Ο καλός σερίφης είπε "όχι" στην αλλαγή του νόμου για το κάπνισμα

"Ο Γιώργος έσβησε το τσιγαρόσηµο".

Ακόμα και στους "λαγούς" σας είστε άγαρμποι κύριοι του ΠΑΣΟΚ.

Γιατί μη μου πείτε οτι οι ανακοινώσεις περί τροποποιησης του νόμου και του "τσιγαρόσημου" έγιναν με πρωθυπουργική "άγνοια".

Η απόλυτη ξεφτίλα με το νόμο για το κάπνισμα.

Αν αναρωτιέστε γιατί είναι τόσο θαλερή η διάθεση του Έλληνος να περιφρονεί τους νόμους και να κάνει αυτό που γουστάρει, δείτε τις σημερινές εφημερίδες.

Ο νόμος για το κάπνισμα ΞΑΝΑ-αλλάζει. Θα απαγορεύεται σε εστιατόρια-ταβέρνες κλπ αλλά τώρα πια θα επιτρέπεται σε σκυλάδικα, μπαρ και καφέ άνω των 300m2. Με καταβολή εισφοράς χρηματικού ποσού ("τσιγαρόσημο").

Το οποίο ποσό -προσέξτε- θα διατίθεται στο ΕΣΥ (ένα δάκρυ κύλησε στο αυλακωμένο μου μάγουλο).

Καταλάβατε τώρα γιατί δικαιώνεται το "έτσι γουστάρω" και ο τσαμπουκάς. Καταλάβατε το μέγεθος του λαϊκισμού της εξουσίας (ή και της αναπηρίας της να εφαρμόσει τους νόμους).

Καταλάβατε ποιος κλείνει το μάτι σε όποιον με τον τσαμπουκά του θα κάνει αυτό που θέλει

επιδεικνύοντας και την οικονομική άνεσή του να πληρώσει και να εξαγοράσει το δίκαιο και το νόμο.

Προτείνω λοιπόν στην κυβέρνηση μετά από αυτή τη φανταστική κίνηση να επιτρέπει τι χτίσιμο αυθαιρέτων (με την παράλληλη θέσπιση αυθαιρετόσημου), να επιτρέπει το να περνάς με κόκκινο (φαναρόσημο), να δέρνεις βουλευτές (Χατζηδακόσημο), να ρίχνεις μπάρες στην εθνική οδό (Γκλετσόσημο) και μια σειρά άλλα -σημα που μπορεί να μας βγάλουν απο την κρίση και το μνημόνιο νωρίτερα.

Αναζητώ τώρα τους πολίτες που θα κάνουν μαζική προσφυγή στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια μπας και ανατραπεί αυτό το αίσχος.

Υ.Γ. από την είδηση: "Στις τροποποιήσεις του νόµου θα περιληφθούν σκληρές κυρώσεις για όσους ενταχθούν στη ρύθµιση για να επιτρέπεται στα καταστήµατά τους το κάπνισµα, αλλά στη συνέχεια αποφεύγουν την καταβολή της µηνιαίας εισφοράς."

Σιγά παιδιά θα σκίσετε κανένα καλσόν...

Φίλοι καπνιστές...

Επειδή τον τελευταίο καιρό μας έχετε πρήξει με το πρόβλημά σας, παρακαλώ ακούστε με για λίγο.

Ο νόμος για την απαγόρευση του καπνίσματος δεν έγινε για να τιμωρήσει εσάς αλλά να προστατεύσει όσους δεν καπνίζουν. Ο νόμος ισχύει. Τέλος.

Σταματήστε λοιπόν να κλαψουρίζετε και ξεπεράστε το. Αντιμετωπίστε το με την ίδια παλικαριά που είχατε όταν ανάβατε τσιγάρο και μας φυσούσατε τον καπνό στα μούτρα.

