Κάψε το manual και πάμε για reboot

Σκόρπιες ασύντακτες και γρήγορες πιθανές απαντήσεις σε ρητορικά σχήματα των τελευταίων ημερών.
Θα χαρώ αν συνεισφέρετε με αντιρρήσεις ή πρόσθετα ερωτήματα.

-Να πληρώσουν αυτοί την κρίση τους. Δε χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, δεν πουλάμε.

Καλό ακούγεται αλλά η κρίση τους είναι και κρίση μας. Με ένα τρόπο που μπορεί να μη μας αρέσει αλλά δεν έχουμε ακόμα εφεύρει άλλον. Έχουμε καπιταλισμό και κοινοβουλευτισμό. Κι αυτά έχουν προκύψει μετά από εκλογές. Δημοψηφίσματα, μεταπολίτευση κλπ. Κι όπως πάντα στις περιπτώσεις αυτές, έχεις κυβερνήσεις που παίρνουν αποφάσεις με συνέπειες και αντίκτυπο στην κοινωνία. Όταν δε σου αρέσει μια κυβέρνηση ψηφίζεις κάποια άλλη.

-Έχουμε χούντα!

Όχι δεν έχουμε χούντα. Θα έχουμε όταν απαγορευτούν αυτά που λες, όταν εξαφανίζονται όσοι κάνουν κριτική, όταν καταργούνται τα κόμματα και οι εκλογές. Έχουμε μια αστική δημοκρατία στριμωγμένη και πανικόβλητη αλλά και ποιοτικά κακή. Αλλά όχι χούντα.

-Μα εγώ δεν έφαγα, δεν είμαι κομματικός, δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, δε πήρα φακελάκι. Γιατί τώρα μου κουνάνε το δάχτυλο και μου λένε να αλλάξω; Τι να αλλάξω, αφού δουλεύω σαν σκυλί;

Κατ αρχήν το δάχτυλο δεν σου το κουνάνε οι πολιτικοί, κουνιέται από μόνο του.

Οι παρόντες πολιτικοί δεν είναι σε θέση, δεν έχουν το ειδικό βάρος να προβούν σε κριτική αλλά και σε οποιαδήποτε αλλαγή στο βάθος και την έκταση που χρειάζεται. Η πλειοψηφία τους είναι ανίκανη και απρόθυμη. Το δάχτυλο κουνιέται (και είναι κι ο παράμεσος!) επειδή ψήφιζες όπως παλιά έσπαζαν πιάτα. Ξένοιαστα και γλεντώντας. Μια φορά σε κάθε εκλογές και μετά

1. τους άφηνες σε πλήρη ασυλία και ποτέ δεν ζήτησες (με ένταση και διαδηλώσεις) την κατάργησή της,

2. δεν παρακολουθούσες τι περνούσε από τη βουλή (με αποτέλεσμα να έχεις Βατοπέδια που έρχονταν στο φως μόνο μετά από εκδοτικο-κυβερνητικές βεντέτες),

3. δεν είχες επικοινωνία με το βουλευτή που «σταύρωνες» για να του ζητάς λογαριασμό και να εκφράζεις την δική σου άποψη για τη στάση του στα κοινοβουλευτικά θέματα,

4. δεν απαίτησες ποτέ τη διαφάνεια, το ουσιαστικό «πόθεν έσχες», τη λογοδοσία

-Μα ήμουν ενεργός πολιτικά, τα κατέκρινα όλα αυτά!

Τότε κάτι δεν πάει καλά με τη ρητορική που επέλεξες εσύ ή το κόμμα σου, γιατί απέτυχε ο λόγος σας. Ο πολιτικός λόγος έχει χρεοκοπήσει πολύ καιρό πριν γίνει το οικονομικό κράς (γνωστό και ως κράχ).

Τα απόνερα της τελματωμένης ήσσονος αντιπολίτευσης είναι ιδιαίτερα ορατά σήμερα που η εύκολη κριτική γίνεται ασφαλές προκάλυμμα στη συνενοχή.

-Ε όχι και συνενοχή...

Συνενοχή ναι, γιατί πέρα από τον εύκολο λαϊκισμό που έφερνε περιστασιακά ψηφαλάκια, σοβαρή πολιτική αντιπρόταση δεν υπήρξε. Στα περισσότερα κόμματα οι σοβαροί παραμερίστηκαν, και τις περισσότερες φορές αποβλήθηκαν (να μη λέμε τα γνωστά παραδείγματα του Μπένου, του Παπαγιαννάκη κλπ). Πολιτικό πρόγραμμα που να φέρνει βιώσιμο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο δεν ήρθε ποτέ στη συζήτηση. Αντίθετα είχαμε άπειρες δόσεις υπεράσπισης

1. Των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών που έφερναν αντίσταση σε κάθε αλλαγή ακόμα και προς το παραγωγικότερο ενώ σε πολλές περιπτώσεις οδήγησαν σε κλείσιμο υγειών εργοστασιακών μονάδων. Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν και οι αριστεροί συνδικαλιστές που έκαναν πλάτες (με το αζημίωτο) για να οργανωθεί το φαγοπότι στις ΔΕΚΟ και άλλους οργανισμούς.

2. «πανεπιστημιακό άσυλο» που στέγαζε πρόθυμα κάθε αντίδραση και σκοταδισμό που απαγόρευε την αντίθετη άποψη και εκφόβιζε τις αρχές των ιδρυμάτων

3. απέραντο αντιπαραγωγικό και διεφθαρμένο δημόσιο των κομματόσκυλων που βάραινε όλους μας

4. κομματοκρατία σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους θεσμούς,

5. παραοικονομία που θεωρήθηκε (και θεωρείται ακόμα) θεμιτό συμπλήρωμα στις αποδοχές των δημόσιων υπαλλήλων, δασκάλων, πολεοδόμων, εφοριακών).

Ειδικά αυτή η τελευταία «εκπαίδευση στη διαφθορά» όλων αυτών οδήγησε στην κάθετη και οριζόντια διαφθορά όλης της κοινωνίας που συμμετείχε στο λάδωμα, στην εμπέδωση της «κοινής πρακτικής». Και ως γνωστόν όταν είσαι εσύ διεφθαρμένος δεν έχεις τη δυνατότητα να ξεχωρίσεις και να απαιτήσεις και αδιάφθορους ηγέτες. Τους αποδέχεσαι γιατί είναι «ένας από εμάς».

Αυτά τα άβατα, τα τοτέμ που αναφέρονται πιο πάνω, βοήθησαν στην ατροφία και το μηδενισμό του πολιτικού λόγου. Αυτό πληρώνουμε σήμερα με τη μορφή του «πολέμου» που γίνεται στην ελληνική κοινωνία. Η βία, η ένδεια από επιχειρήματα, το τέλος του διαλόγου οφείλεται στο ότι πολλά "κεκτημένα" θεωρήθηκαν δεδομένα χωρίς να θυμόμαστε τους λόγους ύπαρξής τους.

-Και τώρα τι γίνεται;

Το πολιτικό προσωπικό (σε όλα τα κόμματα) είναι τελειωμένο. Οι λίγοι νηφάλιοι που υπάρχουν είναι παραμερισμένοι και σιωπηλοί. Αλλά υπάρχουν. Χρειάζεται όμως πολύ νέο αίμα στο δημόσιο βίο, όχι από επαγγελματίες της πολιτικής.

Χρειαζόμαστε ορθό λόγο, καλές πρακτικές από άλλες κοινωνίες. Πολιτικές θέσεις που να εξυπηρετούν την κοινωνία και τα δεδομένα κι όχι ιδεολογίες. Χρειαζόμαστε ανθρώπους με αίσθημα ευθύνης και ανιδιοτέλεια που να μπορούν να κάνουν σύνθεση απόψεων μακριά από χρεοκοπημένους «-ισμούς» και πάνω απ όλα χρειαζόμαστε να νοιώσουμε και πάλι κοινωνία με συνοχή και συμμετοχή.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν, αλλά κι αν υπάρχουν χρειάζονται απέραντα ψυχικά αποθέματα για να αναλάβουν τώρα που το σκατό έφτασε στο λαιμό μας. Ας ηρεμήσουμε λοιπόν, ας αφήσουμε την ευκολία, ας κάνουμε αυτοκριτική, ας αναλάβουμε όποιες έστω ελάχιστες ευθύνες έχει ο καθένας μας κι ας δούμε πως μπορούμε να ξαναοργανώσουμε τη ζωή μας. Μαζί.

