι αυτό

Ας γίνει μάθημα η καταδίκη για το αυθαίρετο Mall

Καταδίκη για το mall Athens στο πρώην δήμαρχο Αμαρουσίου

Στις 19 Ιανουαρίου στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών εκδικάστηκε η υπόθεση του πρώην Δημάρχου ΤΖΑΝΙΚΟΥ - ( Δήμαρχος Αμαρουσίου επί κατασκευής MALL) σχετικά με την προσφυγή πολιτών, για τις παρανομίες του Δημάρχου και άλλων εμπλεκόμενων για την οικοδόμηση του παράνομου μεγαθήριου THE MALL.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών καταδίκασε τον πρώην Δήμαρχο σε 12 μήνες φυλακή με τελεσίδικη απόφαση.

Το δικαστήριο δεν έκανε δεκτούς τους ισχυρισμούς του πρώην Δημάρχου ότι το Μall ωφέλησε το Μαρούσι, ότι δεν προξένησε περιβαλλοντολογικές καταστροφές και ότι τα τεράστια χρέη στο Δήμο δεν οφείλονται στο συγκεκριμένο έργο. Αλλά και η τελική έκκληση της συνηγόρου του κ. Τζανίκου για μείωση της ποινής λόγω πρότερου έντιμου βίου και λόγω μη ταπεινών αιτιών δεν έγινε δεκτή.
Η συγκεκριμένη δίκη είναι η πρώτη δίκη εντός του 2009 που έχει σχέση με την κατασκευή του MALL καθώς έχουν προσδιορισθεί και άλλες 6 δίκες, μία μάλιστα εξ αυτών ζητάει 600 εκ. ευρώ αποζημίωση υπέρ του Δήμου Αμαρουσίου από τις κατασκευαστικές του κ. ΛΑΤΣΗ και τον πρώην Δήμαρχο για τις τεράστιες ζημιές που υπέστη Ο Δήμος Αμαρουσίου.
Μια απόφαση λοιπόν που μας γεμίζει αισιοδοξία ότι σε αυτόν τον αγώνα για την διάσωση των ελεύθερων χώρων δεν είμαστε μόνοι μας, υπάρχουν και Δημόσιοι λειτουργοί που υπερασπίζονται το Δημόσιο συμφέρον.

Η είδηση είχε φτάσει στο mail μου πριν μερικές μέρες αλλά από ανεξακρίβωτη πηγή και πριν την αναδημοσιεύσω θέλησα να κάνω μια αναζήτηση να την επιβεβαιώσω. Φυσικά δεν βρήκα τίποτε απολύτως. Ούτε σε μεγάλες και «ανεξάρτητες» εφημερίδες ούτε πουθενά!

Τώρα η είδηση έχει αναδημοσιευτεί και στο ΣΚΑΙ (με δύο λόγια) και στο TVXS (με περισσότερα).

Η μη δημοσίευση της είδησης για την καταδίκη Τζανίκου δείχνει πάρα πολλά για το πως λειτουργούν τα σημερινά ΜΜΕ σε περιπτώσεις όπου θίγονται τζίροι και επιχειρηματικές συμμαχίες, χορηγίες και κολλητιλίκια.

Η είδηση έχει ιδιαίτερη αξία και για όσους κόπτονται για την «διπλή ανάπλαση» Βωβού- ΠΑΟ, που έπαθαν μια κρίση υστερίας όταν έγινε προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Όταν δεν γίνονται προσφυγές, οι ασύδοτοι "άρχοντες" φυτεύουν αυθαίρετα αίσχη σαν αυτό του Mall με μη-αναστρέψιμες επιπτώσεις.

Και φυσικά το -επισήμως αυθαίρετο πλέον- Mall, παρά το ότι στήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες άρπα-κόλα σε μια περιοχή χωρίς προσβάσεις, χωρίς υποδομές, σε ένα από αυτά τα καταραμένα «Ολυμπιακά ακίνητα», δεν πρόκειται να κατεδαφιστεί, όπως δεν θα κατεδαφιστεί το αυθαίρετο Μαγγίνα, Σουφλιά κλπ, όπως θα γίνει κάποια στιγμή με κάποια παράνομη κατοικία κάποιου «ανωνύμου».

