Λαϊκισμός και "αστικοί μύθοι"

Διαβάζω στα σημερινά NEA ενα ενδιαφέρον κείμενο του Θανάση Χειμωνά που νομίζω έχει άμεση σχέση με το θέμα του λαϊκισμού που συζητούσαμε:

Φαντάζομαι ότι όλοι σας πήρατε είδηση ένα ηχητικό απόσπασμα που έπαιξε σε όλες τις σατιρικές – και όχι μόνο – τηλεοπτικές εκπομπές και αφορούσε πολιτικούς λόγους που υποτίθεται ότι είχαν εκφωνήσει ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς.

Σύμφωνα με αυτό, τόσο ο Πρωθυπουργός όσο και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχαν θίξει ακριβώς τα ίδια θέματα, είχαν πει ακριβώς τα ίδια λόγια, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Με άλλα λόγια, οι λόγοι Παπανδρέου και Σαμαρά ήταν πανομοιότυποι Μέχρι κεραίας! Ήταν σαφές και ξεκάθαρο πως επρόκειτο για τις φωνές των δύο πολιτικών ανδρών. Δεν υπήρχε μοντάζ ούτε είχε επιστρατευτεί ο Γιώργος Μητσικώστας.

Πριν από λίγες ημέρες, παρακολουθώντας μια μεταμεσονύχτια χιουμοριστική εκπομπή, ανακάλυψα την αλήθεια. Τα λόγια αυτά ανήκαν στον Γ. Παπανδρέου και πιθανότατα ειπώθηκαν λίγο πριν από τις εκλογές του 2009.

Καιρό μετά ο Α. Σαμαράς, υποστηρίζοντας πως ο Πρωθυπουργός δεν είχε πει την αλήθεια στον λαό, τα επανέλαβε κατά λέξη, διαβάζοντάς τα από ένα χαρτί! Φυσικά, η διάψευση αυτού του θρασύτατου ψεύδους δεν πήρε έκταση και η συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού εξακολουθεί να θεωρεί πως οι δύο πολιτικοί τον δουλεύουν ψιλό γαζί.

Εννοείται ακόμη ότι ο εμπνευστής αυτής της ιστορίας δεν το έκανε για πλάκα και

για χαβαλέ, είχε – και αυτός – πολύ συγκεκριμένο στόχο. Το ότι οι δύο κατά τεκμήριον κορυφαίοι πολιτικοί άνδρες της χώρας λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα σημαίνει ότι υιοθετούν τυφλά τις θέσεις κάποιου τρίτου. Αυτός ο τρίτος, προφανώς, προέρχεται απ’ έξω. Από ξένη χώρα, από ξένη δύναμη, από ξένα συμφέροντα.

Δεν χρειάζεται πάντως να είσαι ο Στίβεν Χόκινγκ για να σκεφτείς ότι ακόμα και αν για

κάποιο σκοτεινό λόγο το ίδιο πρόσωπο γράφει τους λόγους Παπανδρέου και Σαμαρά,

δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να διαπράξει τέτοιο σφάλμα.

Ολα αυτά τα παραμύθια που εμφανίζονται ως συνωμοσίες ειδικά κατά της Ελλάδας, στηρίζονται ίσως στο σοβαρότερο ελάττωμα των Ελλήνων, όλων ημών.

Ποιο είναι αυτό το ελάττωμα;

Δεν μας πολυαρέσει να βάζουμε το μυαλό μας να σκεφτεί…

Η απάτη αυτή όπως κι άλλες πολλές -που αμάσητες καταπίνουν ένα σωρό συμπολίτες μας- ξεκίνησε απ' το οτι ο Περρής ξέμεινε απο "χιουμοριστικά" βιντεάκια για το "ΟΛΑ" που κάνει με το φίλο του Αναστασιάδη.

Το βίντεο προβλήθηκε σχετικά ασχολίαστο (εκτός ενός τίτλου που υπονοούσε οτι οι δύο αρχηγοί λένε τα ίδια πράγματα που τους δόθηκαν έτοιμα. "Ελεύθερος" λοιπόν ο τηλεθεατής μέσω του "μη-σχολίου" να καταλάβει ότι βολεύει τον επιτήδειο. Άσχετο που στο βίντεο φαίνεται να διαβάζονται τα verbatim του αντιπάλου. Η σημασία της φάρσας καμιά φορά βγαίνει από τις διαστάσεις ανάλογα με τη βαρύτητα που κουβαλά το θέμα. Η προφανής ανάγνωση άλλωστε δεν παραπέμπει υποχρεωτικά σε ανάγνωση των δηλώσεων του άλλου αρχηγού αλλά και σε "σκονάκι".

