Λίγος πολιτισμός στα blogs παρακαλώ...

Σε περίπτωση που δεν το πήρατε είδηση, έχουμε δραστηριοποίηση κάποιων (φιλικών προς το ΛΑΟΣ;) «σχολιαστών» που έχουν πάρει αμπάριζα τα blogs αφήνοντας διάφορα -άσχετα προς τα post- σχόλια/διακυρήξεις.

Ηρθαν κι εδώ δύο, τεράστια σεντόνια, με άγαρμπο copy-paste γεμάτο κενά, ακατανόητα, ένα εναντίον των Εβραίων (υμνούσε τον Πλεύρη -όχι τον junior, τον άλλο με το μάτι το αγριεμένο- και έλεγε κάτι για μια δίκη) και ένα εναντίον ενός βιβλίου που το αναγνώρισα, ήταν αυτό της Έρσης Σωτηροπούλου που τον έκανε να βγαίνει στα δελτία ειδήσεων και να αναφέρει «βρωμόλογα» από το κείμενο (δεν ντρέπεται γέρος άνθρωπος).

Φυσικά τα σχόλια διεγράφησαν διότι και άσχετα ήταν με τα θέματα όπου αναρτήθηκαν (άρα spam) και χρησιμοποιούσαν γλώσσα ακατάλληλη. Εδώ κρατιέμαι πως και πώς να συμπεριφέρομαι κόσμια για να μη μου βγει το blog άσεμνο και θα μου κάνει το μαγαζί λίμπα ο κάθε περαστικός;

Αυτή την «παρέμβαση» στο χώρο των σχολίων τη θεωρώ βίαιη ή τουλάχιστον αδικαιολόγητα επιθετική. Δεν έχω αρνηθεί ποτέ να συζητήσω οποιοδήποτε θέμα ακόμα κι αν αυτό κοντράρεται εμφανώς με την κοινή λογική (όπως το να καταφέρεσαι γενικώς κατά των Εβραίων ως φυλής και να μην διαχωρίζεις τους σιωνιστές). Κάτι σε ψιλοναζί μου κάνει αυτό.

Προσωπικά πιστεύω οτι αυτή η με-το-ζόρι επιβολή της θεματολογίας με σεντόνια copy/paste απο ανώνυμο σχολιαστή είναι αγένεια και πιθανότατα ενδεικτική ακραίας και βίαιης κοσμοθεωρίας που δεν έχει συνηθίσει να συζητά.
Οπότε και δεν ανήκουν εδώ.

Μια ενδιαφέρουσα ημερίδα για τα social media

Παρακολούθησα το μεγαλύτερο μέρος της εκδήλωσης Social Media και Επικοινωνία που οργάνωσε με επιτυχία το Ινστιτούτο Επικοινωνίας και έβγαλα μερικά πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.

Κατ αρχήν να πω ότι όταν λεω «με επιτυχία» το εννοώ.

Μεταδόθηκε ολόκληρη με live streaming και ερωτήσεις μπορούσαν να τεθούν από όσους παρακολουθούσαν είτε απ την αίθουσα είτε από μακριά μέσω twitter (που έπαιζε στην οθόνη όταν τελείωναν οι παρουσιάσεις). Πραγματικά άρτια οργάνωση.

Στην ουσία τώρα: Οι διαφημιστές ασχολήθηκαν με το πως μπορούν να πείσουν τους διαφημιζόμενους πελάτες τους να χρησιμοποιήσουν τα social media στην εμπορική επικοινωνία τους.

Δύσκολο!

Πρώτον γιατί το σύστημα πληρωμής και επιστροφών / "επιβραβεύσεων" (Year-End-bonus) είναι πολύ σταθερά χτισμένο στο χώρο της διαφήμισης (και οι διαφημιστές λατρεύουν να ξοδεύουν εκεί που υπάρχει το "κεχρί"), αλλά και γιατί λόγω της διαδραστικής φύσης του μέσου, η ασφάλεια της μονοδιάστατης επικοινωνίας («λεω ότι γουστάρω απο TV-Ραδιόφωνο»), πάει περίπατο.

Στα social media η όποια εταιρία – μάρκα αποφασίσει να κάνει την εμφάνισή της, θα πρέπει να έχει ένα συμπαγές και ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης της εικόνας της. «Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια» θα πείτε, αλλά όπως φαίνεται σε μια περίοδο κρίσης δεν νομίζω οτι νικητές θα είναι αυτοί που θα ξοδέψουν τα μεγαλύτερα διαφημιστικά budget, αλλά αυτοί που θα αποκτήσουν μια πιο προσωπική σχέση με τους πελάτες τους (όπως σωστά ειπώθηκε και από κάποιους ομιλητές). Κι αυτή την αλήθεια ελάχιστοι διαφημιστές θα την παραδεχτούν.

Οι πολιτικοί (και οι συν αυτοίς) επικεντρώθηκαν στο πως μπορούν να εκμεταλλευθούν περισσότερο το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα / μέσα για καλύτερη επικοινωνία, αναφέρθηκε μάλιστα η καμπάνια του Obama σαν case study.

Μάλιστα!

Είναι πάντως άλλη τάξης θέμα οτι για να κάνεις τέτοια επικοινωνία και να συνεγείρεις τον κόσμο χρειάζεσαι περιεχόμενο πολιτικής, όραμα και προτάσεις, κι εκεί είναι σήμερα το πρόβλημα στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ήταν πάντως το κομμάτι της εκδήλωσης που προκάλεσε τα πιο αρνητικά σχόλια, εκτός αυτής του εκπροσώπου του ΣΥΝ που επικεντρώθηκε στην κινηματική / ακτιβιστική πλευρά των social media και φυσικά ακούστηκε με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Συνολικά χρησιμότατη εμπειρία με πολλά ερεθίσματα.

