Deco Walk - Miami

Ο διάσημος δρόμος Ocean Drive φιλοξενεί αρκετά Art Deco κτίρια ξενοδοχείων που ανυψώθηκαν τις δεκαετίες του  20 και του 30.
Ακόμα κι αν είσαι αδιάφορος προς την τέχνη και την αρχιτεκτονική, δε μπορείς να μην αναγνωρίσεις τα διαμαντάκια όταν προβάλλουν μπροστά σου το ένα δίπλα στο άλλο.

Hong Kong

Η δεύτερη επίσκεψή μου σε τρία χρόνια.

Πάλι αγχωμένη, με γεμάτο πρόγραμμα, ένα σωρό πράγματα να γίνουν σε μικρό χρονικό διάστημα. Όπως πρέπει δηλαδή.

Το Χονκ Κονγκ το ίδιο είναι αγχωμένο, μιλιούνια κόσμου στους δρόμους, στο μετρό, μποτιλιαρισμένοι στα αυτοκίνητα, συνωστισμενοι σε πανύψηλα κτίρια. 6.500 κάτοικοι ανα τεραγωνικό χιλιόμετρο. Αριθμός που ζαλίζει.

Κι όμως στο τόσο δα νησάκι μένει ακόμα αρκετό πράσινο, εκτοξεύει φυσικά τις τιμές των ακινήτων σε δυσθεώρητα ύψη ακόμα κι αν δε μιλάμε για την πιο ακριβή περιοχή γραφείων και καταστημάτων.

Ουρανοξύστες που το ύψος τους κάνουν άλλους ουρανοξύστες να μοιάζουν με νάνους (και η φωτογραφία ΔΕΝ βγήκε απο τον τελευταίο όροφο!).

Οι πολλοί δυτικοί εργαζόμενοι στις χιλιάδες εταιρίες έχουν ευκαιρίες για χαλάρωση στα μοδάτα μπαρ του κέντρου. Ο καιρός είναι τέτοιος που σου επιτρέπει να καθήσεις έξω, να απολαύσεις το νυχτερινό θέαμα της πιο φωταγωγημένης πόλης του κόσμου (αναλογικά με το μέγεθός της).

Τα περισσότερα μπαρ και εστιατόρια που αξίζει να επισκεφτείς βρίσκονται στους ψηλότερους ορόφους. Τη μέρα -ακόμα και με ήλιο- είναι πολύ δύσκολο να διακρίνεις οτιδήποτε σε απόσταση μεγαλύτερη του ενός χιλιομέτρου απο το νέφος που έρχεται απο την ηπειρωτική Κίνα.

Αλλά το βράδυ...

Το τραπέζι σου βρίσκεται μερικά μέτρα δίπλα απο το πεζοδρόμιο αλλά κάποιες εκατοντάδες μέτρα πιο πάνω του.

Ο ιπππόδρομος γεμίζει ασφυκτικά, καταπληκτικές εγκαταστάσεις με VIP θεωρεία όπου σερβίρεται πολύ καλό φαγητό, κανονική βιομηχανία το ιπποδρομιακό στοίχημα, 15 δις δολλάρια τζίρος το χρόνο!

Απ 'έξω απο το members club αυτοκίνητα ακριβότερα απο ένα διαμέρισμα και οι πιο πολλές Ferrari που έξω δει μαζεμένες σε ένα μέρος. Οι αγώνες είναι κανονική γιορτ.

Οι δικοί μας πόσα μπαίνουν μέσα κάθε χρόνο περιμένοντας να κάνουν τζίρο απο κολλημένους που δεν φτιάχνουν τα δόντια τους για να παίξουν στα άλογα;

To πλωτό εστιατόριο Jumbo Kingdom είναι η επιτομή του κινέζικου κιτς.

Φωταγωγημένο με άπειρα λαμπιόνια, τόσο αυτό όσο και η αποβάθρα απο όπου μια επίσης φωταγωγημένη βάρκα σε περνάει στο εστιατόριο. Δεν είχα τον εξοπλισμό για μια καλή φωτογραφία σε τέτοιες συνθήκες. Δανείζομαι κάποιου άλλου.