Καλή μας τύχη.

Κωλοελλήνων Πάσχα

'Ενα παιδί επτά ετών χαροπαλεύει επειδή ένας εικοσιπεντάχρονος κρετίνος δεν κατάφερε να αντισταθεί στην επιθυμία να ρίξει φωτοβολίδα.

Άλλοι δύο είναι τώρα νεκροί επειδή έσκασε η αποθήκη όπου ετοίμαζαν τα "βαρελότα". Τέσσερις άνδρες τραυματίστηκαν, κατασκευάζοντας αυτοσχέδιες κροτίδες στην Καλαμάτα.

Ενα σωρό νεκροί και φέτος και κάθε χρόνο επειδή κάποιοι άλλοι ηλίθιοι "οδηγάρες" δε μπορούν να αντισταθούν στη νεοελληνική τούρμπο μαγκιά τους.

Ατέλειωτες ουρές στις εθνικές οδούς επειδή κάποιοι ανεγκέφαλοι θεωρούν πως ο Κ.Ο.Κ. προέβλεψε μια λωρίδα, τη ΛΕΑ, ειδικά γι αυτούς που θέλουν να αποδείξουν στους άλλους πόσο κορόιδα είναι.

Εκατοντάδες εμφράγματα κάθε Κυριακή του Πάσχα επειδή κάποιοι δεν μπορούν να μετριάσουν τον όγκο των αμνοεριφίων που καταβροχθίζουν.

Αυτές οι μαζικές έξοδοι που συνοδεύονται από επίσης μαζική τήρηση "εθίμων" είναι ένας κανονικός τραγέλαφος. 'Ενας λαός που ποτέ δεν ενέταξε στην παιδεία του την πρόβλεψη ή έστω τη στάθμιση του αποτελέσματος μιας ενέργειας, δηλαδή μια σεβαστή μερίδα συμπολιτών μας που δεν έμαθε ούτε αυτό το βασικό πράγμα μεγαλώνοντας, καλείται να μετακινηθεί, να συνυπάρξει, να αυτο-οργανωθεί, να "διασκεδάσει" και να επιστρέψει.

Να καταφέρει έναν άθλο κανονικό δηλαδή σε σχέση με τις ικανότητές του.

Κάθε χρόνο τα ίδια, όπως και οι μόνιμες οδηγίες στα κανάλια για πεντάχρονα: "Οι οδηγοί να σέβονται τον κώδικα" λέει ο αξιωματικός της Τροχαίας "και να μην οδηγούν υπο την επήρεια αλκοόλ!".

'Ελα!

"Να προσέχετε που ρίχνετε τις κροτίδες και τα βαρελότα", "να φάτε με μέτρο".

Τι είπες τώρα...

Και γιατί να σταματήσουμε εκεί δηλαδή; Γιατί να μη εκδοθούν περισσότερες οδηγίες; Να σκουπιστούμε καλά μετά την τουαλέτα; Να μαγειρέψουμε την τροφή ή να την καταναλώσουμε ωμή; Τι θα συμβεί αν τραβήξουμε τη σκανδάλη του δίκαννου κοιτάζοντας μέσα στην κάννη για να δούμε αν είναι γεμάτο;

Γιατί όχι δηλαδή; Πόση σοφία χρειάζεται να κατακτήσει ένας εικοσιπεντάχρονος για να προβλέψει πως η φωτοβολίδα με αλεξίπτωτο είναι έρμαιο του ανέμου και πως είναι πολύ πιθανό να καταλήξει στα κεφάλια του κόσμου που είναι παντού τριγύρω στη Μητρόπολη;

Πόση ευρυμάθεια και εκπαίδευση σε νόμους της φυσικής χρειάζεται για να προβλέψεις πως η καγκούρικη οδήγηση θα έχει τραγικά θύματα στην πρώτη απρόβλεπτη στιγμή; Κι αν όχι εσένα κάποιον ανυποψίαστο, κάποια οικογένεια;

Πόσους γιατρούς χρειάζεται ο καθένας δίπλα του να τους εξηγήσουν πως τα πέντε κιλά αρνιού στο στομάχι θα προκαλέσουν πυρηνική έκρηξη στην καρδιά του όταν θα πασχίζει να τροφοδοτήσει με αίμα αυτό το σιλό με τα κρέατα και τα λίπη;

Πόση επιστημοσύνη είναι αρκετή για να σε πείσει πως η χρήση της ΛΕΑ θα προκαλέσει χειρότερο μποτιλιάρισμα όταν θα χρειαστεί να φύγεις αριστερά; (Άν θεωρήσουμε πως σε νοιάζει, γιατί βασικά στα παπάρια σου, το ζητούμενο είναι να βρεθείς μπροστά απο τους υπόλοιπους).

Ογκώδης άγνοια λοιπόν σε θανατηφόρο συνδυασμό με αδιαφορία -αν όχι έχθρα- για τους άλλους. Αυτός είναι ο ίδιος κόσμος που θέλει συνολική απαγόρευση του τζόγου για να μη χρεοκοπήσει από τα τυχερά παιχνίδια, και πιθανόν συνολική απαγόρευση του κρασιού για να μη μεθάει, σε τούτους κλείνουν το μάτι τα προστατευτικά ΜΜΕ που φωνάζουν λες και κάποιος δίνει γεμάτο περίστροφο σε πεντάχρονο. Πιθανότατα είναι και ο ίδιος κόσμος που την τήρηση των νόμων (ακόμα κι αυτών που λίγο-πολύ μας προστατεύουν απο την ίδια τη μαλακία μας) τη θεωρεί αντιδραστική και αντιλαϊκή.

Αυτοί είναι οι ίδιοι που καταφέρνουν να βρουν το δρόμο για την κάλπη κάθε που έχουμε εκλογές. Και μετά αναρωτιόμαστε πως διάολο φτάσαμε σαν κοινωνία εκεί που είμαστε...

Τη φωτογραφία τη δανείστηκα απο το blog zeidoron.blogspot.com. Διαφωτιστική;

Δεν πάει άλλο!

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι για να ζουν μαζί σε μια κοινωνία.

Δε γίνεται.

Δεν είναι δυνατόν.

Δε μπορείς να πάρεις τόσους πολλούς Έλληνες και να τους βάλεις να ζήσουν ο ένας δίπλα στον άλλο. Μισιούνται μεταξύ τους με τόσο πάθος που είναι αδύνατο να συνυπάρξουν.

Διαβάστε το

Δημόσιος ή Κρατικός υπάλληλος;

Ποιός αισιόδοξος άνθρωπος ελπίζει πως θα μπορέσουμε κάποτε να συνεννοηθούμε σ' αυτή την κωλοχώρα;

Όχι εγώ πάντως. Η κρίση που περνάμε είναι πρωτίστως κοινωνική και δευτερευόντως οικονομική. Και είναι κοινωνική γιατί όπως έχουμε ξαναπεί χάσαμε τη συνοχή μας, σταματήσαμε να νοιώθουμε αλληλέγγυοι, κλέψαμε φόρους, γίναμε πολλές μικρές μειοψηφίες που αντιπαλεύτηκαν με όλες τις άλλες.

Παράλληλα το τεράστιο "δημόσιο" με τους εκατοντάδες χιλιάδες υπαλλήλους (που δεν ξέραμε για πολύ καιρό πόσοι είναι και που είναι) έδινε ένα ασφαλές καταφύγιο σε πολύ κόσμο που δεν είχε άλλη επαγγελματική προοπτική, σε τεμπέληδες (κοπρίτες) με πολιτικό δόντι, σε ανίκανους εξουσιομανείς και σε μερικούς ικανούς και εργατικούς που στην πορεία "διορθώθηκαν" και ομογενοποιήθηκαν.

Ναι, είναι μεγάλο το δημόσιο και παρα πολλοί οι δημόσιοι υπάλληλοι. Όπως έχουμε ξανασυζητήσει, το "πολλοί" είναι ένα σχετικό μέγεθος. Αν έχεις ακόμα και μόνο 100 άτομα που δεν ξέρεις να να διοικήσεις, δεν έχεις διαδικασίες και αξιοκρατικές δομές, τότε είναι πολλά.