Υ.Γ. Ευτυχώς που ο εκπρόσωπος του blog της Γενιάς των 700 ευρώ Δ. Γκούγκλας, ενημέρωσε το ακροατήριο για την εξέλιξη της υπόθεσης της δικαστική περιπέτειας του Αντώνη Τσιπρόπουλου και του blogme.gr. Το να γίνεται συζήτηση που σε ένα βαθμό αφορά το πως θα "πάρουμε" απο τα social media, χωρίς αναφορές στις τριτοκοσμικές και ηλίθιες διώξεις όσων ανιδιοτελώς προσφέρουν σ' αυτό το χώρο, θα ήταν τουλάχιστον ντροπή.

Η blogόσφαιρα που φώναζε «Λύκος»!

Πριν από μερικές μέρες ήταν το θέμα του Indymedia. Μέλη του «ΛΑ.Ο.Σ.» ανακάλυψαν οτι το συγκεκριμένο site κατοικοεδρεύει στους servers του Πολυτεχνείου. Άλλο που δεν ήθελαν!
Φυσικά δημιουργήθηκε θέμα, φυσικά το θέμα έφτασε στα blogs και άρχισε μια άνευ προηγουμένου φιλολογία για το οτι «κλείνουν το Indymedia».

Τελικά η δυσανάλογη φασαρία «διαλύθηκε ησύχως» και χωρίς εξηγήσεις σε όσους είχαν αναστατώθηκαν από την σχετική φιλολογία. Χωρίς να βρίσκει κάποιος (τουλάχιστον απο όσα είδα), να πει δυό λόγια για το πόσο αντικανονικό είναι το να φιλοξενείται ένα άσχετο προς τους σκοπούς του εκπαιδευτικού ιδρύματος site, στους υπολογιστές του.

Τώρα ήταν αρκετή μια «αρβύλα» από το «Παρόν» (που προανήγγειλε την επιβολή επωνυμίας στα ενημερωτικά Blogs), για να αρχίσουν πάλι τα εμπνευσμένα κείμενα.

Το γεγονός οτι δημοσιεύτηκε σε μια μόνο εφημερίδα δεν είπε τίποτε σε όσους την «ψάρεψαν». Μάλλον θα αποδόθηκε σε αποκλειστικό επώνυμο δημοσιογραφικό λαβράκι.

Αποδείχτηκε πως ήταν από τις ειδήσεις που θα ξεσήκωναν το σύμπαν (και τη φιλολογία περι εγκυρότητας) αν η πηγή δημοσιευόταν από ανώνυμο ειδησεογραφικό blog. Κι αυτή η φασαρία έσβησε χωρίς πολλά-πολλά μετά απο επίσημη διάψευση του αρμόδιου υπουργού.

Τώρα θα μου πείτε: ναι μεν φωνάζουμε συνέχεια για «λύκο» αλλά μήπως ισχύει και το ότι «όποιος κάηκε στο χυλό, φυσάει και το γιαούρτι»;

Μήπως το γεγονός οτι υπεραντιδρούμε οφείλεται στο οτι υπάρχουν πράγματι άνθρωποι που θα ήθελαν να βρουν τρόπο να κλείσουν ενοχλητικά sites ή να περιορίσουν ενοχλητικά Blogs; Ίσως. Κατα καιρούς έχουμε καμαρώσει απίστευτα κυβερνητικά στελέχη να κάνουν υπερβατικές σκέψεις και να εκφράζουν σουρεαλιστικές ιδέες, οπότε τίποτε δεν αποκλείεται.

Και είναι πολύ πιθανόν αυτές οι «ειδήσεις» να διαρρέονται ως «λαγοί» για να σφυγμομετρηθούν τα αντανακλαστικά όσων σχετικών. Αλλά θα περίμενα απο γείτονες bloggers -αποδεδειγμένα καλών προθέσεων- περισσότερη ψυχραιμία, περισσότερη διάθεση έρευνας και συζήτησης, αντίστοιχη του Μέσου που υπερασπίζονται.

Η Ν.Δ. ανακάλυψε tα blogs!

Άκουσα από κάπου ότι ο νέος επικοινωνιακός σχεδιασμός της Ν.Δ. περιλαμβάνει και την ευρύτερη παρέμβαση στον χώρο της Bloggoσφαιρας.

Ένα το μόνο σχόλιο που μου έρχεται αυτόματα είναι: «Βρε καλώς τα παιδιά».

Κατ’ αρχήν θα πρέπει οι κολοσσοί του πολιτικού σχεδιασμού των κομμάτων εξουσίας να δουν που βρίσκεται σήμερα το κράτος και οι υπηρεσίες του σε σχέση με το Internet.

Και το λέμε αυτό γιατί όλοι σχεδόν οι κομματικοί μηχανισμοί θυμούνται την ιντερνετική τους παρουσία για επικοινωνιακούς σκοπούς αλλά ελάχιστοι από αυτούς όταν βρίσκονται στην εξουσία φροντίζουν την συνεπή παρουσία του κράτους εκεί (ως καθήκον για εξυπηρέτηση του πολίτη και των θεσμών).