Αλλά το φαγητό του είναι απίστευτο. Όλοι οι celebrities που έχουν επισκεφτεί το Hong Kong έχουν φάει εδώ γιατί ίσως σερβίρεται η πιο γκουρμέ έκδοση της κινέζικης κουζίνας.

Η κατανάλωση ρεύματος είναι πάνω απο χίλια ευρώ κάθε μέρα. Το κόστος συντήρησης και λειτουργίας του είναι πολύ ψηλό. Αλλά για να διατηρηθεί σε λειτουργία και να υπάρχει σαν τουριστικό αξιοθέατο, η κυβέρνηση απάλλαξε απο φόρους την επιχείρηση. Για πάντα.

Βλέπω όλο αυτό το φως που κάνει τη νύχτα μέρα και θυμάμαι τα συμβολικά σβυσίματα των φώτων για μια ώρα "για να σωθεί ο πλανήτης". Να σαρκάσω ή να μελαγχολήσω;

Νότια Αφρική

Με είχαν προειδοποιήσει για τη Νότια Αφρική αλλά έκανα το λάθος να πάρω στο ταξίδι την αγαπημένη μου Tumi βαλίτσα. Ο «ασφαλής σχεδιασμός» μου έφτασε στο να μην έχω αντικείμενα αξίας αλλά δεν έφτασε μέχρι και το τι είδους βαλίτσα θα έπρεπε να κουβαλάω.
Το αποτέλεσμα ήταν να την παραλάβω στο Cape Town με φευγάτη κλειδαριά, ψαγμένη ενδελεχώς και με τα ρούχα άνω-κάτω. Η αναφορά του προβλήματος στην South African Airlines δεν συγκίνησε ιδιαίτερα κανέναν συνομιλητή μου. Προφανώς γνωστό το πρόβλημα.

Στα ξενοδοχεία υπάρχουν παντού αναρτημένες προειδοποιήσεις. Οι διευθύνσεις των ξενοδοχείων αποποιούνται κάθε ευθύνης για κλοπές, ληστείες και οτιδήποτε άλλο δυσάρεστο μπορεί να συμβεί. Τέλος. Δική σου ευθύνη να μην επιλέγεις σκοτεινά δρομάκια (Cape Town), ή να μην κυκλοφορείς γενικώς μετά τη δύση το ήλιου (Johannesburg).

Γι αυτό το λόγο άλλωστε στο Joh’burg το ξενοδοχείο είναι εγκατεστημένο σε ένα τεράστιο εμπορικό κέντρο με πολλά ρεστωράν, μπαρ, ελληνικά ουζερί (στο Nelson Mandela Square), σινεμά και θέατρα. Έτσι που να μπορείς(;) να ζήσεις(;) χωρίς να μετακινηθείς.

O Mandela είναι παντού... όπως και οι Έλληνες (πιό πίσω διακρίνεται το oyzeri του Pappas).

Είναι όμως φυσικό φαινόμενο όλη αυτή η εγκληματικότητα. Μετά την πτώση του απαρτχάιντ, μπορεί να έχει επιβληθεί το black enpowerment (η δημιουργία επιχειρηματικών σχημάτων με μετόχους μαύρους ή μαύρες NGOs), αλλά φυσικά δεν μπορεί να αλλάξει μέσα σε τόσο λίγο καιρό η κατανομή του πλούτου. Φυσικά ήδη έχουν εμφανιστεί οι πρώτοι μαύροι γιάπις με τα ωραία τους πλούσια αυτοκίνητα, με τις κοκέτες μαύρες φίλες τους που κάνουν τα ψώνια τους αποκλειστικά σε καταστήματα με ακριβές επώνυμες φίρμες (και έχουν μετατραπεί κι αυτοί σε στόχους ληστών).

Οι κρατικές προσπάθειες τώρα στρέφονται στο να διαθέτουν πόρους από την ανεβασμένη φορολογία της μεγάλης ακίνητης περιουσίας προς την κατασκευή μικρών και φθηνών σπιτιών στα townships, στις τεράστιες παραγκουπόλεις δηλαδή που έχουν αναπτυχθεί στα μεγάλα αστικά κέντρα. Σε αντίθεση με τους δικούς μας μπακάληδες, οι Νοτιοαφρικανοί δεν κυνηγάνε τη φορολογία του εισοδήματος γιατί ξέρουν ότι αυτό είναι που κινεί την κατανάλωση και άρα την έμμεση φορολογία.