Η φωτογραφία είναι απο το TVXS

Βατοpedia (Υπνοπαιδία)

Αγαπητέ μου συμπολίτη,

Να σε ενημερώσω οτι όσο εσύ κοιμόσουν τον τηλεοπτικό σου ύπνο, νομίζοντας οτι αυτό που βλέπεις κάθε μέρα στα παράθυρα είναι σήριαλ, έβλεπες την πραγματικότητα της πολιτικής και δημόσιας ζωής του τόπου σου. Οι πρωταγωνιστές είναι οι εκπρόσωποι που εξέλεξες για κυβέρνηση, για να λύσουν προβλήματα, για να πάνε μπροστά τον τόπο. Το τέλος αυτού του «σήριαλ» θα είναι και το δικό σου τέλος

Όσο εσύ κοιμόσουν είχε στηθεί πάρτι ανάμεσα σε υπουργούς, υφυπουργούς, συμβολαιογράφους δικηγόρους, κουμπουροφόρους, μαγαζάτορες, χορεύτριες, εργολάβους που όλοι μαζί άνοιγαν σαμπάνιες που βρίσκονται τόσο καλά γραπωμένοι στην εξουσία (ούτε ένας απ’ αυτά τα δεκάδες πρόσωπα δεν βρέθηκε εκτός συστήματος, να είναι κάποιος που πιθανά θα «διαρέυσει» την απάτη).

Όσο εσύ κοιμόσουν περνούσαν υπουργικές αποφάσεις λάθρα, κάτω απ το τραπέζι, χωρίς δημοσίευση στην εφημερίδα της κυβερνήσεως. Ακόμα και την τροπολογία που επιτρέπει τέτοιες υπουργικές αποφάσεις εν κρυπτώ, κανείς δεν την πήρε είδηση.

Όσο εσύ κοιμόσουν, δεν κοιμόσουν μόνος, ήταν σε παράλληλη βαθιά ύπνωση και τα ΜΜΕ, τα τσακάλια της δημοσιογραφίας. Διότι το παλιό δελτίο τύπου του Μπασιάκου που θυμήθηκαν χθες, περηφανευόταν –τότε- για τον άψογο συντονισμό των υπηρεσιών του δημοσίου στην ανταλλαγή οικοπέδων(!) κι όμως κανείς δημοσιογράφος δεν πήρε είδηση εκτός από έναν ή δύο στη Βόρεια Ελλάδα που κανείς εδώ δεν διάβαζε ή άκουγε. Τώρα αναγκαστικά...

Όσο εσύ κοιμόσουν κοιμόνταν και τα κόμματα που είναι στη Βουλή άβουλοι, με άλλη ατζέντα, που καμία επιτήρηση και παρακολούθηση δεν είχαν επί όλων αυτών των συναλλαγών. Και φυσικά όταν έσκασε η ιστορία (από καθαρή παρεξήγηση ανάμεσα σε κυβέρνηση και καναλάρχη), έτρεξαν να υπερθεματίζουν και να βγάζουν δεκάρικους για διαφθορά. Αναγκαστικά...

Όσο εσύ κοιμόσουν, τα κόμματα και οι κομματάρχες, με παρόμοιες ιστορίες έχουν εξασφαλίσει τη ροή μαύρου χρήματος που θα τους διατηρήσει στην εξουσία, θα λαδώσει με κρατική διαφήμιση «φίλια» ΜΜΕ (θα περισσέψει και κάτι για τα γεράματα).