Κυρίως όμως, όλοι αυτοί που δούλευαν για το κράτος είχαν την πολυτέλεια να διαμορφώσουν μια στρεβλή άποψη για την προστατευμένη καθημερινότητά τους.

Μπορούσαν να έχουν ακλόνητα στερεότυπα και ασφαλείς ιδεοληψίες. Δεν κινδύνευαν να διαψευθούν γιατί δεν υπήρχε γύρω τους καμία νομοτέλεια να τους ανατρέψει τις βεβαιότητες. Είχαν μόνο τρεις αλήθειες:

1. οτι δεν θα έχαναν τη δουλειά τους,

2, θα έπαιρναν το μισθό τους στο τέλος του μήνα βρέξει-χιονίσει και

3, είχαν εξουσία απέναντι στον πολίτη.

Γιατί μη μου πείτε πως δε σας έτυχε απέναντί σας ο υπάλληλος που ένοιωθε "κρατικός" κι όχι "δημόσιος"...

"Κρατικός" είναι ο υπάλληλος με το αίσθημα εξουσίας απέναντι στον πολίτη (βλέπε video). "Δημόσιος" είναι ο υπάλληλος που ξέρει πως πληρώνεται για να εξυπηρετήσει ανάγκες, πως είναι στην υπηρεσία του εργοδότη του πολίτη που πληρώνει το μισθό του.

Αυτή η σιγουριά και το προστατευμένο περιβάλλον επέτρεψαν να αναπτυχθεί μια νοοτροπία που δεν έχει σχέση με τους κανόνες οικονομίας όπως ισχύει στην πραγματική ζωή (και πιθανότατα εκεί να οφείλεται και η μεγάλη απήχηση της λαϊκιστικής αριστεράς στο δημόσιο), που δεν έχει μεγάλη σχέση με τη λογική σειρά των πραγμάτων κι έτσι επιτρέπει τις μαξιμαλιστικές προσεγγίσεις σε ΟΛΑ τα θέματα.

Αυτός ο "κρατικός" υπάλληλος που ξέσκισε τη χώρα, που έχει σοδομίσει την ανοχή μας, που έστησε πάρτι με τα κερατιάτικα που πληρώνουμε στην εφορία με τον ιδρώτα μας, σήμερα εμφανίζεται σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια σε κάθε σχετική είδηση:

Οι συνδικαλιστές που τρώνε με χρυσά κουτάλια (υποβρύχια, ΟΣΕ, Ολυμπιακή κλπ), οι του Υπουργείου Οικονομίας που έσβηναν τεράστια χρέη με το αζημίωτο, οι εξαφανισμένοι της ΕΡΤ που έπαιρναν τους μισθούς και δεν πατούσαν το πόδι τους, τα επιδόματα "εργένη" και τα άλλα φαιδρά στα ΕΛ. ΠΕ. των τραπεζοκόμων με τα 5.000€ μηνιαία, οι οδηγοί της Εθνικής Τράπεζας με τα άλλα τόσα (καλά γι αυτό θα μάθετε σε λίγο), οι "εξαφανισμένοι" του Δήμου Θεσσαλονίκης που ψάχνει ο Μπουτάρης, η πολεοδομία (χωρίς άλλα σχόλια)...

H λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί μέχρι να πέσετε για ύπνο (οι πιο χοντρόπετσοι) ή να αυτοκτονήσετε (οι πιο ευαίσθητοι).

Εμείς που είμαστε κάπου στη μέση μπορούμε απλά να πούμε "Άντε γαμηθείτε που μας θέλετε και αλληλέγγυους, ας ιδιωτικοποιηθεί τώρα όλο το δημόσιο μπας και δουλέψει". Και μόλις το αναφωνήσουμε, θα διαπιστώσουμε τα αίτια της διάρρηξης της κοινωνικής συνοχής που λέγαμε πιο πριν

Ο τσολιάς με τα Nike

Εξοχος Γιαννακίδης σήμερα στο Protagon.gr

"...η έννοια του πατριωτισμού υπηρετείται εξόχως με το να πληρώνεις φόρους, να προσέχεις το περιβάλλον και να σέβεσαι τη διαφορετικότητα του συμπολίτη σου. Φοβούμαι ότι το να μιλάμε για πατριωτισμό δείχνοντας μόνο προς το 1821, ισοδυναμεί με το να συζητούμε περί αλτρουισμού χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τον Superman..."

"Σκάσε ρε Σούλα"!

Η φράση ακούγεται στο βίντεο με το επεισόδιο με τον Πάγκαλο έξω απ' την ταβέρνα. Η "Σούλα" ουρλιάζει κάποια πράγματα που δεν ακούγονται ενώ κάποιοι προσπαθούν να συνομιλήσουν με τον Πάγκαλο. Της φωνάζει λοιπόν κάποιος να "σκάσει" γιατί δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τη συνομιλία.

Βασικά Σούλα μου, δίκιο έχεις αλλά τέλος πάντων σκάσε, άσε να γίνει η κουβέντα Εντάξει σε κανέναν δεν αρέσει να έρθει να εγκατασταθεί μια χωματερή (ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ δεν έχει και τόση σημασία), δίπλα στο σπίτι του, ειδικά όταν δεν έχει προηγηθεί ενημέρωση, διαβούλευση, συζήτηση, πλάνο.

Αλλά ρε Σούλα δες το λογικά. Έτσι άναρχα που έχει αναπτυχθεί το αστικό τοπίο, έτσι όπως μπαίνουν στο σχέδιο πόλης περιοχές αφού πρώτα έχουν χτιστεί τα αυθαίρετα, υπάρχει περίπτωση στην Αττική να βρεθούν χώροι που να μην είναι κοντά σε σπιτια ή σε οικόπεδα;

Φυσικό δεν είναι κάποιοι να θιγούν; Κι αν Σούλα μου υποστηρίζεις τη λογική "γιατί δε γίνεται στην Κηφισιά ή στην Εκάλη" να σου πως πως έχεις πέσει θύμα του χειρότρου είδους λαϊκισμού. Γιατί σε καμία χώρα δε θα δεις χωματερή στις "καλές" κι ακριβές περιοχές, γι'αυτό άλλωστε είναι ακριβές. Ούτε στο Μαίηφερ του Λονδίνου, ούτε στη Γκίνζα του Τόκυο, ούτε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης.

Αλλά ακόμα κι αν γίνει εκεί χωματερή, μην ανησυχείς, η Κηφισιά και η Εκάλη θα μετακομίσουν μέσα σε μια νύχτα στην επόμενη καλύτερη περιοχή (που και πάλι θα ακριβύνει και θα σου ξαναφταίει). Οι "οχληρές" δραστηριότητες βγαίνουν πάντα παραέξω. Όπως στα Λιόσια ας πούμε που τόσα χρόνια Σούλα μου τα είχες αποδεχτεί ως φτηνή και υποβαθμισμένη περιοχή. Κι εκεί ξέρεις, παιδιά μεγαλώνουν.

Πάντως -αν με ρωτάς- εγώ είμαι υπέρ του να έχει κάθε Δήμος τη δική του χωματερή. Αν πρακτικά ήταν δυνατόν να γίνει, θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να μειώσουμε τα σκουπίδια μας, είναι διαφορετικό όταν ξέρεις πως θα "φας" ο ίδιος τη συνέπεια της συμπεριφοράς σου. Άλλωστε αυτή είναι γενική μας αρχή. Τα σκουπίδια -με ή χωρίς τον κάδο- πάντα πάνε με κάποιο μυστήριο τρόπο κάτω απ΄ το παράθυρο του "αλλουνού".

Φαντάζομαι όμως οτι τα πράγματα μας βολεύουν όπως ακριβώς είναι, σε όλα τα επίπεδα, γιατί προσωρινά έχει ισορροπήσει η κατάσταση. Έχουμε συμφιλιωθεί με καταστάσεις που

συνηθίσαμε και δεν μπορούμε να δεχτούμε την οποιαδήποτε αλλαγή γιατί κάθε αλλαγή φέρνει διαταραχές. Σε μια κακοφορμισμένη πληγή, όποια και να είναι η επέμβαση, θα υπάρξει πόνος. Το ίδιο ριγμένος με σένα θα πρέπει να νοιώθει κι ένας ευσυνείδητος κι εργατικός δημόσιος υπάλληλος που τώρα πρέπει να πληρώσει την ανύπαρκτη παραγωγικότητα των συναδέλφων του.