Αν ψάχνετε αντικείμενο να "πολεμήσετε" και να διαμαρτυρηθείτε κοιτάξτε γύρω σας. Υπάρχουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες θέματα που κάνουν τη ζωή σας μίζερη, η εξάρτησή σας από το ναρκωτικό απλά σας έσβηνε τη διάθεση να εκνευριστείτε με αυτά. Κάντε μας λοιπόν τη χάρη και φωνάξτε για την ποιότητα ζωής, για τη διαφθορά στην πολιτική ζωή, για τα προνόμια των βουλευτών, για το υπο απειλή οικοσύστημα της πεταλούδας monarch στον Αμαζόνιο. Ακόμα κι αυτό είναι πιο σημαντικό από το τσιγαράκι σας.

Το μέγεθος της φασαρίας που προκαλείτε απλά επιβεβαιώνει πόσο σοβαρή είναι η εξάρτησή σας.

Παρακαλώ παρατήσετε τα ηλίθια επιχειρήματα τύπου "αν ο καπνός μας είναι βλαβερός τότε να απαγορεύσουμε τα καυσαέρια". Δεν αντέχουν σοβαρής συζήτησης αυτές οι αηδίες. Αλλά αν θέλετε δύο επιχειρήματα σώνει και καλά, πάρτε τα:

1. Η αυτοκινητοβιομηχανία έχει κάνει βήματα για μείωση καυσαερίων, εσείς ποτέ δεν κάνατε την παραμικρή προσπάθεια να μην ενοχλείτε.

2. Κανείς δεν πήρε το πιάτο του να φάει πάνω από μια εξάτμιση

Άντε και καλά μυαλά.

Το κάπνισμα δεν είναι cool.

Η δυσοίωνες σημάνσεις σε χοντρό μαύρο πλάισιο που επιβλήθηκε να τοποθετούνται πάνω στα πακέτα των τσιγάρων δεν στρέφονται κατά των καπνοβιομηχανιών. Αν είχατε την παραμικρή σκέψη πως προκαλεί βλάβη στις πωλήσεις τους, κάνετε λάθος.

Αντίθετα είναι μια σήμανση που αφαιρεί την "παραπλάνηση" απο τα θύματα του καπνίσματος και κάνει δυσκολότερη τη διεκδίκηση αποζημιώσεων είτε απο τις βιομηχανίες είτε απο το ίδιο το κράτος. Με τη σήμανση δεν έχουν νομικά ερίσματα οι καπνιστές για να πουν "δεν το ήξερα" το θανατηφόρο κάπνισμα είναι μια συνειδητη επιλογή.

Παρόλα αυτά όμως ο αριθμός των νέων ανθρώπων που ξεκινούν τώρα το κάπνισμα είναι απίστευτα υψηλός αναλογικά με τη φασαρία που γίνεται για το τσιγάρο, με την πληροφόρηση που είναι διάχυτη παντού (όχι μόνο στο internet) για τις βλάβες που προκαλεί.

Ο λόγος;

Το κάπνισμα πλασσάρεται ως cool. Έχει φροντίσει η σχετική

υποκουλτούρα να ηρωποιήσει το τσιγάρο σαν "πράξη αντίστασης" στην καταπίεση της "πολιτικά ορθής" απαγόρευσης. Έχουν φροντίσει γι αυτό και μερικοί δικοί μας "μπροστάρηδες" όπως η κ. Κανέλη που λειτουργεί σαν καπνιστής - προβοκάτορας σε κάθε εμφάνισή της σε παράθυρα (αναρωτιέμαι όμως αν ζητάει προηγουμένως την άδεια των υπολοίπων).

Αυτό το "cool" του καπνίσματος ταιριάζει σε κάποιο βαθμό με την αυτοκαταστροφική / αυτοκτονική / μηδενιστική διάθεση των εφήβων. Είναι δηλαδή η light εκδοχή των emo ανησυχιών (κι όταν λέω emo εννοώ τη διαχρονική διάθεση "μαυρίλας" που έχουν οι έφηβοι).

Με μια διαφορά όμως: Η διάθεση αυτή φεύγει όσο ξελαμπικάρει το μυαλό και φεύγει η ακμή. Το κάπνισμα όμως παραμένει. Και ένα σωρό κόσμος προσπαθεί να το κόψει σε μια μετέπειτα φάση της ζωής του όταν είναι πια πολύ πιο δύσκολο.