This Day In History: The Invention Of The Handjob

Jody McIntyre VS BBC

Ολοκάθαρη είναι η σκέψη του ακτιβιστή με ειδικές ανάγκες απέναντι στην απαράδεκτη σειρά ερωτήσεων (που περισσότερο δηλώσεις είναι) του δημοσιογράφου.

Είναι μια δολοφονία ενδεικτική της κοινωνίας και του κράτους;

Αυτό που εγώ καταλαβαίνω απο τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια είναι οτι μπήκαμε στο χάρτη των χωρών όπου έχουν δολοφονηθεί δημοσιογράφοι.

Ποιό είναι η κοινή συνιστώσα αυτών των χωρών;
Η διαφθορά, η ατιμωρισία των τοπικών μαφιών, η ανεξέλεγκτη βία που επιτρέπει την επίλυση διαφορών με τα κουμπούρια, αλλά κυρίως και πάνω απ' όλα η έλλειψη ελέγχου και διαφάνειας (εξ ου και οι αποκαλύψεις που γίνονται επικίνδυνες).
Γιατί σε μια πολιτισμένη χώρα που κανείς δεν έχει αλλά κυρίως δεν μπορεί να κρύψει τίποτα, τέτοιες δολοφονίες είναι αδιανόητες.


UPDATE:
Μαθαίνω πως ταυτοποιήθηκαν τα όπλα των δολοφόνων και ανήκουν στη "Σέχτα επαναστατών"! Ουδεμία έκπληξη. Μπορεί να μην έχουμε επαναστάτες στην Ελλάδα, έχουμε όμως ένα σωρό κόσμο που μπορούν να υποδύονται τους επαναστάτες για να λύνουν διαφορές.

Ας κλείσουν λοιπόν οι εφημερίδες

Όταν διαβάζω την "Ελευθεροτυπία" διαβάζω συγκεκριμένους σχολιαστές που εκτιμώ. Δεν τη διαβάζω λόγω της Τεγοπούλου την οποία αγνοώ (και από ότι βλέπω με τα κατορθώματά της και τα χυδαία κείμενα για την προσωπική της υπόθεση, θα πρέπει να συνεχίσω να αγνοώ).

Όταν διαβάζω την "Καθημερινή" με αφήνουν παντελώς αδιάφορο οι Αλαφουζαίοι και οι επιχειρηματικές τους συμμαχίες και οι σημειώσεις τους που ξέφυγαν από τον διορθωτή. Διαβάζω κάποια πολύ καλά κείμενα από ανθρώπους των οποίων την κρίση εμπιστεύομαι.

Θα ήταν λάθος για τις εφημερίδες αυτές να με θεωρήσουν «προίκα» ή περιουσιακό τους στοιχείο. Κι αυτό το λάθος δεν το κάνουν ούτε τα κόμματα με τα εγγεγραμμένα μέλη τους. Μου είναι πολύ εύκολο (και πιστεύω πως αυτό ισχύει για τους περισσότερους), να σταματήσω να αγοράζω μια εφημερίδα όταν βλέπω ότι χρηματοδοτώ και επιβραβεύω μια συμπεριφορά που αποστρέφομαι.

Το «Θέμα» (που δεν διαβάζω αφού αφορά άλλο αναγνωστικό κοινό), σαρκάζει την συνεργασία του Βούγια με την Αφροδίτη Αλ Σαλέχ σε θέματα μεταναστών, επειδή αυτή πριν 10 χρόνια φωτογραφήθηκε στο Penthhouse (και παράλληλα αναπαράγοντας -παράνομα- τη φωτογράφηση, βρίσκει και ευκαιρία και για την απαραίτητη δόση γυμνού) . Αδιάφορο βέβαια ότι η Αφροδίτη έχει και αξιόλογη δράση στα θέματα μη-νόμιμων μεταναστών. Το ζητούμενο είναι η φασαρία (και το μπανιστήρι) κι όχι η ουσία. Με τον ίδιο τρόπο χλεύαζε την Μπιρμπίλη για τα αθλητικά της παπούτσια και τον αντισυμβατικό της τρόπο. Κι αυτά σε μια εφημερίδα που διευθύνεται από τον άνθρωπο που διεκδικεί τηλεοπτική ακροαματικότητα με ξεβράκωτες χορεύτριες και ζουμ σε σιλικονάτα στήθια.