Αλλά χωρίς επέμβαση δεν γίνεται πια. Και για να αποκτήσει αποχέτευση η Ανατολική Αττική ας πούμε, θα πρέπει να γίνει ο βιολογικός καθαρισμός στη Λούτσα. Δεν γίνεται τόσα χρόνια γιατί κι εκεί ξεσηκώνονται οι κάτοικοι. Όχι γιατί μένουν τριγύρω αλλά επειδή έχουν κτήματα και θα πέσει η αξία τους. Κι έτσι κρατάνε όμηρο τη μισή Αττική.

Λοιπόν Σούλα, διεκδίκησε το δίκιο σου στα δικαστήρια, στο Σ.Τ.Ε., στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, διεκδίκησε το διάλογο, την ενημέρωση που δεν έγινε, κοίτα να οργανώσετε εκεί στην Κερατέα κάποια επιτροπή επιτήρησης για τις σωστές προδιαγραφές και τη λειτουργία του χώρου, κοίτα να εξασφαλίσετε οτι δε θα υπάρξει ρύπανση σε υπόγεια νερά από στραγγίσματα ή στον αέρα απο καύσεις.

Κοίτα τι θα γίνει την επόμενη μέρα, τι χρήσεις θα εξασφαλίσετε για τα παιδιά σας όταν κορεστεί και κλείσει ο χώρος, αλλά κάνε μου τη χάρη και άσε τις φωνές γιατί με φωνές τόσα χρόνια προκοπή δεν είδαμε.

200 εκατομμύρια για μια πλάκα!

200 εκατομμύρια ευρώ έφυγαν απο τις ελληνικές τράπεζες λόγω του μαϊμουδένιου email που έστειλαν ένας ψαράς, ένας φαναρτζής και δύο - τρεις άλλοι.

200 εκατομμύρια φοβισμένων συμπατριωτών που πίστεψαν οτι μπορεί και να είναι αλήθεια η κακοστημένη και χοντροκομμένη φήμη.

Οτι μπορεί και να τυπώνονται δραχμές στο Χολαργό, οτι θα δεσμευτούν οι καταθέσεις τους και θα μπορούν να παίρνουν απ' το λογαριασμό τους μόνο 100 ευρώ το μήνα.

Θα μου πεις: δύσκολο είναι να συμβεί; Έτσι απρόβλεπτη όπως είναι σήμερα η κατάσταση δε θέλει και πολύ.

Ναι, ίσως αλλά απο την άλλη, αν αυτός ο κόσμος που τρομοκρατήθηκε φρόντιζε να ενημερωθεί για τις εξελίξεις, να παρακολουθήσει λίγο περισσότερο τι τι λέγεται και γράφεται για την Ελλάδα στα διεθνή Μέσα, θα έβλεπε πως η ολική κατάρρευση δεν είναι και το πιο απλό πράγμα να συμβεί.

Αλλά για μια στιγμή... εδώ δεν είναι που ακόμα ευδοκιμεί το φρούτο όσων επαναπροωθούν το chain mail με τη Microsoft και την Intel που για κάθε αποστολή θα στείλουν 1.800€;

Εδώ δεν είναι που ευδοκιμούν οι πρόθυμοι να στηρίξουν ολόκληρη κοσμοθεωρία τους στην κάθε μαλακία που θα πει ο Λαζόπουλος κι ο Λιακόπουλος; Εδώ δεν είναι που όλοι ψοφάμε για χαβαλέ και επικοινωνούμε με σλόγκαν διαφημιστικών σποτ ενώ είναι αδύνατον να βρούμε το ζητούμενο σε κάθε προκύπτον θέμα;

Εδώ δεν είναι που επιμένουμε να μαθαίνουμε την ιστορία μας μέσω των πατροπαράδοτων μύθων κι όχι μέσα απο ιστορικά συγγράμματα (και ξεσηκωνόμαστε όταν οι μύθοι μας τρίζουν επικίνδυνα απο μια επιστημονική άποψη);

Εδώ δεν είναι που εξαντλούμε όλη μας την ώρα να κάνουμε "like" την κάθε μαλακία στο facebook αλλά είμαστε ανίκανοι να κάνουμε ένα κλίκ παραπάνω και διαβάσουμε ένα άρθρο σε μια ξένη εφημερίδα; Το εθνικό μας κουσούρι δεν είναι που για να επισκεφτούμε ξένη ιστοσελίδα θα πρέπει εκεί να διεξάγεται δημοσκόπηση και να κινδυνεύουμε να χάσουμε απο Τούρκους;

Το έχουμε ξαναπεί: Αυτή τη στιγμή πολύ κόσμος τζογάρει πάνω σε συναλλαγματικές ισοτιμίες (Forex). Ο ανίδεος και ακαλλιέργητος έλληνας, αυτή η μάζα που συνηθίζει να αδειάζει τα ράφια των σουπερμάρκετ μόλις κάποιος υπαινιχθεί απλά έναν υποτιθέμενο κίνδυνο, είναι το καλύτερο υλικό για χειραγώγηση, για να επιτύχουν οι επιτήδειοι εύκολους στόχους.

Πως είπατε; Ναι γίνονται κι αλλού αυτά. Αλλά κατά παράδοση σε άλλες βαλκανικές χώρες όπου ο απαίδευτος κόσμος έχει να καταλογίσει ευθύνες στον κομμουνιστικό πατερναλισμό, στη φτώχεια και την αμορφωσιά.

Εμείς οι ευημερούντες νεοέλληνες με τις 4 τηλεοράσεις και τα τρία πισιά, τι δικαιολογία έχουμε;

Η συλλογικότητα των Ιαπώνων

Όλοι συμπαραστεκόμαστε αυτές τις μέρες τους καταταλαιπωρημένους Ιάπωνες. Αλλά παράλληλα και θαυμάζουμε απεριόριστα την καρτερικότητά τους, την ψυχραιμία τους και την συλλογικότητά τους. Όχι μόνο εμείς, ο περισσότερος κόσμος.

Στην Ιαπωνία έχω βρεθεί αρκετές φορές αλλά να μη δώσω εγώ την εξήγηση, ας την αναζητήσουμε σε ένα κείμενο μιας Γιαπωνέζας συγγραφέως που δημοσιεύεται σήμερα στα "ΝΕΑ".

Και συγκεκριμένα σ' αυτή τη μικρή πρόταση: "Ημουν σίγουρη ότι δεν θα γίνονταν λεηλασίες, διότι ποτέ δεν έχω αισθανθεί στη χώρα μας να υπάρχει τόσο μεγάλος θυμός ώστε να εκραγεί σε στιγμές χάους."

Και γιατί δεν υπάρχει θυμός; Μα είναι απλό: Η πλειονότητα των Ιαπώνων πολιτικών διαθέτει μια ιδιαίτερη αίσθηση ηθικής, λειτουργεί η λογοδοσία. Παραιτούνται στην παραμικρή υπόνοια σκανδάλου και ενίοτε διαπράττουν και sepuku (εμείς το ξέρουμε ως "χαρακίρι").

Είναι η ίδια αιτία που δημιουργεί αυτή την απέραντη ευγένεια, το σεβασμό στον άλλο.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Είστε μπροστά σε μια βιτρίνα, ή σε ένα ράφι αλλά σε κάποια απόσταση. Είναι υποχρεωμένοι να περάσουν απο μπροστά σας. Παρατηρήστε πως θα το κάνουν λυγίζοντας τα γόνατα, χαμηλώνοντας για να μη "διαταράξουν" το οπτικό σας πεδίο.

Έξω απ' τα σουπερμάρκετ (όπου υπάρχει τεράστια έλλειψη τροφίμων και άρα ο πιο πίσω στην ουρά σημαίνει πως θα μείνει χωρίς προμήθειες), σχηματίζονται ουρές εκατοντάδων μέτρων όπου κανείς δεν διανοείται να προσπαθήσει να προηγηθεί, να σπάσει την προτεραιότητα. Δεν έχουν μεγαλώσει σε ένα άναρχο περιβάλον ανομίας και αδικίας όπου το προνόμιο κάποιου έχει αποκτηθεί εις βάρος του διπλανού του.

Πρωτοφανείς εικόνες για τα δικά μας τριτοκοσμικά δεδομένα.