Όσο εσύ κοιμόσουν και αφού έχει αποκαλυφθεί όλη η βρώμα ούτε μία (1) πρωτοβουλία δεν έχει παρθεί για να μην επαναληφθεί παρόμοιο σκάνδαλο. Ούτε μία απόφαση για διαφάνεια, ούτε μία κίνηση από κόμμα, από φορείς, από πολίτες για να αρθούν οι κουρτίνες που επιτρέπουν σκάνδαλα. Ούτε κάποιο πόρισμα να περιμένεις απ’ την «επιτροπή».

Όσο εσύ κοιμόσουν ξέχασες πώς να διαδηλώνεις, ξέχασες να απαιτείς, σε έπεισαν οτι το να ψηφίζεις μια φορά στα τέσσερα χρόνια εξαντλεί τα δημοκρατικά σου δικαιώματα. Στο παρελθόν αγαπητέ μου συμπολίτη, σ’ αυτή την ίδια χώρα, οι άνθρωποι κατέβαιναν στα πεζοδρόμια, σε ογκώδεις διαδηλώσεις, φώναζαν, συγκρούονταν με την αστυνομία και τις «αύρες», ανάγκαζαν υπουργούς ή κυβερνήσεις να παραιτηθούν. Οι κινητοποιήσεις γίνονταν θρυαλλίδες πολιτικών εξελίξεων, ήταν παλλαϊκά αιτήματα.

Πριν μερικές μέρες γιόρτασες το «Πολυτεχνείο». Ακόμα κι αν δεν το γιόρτασες έχεις αποδεχτεί το οτι ήταν μια μεγάλη εξέγερση που οδήγησε στη δημοκρατία. Στη δημοκρατία που σου εξασφάλισε το δικαίωμά σου στον ύπνο.
Στοίχημα ότι όσο κοιμάσαι, το σήριαλ θα έχει πολλές επαναλήψεις;

Ο Γιώργος του Δελτίου Παροχής Υπηρεσιών

Οι επαγγελματίες ρεπόρτερς σαν τον Γιώργο Κοίλιαρη αφήνουν ένα μεγάλο κενό φεύγοντας.
Δεν είναι εύκολο στη σημερινή μηντιακή σκηνή να βρεις εύκολα ανθρώπους πρόθυμους να ρισκάρουν τη ζωή τους σε επικίνδυνα εμπόλεμα πεδία.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να βρεις κακοπληρωμένους δημοσιογράφους που να είναι έτοιμοι να αφήσουν τα πάντα πίσω τους για να εκπληρώσουν απλά μια υπόσχεσή τους.

Ο Γιώργος δεν είχε καν σύμβαση με την ΕΡΤ, δεν ήταν μόνιμος. Όχι. Οι μόνιμοι δεν είναι εύκολο να πάρουν ρίσκα, βρίσκονται κάπου μέσα στα γραφεία και βλαστημάνε που βρέχει και θα αργήσουν να φτάσουν σπίτι. Ο Γιώργος όμως που έπρεπε να πληρώνεται με "μπλοκάκι" έπρεπε να τρέξει για να κερδίσει το «εισόδημά» του.

Και τι περίεργη διαστροφή ήταν αυτή που τον ξαναέφερε στο Αφγανιστάν, συνοδεύοντας μια αποστολή με ανθρωπιστική βοήθεια; Το είχε υποσχεθεί λεει. Σε μια προηγούμενη αποστολή είχε υποσχεθεί οτι δεν θα ξεχνούσε, οτι θα επέστρεφε με φάρμακα. Λάθος! Ακόμα κι αν δεν έχανε τη ζωή του απ’ αυτό το τραγικό ατύχημα, πάλι λάθος θα ήταν.

Επέτρεψε στα συναισθήματά του να τον εμπλέξουν στο αντικείμενό του ρεπορτάζ του.

Οι ακριβοπληρωμένοι συνάδελφοί του των μεγάλων διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων τον ξέρουν καλά αυτόν τον κίνδυνο και τον αποφεύγουν συστηματικά. Αναφέρουν λοιπόν τις ειδήσεις τους χωρίς φόρτιση, αποστασιοποιημένα.