Παντελώς αδιάφορο με αφήνουν όλοι οι εκδότες. Δεν αντιπροσωπεύουν τίποτε περισσότερο από το κέλυφος, το όχημα μέσω του οποίου ενημερώνομαι για την επικαιρότητα ή για απόψεις των συντακτών και των δημοσιογράφων.
Κατά καιρούς εκδόθηκαν (και ακόμα εκδίδονται) εφημερίδες που μόνος τους σκοπός είναι το να κρεμαστούν στο περίπτερο με ορισμένο τίτλο ή συγκεκριμένο σερβίρισμα μιας είδησης. Πολλοί επιχειρηματίες δέχτηκαν να χάσουν λεφτά γι αυτό το παιχνίδι. Τα λεφτά έβγαιναν από άλλες δουλειές.

Το τεχνοφοβικό ελληνικό κοινό θα συντηρήσει ακόμα για αρκετό καιρό κάποιες από τις εφημερίδες. Τα πιο νεανικά κοινά όμως έχουν προ πολλού αναζητήσει τα ερεθίσματά τους σε άλλες -ψηφιακές- γειτονιές με τα καινούρια smartphones και τις παμπολλες δυνατότητες για μοίρασμα μιας αξιόλογης δημοσίευσης.

Όσες εφημερίδες έκαναν έρευνες το ξέρουν. Και προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την πανωλεθρία, αμήχανα, με χάντρες και καθρεφτάκια.

Ας όψεται το "κράτος", που ακόμα συντηρεί τις περισσότερες με το θολό χρήμα (και πλαίσιο) της κρατικής διαφήμισης, με την αδιαφάνεια στα δημόσια έργα των συμφηφισμών, με την προνομιακή μεταχείριση των εκδοτών (ακόμα κι όταν συλλαμβάνονται να οδηγούν μεθυσμένοι). Δηλαδή θα πρέπει να λειτουργήσουν οι νόμοι για να αρθούν οι λόγοι που κάνουν κάποιον να θέλει να εκδώσει μια εφημερίδα σκοπιμότητας Απλό είναι.

Κι όμως οι απόψεις, η ειδησεογραφία, η δημοσιογραφία υπάρχει και λειτουργεί ανεξάρτητα από την ύπαρξη ή όχι της εφημερίδας. Η δωρεάν Athens Voice, τα πρόσφατα ξεκινήματα των συλλογικών TVXS, Protagon και Freecity (για να ονομάσω μερικά), φιλοξενούν ήδη μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα κείμενα που κελαηδάνε αποδεσμευμένα από τις σκοπιμότητες και τις δεσμεύσεις των εκδοτικών συμφερόντων.
Kαι είναι σίγουρο ότι σε λίγο καιρό θα επιβραβευτούν και εμπορικά λόγω της συνεχώς αυξητικής επισκεψιμότητας.
Αμήν.

Δεν ιδρώνει το αυτί του Αυτιά.

Μέχρι και οι πέτρες έκραξαν τον Αυτιά με τον "ζωντανό διάλογο" που έκανε κάθε μέρα με το ίδιο βίντεο του Ψωμιάδη. Αύριο θα το επαναλάβει το θέμα κι ο Λαζόπουλος, θα τον κάνει ακόμα μεγαλύτερη φίρμα.

Αλλά δεν καταλαβαίνω που βρίσκουν το πρόβλημα. Μήπως οι παππούδες και οι γιαγιάδες που τον παρακολουθούν δεν κάνουν μάθε μέρα διαφορετικό διάλογο με τα ίδια εικονίσματα;

Του Αυτιά το αφτί όμως δεν ιδρώνει...
Το θέμα είναι να τον βλέπουν έστω και για να γελάνε. Αυτό πουλάει ο άνθρωπος εδώ και καιρό. Ποτέ η θεαματικότητα δεν εξαρτήθηκε απο την αξιοπιστία και την εγκυρότητα. Τηλεόραση είναι...

Όπως έλεγε κι ένας παλιός πολιτικός "βρίζε με όσο θες, μόνο λέγε το όνομά μου σωστά".