Δευτερευόντως θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πως θα εκφραστεί αυτή η «διείσδυση» σε ένα κόσμο που κατά κύριο λόγο στέκεται κριτικά και επικριτικά (για να πούμε ευγενικά το μπινελίκωμα) απέναντι στην κατάσταση της χώρας (λέγε με ακυβερνησία) σε όλα τα επίπεδα. Με ποια επιχειρήματα θα στηριχθεί η απραξία, η πολιτική του «ελάχιστου πολιτικού κόστους» τα συνεχόμενα σκάνδαλα.

Θα έχουμε πολύ δουλειά…

Τα κρατικά θερμοκήπια των εκβιαστών

Είμαι στο γραφείο και κάνω ένα διάλειμμα για μια γρήγορη περιήγηση στα blogs που παρακολουθώ. Η συζήτηση είναι για το θέμα που έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων. «Ψευδώνυμα», «blogs», «εκβιαστές» και μπόλικη φιλολογία τη στιγμή που η κυβέρνηση (αυτά τα νεο-γιαπάκια, αυλή του Θόδωρα και του Κώστα που αποφοίτησαν από κολέγια και τα άλλα ευαγή ιδρύματα για την ευκατάστατη ελίτ) επεξεργάζεται νομοσχέδιο για την άρση της ανωνυμίας στα blogs (ένα το κρατούμενο, η κολεγιακή και πανεπιστημιακή εκπαίδευση αποδεικνύεται ανεπαρκής για την κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του κυβερνοχώρου)

Αποσπάσματα κειμένων:
«Εαν είναι αλήθεια (που είναι) ότι η ανωνυμία παρέχει βήμα σε συκοφάντες, άλλο τόσο είναι αλήθεια ότι δεν λείπουν, σε καθημερινή βάση, οι επώνυμοι συκοφάντες.»
(Ροίδης)


«Συνηθίζεται και στον παραδοσιακό Τύπο, του οποίου την ελευθερία κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε να περιστείλει. Οι σοβαρότερες παραβιάσεις προσωπικών δεδομένων, της τιμής και της υπόληψης πολιτών γίνονται σήμερα από την τηλεόραση, της οποίας η νόμιμη λειτουργία παραμένει αρρύθμιστη εδώ και 20 χρόνια»

(Ελισάβετ Δεληγιάννη στην «Κ»)

Τη στιγμή που διαβάζω αυτές τις γραμμές, χτυπάει το κινητό.

Βλέπω το όνομα και αφήνω την κλήση αναπάντητη. Είναι «δημοσιογράφος» που υπογράφει σε θεματική εφημερίδα με ψευδώνυμο και μου τηλεφωνεί να μάθει πότε μπορεί να περάσει να εισπράξει το «λάδι» που χρειάζεται για να συνεχίσει να μην επιτίθεται στην εταιρία όπου εργάζομαι.

Προσέξτε: Όχι για να γράψει «καλά λόγια» ή να αβαντάρει. Αλλά για να μην κάνει επίθεση, να μην αρχίσει να λασπολογεί όπως έκανε στο παρελθόν για να αποδείξει τη δύναμή του.

Όχι, δεν κινδυνεύει από ρύθμιση άρσης του ψευδωνύμου του, ούτε κινδυνεύει από νομοθετικές ρυθμίσεις, όπως δεν κινδυνεύουν και άλλοι πολλοί που γράφουν σε άλλα παρόμοια Μέσα (εφημερίδες και sites) «έγκυρες» πληροφορίες κατά παραγγελία παντός ενδιαφερομένου με φράγκα.

Και αν νομίζετε οτι αυτό το φαινόμενο είναι μεμονωμένο ή περιορίζεται στη ζούγκλα των ιδιωτικών εταιριών και τα νόμιμα ή άνομα συμφέροντα που προφανώς προωθούν και αντιπροσωπεύουν, σας παραπέμπω στο «Φίλαθλο» της 28/2 και στο κύριο άρθρο του Ν. Καραγιαννίδη όπου γίνεται λόγος για τον (μακρύ) κατάλογο των δημοσιογράφων που παίρνουν κανονικό μηνιαίο μισθό απ’ τον ΟΠΑΠ για να γράφουν ελεγχόμενα θετικά πράγματα για την «εισηγμένη» κατα τα άλλα ΔΕΚΟ.


Για να καταλάβουμε τελικά ποιος είναι ο ιδιοκτήτης των θερμοκηπίων των εκβιαστών.


Εκβιαστών που φυσικά δεν έχουν blogs αλλά θέσεις συντακτών (χαιρετίσματα στην ΕΣΗΕΑ) σε εφημερίδες «επίσημες» και «αξιόπιστες».

Που'ναι η μπάλα; Οέο;

Για ακόμα μια φορά χάθηκε η μπάλα.
Για ακόμα μια φορά η συζήτηση που γίνεται ΤΩΡΑ (γιατί άραγε), για τα blogs είναι ακόμα μια φαρσοκωμωδία στα μέτρα των τηλεπαραθύρων που μπλέκει ασυδοσία, ελευθεροτυπία, όρια, συκοφαντίες.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις ισορροπία και ζητούμενα σε ένα κόσμο εκπαιδευμένο να διακρίνει μόνο μαύρο και άσπρο, να επικοινωνεί μόνο με χοντρές έννοιες για βασικές ανάγκες. Τα μέσα (για την τηλεόραση μιλάω), εκπαίδευσαν κρετίνους που αδυνατούν να ισορροπήσουν, να σταθμίσουν, να κρίνουν.