Ο Γιώργος του μπλοκ παροχής υπηρεσιών και χωρίς «εκτός έδρας», έβαλε τον εαυτό του στο σκηνικό που περιέγραφε, έγινε μέρος του ρεπορτάζ του, δεν κατάφερε να γίνει ο ψυχρός επαγγελματίας που θα επιβίωνε.

Και για ποιο λόγο έπρεπε δηλαδή να τρέχει στο Αφγανιστάν; Πόση διαφορά θα έκανε δηλαδή η έλλειψη του ρεπορτάζ του σε μια εποχή που τα κερδοφόρα ιδιωτικά κανάλια ξεμπερδεύουν με παράθυρα όπου σκυλοτρώγονται οι κοινοβουλευτικοί μας εκπρόσωποι; Ποιος χρειάζεται να ξέρει δηλαδή τι γίνεται εκεί; Αν συμβεί κάτι το πολύ δραματικό που θα πουλάει, κάτι με πολλούς νεκρούς π.χ., θα το καλύψουν τα ξένα μέσα, το UPI, το Reuters, το CNN, των οποίων συνδρομητές είναι τα εδώ ΜΜΕ. Κι ας διατηρεί η Ελλάδα μια ξεχασμένη στρατιωτική δύναμη εκεί. Εμείς έχουμε τα παράθυρα. Που επιπλέον στοιχίζουν και πολύ λιγότερο, ούτε δημοσιογράφοι χρειάζονται να απασχολούνται, ούτε έξοδα για ταξίδια να γίνονται. Εκτός...

Εκτός κι είσαι ΕΡΤ κι έχεις βρει ένα Κοίλιαρη. Τότε σώζεις και το κύρος σου γιατί έχεις ρεπόρτερ που κάνει πρωτότυπο στόρυ, σου στοιχίζει λίγα και όταν τύχει το μοιραίο δεν χρειάζεται καν να κινητοποιηθείς εσύ (πήγαινε κι ερχόταν ο σοβαρά τραυματίας Γιώργος για μέρες ολόκληρες πριν βρεθεί σοβαρό νοσοκομείο για να τον περιθάλψει έγκαιρα).

Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βγάλεις ένα σπαραξικάρδιο λόγο στην κηδεία.

Τα κρατικά θερμοκήπια των εκβιαστών

Είμαι στο γραφείο και κάνω ένα διάλειμμα για μια γρήγορη περιήγηση στα blogs που παρακολουθώ. Η συζήτηση είναι για το θέμα που έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων. «Ψευδώνυμα», «blogs», «εκβιαστές» και μπόλικη φιλολογία τη στιγμή που η κυβέρνηση (αυτά τα νεο-γιαπάκια, αυλή του Θόδωρα και του Κώστα που αποφοίτησαν από κολέγια και τα άλλα ευαγή ιδρύματα για την ευκατάστατη ελίτ) επεξεργάζεται νομοσχέδιο για την άρση της ανωνυμίας στα blogs (ένα το κρατούμενο, η κολεγιακή και πανεπιστημιακή εκπαίδευση αποδεικνύεται ανεπαρκής για την κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του κυβερνοχώρου)

Αποσπάσματα κειμένων:
«Εαν είναι αλήθεια (που είναι) ότι η ανωνυμία παρέχει βήμα σε συκοφάντες, άλλο τόσο είναι αλήθεια ότι δεν λείπουν, σε καθημερινή βάση, οι επώνυμοι συκοφάντες.»
(Ροίδης)


«Συνηθίζεται και στον παραδοσιακό Τύπο, του οποίου την ελευθερία κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε να περιστείλει. Οι σοβαρότερες παραβιάσεις προσωπικών δεδομένων, της τιμής και της υπόληψης πολιτών γίνονται σήμερα από την τηλεόραση, της οποίας η νόμιμη λειτουργία παραμένει αρρύθμιστη εδώ και 20 χρόνια»

(Ελισάβετ Δεληγιάννη στην «Κ»)

Τη στιγμή που διαβάζω αυτές τις γραμμές, χτυπάει το κινητό.