Και είτε θα τα καταφέρεις (πολύ δύσκολα αλλά και ηρωικά), είτε θα μονολογείς κάθε πρωί για χρόνια "πρέπει να το κόψω, θα με πεθάνει" ανάμεσα σε βήχα και φλέμματα, είτε θα παραδεχτείς πως είναι δυνατότερο απο σένα και θα προσπαθήσεις να ιδεολογικοποιήσεις την αδυναμία και την εξάρτησή σου. Να την κάνεις να φαίνεται σαν αντίσταση.

Λυπάμαι ειλικρινά που βλέπω νέα παιδιά να καπνίζουν. Δεν ξέρω πως να τους πω κάποιες βασικές αλήθειες:

1. Πως το κάπνισμα ήδη είναι συνήθεια που τείνει να περιοριστεί στα κομμάτια του πληθυσμού με τη χαμηλότερη μόρφωση, που είναι και πιο πιθανό να δεις γονείς που καπνίζουν στο σπίτι όπου ζουν και τα παιδιά τους, όπου δεν υπάρχει αρκετή γνώση που να μετουσιώνεται σε έγνοια για τους "δικούς σου". Τότε μπορεί και να μη το δουν τόσο cool.

2. Το κάπνισμα τρέφει με κέρδη εταιρίες που δεν δίστασαν να πληρώνουν περιουσίες ολόκληρες για να επηρεάζουν για χρόνια επιστημονικές έρευνες να πουν ψέμματα, έχουν πει άπειρα ψέμματα οι ίδιες για τον εθισμό του καπνού, εταιρίες με αδίστακτες τακτικές παραποίησης της "εικόνας" του καπνίσματος για να το κάνουν να φαίνεται cool. Το να ταίζεις αυτές τις εταιρίες είναι τόσο επαναστατικό όσο να θες να μποϋκοτάρεις τη BP για τη διαρροή στον κόλπο του Μεξικού και να φουλάρεις στα πρατήριά της.

Η "αριστερή" αντίσταση στην απαγόρευση του καπνίσματος

Η πρόσφατη εμφάνιση της Λιάνας Κανέλλη και του Στάθη Σταυρόπουλου σε πάνελ ήταν διαφωτιστική: Οι δύο καλοί μαχητικοί αριστεροί ήταν οι μόνοι που κάπνιζαν μπροστά στην κάμερα.

Να ήταν που λόγω περασμένης ώρας δεν κινδύνευαν να κατηγορηθούν ότι επηρεάζουν παιδιά; Να ήταν που ήθελαν να δείξουν on-camera πως γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την συζήτηση για το τσιγάρο;

Το γεγονός δεν αλλάζει πάντως: Κάπνιζαν ανάμεσα σε άλλους πολλούς μη-καπνιστές συνομιλητές τους σε κλειστό χώρο. Παραβίαζαν δηλαδή τα δικαιώματα των υπολοίπων με το «έτσι θέλω». Να είναι αλήθεια αυτή η σημερινή αριστερά; Χάθηκε τόσο πολύ ο στόχος που σιγά-σιγά ο εχθρός έγινε η κοινή λογική; Να είναι γενικό το φαινόμενο ή είναι απλά η συμπτωματική σύμπνοια που αγαπούν πάρα πολυ τον εαυτό τους για να του αναγνωρίσουν λάθη;

Το σχόλιο του προαναφερθέντος στην Ελευθεροτυπία (σήμερα 2/7/09), αν και είναι μια βαριά προσβολή στη λογική, κάνει τα πράγματα ακόμα πιο σαφή.

Ενώ όλη η συζήτηση γίνεται για τα δικαιώματα των μη καπνιστών, για τους αποδεδειγμένους κινδύνους για την υγεία, βλέπουμε περήφανους αριστερόφρονες δεκάρικους.

Διαβάζουμε ότι πρόκειται για «ρουφιανιά στρατοπέδων συγκέντρωσης» αν καταγγείλουμε εμείς οι μη-καπνιστές την παραβίαση των δικαιωμάτων μας (ενώ θα έπρεπε να κλείσουμε το μάτι στον καπνιστή που «την έφερε» στο σύστημα).

