Αγαπημένα t-shirts

Μετά από τόσες φορές που πηγαίνω στη Κωνσταντινούπολη, έχω γνωρίσει μια παρέα από καταπληκτικά παιδιά.

Ιδιαίτερα μορφωμένοι άνθρωποι, μουσικοί οι περισσότεροι που φυσικά έχουν μια οικουμενική άποψη για τα πράγματα, λατρεύουν την Ελληνική μουσική και έχουν συνεργαστεί πάρα πολλές φορές με Έλληνες μουσικούς σε δισκογραφικές δουλειές είτε δικές τους είτε των Ελλήνων συναδέλφων τους.

Κάνουμε συχνά πλάκα με τους εθνικιστές που επιμένουν να τροφοδοτούν το διχασμό, τον φόβο για τον "απέναντι". Αυτοί τα βάζουν με τους δικούς τους κι εγώ με τους δικούς μου. Πειραζόμαστε σε ένα πνεύμα "ανταγωνισμού" για το ποιος διαθέτει τους πιο θερμοκέφαλους, τους πιο προσκολλημένος στους εθνικούς μύθους, στο ποιος θέλει να βλέπει το μέλλον με γυαλιά από το παρελθόν.

Προχθές λοιπόν μου ήρθε ένα πακέτο. Και μέσα βρήκα αυτό το μπλουζάκι:

Αυτό το μπλουζάκι πουλιέται στην Κωνσταντινούπολη (στην Ιστανμπούλ δηλαδή!).

Φυσικά και ήθελαν να με "πειράξουν" με το μήνυμα αλλά ταυτόχρονα πειράζονται και οι ίδιοι με το γεγονός ότι παράγουν τέτοια μπλουζάκια που μπαίνουν στη μύτη των δικών μας "τουρκοφάγων".

Περιττό να σας πω πως είναι πια απο τα αγαπημένα μου (και συλλεκτικό φυσικά) παρά το οτι θα δυσκολευτώ να το φορέσω έξω απο το σπίτι.

Υ.Γ. Αν έχετε να μου προτείνετε παρόμοιο ελληνικό, θα με υποχρεώσετε, πρέπει να "πάρω το αίμα" πίσω! Ε, όχι και να με νικήσουν οι Τουρκαλάδες ε;

Του Αη-pod ανήμερα

Ναι, αισθάνομαι ένοχος που έχω αφήσει τόσες και τόσες σκέψεις να φύγουν, ούτε σημειώσεις δεν κράτησα, που δεν τις μετέφερα εδώ, με τόσα ταξίδια, εικόνες και εντυπώσεις αλλά που θα πάει, θα ξαναγράψω...
του Αη-pod ανήμερα... που μου κρατάει παρέα

A! by the way ούτε να σκέφτεστε να πάρετε το ipod touch αντί για το classic. Το πρώτο δεν έχει αρκετή μπαταρία ούτε για ζήτω, παρα το οτι σε τραβάει να παίξεις μαζί του. Τα ίδια προβλήματα δηλαδή που έχει και το iphone.
Το classic όμως μου έκανε παρέα χωρίς φόρτιση σε 14ωρες πτήσεις, σε αναμονές αεροδρομίων κι ας μην το άφηνα σε ησυχία.

Λίγος πολιτισμός στα blogs παρακαλώ...

Σε περίπτωση που δεν το πήρατε είδηση, έχουμε δραστηριοποίηση κάποιων (φιλικών προς το ΛΑΟΣ;) «σχολιαστών» που έχουν πάρει αμπάριζα τα blogs αφήνοντας διάφορα -άσχετα προς τα post- σχόλια/διακυρήξεις.

Ηρθαν κι εδώ δύο, τεράστια σεντόνια, με άγαρμπο copy-paste γεμάτο κενά, ακατανόητα, ένα εναντίον των Εβραίων (υμνούσε τον Πλεύρη -όχι τον junior, τον άλλο με το μάτι το αγριεμένο- και έλεγε κάτι για μια δίκη) και ένα εναντίον ενός βιβλίου που το αναγνώρισα, ήταν αυτό της Έρσης Σωτηροπούλου που τον έκανε να βγαίνει στα δελτία ειδήσεων και να αναφέρει «βρωμόλογα» από το κείμενο (δεν ντρέπεται γέρος άνθρωπος).

Φυσικά τα σχόλια διεγράφησαν διότι και άσχετα ήταν με τα θέματα όπου αναρτήθηκαν (άρα spam) και χρησιμοποιούσαν γλώσσα ακατάλληλη. Εδώ κρατιέμαι πως και πώς να συμπεριφέρομαι κόσμια για να μη μου βγει το blog άσεμνο και θα μου κάνει το μαγαζί λίμπα ο κάθε περαστικός;

Αυτή την «παρέμβαση» στο χώρο των σχολίων τη θεωρώ βίαιη ή τουλάχιστον αδικαιολόγητα επιθετική. Δεν έχω αρνηθεί ποτέ να συζητήσω οποιοδήποτε θέμα ακόμα κι αν αυτό κοντράρεται εμφανώς με την κοινή λογική (όπως το να καταφέρεσαι γενικώς κατά των Εβραίων ως φυλής και να μην διαχωρίζεις τους σιωνιστές). Κάτι σε ψιλοναζί μου κάνει αυτό.

Προσωπικά πιστεύω οτι αυτή η με-το-ζόρι επιβολή της θεματολογίας με σεντόνια copy/paste απο ανώνυμο σχολιαστή είναι αγένεια και πιθανότατα ενδεικτική ακραίας και βίαιης κοσμοθεωρίας που δεν έχει συνηθίσει να συζητά.
Οπότε και δεν ανήκουν εδώ.