Οι καλύβες απο τσίγκο σιγά-σιγά αντικαθίστανται με κρατικά έξοδα, απο μικρά κανονικά σπίτια με τρεχούμενο νερό και τουαλέτα.


Η χώρα περιμένει να φιλοξενήσει του χρόνου το ποδοσφαιρικό Mundial. Έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο εργοτάξιο. Οι δρόμοι ξαναφτιάχνονται, διαπλατύνονται και κατασκευάζονται νέοι, όπως και στάδια και άλλες υποδομές. Προς το παρόν λοιπόν υπάρχουν δουλειές, κυκλοφορεί το χρήμα και γίνεται τζίρος και στα townships.

Ένα αξέχαστο γεύμα τριών πιάτων στο καταπληκτικό Ginja του Cape Town συνοδεία πολύ καλού Νοτιοαφρικάνικου καμπερνέ κόστισε 30ευρώ το άτομο. Το Ginja είναι ένα από τα τρία καλύτερα εστιατόρια της χώρας (δείτε τα σχετικά reviews) και δεν είναι καθόλου δήθεν. Το μενού όπως και σε πολλά άλλα πολύ καλά ρεστωράν αναφέρει τιμές με βάση τον αριθμό των πιάτων και δεν μπαίνουν στη λογική να κοστολογούν το κάθε τι. Στεγάζεται σε ένα φθηνό χώρο που θα μπορούσε να είναι και αποθήκη και μπορείς να φας μόνο ένα (1) οποιοδήποτε κύριο πιάτο με 10 ευρώ! Και μιλάμε για αξέχαστη γευστική εμπειρία.

Κι όμως είναι η είσοδος του εστιατορίου!

Όλα τα μεγάλα και καλά ρεστωράν έχουν ενταχθεί στο πρόγραμμα Street Smart. Σε κάθε λογαριασμό χρεώνουν μισό ευρώ (κατά προαίρεση και περισσότερα) και τα χρήματα διατίθενται στα παιδιά που ζουν στο δρόμο. Μπορεί να ακούγεται σαν «σταγόνα στον ωκεανό» αλλά από τη μία το ποσό είναι τόσο μικρό που κανείς δεν αισθάνεται να επιβαρύνεται ιδιαίτερα και από την άλλη όταν μαζεύονται τα ποσά από όλα τα εστιατόρια του πλάνου, μαζεύονται αρκετά για να αλλάξουν τις συνθήκες ζωής έστω και λίγων παιδιών.



Και λίγα τουριστικά:

Αν βρεθείτε στη γειτονιά του Cape Town η καλύτερη βόλτα πέρα από το πανέμορφο waterfront που θυμίζει αρκετά Sydney,



είναι νότια μέχρι το εθνικό πάρκο του ακρωτηρίου της Καλής Ελπίδας. Το πιο νοτιοδυτικό σημείο της ηπείρου.

Η θέα της θάλασσας από το φάρο προκαλεί ίλιγγο.

Στην περιοχή επιβάλλεται προσοχή, οι μπαμπουίνοι μόλις δουν τροφή θα τη διεκδικήσουν με κάθε τρόπο.
Μετά ακολουθώντας την παραλία θα περάσετε από το boulders όπου έχουν μια μικρή αποικία πιγκουίνοι (που έχουν συνηθίσει την ανθρώπινη παρουσία)



και μετά ακολουθεί η κουκλίστικη μικρή πόλη Simon’s Town με τα βικτωριανά κτίρια.

Συνεχίζοντας παραλιακά σταματήστε αν έχετε κουράγιο στο Fish Hoek για σερφ.


Οι μεγάλοι λευκοί καρχαρίες που συχνάζουν γύρω από το Seal Island που βρίσκεται πιο μέσα στον κόλπο, μπορεί να αποφασίσουν να αφήσουν για λίγο το μεζέ φώκιας για μεζέ σέφερ. Καλού – κακού υπάρχουν φυλάκια που προσέχουν για καρχαρίες και ειδοποιούν με σειρήνες τους σέρφερς αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ο καρχαρίας δεν έχει κάνει σύμβαση να κάνει επίσημη εμφάνιση. Οι πιο τολμηροί μπορούν να καταδυθούν σε κλουβί ανάμεσα στους καρχαρίες.