Διαβάζουμε για «νέο καθαρό υπέροχο κόσμο όχι από βόμβες, φούσκες και μίζες» και καταλαβαίνουμε(;) ότι το τσιγάρο σε δημόσιους χώρους θα έπρεπε να καταργηθεί όταν και τελευταία βόμβα θα ποντίζεται στις αβύσσους του Ειρηνικού.

Διαβάζουμε ακόμα και μια αντιπαραβολή του κόστους του ασθενούς από τσιγάρο σε σχέση με το μηδαμινό κόστος «των θανάτων τόσων πολλών σε όλον τον πλανήτη από φτώχεια, δίψα, πείνα και πόλεμο».

Να λοιπόν ποιος είναι ο Έλληνας που προκειμένου να μη στερήσει από το υπερδιογκωμένο του «Εγώ» το παραμικρό χρησιμοποιεί με τεράστια ευκολία ακόμα και την αριστεροφροσύνη. Τι «την χρησιμοποιεί»; Την πουλάει κανονικά!

Από εκεί οι καταδότες φασίστες ταγματασφαλίτες που θέλουν να μας στερήσουν το δικαίωμα να ντουμανιάζουμε τα καπηλειά όπως κάναμε τόσα χρόνια τώρα, κι από εδώ εμείς οι μαχητικοί αριστεροί που αντιστεκόμαστε στο σύστημα με όπλα τα προϊόντα της Phillip Morris, της R.J. Reynolds, της British American Tobacco και των άλλων Δημοκρατικών Δυνάμεων. Ενάντια στο κατεστημένο που μας υποχρεώνει να σεβόμαστε το διπλανό μας.

Τι αφόρητη ευκολία…

Λίγο πριν την απαγόρευση του καπνίσματος

Βρίσκομαι λοιπόν σε εστιατόρια από αυτά που «οφείλει” να επισκέπτεται κάποιος που θέλει να φάει αυθεντικά σε τουριστικό τόπο. Δίπλα, μια παρέα μεγάλη Αμερικανών που συμπεριφέρνονται κατά το γνωστό τρόπο μετά από κατανάλωση αρκετού κρασιού. Φωνές, γέλια (δυνατά!) τραγούδια (μέχρι και την Copacabana του Barry Manilow τραγούδησαν!!!).

Η αίθουσα είναι μικρή (το εστιατόριο αποτελείται από μικρές αίθουσες των 3-4 τραπεζιών) και οι τοίχοι αντανακλούν κάθε ήχο. Προσπαθούμε να συγκεντρωθούμε στη συζήτησή μας αλλά είναι πολύ δύσκολο.

Κάποια στιγμή μια από τις κοπέλες της παρέας μας ανάβει ένα τσιγάρο. Παρατηρώ τη μια από τις Αμερικανίδες να μετακινείται στην άλλη άκρη του τραπεζιού. Αμέσως μετά έρχεται η αντίδραση του συζύγου της προς την καπνίστρια της παρέας μας:

-Η σύζυγός μου έχει άσθμα. Ή σβήστε το τσιγάρο, ή πηγαίνετε τώρα αμέσως έξω αν θέλετε να καπνίσετε!

Ο τόνος είναι οξύς και επιθετικός και η παρέα τους είναι βουβή τώρα περιμένοντας την αντίδρασή μας. Κοιταζόμαστε για να συντονιστούμε, να συμφωνήσουμε με τα βλέμματά μας για το τι στάση θα κρατήσουμε.Αναλαμβάνω λοιπόν την πρωτοβουλία για να φύγει από τη δύσκολη θέση η φίλη:

-Κατ’ αρχήν θα έπρεπε να ξέρετε ερχόμενος στη Ελλάδα ότι το κάπνισμα σε εσωτερικούς δημόσιους χώρους επιτρέπεται. Ο χώρος δεν έχει σήμανση απαγόρευσης καπνίσματος και στο τραπέζι μας υπάρχουν τασάκια. Μπορείτε λοιπόν να ζητήσετε από τον υπεύθυνο να σας αλλάξει τραπέζι.

