Ο Μπουτάρης, η Ρεπούση και το κιτς της Ιστορίας

Πάλι πήραν φωτιά τα τόπια με τη δήλωση του Μπουτάρη περί «κιτς» εκδηλώσεων, όταν περιέγραφε την αναπαράσταση της εισόδου των ελληνικών στρατευμάτων στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. 


Τα πατριωτικά σάιτ και το ελληνοπρεπές κοινό τους ξεσπάθωσαν εναντίον του, λέγοντας ότι απαρνείται τη σημαία, ότι χλευάζει την ιστορία, μάλιστα κάπου διάβασα πως ενώ αρνήθηκε να πάρει μέρος στο πανηγύρι αυτό, έδωσε το παρόν σε δεξίωση για την επέτειο της ανακήρυξης της Τουρκικής Δημοκρατίας στο προξενείο των γειτόνων. Και λοιδορείται γι’ αυτό.


Και οι Τούρκοι όμως διοργανώνουν τέτοια χάπενινγκ, ειδικά για να γιορτάσουν την άλωση της Πόλης. Ντυμένοι με τα πλουμιστά οθωμανικά στολίδια τους, θυμούνται τις εποχές της στρατιωτικής παντοδυναμίας τους, ανανεώνοντας στη συνείδησή τους την γνώση πως κατάγονται από ένα ισχυρό έθνος που κάποτε κατείχε όλη την ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. 

Τι είναι όμως αυτό που κάνει «κιτς» αυτές τις εκδηλώσεις; Κατ’ αρχήν ταπεινή μου άποψη είναι πως αυτά τα γνωστά και ως re-enactments δρώμενα είναι ενδιαφέρουσες ατραξιόν. Γίνονται σε κάθε τόπο ως μέρος της γραφικότητας που πρέπει να εισπράξει ο επισκέπτης. Αναπαραστάσεις ξιφομαχιών σε κάστρα, βασανισμών σε μπουντρούμια, κλπ. Η πυρπόληση της αρμάτας στην Ύδρα (ωραιότατο χάπενινγκ για τους σκαφάτους ), της Ναυμαχίας του Λεπάντο, της εξόδου του Μεσολογγίου… 

 Είναι ένα ωραίο αναγνωρίσιμο κιτς που απευθύνεται στον τουρίστα. Με μπόλικα πυροτεχνήματα και γεμάτα εστιατόρια και ψησταριές αμέσως μετά. 

Αναγνωρίσιμο και ανώδυνο κιτς. Γιατί αυτές οι αναπαραστάσεις έχουν το κιτς ως βασική προϋπόθεση. Ο εχθρός πρέπει να αναπαρασταθεί ως κακός, σκοτεινός. Ο δικός μας ως γενναίος και πολεμιστής του φωτός. Εθνικά δίκαια, οι ήρωες πολεμάνε σαν Έλληνες κλπ. Απομόνωση από την ιστορική αλληλουχία και αναπαραγωγή στερεοτύπων είναι το κλειδί. 

Θα γινόταν άραγε ποτέ μια αναπαράσταση της κατάληψης της Τριπολιτσάς όπου σφαγιάσθηκαν από τους επαναστάτες έλληνες τριάντα χιλιάδες γυναικόπαιδα (μουσουλμάνοι και εβραίοι) για το πλιάτσικο; Ή μήπως είναι από τα κομμάτια της ιστορίας μας που δεν θα πετύχαιναν ιδιαίτερα σαν συνεκτικός εθνικός ιστός; 

Ένα το κρατούμενο λοιπόν: Το «κιτς» δεν έγκειται στο πόσο καλά ή ακριβά θα είναι τα κοστούμια που θα χρησιμοποιήσουν οι κομπάρσοι, αλλά στην απλοποίηση της ιστορίας σε βαθμό παιδικής θεατρικής παράστασης. 

Είναι 2012 κι ακόμα μας κατατρέχει η ιστορία σε μορφή κόμπλεξ. Ποτέ δεν απαλλαγήκαμε από τους μύθους μας, ακόμα δεν καταφέραμε να διαβάσουμε σωστά την ιστορία μας. Ούτε την παλιότερη, ούτε την πρόσφατη. Ακόμα και η οργή μας για το «συνωστισμό» που περιέγραψε η Μαρία Ρεπούση στο καταργημένο πλέον βιβλίο, είχε προφανώς βάση στο ότι δεν περιγράψαμε σε παιδιά της έκτης Δημοτικού, το αίμα, τη φρίκη και τη σφαγή που στοιχειοθετούν το πόσο κακοί άνθρωποι είναι -γονιδιακά προφανώς- οι Τούρκοι. 