Για να φτάσετε στην οινοπαραγωγική περιοχή του Stellebosch θα διασχίσετε αυτό το δρόμο, αλλά αν έχει κύμα ετοιμαστείτε για περιπέτεια.




Μια γενναία δόση νεοελληνικού πολιτισμού θα πάρουν οι έλληνες της νοτιοαφρικανικής διασποράς τον Οκτώβρη. Στο Emperor’s Casino εμφανίζεται η Πέγκυ Ζήνα και ο Καραφώτης…

Planes, Trains, Automibiles (στο δρόμο για το Machu Picchu)

Επειδή βλέπω οτι αυτοί οι προορισμοί σας συγκινούν όσο κι εμένα, λέω να σας δώσω μερικά στοιχεία παραπάνω για το ταξίδι στο Machu Picchu.

Κατ αρχήν το να φτάσεις εκεί πρέπει να περάσεις μια οδύσσεια που περιλαμβάνει τη χρήση αεροπλάνου, τραίνου και αυτοκινήτου.
Θα πρέπει δηλαδή μετά την άφιξη στη Λίμα να κάνεις πτήση διάρκειας μιας ώρας για το Cusco.

Το οποίο Cusco βρίσκεται σε ένα οροπέδιο με ψηλές κορυφές γύρω του.

Το αεροπλάνο πρέπει να περάσει ανάμεσα από ένα πλαϊνό προς το αεροδρόμιο άνοιγμα, ανάμεσα στις βουνοκορφές, να κάνει μια απότομη στροφή 90 μοιρών και να προσγειωθεί ΑΜΕΣΩΣ!.
Όπως καταλαβαίνετε οι πτήσεις γίνονται μόνο ημέρα και μόνο όταν υπάρχει πολύ καλή ορατότητα. Μόνο οι έμπειροι πιλότοι πετάνε στο δρομολόγιο αυτό, αλλά μην ανησυχείτε, ποτέ δεν έχει σημειωθεί κάποιο δυστύχημα στη διαδικασία αυτή (στη ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ όχι στο δρομολόγιο!!!).

Με κόκκινη γραμμή η πορεία του αεροπλάνου. Η ίδια πάντα ανεξαρτήτως καιρού και ανέμου και στην προσγείωση και στην απογείωση (αυτοί που ξέρουν καταλαβαίνουν).



Το πρώτο πράγμα που νοιώθεις είναι η πρωτόγνωρη εξάντληση που κάνει την εμφάνισή της στα 5 πρώτα λεπτά, μέχρι δηλαδή να φτάσεις στο χώρο παραλαβής αποσκευών! Ήδη έχεις λαχανιάσει από την έλλειψη οξυγόνου. 4.000 μέτρα δεν είναι παίξε-γέλασε. Η λύση είναι:


1) ένα ειδικό χάπι που μπορείς να πάρεις άπαξ και που μπορεί να βρεθεί μέχρι και σε μπακάλικα,
2) να ξαπλώσεις για την υπόλοιπη μέρα για να δώσεις στον οργανισμό σου να γεννήσει περισσότερα ερυθρά αιμοσφαίρια και ...
3) η κόκα!

Τα έκανα και τα τρία!

Το τσάι κόκας παρέχονταν δωρεάν και σε μεγάλες ποσότητες στο ξενοδοχείο Libertador. Ήπια μερικά φλιτζάνια και πήρα και ωμά φύλλα για μάσημα από το παντοπωλείο έξω από το ξενοδοχείο. Μετά πήγα να ξαπλώσω και αν τα κατάφερνα και να κοιμηθώ. Ναι καλά...


Η κόκα στον οργανισμό μου έκανε πάρτι και ήμουν έτοιμος περισσότερο για χασαποσέρβικο παρά για ύπνο!