Υπάρχουν κίνδυνοι στο διαδίκτυο; Τότε είναι κακό το διαδίκτυο! Τρομοκρατηθείτε γονείς! Να παρέμβει ο εισαγγελέας, το κράτος να μας προστατέψει. Δε χρειάζεται να μάθει ο καθένας τους κινδύνους, να κρίνει, να προστατευτεί. Όπως ακριβώς και με τα χιόνια. Αν δεν ξέρεις να περάσεις αλυσίδες στις ρόδες σου, περίμενε, το κράτος θα στείλει πυροσβέστες και τροχονόμους να το κάνουν για σένα. Όπως το κράτος φταίει που δεν είχες μέτρα πυροπροστασίας και κάηκε το σπίτι σου που ήταν χτισμένο μέσα στα πεύκα.

Σήμερα η κουβέντα γίνεται για τα blogs κι ανάθεμα αν έχει καταλάβει κάποιος άσχετος με υπολογιστές, το τι είναι τα blogs και ποιο είναι το θέμα μας. Το ρεπορτάζ σε μεγάλο κανάλι το Σάββατο που μας πέρασε, αναφερόταν σε «ιστιοσελίδες» πράγμα ενδεικτικό για τη γνώση αυτών που διαμορφώνουν την «άποψη».

Όταν η συζήτηση πάει να γίνει πιο λεπτομερής και διαφωτιστική ο άνκορμαν (που δεν αναβάθμισε τη γνώση του από το 1980 που έγινε δημοσιογράφος), διακόπτει τον ομιλητή γιατί «αυτά είναι τεχνικά θέματα και δεν τα καταλαβαίνει ο κόσμος». Εννοεί βέβαια ότι αδυνατεί να τα κατανοήσει ο ίδιος, γιατί κάποιο κοινό μια χαρά καταλαβαίνει, απλά το θέμα είναι «ποιο κοινό». Και ξέρουν ότι το κοινό ΤΟΥΣ είναι η μάζα των βασικών εννοιών Συντάξεις=Πεινάω, Χιόνια=Κρυώνω, Σεισμός=Φοβάμαι. Όποιος επιθυμεί να κατανοήσει ας κατευθυνθεί σε άλλο Μέσο.

Τα blogs λοιπόν (για να έρθουμε και στο προκείμενο), δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι η ψυχοθεραπεία του καθενός που θέλει να βγάλει ότι κουβαλάει μέσα του. Ποίηση, μουσική, ημερολόγιο, σχόλια, αθλητικά. Αν έχει σκατά στην ψυχή του, σκατά θα βγάλει. Και θα το κάνει κι εύκολα αφού μπορεί να είναι ανώνυμος, με τρόπο που δεν θα έκανε στην κανονική επώνυμη ζωή του. Ενίοτε έχουμε και «δημοσιογραφία» από επαγγελματίες δημοσιογράφους. Γιατί όμως να κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου κάτι που κάνεις για επάγγελμα; Από καψούρα να πεις αυτά που σου επιτρέπει ο εργοδότης σου; Από ευαισθησία γιατί ξέρεις πράγματα που δεν μπορείς να υπογράψεις και να αποδείξεις;
Η επειδή το να είσαι ανώνυμος σου δίνει τη δυνατότητα να «κάνεις παιχνίδι»;

Επιμένω λοιπόν να θέλω να επιλέγω ποιον υπερασπίζομαι και γιατί. Επιμένω να θέλω να βλέπω αποχρώσεις και να μη βιάζομαι να πάρω θέση ειδικά σε μια ύποπτη χρονική περίοδο που οι αγαθές προθέσεις σπανίζουν.

Ας θυμηθούμε άλλωστε ότι το θέμα είναι μια ακόμα παράπλευρη επίπτωση της υπόθεσης Ζαχόπουλου. Της κουράδας που έκρυβε απο κάτω της ένα βόθρο στο μέγεθος της Αθήνας, δείχνοντας και το μέγεθος της κρίσης αξιών που περνάμε σαν κοινωνία.

Δέν εμπιστεύομαι τον καταλληλότερο για πρωθυπουργό

Η φωτό απο το oraelladas.gr

Πολύ μικρής προβολής έτυχε το γεγονός της Κυριακάτικης διαδήλωσης από τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια, που έχουν μάθει να οργανώνονται γύρω από τα κόμματα και τους πολιτικούς αρχηγούς. Ούτε απ ευθείας συνδέσεις, ούτε ρεπορτάζ, ούτε Πολύδωρες να απαγγέλουν τον όρκο του εφήβου.
Μόνο λίγα ελάχιστα πλάνα από την στιγμιαία ένταση της κατάθεσης δέντρου στον μνημείο του Αγνώστου.
Και μετά πίσω στο στείρο σκυλοκαυγά των πολιτικάντηδων στα παράθυρα, γιατί την ώρα που χιλιάδες κόσμου αγανακτούσε στο Σύνταγμα, η κυβέρνηση ομφαλοσκοπούσε στο συνέδριό της με τους συνήθεις χειροκροτητές / συνθηματολάγνους να επιδοκιμάζουν τις συνήθεις πρωθυπουργικές παντομίμες.

Να που τα αντανακλαστικά των καναλιών λειτουργούν μόνο σε «κραυγαλέα» στιγμιότυπα, σε επεισόδια. Οι μεγάλες εφημερίδες που κατά κανόνα απευθύνονται σε ένα πιο σκεπτόμενο κοινό, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να «χτυπήσουν» το θέμα πρωτοσέλιδα. Τα κανάλια όμως -μην το ξεχνάμε- απευθύνονται σε παθητικούς τηλεθεατές!