Μεθεόρτια Μελαγχολία

Πολύ δύσκολη η επιστροφή στο γραφείο μετά τις γιορτές! Ειδικά αν έχεις περάσει καλά, έχεις ξενυχτήσει, έχεις πιει (και φαει) τον άμπακο, έχεις περάσει καλά με φίλους και παρέες, έχεις ακούσει πολύ καλές μουσικές, είδες καλές ταινίες, παραστάσεις, έκανες βόλτες.

Σταχυολογώ μερικά πράγματα ανάμεσα σ’ αυτά που έκανα και μου άρεσαν:

Είδα τους “Jumpin’ Jive” (γλέντι τρελλό με swing και ρεστα!!!) στο Half Note (σταθερά πολιτισμένο sevice).

Έπαιξα «Assassin’s Creed” στο Playstation 3 που αγόρασα (κόλλησα με τα γραφικά!)

Είδα το “Michael Clayton” με τον Clooney (ταινιάρα εξορισμένη σε μίζερες αίθουσες όπως το Odeon Cineφίλοι στο Μαρούσι). Ποτέ δεν κατάλαβα ποιος τους είπε πως το σινεφίλ κοινό είναι μαζοχιστές που γουστάρουν αίθουσες με ανύπαρκτο κλιματισμό, τσουρούτικες οθόνες και καθίσματα τύπου «-Χαμηλώνετε λίγο γιατί δεν βλέπω; -Δεν γίνεται, γιατί μετά δε θα βλέπω εγώ».

Είδα το πολυδιαφημισμένο και εντυπωσιακό (αλλά χλιαρό σαν αποτέλεσμα) «I Am Legend» με τον Will Smith, το πολύ καλό American Gangster (η φωτογραφία θα πάει για Οσκαρ) και το «νιανιά» αλληγορικό «Αστέρι του Βορρά» στο Kosmopolis με τα «χορευτά» ασανσέρ (αν δεν τα έχεις μάθει -μήνες τώρα- μπορεί και να νομίσεις οτι πέφτεις, επιμένουν να μην τα διορθώνουν και δεν υπάρχει κι ένα άνθρωπος να τους το πεις, πήγα να το πω σε ένα υπόλοιπο-απο-σεκιουριτά και εισέπραξα την απάντηση «σας φαίνομαι για τεχνικός κύριε»; Όπα ρε μεγάλε, sorry κιόλας!). Ακόμα δεν έμαθαν τα παλικάρια να λειτουργούν τα cineplex και τα Mall!

Πήγα στο πολύ όμορφο Public στο Σύνταγμα (πολύ καλή ποικιλία σε βιβλία)

Έπαιξα μετά από πολύ καιρό χαρτιά (για το καλό!) και κέρδισα (για καλό; Θα δείξει...).

Τσιμπούσια σε σπίτια φίλων, αφορμές για συνεύρεση με όσους γουστάρεις κι αγαπάς.

Ανακάλυψα το πολύ καλό Single Malt «Superstition – Isle of Jura» και το κόκκινο Robust του Καρυπίδη (ιδανικό κρασί για κρεατικά)

Ξαναείδα σε DVD το κορυφαίο «Big Lebowski» των Κοέν και το (ξανα)χάρηκα.

Απόλαυσα τη σχετικά άδεια Αθήνα.

Δεν γούσταρα καθόλου:
Την παράσταση «Φούστα - Μπλούζα» των Ρέππα – Παπαθανασίου, παραλίγο να φύγω στη μέση.

Την Πρωτοχρονιά στο Ζαχαράτο (μία από τα ίδια τα περσινά αλλά επιπλέον σε μπουζουκομάγαζο με ΑΙΣΧΡΟ σέρβις).

Πλήρωσα ένα πανάκριβο Vintage Port που αποδείχτηκε «αρπαγμένο» με χαλασμένο φελλό.

Επιβεβαίωσα ότι ακόμα και σε μια άδεια Αθήνα και ανεξαρτήτως εορτών και αργιών πάντα θα υπάρχουν οι μαλάκες οδηγοί και τα ραμολιά που περνάνε με κόκκινο (που δεν το βλέπουν επειδή είναι 80 και βάλε).

Λυπήθηκα όσους έπρεπε να περάσουν γιορτές μόνοι, βλέποντας την θλιβερή μας τηλεόραση όπου σε μια φευγαλέα ματιά συνάντησα να προβάλλεται ο Ψωμιάδης σαν «ανατρεπτικός πολιτικός»!!!

Περίμενα μισή ώρα σε ουρά για –κρατηθείτε- βασιλόπιτα από τον Τερκενλή στο Χαλάνδρι! (α ρε στερημένοι που είμαστε οι Αθηναίοι, κι εγώ μαζί. Ανακηρύξαμε σε σύγχρονα landmarks τα μεγαλοζαχαροπλαστεία!).

Μου μένουν ακόμα για τις επόμενες μέρες:
Τραπέζωμα στου Γιάννη
«Ζυγός» για Ζουγανέλη, Σταρόβα, Μπουλά κλπ δυνάμεις
Τα 100 τσιγγάνικα βιολιά στο Badmington
Η ταινία «Ορφανοτροφείο»

Και η επαναφορά στην καθημερινότητα θα έχει ολοκληρωθεί...
(Όχι δεν πήγα ούτε σκοπεύω να πάω στην Αράχωβα)