Ο Γιώργος του Δελτίου Παροχής Υπηρεσιών

Οι επαγγελματίες ρεπόρτερς σαν τον Γιώργο Κοίλιαρη αφήνουν ένα μεγάλο κενό φεύγοντας.
Δεν είναι εύκολο στη σημερινή μηντιακή σκηνή να βρεις εύκολα ανθρώπους πρόθυμους να ρισκάρουν τη ζωή τους σε επικίνδυνα εμπόλεμα πεδία.

Δεν είναι καθόλου εύκολο να βρεις κακοπληρωμένους δημοσιογράφους που να είναι έτοιμοι να αφήσουν τα πάντα πίσω τους για να εκπληρώσουν απλά μια υπόσχεσή τους.

Ο Γιώργος δεν είχε καν σύμβαση με την ΕΡΤ, δεν ήταν μόνιμος. Όχι. Οι μόνιμοι δεν είναι εύκολο να πάρουν ρίσκα, βρίσκονται κάπου μέσα στα γραφεία και βλαστημάνε που βρέχει και θα αργήσουν να φτάσουν σπίτι. Ο Γιώργος όμως που έπρεπε να πληρώνεται με "μπλοκάκι" έπρεπε να τρέξει για να κερδίσει το «εισόδημά» του.

Και τι περίεργη διαστροφή ήταν αυτή που τον ξαναέφερε στο Αφγανιστάν, συνοδεύοντας μια αποστολή με ανθρωπιστική βοήθεια; Το είχε υποσχεθεί λεει. Σε μια προηγούμενη αποστολή είχε υποσχεθεί οτι δεν θα ξεχνούσε, οτι θα επέστρεφε με φάρμακα. Λάθος! Ακόμα κι αν δεν έχανε τη ζωή του απ’ αυτό το τραγικό ατύχημα, πάλι λάθος θα ήταν.

Επέτρεψε στα συναισθήματά του να τον εμπλέξουν στο αντικείμενό του ρεπορτάζ του.

Οι ακριβοπληρωμένοι συνάδελφοί του των μεγάλων διεθνών ειδησεογραφικών πρακτορείων τον ξέρουν καλά αυτόν τον κίνδυνο και τον αποφεύγουν συστηματικά. Αναφέρουν λοιπόν τις ειδήσεις τους χωρίς φόρτιση, αποστασιοποιημένα.

Ο Γιώργος του μπλοκ παροχής υπηρεσιών και χωρίς «εκτός έδρας», έβαλε τον εαυτό του στο σκηνικό που περιέγραφε, έγινε μέρος του ρεπορτάζ του, δεν κατάφερε να γίνει ο ψυχρός επαγγελματίας που θα επιβίωνε.

Και για ποιο λόγο έπρεπε δηλαδή να τρέχει στο Αφγανιστάν; Πόση διαφορά θα έκανε δηλαδή η έλλειψη του ρεπορτάζ του σε μια εποχή που τα κερδοφόρα ιδιωτικά κανάλια ξεμπερδεύουν με παράθυρα όπου σκυλοτρώγονται οι κοινοβουλευτικοί μας εκπρόσωποι; Ποιος χρειάζεται να ξέρει δηλαδή τι γίνεται εκεί; Αν συμβεί κάτι το πολύ δραματικό που θα πουλάει, κάτι με πολλούς νεκρούς π.χ., θα το καλύψουν τα ξένα μέσα, το UPI, το Reuters, το CNN, των οποίων συνδρομητές είναι τα εδώ ΜΜΕ. Κι ας διατηρεί η Ελλάδα μια ξεχασμένη στρατιωτική δύναμη εκεί. Εμείς έχουμε τα παράθυρα. Που επιπλέον στοιχίζουν και πολύ λιγότερο, ούτε δημοσιογράφοι χρειάζονται να απασχολούνται, ούτε έξοδα για ταξίδια να γίνονται. Εκτός...

Εκτός κι είσαι ΕΡΤ κι έχεις βρει ένα Κοίλιαρη. Τότε σώζεις και το κύρος σου γιατί έχεις ρεπόρτερ που κάνει πρωτότυπο στόρυ, σου στοιχίζει λίγα και όταν τύχει το μοιραίο δεν χρειάζεται καν να κινητοποιηθείς εσύ (πήγαινε κι ερχόταν ο σοβαρά τραυματίας Γιώργος για μέρες ολόκληρες πριν βρεθεί σοβαρό νοσοκομείο για να τον περιθάλψει έγκαιρα).

Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να βγάλεις ένα σπαραξικάρδιο λόγο στην κηδεία.