Βλέπω το όνομα και αφήνω την κλήση αναπάντητη. Είναι «δημοσιογράφος» που υπογράφει σε θεματική εφημερίδα με ψευδώνυμο και μου τηλεφωνεί να μάθει πότε μπορεί να περάσει να εισπράξει το «λάδι» που χρειάζεται για να συνεχίσει να μην επιτίθεται στην εταιρία όπου εργάζομαι.

Προσέξτε: Όχι για να γράψει «καλά λόγια» ή να αβαντάρει. Αλλά για να μην κάνει επίθεση, να μην αρχίσει να λασπολογεί όπως έκανε στο παρελθόν για να αποδείξει τη δύναμή του.

Όχι, δεν κινδυνεύει από ρύθμιση άρσης του ψευδωνύμου του, ούτε κινδυνεύει από νομοθετικές ρυθμίσεις, όπως δεν κινδυνεύουν και άλλοι πολλοί που γράφουν σε άλλα παρόμοια Μέσα (εφημερίδες και sites) «έγκυρες» πληροφορίες κατά παραγγελία παντός ενδιαφερομένου με φράγκα.

Και αν νομίζετε οτι αυτό το φαινόμενο είναι μεμονωμένο ή περιορίζεται στη ζούγκλα των ιδιωτικών εταιριών και τα νόμιμα ή άνομα συμφέροντα που προφανώς προωθούν και αντιπροσωπεύουν, σας παραπέμπω στο «Φίλαθλο» της 28/2 και στο κύριο άρθρο του Ν. Καραγιαννίδη όπου γίνεται λόγος για τον (μακρύ) κατάλογο των δημοσιογράφων που παίρνουν κανονικό μηνιαίο μισθό απ’ τον ΟΠΑΠ για να γράφουν ελεγχόμενα θετικά πράγματα για την «εισηγμένη» κατα τα άλλα ΔΕΚΟ.


Για να καταλάβουμε τελικά ποιος είναι ο ιδιοκτήτης των θερμοκηπίων των εκβιαστών.


Εκβιαστών που φυσικά δεν έχουν blogs αλλά θέσεις συντακτών (χαιρετίσματα στην ΕΣΗΕΑ) σε εφημερίδες «επίσημες» και «αξιόπιστες».

Που'ναι η μπάλα; Οέο;

Για ακόμα μια φορά χάθηκε η μπάλα.
Για ακόμα μια φορά η συζήτηση που γίνεται ΤΩΡΑ (γιατί άραγε), για τα blogs είναι ακόμα μια φαρσοκωμωδία στα μέτρα των τηλεπαραθύρων που μπλέκει ασυδοσία, ελευθεροτυπία, όρια, συκοφαντίες.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις ισορροπία και ζητούμενα σε ένα κόσμο εκπαιδευμένο να διακρίνει μόνο μαύρο και άσπρο, να επικοινωνεί μόνο με χοντρές έννοιες για βασικές ανάγκες. Τα μέσα (για την τηλεόραση μιλάω), εκπαίδευσαν κρετίνους που αδυνατούν να ισορροπήσουν, να σταθμίσουν, να κρίνουν.

Υπάρχουν κίνδυνοι στο διαδίκτυο; Τότε είναι κακό το διαδίκτυο! Τρομοκρατηθείτε γονείς! Να παρέμβει ο εισαγγελέας, το κράτος να μας προστατέψει. Δε χρειάζεται να μάθει ο καθένας τους κινδύνους, να κρίνει, να προστατευτεί. Όπως ακριβώς και με τα χιόνια. Αν δεν ξέρεις να περάσεις αλυσίδες στις ρόδες σου, περίμενε, το κράτος θα στείλει πυροσβέστες και τροχονόμους να το κάνουν για σένα. Όπως το κράτος φταίει που δεν είχες μέτρα πυροπροστασίας και κάηκε το σπίτι σου που ήταν χτισμένο μέσα στα πεύκα.