Ουρά στην Ελλάδα σε καιρό "ειρήνης"

Τίποτε δεν είναι τυχαίο, τίποτε δεν είναι αποκομμένο από τα υπόλοιπα φαινόμενα στην κοινωνική ζωή μιας χώρας, ή μάλλον, ενός πολιτισμού.

Διαβάστε κι αυτό.

Η κατάληψη του διαδικτύου και η νέα θεοκρατία των τοξικών e-βριστών! (εξαιρετικά αφιερωμένο)

Ο Νίκος Ζαχαριάδης στη σημερινή Athens Voice. Εξαιρετικά τα λέει. Και ότι είχε ξεκινήσει να γράφω για τους e-τραμπούκους

"Στα δίχτυα του μελοδράματος" (και του λαϊκισμού)

Στα δίχτυα του μελοδράματος (απο την Καθημερινή)

(Του Αποστολου Δοξιαδη)

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ελληνική ψυχή συμπαθεί τα άκρα, και ρέπει περισσότερο από άλλων, δυτικότερων λαών στην υπερβολή. Η καλοπροαίρετη εξήγηση γι’ αυτό είναι ότι είμαστε, όπως είπε κάποτε ένας Αιγύπτιος ιερέας στον Σόλωνα, «αεί παίδες», αιώνια παιδιά, κι έτσι μας ταιριάζει περισσότερο η δική τους, απλουστευμένη ματιά στον κόσμο. Η κακοπροαίρετη, που δεν είναι παρά η άλλη όψη της προηγούμενης, είναι ότι από κάποιο παράξενο εθνολογικό κουσούρι έχουμε κολλήσει, οι περισσότεροι, στην αναπτυξιακή φάση της ανωριμότητας. Και στη μια και στην άλλη περίπτωση, το φαινόμενο είναι αξιοπρόσεκτο(...)

(...) Αν ήθελα να καταγράψω λεπτομερώς τις περιπτώσεις των μελοδραματικών αφηγήσεων ολόγυρά μας, δεν θα ’φτανε ολόκληρη η εφημερίδα. Μα, όπου κοιτάξεις θα τις βρεις, από το μεγάλο στο μικρό: από την ακατάσχετη συνωμοσιολογία για τις ξένες δυνάμεις που μας απειλούν (απόλυτα καλοί=«αληθινοί Ελληνες», απόλυτα κακοί=Μέρκελ, ΔΝΤ και ντόπιοι πράκτορές τους), στη δικαιολόγηση της ανομίας (απόλυτα καλοί=παρανομούντες, απόλυτα κακό=κράτος), και την επίθεση των χούλιγκαν στο Θέατρο Τέχνης (απόλυτα καλό=Ολυμπιακός, απόλυτα κακό=ΠΑΟΚ) – καθώς και τόσες άλλες. Αλλά βέβαια το μελόδραμα δυναστεύει και τις ευρύτερες, εθνικές μας αφηγήσεις. Ετσι, ξεσήκωσε θύελλες η σειρά «1821», του ΣΚΑΪ, καθότι επιχειρεί να πει την ιστορία της Επανάστασης ψύχραιμα, επιτρέποντας και κάποιους τόνους γκρίζου. Ετσι, προκαλούν τη μήνι μερίδας της Αριστεράς όσες αναλύσεις της δεκαετίας του 1940 αρνούνται το σύνηθες μανιχαϊκό σχήμα (απόλυτα καλοί=αριστεροί, απόλυτα κακοί=οι άλλοι).

Ο Αριστοτέλης βέβαια, που πρώτος μελέτησε την αφήγηση, ως γνωσιακό εργαλείο, πίστευε άλλα. Θεωρούσε την πιο πετυχημένη αφηγηματική μορφή την τραγωδία, η οποία, έλεγε, πρέπει να έχει πρωταγωνιστή κάποιον που δεν είναι ούτε απόλυτα καλός ούτε απόλυτα κακός, αλλά «μεταξύ τούτων» – έναν ήρωα δηλαδή τελείως αλλιώτικο από το μελοδραματικό. Και επίσης, τα βάσανα του τραγικού ήρωα πρέπει να οφείλονται όχι σε εξωτερική επιβουλή κάποιων κακών, ή στην κακή του τύχη, αλλά σε δικό του λάθος, κάποιο σοβαρό ξαστόχημα. Μια τέτοια αφήγηση, θεωρούσε ο Αριστοτέλης, δίνει καλύτερη εικόνα της ανθρώπινης αλήθειας, σε μεγαλύτερο βάθος, και άρα μας βοηθά καλύτερα να την καταλάβουμε.

Αλλά, βέβαια, ο Αριστοτέλης ήταν σοφός...

Well said!

"Αυτή η πλειοψηφία σπάνια κατεβαίνει στους δρόμους"

Απο το σημερινό κείμενο του Παπαχελά στην "Καθημερινή"

"...Δυστυχώς οι μόνοι που έχουν στόχο είναι η μειοψηφία αριστεριστών, λαšκιστών και βεβαίως και απελπισμένων που θέλει να βάλει φωτιά στον τόπο είτε με τη μορφή της ανυπακοής είτε με την αναρχία και τη βία. Το ψευδοκατεστημένο αυτής της χώρας, νεοπλουτίστικο, χυδαίο και ανεύθυνο κοιτάει να κρυφτεί μαζί με τα λεφτά του ή και να πάει μαζί με το ρεύμα... Τόσο ανάξιο ήταν πάντα και γι’ αυτό κατάντησε έτσι τη χώρα.

Τι απομένει;

Η μεγάλη πλειοψηφία μιας σκληρά εργαζόμενης, δημιουργικής μεσαίας τάξης που δεν θέλει να καταστραφεί ο τόπος. Θέλει νόμο και τάξη, και απέναντι στους κλέφτες που λεηλάτησαν τη χώρα και απέναντι στους χούλιγκαν της βίας όπου και αν δρουν.

Το κακό βεβαίως είναι ότι αυτή η πλειοψηφία σπάνια κατεβαίνει στους δρόμους ή φωνάζει δυνατά..."

Ελάτε τώρα, χώστε τα στο "κουμάσι" τον Παπαχελά.

Που φτάσαμε...

Χωρίς άλλα σχόλια.

Πιασαμε όμηρο τον εαυτό μας;

Για όποιον είχε τις τελευταίες αμφιβολίες πως η Ελλάδα είναι αυτοκαταστροφική χώρα ήρθε το κύμα των "απεργιών της κρίσης". Εδώ και καιρό τώρα το δικαίωμα σε απεργία μεταβλήθηκε σε ωμό εκβιασμό με όμηρο το κοινό (ή απλά: τους άλλους).

Όταν η απεργία κινδυνεύει να είναι αόρατη, τότε πρέπει να μεγιστοποιηθούν οι ορατές επιπτώσεις, εις βάρος των δικαιωμάτων των υπολοίπων. Αν λοιπόν οι φορτηγατζήδες απεργούν αλλά τα καύσιμα ακόμα μπορούν να διακινηθούν απ' τα ιδιωτικά φορτηγά των εταιριών, θα γίνει αποκλεισμός των διυλιστηρίων για να αυξηθεί το πρόβλημα (όπως και έγινε). Αν κριθεί πως οι αεροελεγκτές κάνουν παράνομη και καταχρηστική απεργία, τότε θα αποφασίσουν με νομιμοφανή τρόπο να προκαλέσουν χάος (όπως και έγινε). Φτάσαμε να βλέπουμε απεργία που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ναυτεργάτες δεν ενέκριναν, αλλά αυτή έγινε απ' τους πατερούληδες του ΠΑΜΕ που κατέλαβαν και τα πλοία επειδή έκριναν πως ήξεραν καλύτερα.

Όλα αυτά ξεκινάνε απ' το γεγονός οτι οι συντεχνίες είναι πανίσχυρες απ' τη μεταπολίτευση και δώθε. Αυτή η ισχύς που προέρχεται και απ' την πολιτική ασυλία και την κομματική συναλλαγή τόσων κυβερνήσεων έχει γίνει κανονικό καθεστώς. Κανονική δικτατορία.
Οι συνδικαλιστές που θα καταφέρουν να περάσουν την πιο μαξιμαλιστική προσέγγιση (όχι μόνο απεργία αλλά να τα κάνουμε όλα μπάχαλο) είναι ένα ή και περισσότερα βήματα πιο κοντά στην αναγνωρισιμότητα και στα εκλογικά ψηφοδέλτια (τα οποία σας θυμίζω πως ακόμα λειτουργούν με σταυρούς - άλλη ντροπή αυτή).