Το γεγονός ότι συγκεντρώθηκαν τόσες χιλιάδες άτομα χωρίς κανένα κόμμα από πίσω, αυθόρμητα, διεκδικώντας τη ζωή τους, δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τους διευθυντές των τηλεοπτικών ειδήσεων.

Το γεγονός ότι έφτασε ένα SMS για να ξεσηκώσει μερικές χιλιάδες κόσμου (και την επόμενη φορά μπορεί να μη χρειαστεί ούτε αυτό), δεν δείχνει τίποτα στους αρχισυντάκτες (και στους πολιτικούς φυσικά) για την εξαντλημένη υπομονή των πολιτών, τις συνεχείς διαψεύσεις των προσδοκιών τους, των συνεχώς υποβαθμιζόμενων πήχεων.

Επιμένουν λοιπόν κομματικά. Κάνουν λάθος όμως αν νομίζουν ότι η πολιτική ατζέντα καθορίζεται πλέον από τα κόμματα. Τα πράγματα άλλαξαν. Η θεματολογία, η ατζέντα καθορίζεται πλέον από τους σκεπτόμενους πολίτες. Η θεματολογία των επόμενων εκλογών φαίνεται πως θα επηρρεαστεί σε μεγάλο βαθμό απο θέματα που αυτό το μικρό ίσως ποσοστό σκεπτόμενων πολιτών, θα καθορίσει σαν προτεραιότητες. Οι νέοι και "ξύπνιοι" που θέλουν να είναι υποψήφιοι έχουν ήδη στήσει αυτί, ψυχανεμίζονται τα θέματα που συζητιούνται όχι πλέον στα μπλε και πράσινα καφενεία αλλά στα blogs!

Οι λογογράφοι των κομμάτων ας πασχίσουν να πιάσουν τον παλμό και τις επιθυμίες του «εκλογικού σώματος» που όμως έχει σταματήσει από καιρό να ακούει και να εμπιστεύεται.

Στην ερώτηση λοιπόν

«Πιστεύετε τον Καραμανλή όταν λέει ότι τα καμένα θα ξαναγίνουν δάσος»;

«Όχι!» απαντάει το 65%.

Και είναι αυτό το «Όχι» πολύ πιο πειστικό από τα κατασκευασμένα «πιο κατάλληλος για πρωθυπουργός».

Να που μπορούμε!

Πριν από λίγο, έκανα μια βόλτα στο http://anadasosi.blogspot.com/ και διάβασα αυτά που αποφασίστηκαν στη συνάντηση που έγινε χθες στο Πεδίο του Άρεως.

100 περίπου άτομα, συναντήθηκαν, κατέληξαν σε θετικά επόμενα βήματα, πήραν τα πράγματα στα χέρια τους, αυτό-οργανώθηκαν και απέδειξαν ότι η ευαισθησία, το αίσθημα ευθύνης, ο όρος «ενεργός πολίτης» ξεπερνάει τον αγκυλωμένο κομματικό, ωφελιμιστικό ξύλινο λόγο.

Και διαδήλωση θα γίνει, και ευαισθητοποίηση θα γίνει και θα είναι και μαζική η κινητοποίηση και δε θα είναι καπελωμένη και θα αποδειχτεί αυτό που λέμε καιρό τώρα ότι δηλαδή οι έλληνες bloggers έχουν ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό. Το μαράζι ενός ανάλγητου σαρκοφάγου κράτους, το διαρκές γαμώτο μέσα στο οποίο καλούνται να ζήσουν και να μεγαλώσουν παιδιά.

Να λοιπόν μια περίπτωση που ξεπερνάει τους πολιτικούς που παραμένουν στα κανάλια κύμβαλα αλαλάζοντα, να τσακώνονται για ομόλογα, μίζες βολέματα σαν τις νοικοκυρές με τις ρόμπες που έχουν βγει στο σοκάκι για ξεκατίνιασμα, για να φωνάξουν η μία της «πομπές» της άλλης, για το ποιος έκλεψε τα περισσότερα!

Αυτές οι κινήσεις με αφορμή τη φωτιά της Πάρνηθας, δείχνουν το αδιέξοδο που αντιμετωπίζουμε στην διακυβέρνηση της χώρας, δείχνει ότι είναι καιρός να αφήσουμε πίσω μας τα κληρονομικά δικαιώματα τριών οικογενειών στην εξουσία, ότι είναι καιρός να φέρουμε τον ψηφοφόρο αντιμέτωπο με το φαύλο κύκλο της επιβράβευσης του «αμέσως επόμενου χειρότερου».

Εύχομαι να συνεχίσει αυτή η κινητοποίηση, να πάρει σάρκα και οστά, να μην αφεθεί να πελαγοδρομεί ανάμεσα σε πολλούς διαφορετικούς στόχους, να εκπληρώσει το βασικό ζητούμενο που είναι η ΑΦΥΠΝΙΣΗ, η υπενθύμιση του τι σημαίνει να διεκδικείς τη ΖΩΗ σου.

Τελικά η δημοκρατία παραείναι σοβαρή υπόθεση για να την αφήνουμε στα κόμματα.