Παρένθεση
Με την κόκα σου κόβεται η όρεξη! Μετά από αυτό το μασούλημα με τρεις μπουκιές έχεις χορτάσει. Και έτσι καταλαβαίνεις καλύτερα γιατί η καλλιέργεια της κόκας είναι τόσο συνδεδεμένη με τους ιθαγενείς που μαστίζονται από τη φτώχεια. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να αντιμετωπίσεις την πείνα. Η κόκα καλλιεργείται στις Άνδεις από την προ Κολομβιανή εποχή και την χρησιμοποιούσαν για θρησκευτικές τελετές, για φάρμακο, ακόμα και για να «βλέπουν» το μέλλον. Οι ιδιότητές της καταπολεμούν όχι μόνο την πείνα και την κόπωση αλλά τονώνουν και την αίσθηση της ευφορίας. Αρχικά οι Ισπανική εκκλησία την απαγόρευσε όταν εγκαταστάθηκε στην περιοχή αλλά όταν είδαν ότι οι ιθαγενείς δεν μπορούσαν να εργασθούν αποδοτικά στα χωράφια και τα ορυχεία χρυσού, οι καθολικοί άρχισαν να την καλλιεργούν και να μοιράζουν τα φύλλα τρεις φορές τη μέρα στους εργάτες. Με περιεκτικότητα κοκαίνης όμως 0,1 - 0.9%, χρειάζεται ένας τόνος φύλλα για ένα κιλό κοκαίνης.
Τέλος παρένθεσης.

"Το φύλλο της κόκας δεν είναι ναρκωτικό" λέει η στάμπα στο μπλουζάκι που πήρα...

Κατόπιν πρέπει να πάρεις το τραίνο από το Cusco γia to Aguas Calientes. Τρεις ώρες, εκ των οποίων η μία είναι η διαδρομή που πρέπει να κάνει το τραίνο για να περάσει πάνω από τις κορυφές που περιστοιχίζουν το Cusco. Για να ανέβει λοιπόν το τραίνο αυτό το απότομο ύψωμα, κάνει συνεχή ζιγκ ζάγκ αλλάζοντας διαδοχικές γραμμές όπως όταν κάποιος ανεβαίνει σκαλοπάτια με τις πάντες ένα πράμα...

Η διαδρομή αυτή της ανάβασης γίνεται μέσα απο μια τεράστια παραγκούπολη (φωτο επάνω).

Αργότερα γίνεται καταπληκτική όμως, την περισσότερη ώρα η χάραξη είναι ακριβώς δίπλα σε ένα ποτάμι, ενώ κατεβαίνοντας προς το Aguas Calientes η βλάστηση είναι σχεδόν τροπική.

Δίπλα στο σταθμό της άφιξης έχει στηθεί ένα τεράστιο παζάρι με χειροτεχνήματα, αφού ο τουρισμός είναι πια ο μοναδικός πόρος του χωριού. Το ποτάμι τώρα περνάει μέσα από το κέντρο του χωριού, οπότε περνώντας τις γέφυρες πάνω από τα ορμητικά νερά, επιβιβάζεσαι στα μικρά λεωφορεία που μετά από μια ζαλιστική ανάβαση (ΧΧΧ μέτρα) μισής ώρας σε αφήνουν στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου.

Στο γαλάζιο κύκλο το Agues Calientes, στον πράσινο η ανάβαση-κατάβαση στο βουνό και στον κόκκινο τα ερείπια του Machu Picchu. Το ύψωμα ανάμεσα στον πράσινο και τον γαλάζιο κύκλο είναι αυτό:





Και μπαίνοντας, από το ίδιο σημείο από το οποίο μπήκε και ο Bingham (που το ανακάλυψε) βλέπεις ξαφνικά ...



Η επιστροφή είναι η ίδια μόνο που τώρα για να μη βαρεθούν οι επιβάτες, στη διάρκεια της διαδρομής γίνεται και επίδειξη μόδας! Τα μοντέλα (δύο σε κάθε βαγόνι για ανδρικά και γυναικεία), αλλάζουν ρούχα που επίσης είναι φτιαγμένα στην περιοχή, στο πίσω μέρος του κάθε βαγονιού και προσπαθούν να διατηρήσουν βήμα πασαρέλας ενώ το τραίνο κλυδωνίζεται από τις ταλαιπωρημένες ράγες.

Συνολικά το πράγμα έχει τη γραφικότητά του και το χαίρεσαι ανεξαρτήτως της συγκλονιστικής εμπειρίας του αρχαιολογικού χώρου που πριν απο λίγο έζησες.