Απ' την άλλη η αντιπαλότητα που επικρατεί σήμερα περισσότερο από ποτέ στην Ελληνική κοινωνία, οξύνει τις αντιθέσεις και τώρα με την κρίση φτάσαμε να δείχνουμε ο ένας τον άλλο σαν υπεύθυνους για το κατάντημα. Αυτή η αντιπαλότητα κρατάει πολύ καιρό τώρα. Αυτή ακριβώς είναι που εξαφάνισε την έννοια "κοινό όφελος".

Δεν υπάρχει "κοινό καλό" στην Ελλάδα και ας το παραδεχτούμε όσο απόλυτο κι αν ακούγεται. Έτσι θα βρούμε ερμηνείες για πάρα πολλά ακατανόητα, απ' την έλλειψη πρασίνου και κοινόχρηστων χώρων μέχρι τα σκουπίδια που βλέπουμε πεταμένα παντού και τη δημόσια πολιτική ζωή. Οι εκλεγμένοι άρχοντες είναι όσοι έχουν τις περισσότερες γνωριμίες και ρεκόρ ρουσφετιών και όχι όσοι θα έκαναν αποδεδειγμένα κάτι για τη χώρα. Ποτέ δεν διεκδικήσαμε κάτι για όλους, πάντα μόνο για εμάς.

Σ' αυτό το τεράστιο έλλειμμα κοινωνικής συνοχής, η οποιαδήποτε συζήτηση για κοινό όφελος όπως "έσοδα απο την τουριστική περίοδο (π.χ.), είναι αστεία. Το κράτος και η κοινωνία "ας κόψει το λαιμό της" (γιατί προφανώς εμείς είμαστε εδώ μόνο για να την αρμέγουμε;).

Στόχος λοιπόν σε κάθε κινητοποίηση όχι η κυβέρνηση, αλλά οι υπόλοιποι συμπολίτες. Κι αυτό για να ενισχυθεί το πολιτικό κόστος. Για να χρεωθεί η ταλαιπωρία στην εξουσία. Η χρεοκοπημένη κοινωνία μας όμως άρχισε έστω με τεράστια καθυστέρηση (και λόγω της εκτεταμένης ηλίθιας αντίληψης πως όποιος κινητοποιείται κατά της κυβέρνησης έχει δίκιο), να μπουχτίζει με τις συντεχνίες και να χρεώνει συνδικαλιστές κομματόσκυλα και κομματικές ηγεσίες για τούτο τον αυτοκαταστροφικό εμφύλιο.

Ευκαιρία λοιπόν για όσους θέλουν να υπερασπιστούν τα εργασιακά -ή άλλα- δικαιώματα (που πραγματικά μπαίνουν σε δοκιμασία) να σταματήσουν να τα χρησιμοποιούν σαν άλλοθι για να σοδομίζουν αλύπητα την κοινωνία. Δεν πάει άλλο.
Αλλιώς, το κρίμα στο λαιμό τους.

(Η 1η φωτο είναι απο την Ελευθεροτυπία. Η 2η απο την ταινία του Mel Brooks "Blazing Saddles)

Ερχεται η επιδότηση της ρουφιανιάς!

Ενώ οι -επικοινωνιακοί- έλεγχοι της κυβέρνησης βρίσκουν ολίγη από διαφθορά σε υπαλλήλους τους Υπουργείου Οικονομικών και τις εφορίες και μάλιστα με διαδικασίες «ελέγχου ακίνητης περιουσίας», «ελέγχου τραπεζικών λογαριασμών» και λοιπά , ο φίλος μου ο Δημήτρης δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να βρει που έπρεπε ακριβώς να τα στάξει την περασμένη εβδομάδα. Και στην εφορία και στην πολεοδομία!

Και μάλιστα χωρίς να κάνει καμία απολύτως αναζήτηση. Και οι υπάλληλοι που τα πήραν δεν τήρησαν καν τα προσχήματα. «Τόσα» του είπαν κι αυτός ξηλώθηκε επιτόπου. Μόνο τιμοκατάλογος δεν έχει εκτυπωθεί! Και μάλιστα μου μεταφέρει ότι τώρα είναι ακόμα πιο ξεδιάντροπος ο τρόπος που τα απαιτούν.
Επειδή τους μειώθηκαν οι αποδοχές. Τώρα ο οποιοσδήποτε έχει συναλλαγές με το δημόσιο είναι υποχρεωμένος να πληρώσει το έλλειμμα στα έσοδά τους αλλά και την οργή επειδή μειώθηκαν ειδικά οι δικές τους αποδοχές.

Άλλος φίλος, ο Τάκης, είχε την τιμή να προσέλθει στην εφορία της περιοχής του για έλεγχο των παραστατικών της φορολογικής του δήλωσης, είχε βλέπετε επιστροφή φόρου πάνω από 1.500 ευρώ και όταν αυτό συμβαίνει, πρέπει να γίνεται έλεγχος!

Κάθισε λοιπόν απέναντι από μια υπάλληλο που μόλις είδε μισθό διευθυντικού στελέχους και ιδιωτικά σχολεία των παιδιών, άρχισε μια απίστευτη γκρίνια: «Εμ βέβαια, εμείς που δεν έχουμε λεφτά για ιδιωτικά, έχουμε τα παιδιά μας μόνα τους στο σπίτι να μας περιμένουν» και διάφορα τέτοια απαράδεκτα και αντιεπαγγελματικά.
Ο Τάκης φόρτωσε βέβαια και άρχισε να απαντάει «κι εγώ κυρία μου ήμουν για 3 χρόνια άνεργος αλλά δεν τα έβαλα με εσάς και τη μονιμότητά σας», αλλά αυτό απλά έκανε τα πράγματα χειρότερα, η «κυρία» είχε αποφασίσει να εκμεταλλευτεί την εξουσία της όπως μπορούσε, είτε για να εκδικηθεί τον «υψηλόμισθο» είτε για να τον υποχρεώσει σε κάποια καταβολή «παράβολου».

Τους στηρίζει ή τον αρμέγουν;

Αυτή την κατάσταση ζούμε σήμερα με τους Έλληνες χωρισμένους σε κοινωνικές κάστες και εργασιακές τάξεις. Κι αυτή η αντιπαλότητα, αυτός ο άτυπος εμφύλιος θα γίνει ακόμα πιο έντονος αν γίνουν πραγματικότητα τα κυβερνητικά σχέδια που «διέρρευσαν» και που λένε πως «όποιος καρφώνει κάποιον άλλο για φοροδιαφυγή θα εισπράττει 2% από τα έσοδα που θα προκύπτουν».

Μπορείτε να φανταστείτε πιο αισχρή ρύθμιση; Μπορείτε να φανταστείτε τι είδους διάλυση θα φέρει αυτό το έκτρωμα στην Ελληνική κοινωνία που ήδη μπάζει και τρίζει από παντού;

Και πριν κάποιοι μου αναφέρουν τους Γερμανούς, τους Αυστριακούς και τους Ελβετούς που καταγγέλλουν οποιονδήποτε παρανομεί, να ζητήσω να ξανασκεφτούν το ότι αυτό γίνεται μεν σε περιπτώσεις που η παρανομία του εξυπνάκια έχει κόστος και επιπτώσεις στους υπόλοιπους. Εδώ όμως μιλάμε για κρατική «προμήθεια», «μίζα» και «λάδωμα» της ρουφιανιάς.

Κι αν αυτό το αίσχος περάσει, τελειώσαμε για τα καλά!


UPDATE: Συνελήφθην κοιμώμενος, με φάγαν΄τα ταξίδια!
Η φίλη Cynical με ενημερώνει στα σχόλια: άρθρο 77, παράγραφος 6:

«...Όποιος καταγγείλει και πιστοποιηθεί φορολογική ή τελωνειακή παράβαση δικαιούται από το Δημόσιο αμοιβής. Η αμοιβή ισούται με το 1/10 των προστίμων που εισπράχθηκαν για την παράβαση και καταβάλλεται μετά την είσπραξή τους στο δικαιούχο, με ευθύνη της Γενικής Διεύθυνσης Επιθεώρησης του Υπουργείου Οικονομικών...».