Σήμερα η κουβέντα γίνεται για τα blogs κι ανάθεμα αν έχει καταλάβει κάποιος άσχετος με υπολογιστές, το τι είναι τα blogs και ποιο είναι το θέμα μας. Το ρεπορτάζ σε μεγάλο κανάλι το Σάββατο που μας πέρασε, αναφερόταν σε «ιστιοσελίδες» πράγμα ενδεικτικό για τη γνώση αυτών που διαμορφώνουν την «άποψη».

Όταν η συζήτηση πάει να γίνει πιο λεπτομερής και διαφωτιστική ο άνκορμαν (που δεν αναβάθμισε τη γνώση του από το 1980 που έγινε δημοσιογράφος), διακόπτει τον ομιλητή γιατί «αυτά είναι τεχνικά θέματα και δεν τα καταλαβαίνει ο κόσμος». Εννοεί βέβαια ότι αδυνατεί να τα κατανοήσει ο ίδιος, γιατί κάποιο κοινό μια χαρά καταλαβαίνει, απλά το θέμα είναι «ποιο κοινό». Και ξέρουν ότι το κοινό ΤΟΥΣ είναι η μάζα των βασικών εννοιών Συντάξεις=Πεινάω, Χιόνια=Κρυώνω, Σεισμός=Φοβάμαι. Όποιος επιθυμεί να κατανοήσει ας κατευθυνθεί σε άλλο Μέσο.

Τα blogs λοιπόν (για να έρθουμε και στο προκείμενο), δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι η ψυχοθεραπεία του καθενός που θέλει να βγάλει ότι κουβαλάει μέσα του. Ποίηση, μουσική, ημερολόγιο, σχόλια, αθλητικά. Αν έχει σκατά στην ψυχή του, σκατά θα βγάλει. Και θα το κάνει κι εύκολα αφού μπορεί να είναι ανώνυμος, με τρόπο που δεν θα έκανε στην κανονική επώνυμη ζωή του. Ενίοτε έχουμε και «δημοσιογραφία» από επαγγελματίες δημοσιογράφους. Γιατί όμως να κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου κάτι που κάνεις για επάγγελμα; Από καψούρα να πεις αυτά που σου επιτρέπει ο εργοδότης σου; Από ευαισθησία γιατί ξέρεις πράγματα που δεν μπορείς να υπογράψεις και να αποδείξεις;
Η επειδή το να είσαι ανώνυμος σου δίνει τη δυνατότητα να «κάνεις παιχνίδι»;

Επιμένω λοιπόν να θέλω να επιλέγω ποιον υπερασπίζομαι και γιατί. Επιμένω να θέλω να βλέπω αποχρώσεις και να μη βιάζομαι να πάρω θέση ειδικά σε μια ύποπτη χρονική περίοδο που οι αγαθές προθέσεις σπανίζουν.

Ας θυμηθούμε άλλωστε ότι το θέμα είναι μια ακόμα παράπλευρη επίπτωση της υπόθεσης Ζαχόπουλου. Της κουράδας που έκρυβε απο κάτω της ένα βόθρο στο μέγεθος της Αθήνας, δείχνοντας και το μέγεθος της κρίσης αξιών που περνάμε σαν κοινωνία.

ΟΣΦΠ-ΠΑΟ 1-1

Ε, τι να κάνουν κι αυτοί, νέοι είναι, βράζει το αίμα τους. Να μη μαχαιρωθούν για την ομάδα τους; Να μην κάνουν ένα φόνο αντίπαλου; Πως θα δικαιολογηθεί μέσα τους το ότι ανήκουν σε ένα στρατόπεδο, ότι είναι μέρος ενός σώματος που τους αποδέχεται γι αυτό που είναι; Ειδικά αφού το σύστημα τους έχει απορρίψει.