Cusco, Machu Picchu

Ο Μάνκο Κάπακ και η αδελφή και γυναίκα του Όκγιο, ημίθεοι, τέκνα του βασιλιά Ήλιου (Inti), γεννήθηκαν από τα νερά της λίμνης Τιτικάκα με αποστολή να ιδρύσουν ένα νέο βασίλειο για να ζήσει καλύτερα ο λαός τους.


Έπρεπε να περπατήσουν μέχρι να φτάσουν στον τόπο που το χρυσό σκήπτρο που κρατούσε ο Κάπακ θα βυθιστεί στη γη. Σ’ εκείνο τον τόπο που θα κατάπινε το σκήπτρο, θα έκτιζαν τη νέα τους πόλη. Περπατώντας έφτασαν στο λόφο Χουανακάουρε, όπου το σκήπτρο βυθίστηκε πράγματι στο χώμα.


Εκεί ίδρυσαν την πόλη του Κούσκο (Cuzko) που στα κέτσουα (τη γλώσσα των Ίνκας) σημαίνει «αφαλός της Γης». Στο λόφο αυτό που κατάπιε το σκήπτρο του Κάπακ χτίστηκε αργότερα ο ναός του Ήλιου, ο σημαντικότερος ναός των Ίνκας. Πολλά χρόνια αργότερα, ο αυτοκράτορας Πατσακουτέκ, «ο αναμορφωτής» ήταν αυτός που έφτιαξε τα περισσότερα μνημεία στο Κούσκο.

Όταν έφτασαν οι Ισπανοί κατακτητές του Πιζάρρο λυσσασμένοι για χρυσάφι, το 1533, απήγαγαν τον αυτοκράτορα Αταχουάλπα, (εγγονό του Πατσακουτέκ), που πήγε να τους συναντήσει ειρηνικά για να διερευνήσει τις προθέσεις τους. Για να τον ελευθερώσουν απαίτησαν και πήραν ένα τεράστιο όγκο χρυσού που σήμερα θα αντιστοιχούσε σε πολλά εκατομμύρια δολάρια. Αντί να ελευθερώσουν τον αυτοκράτορα τον στραγγάλισαν και συνέχισαν να προελαύνουν για το Κούσκο.


Ένας από τους μισθοφόρους του Πιζάρρο, ο Σίσκο της Λεόν, έγραψε στο ημερολόγιό του για το πώς οι Ισπανοί έμειναν με το στόμα ανοιχτό όταν αντίκρισαν τα με απαράμιλλη τεχνική πέτρας κτίσματα, τους λιθόστρωτους δρόμους, τα πλούσια σπίτια φορτωμένα με χρυσά αντικείμενα, τους περίτεχνους κήπους. Όταν είδαν τα περίφημα κτίσματα γύρω από το Κούσκο, στο λόφο Σαξαϊχουάμαν (που οι αμερικάνοι τουρίστες μπορούν να το προφέρουν μόνο ως «σέξυ γούμαν»), τους ναούς, τα παλάτια και τα μαντεία, δεν μπόρεσαν να πιστέψουν ότι αυτοί «οι άγριοι, οι απολίτιστοι, οι χωρίς λογική σκέψη, οι όμοιοι με ζώα», θα μπορούσαν ποτέ να δημιουργήσουν κάτι τόσο ανώτερο. Ο θρησκευτικός φανατισμός τους ήταν ικανός μόνο να τους κάνει να πιστέψουν ότι αυτά είναι δημιουργήματα δαιμόνων, κακών πνευμάτων.