Εχει ψηφιστεί και λειτουργει ήδη.
Άρα, τελειώσαμε ήδη!

Η κρίση θα έχει και θετικά!

Καλά οι νεότεροι δεν τα ζήσαμε (πόντος!) αλλά έχω ακούσει οτι οι παλιότεροι έξοχα περνούσαν με τις μαζώξεις στα σπίτια, τις λεγόμενες και «βεγγέρες».

Βέβαια αυτά γινόταν σε μια εποχή που δεν υπήρχαν τα χιλιάδες εστιατόρια - μπαρ – θέρετρα – πίστες –κλαμπ, κρασί γιοματάρι κοκκινέλι υπήρχε, μεζέδες και ηλεκτρόφωνο με δίσκους. Και χτυπήματα τακουνιών στα μωσαϊκά

Και ο όρος «γλεντζές», οι στίχοι «δεν πάω σπίτι μου απόψε», «εγώ θα κόψω το κρασί» ήταν δημιουργίες μιας κοινωνίας που έβγαινε από πόλεμο και ταλαιπωρία. Νεόπλουτοι δεν υπήρχαν πολλοί εκτός από τους μαυραγορίτες που φτιάχτηκαν στην Κατοχή, αλλά αυτές οι «μαζώξεις» που με λίγα έξοδα δημιουργούσαν πολύ κέφι, έφερναν πιο κοντά τον κόσμο, τις παρέες.

Ρε, λέτε μέσα στη μαύρη κρίση να υπάρχουν κρυμμένα και θετικά;

Ο "ανυπότακτος Έλλην" και οι "υποταγμένοι" Ευρωπαίοι.

Σε συνέχεια των post με κεντρική ιδέα τα good practices απο άλλες κοινωνίες λέω σήμερα να πάμε πια βόλτα στην Ολλανδία.

Τελειώσαμε λοιπόν τη δουλειά μας στο Άμστερνταμ κι αφού η μέρα ήταν ηλιόλουστη και ζεστή, κάναμε ότι κι όλοι οι υπόλοιποι στην Ολλανδική πρωτεύουσα.

Αράξαμε σε ένα μπαράκι εμπρός σε ένα από τα κανάλια και χαζεύαμε τις πάπιες που έβγαζαν σε εκπαιδευτική εκδρομή τα παπάκια τους.

Την ώρα που ένα ζευγάρι έδενε την περιποιημένη βάρκα του εμπρός στο μπαράκι και παράγγελνε τις μπύρες του, ρώτησα το συνάδελφο που ζει κι εργάζεται εκεί, γιατί στον αυτοκινητόδρομο τηρούσε ακριβώς το όριο ταχύτητας, χωρίς να το υπερβεί ούτε στο ελάχιστο.

Μου είπε πως ενώ έκανε πολλά ταξίδια προς και από άλλες ευρωπαϊκές χώρες «Σένγκεν», πρόσφατα χρειάστηκε να ταξιδέψει στην Ασία. Στον έλεγχο διαβατηρίων λοιπόν, ο αξιωματικός τον ενημέρωσε ότι εκκρεμούσε εναντίον του μια κλήση για υπέρβαση ορίου ταχύτητας που είχε γίνει πριν κάποιους μήνες.

Η παράβαση είχε καταγραφεί από κάμερες και τα πλήρη στοιχεία ήταν στη διάθεσή του. Ημερομηνία, ακριβές σημείο, πραγματική ταχύτητα, φωτογραφία των πινακίδων κλπ.

Πλήρωσε λοιπόν το μικρό σχετικά πρόστιμο (αφού μικρή ήταν κι η υπέρβαση) και μπόρεσε να αναχωρήσει για τον προορισμό του.

Σκεφτόμουν μετά από αυτή την αφήγηση, ότι στην Ελλάδα θεωρούμε τεράστια μαγκιά το να παραβούμε τους νόμους και τους περιορισμούς. Όχι αυτούς που αντιπαλεύουν το κράτος-αφέντη αλλά κι αυτούς που ρυθμίζουν τους μεταξύ μας κανόνες συμβίωσης, ακόμα κι αυτούς που αφορούν στην ασφάλειά μας.

Αφού λοιπόν ο Έλληνας πολίτης είναι αυτός που είναι, για ποιο λόγο δεν γίνεται αυτή η παρόμοια επένδυση από το ελληνικό κράτος για να γεμίσει τα ταμεία του;

Και να εκπαιδευτούμε κι εμείς σε μια τεράστια γκάμα θεμάτων κοινωνικής συμπεριφοράς πληρώνοντας τις κλήσεις-δίδακτρα;

Δεν είναι προτιμότερη αυτή η λύση από τα ηλίθια μέτρα για έσοδα όπως η φορολόγηση των καρτοκινητών και το να κάνουν τις αποδείξεις λαχεία;

Και μην ακούσω αηδίες για αστυνομικά κράτη, big brothers και καταπίεση. Αν η ελευθερία μεταφράζεται σε ασυδοσία, σας έχω νέα:

Σε αντίθεση με τον "ανυπότακτο" έλληνα, ο Ολλανδός είναι πολύ πιο ήρεμος, χαίρεται πολύ περισσότερο τη ζωή του, μέχρι που τραβάει απο πίσω απο τη βάρκα σαν tender και το γαλάζιο πλαστικό βαρκάκι του γιού του.

Μια καλή είδηση!

Αντιγράφω από τις «ΕΙΚΟΝΕΣ» της Κυριακής 12 Απριλίου κείμενο του Κ. Χριστοδούλου:

«...Σε διάδρομο του Κρατικού Νοσοκομείου Πρέβεζας, οι Εικόνες έγιναν αυτόπτες μάρτυρες «απόπειρας ευχαριστίας» συγγενούς προς το γιατρό.

Πρωταγωνιστές, ο διευθυντής της καρδιολογικής κλινικής της Πρέβεζας Ι.Α. Νόβας και ένας καλοβαλμένος μεσήλικας που προσπάθησε να βάλει «φακελάκι» στην τσέπη του γιατρού. Ο τελευταίος τον αποθάρρυνε λέγοντάς του: «Δεν το έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου και δεν θα το κάνω ούτε και τώρα. Ότι κάνω είναι γιατί αυτή είναι η δουλειά μου». Στην περιοχή λέγεται ότι ο συγκεκριμένος επιστήμνας έχει δώσει προσωπικό αγώνα και για τη δημιουργία μας πρότυπης μονάδας για τη στεφανιαία νόσο, η οποία έχει σώσει πολλές ζωές στην Ήπειρο.

Αυτό για να λέμε και τα καλώς κείμενα με το όνομά τους.»

Δεν έχω να προσθέσω τίποτε περισσότερο από τον συντάκτη του κειμένου.

Θα μείνω μακριά απ τις εύκολες καχυποψίες του στυλ «με πάνω από δύο παρόντες, πως να γίνει η συναλλαγή» και θα δεχτώ οτι υπάρχουν ευτυχώς άνθρωποι που τιμούν το επάγγελμά τους.

Τι καλά που θα ήταν να αρχίζαμε μια ώρα αρχύτερα να κάνουμε όλοι τη δουλειά μας σαν να μην κάνουμε αγγαρεία, σαν να επιλέξαμε τη δουλειά που κάνουμε, σαν να είναι αυτονότητο το να κάνουμε στο μέγιστο αυτό για το οποίο αμοιβόμαστε, ανεξάρτητα απο το ύψος των αποδοχών.

Μήπως και πάει κάποτε μπροστά αυτός ο τόπος, μήπως ξαναγυρίσει κάποτε το χαμόγελό μας και η «καλημέρα» μας που χάθηκε πριν χρόνια.

ΟΛΟΙ όμως. Από σερβιτόρους μέχρι πρωθυπουργούς!

Παιχνίδια με τη φωτιά

Πυροβολισμός στο Περιστέρι εναντίον μαθητή πριν μερικές μέρες, πυροβολισμός σήμερα στο Γουδί εναντίον αστυνομικών!
Πολλά αδέσποτα όπλα κυκλοφορούν παιδιά... Πυροβολούν τυφλά, από απόσταση και γι’ αυτό τα αποτελέσματα μπορεί εύκολα να είναι τραγικά. Είναι σίγουρο πως κάποιοι παίζουν με σπίρτα και βενζίνη σε αχυρώνα. Η πυρκαγιά είναι περισσότερο από σίγουρη, κάποιοι φροντίζουν γι’ αυτό.