Ναι ή όχι τελικά στο Blog Marketing;

Και τώρα που οι εταιρίες ανακάλυψαν το blog marketing Κινδυνέυουμε να αλλωτριωθούμε;

Πρόσφατα η Toyota διοργάνωσε test drive για τους bloggers. Διοργάνωσε λέει με τη βοήθεια της διαφημιστικής εταιρίας δοκιμαστική οδήγηση για το Auris και μετά οι bloggers έγραψαν τα σχόλιά τους που συγκεντρώθηκαν σε κάποιο site.
Ωραία!

Εγώ δεν πήρα είδηση από αυτή την προωθητική ενέργεια που υποτίθεται ότι «έτρεξε» για 10 εβδομάδες, δεν είδα τίποτα να αναγράφεται κάπου και κάθε μέρα αφιερώνω κάποιο χρόνο για να περιηγούμαι στα blogs.

Το πήρα είδηση μόνο όταν είδα απολογιστικά να αναφέρεται σαν «υπόδειγμα» ή «παράδειγμα» διαφημιστικής καμπάνιας σε περιοδικό marketing.

Άρα πρώτο το κρατούμενο, πιστεύω πως δεν έκαναν καλή δουλειά οι διαφημιστές-συνεργάτες της Toyota.

Το γεγονός ότι αποφασίζεις να χρησιμοποιήσεις ένα νέο μέσο για την επικοινωνία σου, δεν σημαίνει και απαραίτητα ότι το κατέχεις, ότι μπορείς να «πιάσεις» την κρίσιμη μάζα του κοινού σου.

Το δεύτερο είναι ότι δεν θεωρώ ότι είναι απαραίτητα κακό το να χρησιμοποιηθεί ο χώρος των blogs για να γίνει marketing και προώθηση από μια εταιρία. Αντίθετα νομίζω πως σαν καταναλωτές μπορούμε να είμαστε κερδισμένοι.
Προτιμώ να διαβάσω σε ένα blogger που ξέρω, που συνομιλώ μαζί του και τον/την εμπιστεύομαι, το ότι είναι ευχαριστημένος με ένα προϊόν ή μια υπηρεσία, παρά να πρέπει να πιστέψω τις παραδοσιακές διαφημίσεις όπου το μήνυμα εκπέμπεται χωρίς αντίλογο και διάλογο και είναι σε πολλές περιπτώσεις παραπλανητικό.

Δείτε τι γίνεται με το myphone.gr ή με το adslgr.com. Οι χρήστες αυτό-οργανώθηκαν, προβλήματα λύνονται από τους ίδιους εκεί που η ομολογουμένως μόνιμα κακή οργάνωση των εταιριών δεν μπορεί να βοηθήσει, κρυφά μειονεκτήματα βγήκαν στη φόρα, κακά σέρβις επίσης.
Με τον ίδιο τρόπο όπου κάποια εταιρία κάνει το κάτι παραπάνω αξίζει να αναφερθεί, να ανταμειφθεί με την προτίμησή μας.

Αυτά με τη διαφήμιση δεν γίνονται, όπως δεν γίνεται ποτέ όταν μιλάς εσύ ο ίδιος για τον εαυτό σου. Η «έξωθεν καλή μαρτυρία» όμως είναι πολύτιμη.

Η εποχή της μονόδρομης επικοινωνίας άλλαξε και στο marketing πλέον. Ειδικά σήμερα που παράγεται πολύ σκάρτο προϊόν (και ανακαλύπτεις το γουρούνι στο σακί ΜΕΤΑ την αγορά), που προσφέρονται πολύ κακές υπηρεσίες και ΕΙΔΙΚΑ στην Ελλάδα που το καταναλωτικό κίνημα και η αντίστοιχη συνείδηση είναι ανύπαρκτες έννοιες.

Έτσι ένα banner σε ένα blog δεν έχει καμία αξία περισσότερη από ότι ένα πόστερ σε ένα τοίχο. Εκπέμπει ένα μήνυμα που δεν μπορεί να έχει μεγάλη αξία. Αν όμως η συζήτηση γίνει για το ίδιο το προϊόν ή την υπηρεσία, τότε είναι ανεκτίμητη για τον υποψήφιο αγοραστή.

Για παράδειγμα, η φίλη μου η Άννα που μένει μόνη της (και δεν μπορεί να συναλλάσσεται με σέρβις του τύπου «φέρτε το από εδώ να ρίξουμε μια ματιά»), μου είπε πρόσφατα την εμπειρία της: Αγόρασε ένα DVD Player της LG και όταν αυτό παρουσίασε κάποιο πρόβλημα, η εταιρία ήρθε σπίτι της, το παρέλαβε και της το επέστρεψε την μεθεπόμενη με μια ευγενέστατα οργανωμένη διαδικασία με ραντεβού. Της εξήγησαν τι έπρεπε να έχει κάνει (το προϊόν ήταν εντάξει), και μετά από δύο μέρες την πήραν και τηλέφωνο να τη ρωτήσουν αν έμεινε ευχαριστημένη και αν είχε να αναφέρει κάποιο παράπονο! Συγγνώμη αλλά εγώ αυτό θέλω να το μάθω! Γιατί να μην ανταμείψω δηλαδή μια εταιρία που προσπαθεί περισσότερο και με σέβεται επιτέλους;

Γιατί αν βάλω στη ζυγαριά το γεγονός ότι για να σηκώσουν τηλέφωνο στη Sony Hellas πρέπει να περάσει μια βδομάδα (άσε που το ελάχιστο σέρβις ακριβότερα κι από γραφείο «συνοδών»), συν το ότι σήμερα τα περισσότερα προϊόντα είναι παρόμοια, τότε σίγουρα θα επηρεαστεί η απόφασή μου για την επόμενη αγορά.
Τώρα αν κάποια εταιρία επιχειρήσει πλαστά testimonials, αυτά είναι σίγουρο ότι δεν θα μπορέσουν να αλλάξουν μια γενικά κακή εικόνα και ειδικά στο χώρο αυτό όπου η κάθε άποψη περνάει από σαράντα κόσκινα.
Και σίγουρα αν κρίνουμε από την κακή προώθηση της προωθητικής ενέργειας της Toyota, θέλουν ακόμα πολύ δουλειά για να καταφέρουν ακόμα και να παραπλανήσουν.