Ήδη έχω κάνει την υπέρβασή μου, αναγκάζομαι να υπερασπιστώ μια καπνίστρια εγώ ο αντικαπνιστής, αλλά η επιθετικότητά του με κάποιο τρόπο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Συνεχίζω μετά από άλλο ένα βλέμμα συνεννόησης με την φίλη:

-Παρόλα αυτά η φίλη μου θα σβήσει το τσιγάρο της εάν της το ζητήσετε ευγενικά και με τον όρο ότι κι εσείς θα περιορίσετε τη φασαρία που κάνετε γιατί παραβιάζετε βίαια το δικαίωμά μας να έχουμε ανενόχλητοι τη δική μας συζήτηση.

Όλος ο μηχανισμός του που επιστρατεύτηκε για να μεταφερθούν όλα όσα άκουσε στον εγκέφαλο και μετά στο θυμικό του, άφησε προσωρινά το βλέμμα κενό και αμήχανο. Οι υπόλοιποι τον κοίταζαν με ύφος προσμονής, φαινόταν ότι είχαν κατανοήσει πλήρως το θέμα και περίμεναν την αντίδραση που θα τους έβγαζε από τη δύσκολη θέση.

Ανέλαβε λοιπόν η σύζυγος (αυτή με το άσθμα που όμως φώναζε περισσότερο από όλους) να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Ήρθε λοιπόν με συγγνώμες, γλυκόλογα και δικαιολογίες του τύπου «πάντα κάνει έτσι όταν με υπερασπίζεται» να παρακαλέσει για το σβήσιμο του τσιγάρου (που φυσικά είχε ήδη σβήσει).

Μετά από λίγη ώρα ήρθε και ο ίδιος να ζητήσει συγγνώμη για τον τρόπο του, και του επανέλαβα «το μόνο που χρειαζόταν ήταν να το ζητήσεις ευγενικά».

Συνηθισμένος από μια χώρα όπου όλα ρυθμίζονται με νόμους και δεν υπάρχει πολύ περιθώριο για προσωπικές διευθετήσεις, συνηθισμένος σε μια κοινωνία που συνδιαλέγεται με επιθετικότητα, συνηθισμένος στο να θορυβεί όπως όλοι οι άλλοι (η στάθμη θορύβου εκεί είναι αντίστροφα ανάλογη με τις τιμές του τιμοκαταλόγου του κάθε εστιατορίου αλλά εδώ είχαν καταργήσει τον κανόνα), συνηθισμένος στο να θεωρεί ότι ο κόσμος είναι μια ενιαία πολιτιστικά επιφάνεια ρυθμισμένη στην αμερικάνικη πραγματικότητα, ούτε που του πέρασε από το μυαλό ότι θα μπορούσε να έχει άδικο.

Σε λίγο καιρό που θα απαγορευθεί εντελώς το κάπνισμα, αυτές οι πολιτιστικές διαφορές θα εκλείψουν. Μακάρι, αλλά ας αρχίσουμε να μιλάμε και για την επιτρεπόμενη στάθμη θορύβου. Δεν είναι και πολύ διαφορετικής στάθμης πρόβλημα και αφορά εμάς όσο και τους Αμερικανούς φίλους μας.

Όχι δεν είναι εθισμός, είναι εξάρτηση.

Ο Θαλής Κουτούπης (σύμβουλος επικοινωνίας για πολλά χρόνια της Philip Morris), είναι ο μόνος που έχει τα κότσια που βγαίνει όλο αυτό τον καιρό μπροστά, για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα του καπνιστή.

Μπράβο του, θέλει πολύ κουράγιο να το κάνει αυτό τέτοιες εποχές. Επιμένει όμως να μιλάει για «εθισμό». Εθισμός είναι όταν κάτι συνηθίζεται από τον οργανισμό και η κατανάλωσή του ή η χρήση του δεν προκαλεί παρενέργειες. Το τσιγάρο είναι εξάρτηση όπως πολύ καλά εμπεδώνουμε όταν βλέπουμε καπνιστές να κατεβαίνουν χαρμάνηδες μετά από λίγες ώρες πτήσης.