Τα πρόσφατα επεισόδια έκαναν προφανές οτι έχουμε πλέον στα χέρια μας μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα. Η εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση έχει χαθεί ολοκληρωτικά, το μίσος για την αστυνομία έγινε τώρα προφανές από ευρύτατες -και μέχρι πρόσφατα ανυποψίαστες- κατηγορίες πολιτών, οι καθημερινές διαδηλώσεις συνεχίζουν να προκαλούν μπάχαλο στο κέντρο της Αθήνας εκνευρίζοντας ακόμα πιο πολύ αυτούς που έχουν πάθει τεράστια οικονομική ζημιά και πάει λέγοντας.
Ποτέ δεν ήταν τόσο εύκολο να προκληθεί πολιτική αλλά και πολιτειακή κρίση εδώ και πολύ καιρό.

Εν τω μεταξύ η κυβέρνηση δείχνει εντελώς ανίκανη να βάλει μια σειρά στα πράγματα, ο ίδιος ο υπουργός εσωτερικών και δημόσιας τάξης που θα έπρεπε κανονικά να πάρει γενναίες πρωτοβουλίες, να ανακοινώσει μέτρα και αυστηρότητα σε όσους εκτρέπονται της αποστολής τους, δείχνει να περιμένει κι αυτός να ακούσει στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις τα τελευταία κατορθώματα των υφισταμένων του.Οι μαρτυρίες αστυνομικής "μαγκιάς" πέφτουν σα βροχή, θύματα περιμένουν δικαίωση και οι υποθέσεις τους αναβάλονται διαρκώς, οι δράστες φαίνεται θα πέφτουν στα "μαλακά", μέχρι εμείς να πέσουμε στα "σκληρά" απο την απόγνωση.

Περιμένει η πολιτική "ηγεσία" (λέμε τώρα), να δικαιωθούν οι ακραίες εκδηλώσεις βίας της αστυνομίας από τους αγανακτισμένους πολίτες, να παιχτεί για άλλη μια φορά το παιχνίδι σε επίπεδο συσχετισμών και ζυγαριάς.

Αλλά μέχρι να ισορροπήσει η ζυγαριά, θα προκύψει το επόμενο τραγικό γεγονός και θα συλληφθούν για ακόμα μια φορά στον ύπνο.
Άντε τώρα κάνε γιορτές...

φωτο: Eurokinissi απο το in.gr

Kραυγές και ψίθυροι για την Ακρόπολη

Και μια που μιλάμε για την Ακρόπολη, ας μου επιτραπεί να σας προτείνω να επισκεφθείτε την πολύ καλή δουλειά που λέγεται «Τεχνολογείν» του Γιάννη Ριζόπουλου, όπου υπάρχει ένα άκρως ενδιαφέρον άρθρο για την τεχνολογία που χρησιμοποιείται για τη μέτρηση και προστασία του μνημείου σε σχέση με τους σεισμούς.

Θα παραθέσω μόνο ένα μικρό απόσπασμα:
«Οι αρχιτέκτονες και οι μηχανικοί της αρχαίας Αθήνας σίγουρα δεν είχαν όλα αυτά τα μέσα που έχουμε εμείς σήμερα στη διάθεσή μας, ούτε αντισεισμικούς κανονισμούς για να τους συμβουλευτούν.
Είχαν, όμως, βαθιά γνώση του υλικού με το οποίο δούλευαν και των μηχανικών ιδιοτήτων του. «Τα δομικά στοιχεία του ναού έχουν τέλειες εδράσεις μεταξύ τους, χωρίς κονιάματα, και η δομή των μνημείων βασίζεται στην τέλεια επαφή των αρμών», μας λέει η διευθύντρια της ΥΣΜΑ, Μαρία Ιωαννίδου.
Σ' ένα μικρό σεισμό ο Παρθενώνας δεν κινείται καθόλου, καθώς οι κίονές του ταλαντεύονται μεν, αλλά γρήγορα επανέρχονται στη θέση τους, καθώς οι δονήσεις αποσβένυνται, σε αντίθεση με τα σύγχρονα κτίρια που κουνιούνται ακόμα και με 3 ή 4 Ρίχτερ. Αυτό το «αντισεισμικό μυστικό» βοήθησε να μείνουν στη θέση τους τα μνημεία της Ακρόπολης επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια...
Κι ίσως η μελέτη του, με την ολοκλήρωση του δικτύου και την εξαγωγή των συμπερασμάτων από τις μετρήσεις, μπορέσει να δώσει λύσεις από το παρελθόν που θα βρουν βέλτιστη εφαρμογή στα αντισεισμικά κτήρια του μέλλοντός μας.»

Βάζω στοίχημα οτι οι κραυγάζοντες για την ιεροσυλία της ανάρτησης του πανό δεν έχουν ιδέα για το θέμα που σε σχέση με τα υπόλοιπα που συζητάμε είναι απλός ψίθυρος.

"Διασύρεται" η Ελλάδα!

Σε σχέση με την «βέβηλη» ανάρτηση του πανό στην Ακρόπολη, βρήκα σήμερα ένα έξοχο κείμενο του Φοίβου Καρζή στο blog του.

Όσο κι αν μας φαίνεται περίεργο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που τρελαίνονται με το «φαίνεσθαι» κι όχι με την ουσία, με την πραγματικότητα.
Μπορεί δηλαδή να φτάσουν να εκδηλώσουν την οργή τους με το πανό που καλεί σε «αντίσταση» αλλά δεν θα δώσουν καμία σημασία στο οτι μέρες ολόκληρες η Ακρόπολη είναι κλειστή λόγω απεργίας.Υπάρχουν κι αυτοί που παρά τα σκάνδαλα, τη παραλυσία του δημόσιου βίου, την ελληνική πρώτη θέση στα καλλιστεία της διαφθοράς, παθαίνουν delirium tremens επειδή με τα επεισόδια διασύρεται η Ελλάδα από τα πρωτοσέλιδα του διεθνούς τύπου! Λες και τόσο καιρό με το Βατοπέδι και τα σχετικά δημοσιεύματα η εικόνα ήταν ανάλογη της καλύτερης καμπάνιας εταιρικής επικοινωνίας!
Αυτό το κομμάτι πληθυσμού, είναι έτοιμο να κυβερνηθεί από οποιονδήποτε, τα σκάνδαλα η απιστία, η διασπάθιση της δημόσιας περιουσίας είναι το λιγότερο που μπορεί να τους τύχει. Μην τύχει και δουν όμως ελληνική σημαία να καίγεται. Μη δουν οποιαδήποτε εκδήλωση που να προσβάλει τα "ιερά" σύμβολα. Γυρίζει το μάτι τους!
Το ζητούμενο είναι η επίφαση, το "καλά που δεν πάθαμε τίποτα" που λέει το ανέκδοτο.
Να είναι άνθρωποι του ελληνοχριστιανικού ιδεώδους, γαλουχημένοι στη διάρκεια της χούντας; Να είναι άνθρωποι που θεωρούν οτι η εξουσία έχει το απόλυτο δικαίωμα να ασκείται με οποιοδήποτε τρόπο αρκεί να ανεμίζει την εθνική ταυτότητα; Να είναι οι οπαδοί του «Αληθές είναι ότι είναι εθνικόν»; Να είναι αυτοί που επιβάλλουν τα σχολικά βιβλία να είναι γραμμένα με συγκεκριμένες μίξεις εθνικισμού και μυθολογίας; Είναι αυτοί που επιβάλουν στις κυβερνήσεις την αγκύλωση στα "εθνικά θέματα" (Μακεδονικό, υφαλοκριπίδα) λόγω "πολιτικού κόστους"

Πολύ φοβάμαι οτι όσο αυτό το περίεργο κοινό εξοργίζεται όχι από το πρωτογενές γεγονός, αλλά στην αντίδραση που γεννιέται απ’ αυτό, όσο υπάρχουν αυτοί οι περίεργοι συμβολολάτρες, τόσο η αντίδραση και η αντιπαράθεση των εξεγερμένων θα γίνεται εντονότερη και βιαιότερη.

(Φωτογραφίες απο ανάλογες διαμαρτυρίες σε άλλα μνημεία)