Και αυτό bonus γιατί "Το sex πάντα πουλάει..."

Τα blogs ως "κοινωνία των πολιτών"

Να δηλώσω προκαταβολικά ότι δε θεωρώ πως οι bloggers είμαστε καμιά ιδιαίτερη ομάδα πληθυσμού με κοινά χαρακτηριστικά. Ζούμε όμως στην Ελλάδα. Και αυτό επηρεάζει σε τεράστιο βαθμό τη θεματολογία μας. Ενώ δηλαδή σε κάποια ανύποπτη δυτική χώρα η θεματολογία θα μοιραζόταν σε πολλά ετερόκλητα αντικείμενα, εδώ γίνεται μια απελπισμένη κραυγή για τα θύματα που θρηνούμε επειδή δεν υπάρχει επαγγελματισμός και υποδομές, για τη διαφθορά που είναι πια επίσημο κράτος, για την μιζέρια και την κακομοιριά της εκπαίδευσης, για την άθλια ποιότητα του περιβάλλοντος και ζωής, για τους επίορκους αστυνομικούς, γιατρούς, πρυτάνεις, εισαγγελείς και δικαστές, για… για… για…

Κυρίως όμως για τις έωλες εξαγγελίες ενός πολιτικού συστήματος που από καιρό έχει χάσει τις ιδεολογικές τους συντεταγμένες, που χρησιμοποιεί τους όρους αριστερά, δεξιά, κεντροδεξιά κεντροαριστερά περισσότερο ως γεωγραφικό στίγμα στα καθίσματα του κοινοβουλίου παρά ως ιδεολογική ταυτότητα.

ΑΥΤΟ είναι που ενώνει και ομογενοποιεί τους bloggers στην Ελλάδα. Η διαρκής απογοήτευση και η αγανάκτηση για τη χώρα που ζουν, η επιθυμία να απεμπλακούν από την καταδίκη της γκρίνιας. Και οι πρώτοι που την πληρώνουν εδώ είναι οι πολιτικοί. Που κατηγορούνται -και ίσως όχι άδικα- ότι δεν ανταποκρίνονται στο ρόλο τους, που έχουν μετατραπεί σε επαγγελματίες της εξουσίας, που φροντίζουν την διατήρηση ή και αύξηση των προνομίων τους χωρίς να έχουν επαφή με την καθημερινότητα που καλείται να αντιμετωπίσει ο πολίτης. Που αποδεικνύονται ανίκανοι να αλλάξουν τα κακώς κείμενα.

Οι πολιτικοί και ένα σύστημα εξουσίας που έχει τόσο πολύ εξοικειωθεί με τα προβλήματα, που δεν τα βλέπει πλέον ως τέτοια. Που κάθε κρίση, δεν είναι κρίση θεσμών, διαδικασιών, αρμοδιοτήτων, αλλά μόνο κρίση επικοινωνιακή! Που δεν θα λύσει το πρόβλημα, δεν θα δημιουργήσει προϋποθέσεις και προδιαγραφές, δεν θα γίνει μάθημα, αλλά θα επιστρατεύσει τα στελέχη της επικοινωνίας που θα ενεργοποιήσουν πλάνα crisis management και θα κουκουλώσουν τεχνητά το πρόβλημα, ή θα φροντίσουν να αναδείξουν ένα άλλο για να φύγει η προσοχή από το προκείμενο. Τελευταίο καταφύγιο το απερίγραπτο πολιτικό επιχείρημα «κι εσείς τα ίδια κάνατε» και αμέσως μετά, το «γύρω-γύρω όλοι, στη μέση ο Μανώλης».

Κι ενώ το παιχνίδι παίζεται πλέον με όρους επικοινωνιακούς, η χώρα εξακολουθεί να παραμένει στάσιμη, το κράτος εξακολουθεί να καταδυναστεύει τους πολίτες του και ο κοινοβουλευτισμός έτσι όπως μοιραστεί σε δύο κόμματα εξουσίας, να αποδεικνύεται αδιέξοδος.

Πρόσφατα ένα σχόλιο στο bolg του Ε. Βενιζέλου έλεγε:
«εξακολουθώ να προβληματίζομαι βαθιά με τον μεγάλο αριθμό αντιβουλευτικών σχολίων που αναπαράγουν στερεότυπα γνωστά από την τηλεόραση».