Ακόμα σήμερα είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν σε εξωγήινους που μετέδωσαν γνώση και τεχνικές, πολλοί οι γραφικοί που θεωρούν ότι αρχαίοι έλληνες (οι μόνοι ικανοί να μεταδώσουν πολιτισμό, που επίσης διαθέτουν αφαλό της γης), έκαναν περατζάδα για διακοπές με ιπτάμενους δίσκους. Πιο εύκολο φαίνεται από το να παραδεχτούν ότι η απληστία, η βαρβαρότητα και η θρησκοληψία κατέστρεψαν ένα μοναδικό πολιτισμό;
Οι Ισπανοί έκτισαν καθολικές εκκλησίες πάνω στα ερείπια των Ίνκας, από το μαντείο όπου οι ιερείς έβλεπαν το μέλλον ρίχνοντας φύλλα κόκας, δεν άφησαν πέτρα πάνω στην πέτρα. Όπως χτίστηκαν οι χριστιανικές εκκλησίες πάνω σε αρχαίες πέτρες που λάτρευαν το δωδεκάθεο. Ο μοναδικός βωμός που σώζεται, είναι σκαμμένος μέσα σε βράχο με γραμμές λείες και ακριβέστατες.


Πίστευαν οι κατακτητές ότι έκαναν το καθήκον τους μη αφήνοντας ούτε ίχνος από τον παγανιστικό πολιτισμό των «αγρίων» που απλά ήταν διαφορετικοί, μιλούσαν άλλη γλώσσα, πίστευαν σε άλλους θεούς και -κυρίως αυτό- είχαν πολύ χρυσάφι σε μορφή υπέροχων έργων τέχνης. Που στάλθηκαν στην Ισπανία για να λιώσουν και να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο την αποικιοκρατική δύναμή της. Να επιβάλει τη θρησκεία της και τον δικό της «πολιτισμό» της υποταγής και της λεηλασίας.


Οι Ινδιάνοι που δεν πέθαναν από το σπαθί των μισθοφόρων, έσβησαν από τις νέες αρρώστιες που έφεραν οι λευκοί. Οι μικροί πληθυσμοί που απομένουν σήμερα ζουν στην απόλυτη φτώχεια, είναι ζητιάνοι και μικροπωλητές. Ζουν με πενταροδεκάρες που κερδίζουν σαν χαρτζιλίκι από τους τουρίστες ποζάροντας με τα λάμα τους και τις χρωματιστές τους φορεσιές. Ακόμα και στις Κυριακάτικες λειτουργίες, στους επιβλητικούς καθολικούς ναούς, δεν συμμετέχουν «Ινδιάνοι» ορεσίβιοι. Αυτοί είναι στην πόρτα του ναού και ζητιανεύουν ή πουλάνε τα χειροτεχνήματά τους στους πιστούς λευκούς.


Οι τουρίστες όμως δεν πάνε στο Κούσκο για τα Ισπανικά κτίσματα και τις εκκλησίες.

Πάνε να δουν τα απομεινάρια του πολιτισμού των Ινκας, να χαζέψουν την καταπληκτική χαμένη πόλη του Μάτσου Πίκτσου (όπως προφέρεται από τους ντόπιους), που εγκαταλείφθηκε όταν άρχισαν να πλησιάζουν επικίνδυνα οι Ισπανοί και καλύφτηκε προστατευόμενο από την τροπική βλάστηση του βουνού πριν προλάβουν να το συλήσουν οι μισθοφόροι. Ο αρχαιολόγος Χίραμ Μπίγκαμ το ανακάλυψε το 1911 ψάχνοντας για το μυθικό Ελντοράντο, την πόλη του χρυσού.


Οι ίδιοι τουρίστες που μένουν εκστασιασμένοι μπροστά στα απομεινάρια ενός καταπληκτικού πολιτισμού, δυσανασχετούν όταν πλησιάζονται από τους ζητιάνους καθαρόαιμους απόγονους των Ίνκας που είναι καταδικασμένοι να μην έχουν καμία ευκαιρία να καλυτερέψουν τη ζωή τους στον ίδιο τους τον τόπο.


Αυτά είδε και ο Τσε Γκεβάρα (που χάθηκε πριν 40 χρόνια) όταν πέρασε από το Μάτσου Πίκτσου..


Στο Περού είχα πάει πριν ένα χρόνο. Αλλά τότε δεν είχα αρχίσει το blog...
Οι φωτογραφίες απεικονίζουν 1) Τη "μονή" που χτίστηκε πάνω στα ερείπια του ναού του Ήλιου, 2)Την τελεια κοπή της πέτρας στο Machu Pichu, 3) Τον καθεδρικό ναό του Cusco, 4)εικόνες απο τους δρόμους και τα περίχωρα της πρωτεύουσας των Incas