Όχι οτι έχει καμία σημασία. Βλέπετε σε πολλά blogs που τις τελευταίες μέρες αναλύεται το θέμα, αναπτύσσεται φιλολογία για το αν το πολύ φαγητό ή τα λιπαρά είναι περισσότερο ανθυγιεινά από το τσιγάρο.

Αυτό όμως αφορά τους καπνιστές. Όχι τους υπόλοιπους. Για τους υπόλοιπους το θέμα δημιουργείται όταν τα πυκνά σύννεφα καπνού φτάνουν να είναι περισσότερα από τον διαθέσιμο αέρα όπως πολύ συχνά γίνεται σε νυχτερινά κέντρα με ανύπαρκτο εξαερισμό ("Ακτή Πειραιώς" π.χ. όπου έφυγα άρρωστος και μύριζα σαν τασάκι για μια εβδομάδα).

Σημαντική επίσης είναι και η προσπάθεια που καταβάλουν οι φίλοι καπνιστές να παρουσιάσουν την πράξη τους ως αντίσταση, ως ελευθερία στην καταπιεστικό κράτος που όμως έχει ένα σωρό έσοδα από τα τσιγάρα μπλα μπλα μπλα...

Αδιάφορο! Όπως παγερά αδιάφοροι ήταν οι ίδιοι για πολλά χρόνια όταν απαξίωναν να συζητήσουν με τους μη καπνιστές για το αν θα ανάψουν ή όχι τσιγάρο, όπως αγενώς τόσα χρόνια επιβάλλουν τα ντουμάνια τους επί δικαίων και αδίκων.

Όπως κάθε τοξικομανής που αδυνατεί να συζητήσει το πρόβλημά του, που αδυνατεί να επιβληθεί στην εξάρτησή του και να αναγνωρίσει ως υπέρτατο το δικαίωμα του άλλου στον καθαρό από καπνό χώρο.

Και όχι, η συζήτηση δεν γίνεται μεταξύ καπνιστών ή μη, γίνεται μεταξύ αυτών που αναγνωρίζουν δικαιώματα στους άλλους και αυτών που αρνούνται να το κάνουν.

Γι αυτό ας μη γκρινιάζουν οι φίλοι καπνιστές, η δική τους παράλλειψη για συναίνεση και μέτρο, είναι που τώρα ακυρώνει την όποια επιχειρηματολογία τους.

Υ.Γ. Ναι, χρυσή λύση θα ήταν να υπάρχουν καταστήματα και κέντρα για καπνιστές όπου ο πελάτης θα συναινούσε (με την είσοδό του) στο οτι θα συνυπάρξει με καπνιστές, αλλά στην περίπτωση αυτή -ειδικά στην Ελλάδα- δεν θα υπήρχε μέρος για τους μη καπνιστές.

Κι άλλο εδώ παλιότερα

Αυτό το τσιγάρο που καίει... κάπνισέ το μόνος σου!

Η καταργημένη στην πράξη απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους είναι το καλύτερο παράδειγμα του φόβου του πολιτικού κόστους. Είναι το πιο δυνατό επιχείρημα για όσους υποστηρίζουν ότι οι νόμοι του κράτους είναι κουρελόχαρτα όταν η εξουσία κλείνει το μάτι στον πολίτη και κάνει τα «στραβά μάτια».

Η απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους είναι πλέον γεγονός σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες. Παρόλα αυτά, η διστακτική εφαρμογή του ημίμετρου των χώρων καπνιζόντων και μη, ουδέποτε εφαρμόστηκε υποχρεώνοντας τους «επιτυχημένους και δημοφιλείς» υπουργούς υγείας Αβραμόπουλο και Κακλαμάνη να δηλώσουν (όχι ιδιαίτερα στεναχωρημένοι) οτι νικήθηκαν αφού «στην Ελλάδα οι νόμοι για το κάπνισμα είναι δύσκολο να εφαρμοστούν» (ειδικά όταν έχεις μικρούς και λίγους πολιτικούς που είναι ανίκανοι να επιβάλλουν το αυτονόητο).