Τι νομίσατε δηλαδή; Οτι ο κόσμος εκεί έξω είναι το ίδιο ροδαλός ποιητικός ιντελέκτσουαλ και νεραιδοπαρμένος με την blogoσφαιρα;

Όχι κύριοι! Eκεί έξω γίνεται πόλεμος και υπάρχουν χιλιάδες στρατιώτες ιδιωτικών στρατών που ανήκουν σε εταιρίες (Α.Ε. είναι επίσημα αλλά στην ουσία είναι περιορισμένης ευθύνης), που είναι έτοιμοι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν.

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ο σκοπός και το στρατόπεδο. Δεν έχει σημασία αν ο λόγος για τον οποίο σκοτώνονται είναι μικρότερης ουσίας από το αν θα έχει ο μουσακάς μπεσαμέλ ή όχι (θεωρητικά! Γιατί πρακτικά, στο μαγείρεμα, η μπεσαμέλ του μουσακά μπορώ να σου πω ότι είναι και πιο ουσιαστική από το ποια ομάδα κέρδισε).

Σημασία γι αυτή την ατέλειωτη στρατιά ηλιθίων που κινείται σε παράλληλο σύμπαν με δικούς του κανόνες και κώδικες, έχει η αποδοχή. Η αποθέωση της πράξης από τους υπόλοιπους νεάτερνταλ που βρήκαν κάποιο νόημα στην μίζερη ζωούλα τους.

Και οι «ηγέτες», οι ηθικοί αυτουργοί, ιδιοκτήτες ΠΑΕ αλλά και «πολιτικοί» που με τρόπο κλείνουν το μάτι στη μάζα αυτή είτε ντοπάροντάς τους είτε μπουκάροντας στα γήπεδα πουλώντας «οπαδοσύνη» ξέρουν πολύ καλά οτι τα κόλπα αποδίδουν είτε ψήφους είτε αποδοχή και αναγνώριση.

Υ.Γ. Είναι σίγουρα τα κροκοδείλια δάκρυα των αυριανών αθλητικών εφημερίδων, οπότε να επαναφέρω και το παλαιότερο post που φαίνεται να είναι διαχρονικό...

Υ.Γ. 2 Ο τίτλος αναφέρεται σε σκορ νεκρών, το λεγόμενο και bodycount!

Τα τέσσερα μέχρι τώρα συμπεράσματα της «Ζαχοπουλιάδας»

1
Η εξουσία δεν είναι η μόνη που γεννά διαφθορά.

Η διαφθορά γεννιέται και από «θεμα-τοφύλακες» του λαϊκισμού που μας κοιμίζουν με Τόκους και ξώβυζες ενώ συναλλάσσονται ανέτως με την κυβένρηση, το ΣΔΟΕ και πλουτίζουν με θεμ-ιτούς και α-θέμ-ιτους τρόπους. Η διαφθορά της εξουσίας όμως είναι αυτή που μας αφορά γιατί αφορά τους «εκλεγμένους» για τη διακυβέρνηση του τόπου, αυτούς που οφείλουν να διαμορφώνουν ήθη στην κοινωνία (καλά ένα αστείο είπαμε)...

Η συναλλαγή με τα DVD έγινε σαφώς σε χρόνο πρωθύστερο από αυτόν της απόπειρας αυτοκτονίας. Άρα η πολιτική εξουσία μπήκε σε συναλλαγή με το Μέσο, παραχώρησε ανταλλάγματα προκειμένου να θαφτεί ένα θέμα που αγγίζει το ίδιο το σπίτι του Πρωθυπουργού.

2
Ο Ζαχόπουλος όπως και διάφοροι άλλοι που κατά καιρούς διορίστηκαν σε θέσεις-κλειδιά που παράγουν πολλά λεφτά, ανήκουν σε ένα ευρύτερο κύκλο επαφών της Νατάσσας Καραμανλή που «τη βοήθησαν» σε σπουδές, διδακτορικά κλπ. Ας μη σφυρίζει λοιπόν αδιάφορα ο Κώστας, δικές του επιλογές ήταν όλο αυτό το συνάφι. Δεν μπορεί πλέον να υποκρίνεται τον τουρίστα.