Μπήκα στον κόπο να του γράψω γιατί με ιντριγκάρει η διάθεση των ελάχιστων πολιτικών που διατηρούν blogs. Το κάνουν άραγε επειδή είναι ένα καλό εργαλείο για να προσεγγίσουν πελατειακά τον κόσμο του διαδικτύου; Ή μήπως πραγματικά θεωρούν ότι είναι Δημοκρατία στην πράξη, κοινωνία των πολιτών, διάλογος και επικοινωνία;



Του έγραψα αυτό που λέω και στην αρχή, ότι δηλαδή
«οι bloggers δεν είναι κάποια ειδική ομάδα πληθυσμού με ιδιαίτερους κώδικες. Σε μεγάλο ποσοστό εκπέμπουν αυτό που συζητιέται σήμερα από την κοινωνία. Ότι η Ελλάδα (και η πολιτική της ζωή) είναι ακόμα δέσμια των πολιτικών καριέρας, των κομμάτων εξουσίας που χρησιμοποιούν τα προβλήματα για να αναρριχηθούν για να τα κουκουλώσουν αμέσως μετά».

Τι μου απάντησε λοιπόν ο Ευάγγελος Βενιζέλος;
«Πιστεύετε ότι οι bloggers είναι δείγμα αντιπροσωπευτικό της γενικής κοινής γνώμης; Δεν νομίζω ότι αυτό αληθεύει, προς το παρόν τουλάχιστον με βάση τα στοιχεία των ερευνών».


Φυσικά ο καλός κύριος Βενιζέλος παρά το οτι εκτίθεται καθημερινά στα -μερικές φορές επιθετικότατα- σχόλια, περιμένει να δει πρώτα τις έρευνες! Δεν έχει σχηματίσει ο ίδιος άποψη από τους εκατοντάδες σχολιασμούς σε κάθε του post. Και προφανώς θα σχηματίσει άποψη από μια έρευνα που θα μετράει εξίσου τον απηυδισμένο πολιτικά blogger με αυτόν που παραθέτει ποίηση ή αστεία βίντεο.

Μπορεί και να έχει δίκιο. Στο κάτω-κάτω η πλειοψηφία των ελλήνων ακόμα ψηφίζει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ! Και όπως ξέρουμε στις δημοκρατίες η πλειοψηφία είναι που καθορίζει την ατζέντα.

Έχασε όμως μια ευκαιρία. Να δει ότι μέσα στα blogs και τα σχόλια που παρατίθενται, μπορεί να αναπτυχθεί η σχέση πολίτη-βουλευτή που είναι προαπαιτούμενο σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Που στην Ελλάδα ποτέ δεν δούλεψε παρά μόνο για να ζητηθούν ρουσφέτια.
Για να το δεις αυτό, για να ξεχωρίσεις το ότι μπορεί να αναπτυχθεί διάλογος και «κοινωνία πολιτών» από αυτούς που αποκαλούνται tech-fluentials δεν περιμένεις να σου δείξει κάποια έρευνα την «ομογενοποίηση» που θα καταργήσει την ιδιαίτερη φύση του κοινού αυτού.

Όταν ένας blogger βγάζει το μαράζι του σε ένα κείμενο, το κάνει όχι γιατί έχει διαφορετικές διαπιστώσεις από το «μέσο Έλληνα», αλλά επειδή φιλτράρει τα ερεθίσματα διαφορετικά, έχει πιθανά αυξημένες ευαισθησίες, τον καίει η διαπίστωσή του και επιθυμεί να γράψει ή να κάνει κάτι γι’ αυτό. Άρα είναι πολύ πιο συνειδητός στις πολιτικές επιλογές του. Επομένως όχι μόνο είναι δείγμα της κοινής γνώμης αλλά και την επηρεάζει σε ένα βαθμό. Κι αυτό δεν ξέρω αν χρειάζεται έρευνα για να φανεί.

Αν απέδειξε όμως ένα πράγμα η κραυγή για την περιπέτεια της Αμαλίας, είναι ότι το «μη περαιτέρω» που ζούμε, συνένωσε και συντόνισε τους Έλληνες bloggers. Όταν όλοι μαζί αφιερώσαμε μια μέρα στην Αμαλία, το θέμα έπαιξε στα κανάλια, οι πολιτικοί και οργανικοί υπεύθυνοι του Ε.Σ.Υ. μπορεί και να δαγκώθηκαν, η κοινή γνώμη άκουσε και είδε. Το ίδιο έγινε σε μικρότερη κλίμακα και με την καμπάνια εναντίον του Πολύδωρα (και από ότι φαίνεται πρέπει να ξαναγίνει μετά τα βίντεο της ντροπής).

Άρα οι blogers, οι tech fluentials, έχουν δύναμη όταν συμφωνήσουν σε κάποια ατζέντα. Και αν δεν θέλουν να απαρνηθούν την ψηφιακή τους ταυτότητα, μπορούν να κατέβουν και σε άλλες εικονικές διαδηλώσεις, να απαιτήσουν, να επηρεάσουν την κοινή γνώμη που δεν έχει πρόσβαση στην «κοινωνία της πληροφορίας» και περιορίζεται στα παραδοσιακά ΜΜΕ, να γίνουν μια «μετρήσιμη δύναμη» αμφισβήτησης, διεκδίκησης και -έστω- εικονικού ακτιβισμού.

Και μπορεί έτσι να μετατραπούμε από «εκλογική πελατεία» σε «πολιτικό κόστος» που είναι τελικά και το μόνο που τους πονάει.

Που είναι το Μέτρο; Οέο;

Για άλλη μια φορά η Ελλάδα ψάχνει να βρει το μέτρο. Την «κοινή λογική», έννοια που τελικά δεν φαίνεται να είναι και τόσο αυτονόητη.
Ενημερωθείτε για την υπόθεση του Αντώνη Τσιπρόπουλου που ενοχοποιείται για ένα link.
Η κινητοποίηση και η υπογραφή σας είναι αναγκαία.