Προσωπικά δεν είμαι αντικαπνιστής (ίσα – ίσα που πολύ συχνά και μετά από ένα καλό γεύμα μου αρέσει να απολαμβάνω ένα πούρο) αλλά για κάθε έναν που βαφτίζεται «υστερικός αντικαπνιστής», υπάρχει σίγουρα και ένας υστερικός καπνιστής απ’ αυτούς που δεν μπορούν να κάνουν την παραμικρή παραχώρηση μπροστά στην εξάρτησή τους, δεν μπορούν να καθυστερήσουν το φιξάκι τους ούτε για ένα λεπτό, ή που καπνίζουν χωρίς να ζητήσουν πρώτα την συγκατάθεση των γύρω τους.
Επόμενο είναι λοιπόν να αντιδρώ -όπως και πολλοί άλλοι- με όλους αυτούς που μεταθέτουν το πρόβλημά τους στους υπόλοιπους επιβάλλοντάς τους την τσιγαρίλα. Τελικά δηλαδή είναι θέμα πολιτισμού και δημοκρατίας, αφού το κάπνισμα είναι η επιβολή του καπνού στους μη καπνιστές απο την –έστω, ακόμη- πλειοψηφία.

Και οι νόμοι χρειάζονται σε ακριβώς τέτοιες περιπτώσεις όπου η κοινωνία δεν είναι σε θέση να αυτορυθμιστεί, όταν δημιουργούνται εντάσεις για δικαιώματα και υποχρεώσεις για ένα θέμα που είναι πια σαφές και αδιαμφισβήτητο.

Κι όμως, με μια απλή λογική συμπεριφορά από μεριά των καπνιστών, με κάποιες υποχωρήσεις που θα έδειχναν σεβασμό στα δικαιώματα των άλλων, ή ακόμα με κάποιες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, θα μπορούσαμε να βλέπαμε κάποια στιγμή μαγαζιά για καπνιστές, όπου θα μπορούσε κάποιος να «απολαύσει» το τσιγάρο του με το ποτό του. Όπου ακόμα και οι μη καπνιστές θαμώνες συνειδητά θα επέλεγαν να διασκεδάσουν αποδεχόμενοι τη συνύπαρξη με καπνιστές. Σήμερα όμως στους περισσότερους χώρους οι μη καπνιστές είναι αυτοί που καταπιέζονται.

Ο τριτοκοσμικός μας χαρακτήρας δεν έγγυται στο πόσο καπνίζουμε οι έλληνες αλλά στο οτι καπνίζουμε ακόμα και στο χώρο που ζουν τα παιδιά μας, ακόμα και στους παιδότοπους ή στο αυτοκίνητο όταν μεταφέρουμε τα παιδιά μας. Η τριτοκοσμικότητά μας είναι στο βαθμό της αντίληψής μας στις συνέπειες της συνήθειάς μας στον κοινωνικό μας περίγυρο και όχι στην ίδια τη συνήθεια.

Θα μπορούσε λοιπόν το πράγμα να βρει ένα μέτρο πριν οι κοινοτικοί νόμοι επιβληθούν ανισόβαρα κατά των καπνιστών (και κάποια στιγμή θα γίνει). Αλλά αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο όταν το κάπνισμα στην ουσία είναι εξάρτηση και όχι απλά εθισμός και οι περισσότεροι καπνιστές βγάζουν σπυριά όποτε πρέπει να συζητήσουν τη συνήθειά τους. Ακόμα περισσότερο όταν οι έλληνες καπνιστές κουβαλάνε και την γνωστή επιθετική αγένεια.

Οι καπνιστές λοιπόν στην Ελλάδα δεν έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται για φανατικούς ή υστερικούς αντικαπνιστές, διότι ακόμα είναι η πλειοψηφία που επιβάλλεται στους υπόλοιπους σε ένα τόπο όπου οι λέξεις «δικαιώματα» και «υποχρεώσεις» ακόμα δεν έχουν πάρει σειρά για συζήτηση.