3
Θα καταναλώσουμε τόση Ζαχοπουλιάδα όση είναι απαραίτητη για να ξεχαστεί το θέμα, όπως έγινε και με τις υποκλοπές, τη Vodafone και την (ολοκληρωμένη εκεί) αυτοκτονία. Είναι θέμα χρόνου και η κυβέρνηση το ξέρει. Ήδη η συζήτηση άλλαξε θέμα. Το μόνο που έχει να κάνει ο Καραμανλής είναι να περιμένει.

4
Με κάποιο τρόπο, δεν ξέρω πως, πρέπει να ξυπνήσουμε.

Πρέπει να μπορούμε με κάποιο τρόπο να ελέγχουμε το σύστημα εξουσίας. Μέχρι σήμερα αυτό δεν έγινε δυνατό. Ούτε με τα υπάρχοντα Μέσα, τους δημοσιογράφους (που ασκούν δημοσιογραφία δελτίων τύπου και συσχετισμών), ούτε με τους φορείς, ούτε με τίποτα. Δεν είναι δυνατόν να πρέπει να προηγηθούν απόπειρες ή κανονικές αυτοκτονίες και φυλακίσεις για να μάθουμε το σύστημα εξουσίας που λειτουργούσε στο ΥΠΠΟ, να μάθουμε για τους αποχαρακτηρισμούς αρχαιολογικών χώρων, για τις παροχές κονδυλίων του ΟΠΑΠ. Δεν είναι δυνατόν κάτω από τη μύτη μας και με πολίτευμα την κοινοβουλευτική δημοκρατία ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΕΙΔΗΣΗ για το τι γίνεται στα υπουργεία, στην κυβέρνηση.

Η αδιαφάνεια από τη μία και η δική μας αδιαφορία από την άλλη, είναι αυτά που δεν θα φέρουν ποτέ κανενός είδους διαφάνεια, που θα παράγουν συνεχώς σκάνδαλα. Και ένα πολιτικό σύστημα που δεν μπορεί να εισηγηθεί (αν όχι να επιβάλει) ένα σαφές και ολοκληρωμένο σύστημα δημόσιου ελέγχου, είναι εκ των προτέρων ένοχο για σκοπούμενη διαφθορά, όσες εξαγγελίες και να κάνει, όσες φούσκες και να ξεστομίσει για διαφάνειες, σεμνότητες και ταπεινότητες.

Κι εμείς είμαστε άξιοι της μοίρας μας που συντηρούμε ένα τέτοιο πολιτικό σύστημα χωρίς να το εποπτεύουμε.

Ποιό debate?

Για μένα ένα είναι το εύρημα από το χθεσινοβραδινό (ο θεός να το κάνει) debate.

Ότι το show που εκ των πραγμάτων δεν μπόρεσαν να το προσφέρουν οι ξύλινοι πολιτικοί, το πρόσφεραν οι πραγματικοί stars, οι δημοσιογράφοι.

Σημειολογική σημασία είχε ο σκυλοκαβγάς μεταξύ του φαιδρού Λιάτσου και της κακιασμένης Στάη. Ο πρώτος τραμπούκισε την παράσταση και η δεύτερη έβαλε συνειδητά την συντονίστρια Μαρία Χούκλη υπό την κηδεμονία της («προσπαθώ να σας βοηθήσω»), χωρίς η ΜΧ να έχε δείξει ότι χρειαζόταν τέτοιου είδους παρεμβάσεις.

Σίγουρα ο Λιάτσος με τη δήλωσή του περί «δημοσιογραφικού σεκιούριτυ» δούλευε για να εφοδιάσει με πρώτη ύλη το κανάλι του αφού είναι σίγουρο ότι περισσότερη κουβέντα θα γίνει εκεί για τη «βεντέτα» παρά για την πολιτική.