Ναι, έχουμε 2012 και ακόμα υπάρχει κόσμος που στην αντίθεση στο κιτς των αναπαραστάσεων απαντά με τίτλους εθνικής μειοδοσίας. Όποιος είναι αντίθετος είναι προδότης και θολοκουλτουριάρης. Αρνείται τις εθνικές αλήθειες. Και θα υπάρχει πάντα ένας ελληνάρας να ποντάρει στη "μειοδοσία" για να καρπωθει λεφτουδάκια απο τον απαίδευτο ιστορικά και αισθητικά πελάτη του.

Κι αυτό ακριβώς το φαινόμενο του εθνικού κόμπλεξ είναι ο δεύτερος και σοβαρότερος λόγος που κάνει αυτά τα δρώμενα «κιτς». 

Αν οι αντιρρήσεις για την κατάργηση των αναπαραστάσεων ήταν επειδή θα πληγούν οι τοπικές ψησταριές και τα ενοικιαζόμενα θα το συζητούσαμε νομίζω πολύ σοβαρότερα και υγιέστερα .

Αναζητώντας τις "Πύλες του Άδη".

Σχετικά πρόσφατα εμφανίστηκαν πινακίδες "Πύλες του Άδη" λίγο έξω απ' το χωριό "Λούρος" της Πρέβεζας. Όσο κι αν έψαξα για αναφορές που να τοποθετούν μία από τις πέντε μυθολογικές πύλες του Άδη (σε ισάριθμα ποτάμια) στην συγκεκριμένη περιοχή του Αχέροντα, δε βρήκα κάτι.

Αντίθετα όλες οι αναφορές για τις "Πύλες του Άδη" σχετίζονται με το μέρος όπου ο βαρκάρης Χάρων περνούσε τις ψυχές "απέναντι" κι αυτό το μέρος τοποθετείται στην αποξηραμένη λίμνη Αχερουσία που είναι σήμερα ο κάμπος που περιβάλει το ύψωμα του Νεκρομαντείου στο χωριό Μεσοπόταμος.

(περισσότερα θα βρείτε κι εδώ).

Σύμφωνα πάντως με κάποιες άλλες αναφορές η Αχερουσία τοποθετείται και κοντά στο χωριό Πολυστάφυλο (λίγο πιο πάνω), αλλά οι καπάτσοι ιερείς που έστησαν το Νεκρομαντείο εκεί που ανακαλύφθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα πρέπει να είναι πιο έγκυρη πηγή.

Αλλά ήθελα να πάω να δω το μέρος από κοντά, γιατί μόνο οι φωτογραφίες από το Google Earth δεν μου έφταναν. Ήθελα σα ρομαντικός μαλάκας που είμαι, να πάω εκεί να δω αν συνταιριάζει το τραγούδι αυτό της Anais Mitchell απο το Hadetown με το τοπίο. Να το ακούσω εκεί.

(Για τους μη-μυημένους στο Hadestown, ο Ορφέας ψάχνει στο τραγούδι αυτό την είσοδο του Άδη για να πάει να φέρει πίσω την Ευρυδίκη). Παραθέτω και τους στίχους για να μπείτε στο νόημα.




HERMES
How to get to Hadestown
You'll have to take the long way down
Through the underground, under cover of night
Laying low, staying out of sight
Ain't no compass, brother, there ain't no map
Just a telephone wire and the railroad track
Keep on walking and you don't look back
'til you get to the bottomland

ORPHEUS
Wait for me, I'm coming
Wait, I'm coming with you
Wait for me, I'm coming too
I'm coming to

HERMES
River Styx is high and wide
Cinderbricks and razorwire
Walls of iron and concrete
Hound dogs howling round the gate
Them dogs 'll lay down and play dead
If you got the bones, if you got the bread
But if all you got is your own two legs
You best be glad you got 'em

ORPHEUS
Wait for me, I'm coming
Wait, I'm coming with you
Wait for me, I'm coming too
I'm coming to

HERMES
You're on the lam, you're on the run
Don't give your name, you don't have one
And don't look no one in the eye
That town will try to suck you dry
They'll suck your brain, They'll suck your breath
They'll pluck the heart right out your chest
They'll truss you up in your Sunday best
And stuff your mouth with cotton

ORPHEUS
Wait for me, I'm coming
Wait, I'm coming with you
Wait for me, I'm coming too
I'm coming
Wait, wait, wait, wait

Ωραία; Μπήκατε στην ατμόσφαιρα;

Ελάτε τώρα να κάνουμε τη διαδρομή. Εδώ υπάρχουν και χάρτες και πυξίδες και πινακίδες. Και μάλιστα πυροβολημένες με ντεκόρ αφίσες για τα πανηγύρια.

Οι πρώτες εικόνες που συναντάς στη διαδρομή είναι αυτή.

Σε κάθε πλάτωμα, έχει διαμορφωθεί ένας κανονικός σκουπιδότοπος.

Δε μπορείς να μπερδέψεις το τοπίο με τίποτα. Τόσο σκουπίδι πάνω στη διαδρομή δεν μπορεί να είναι σε άλλο τόπο.

Κάποια στιγμή, ο δρόμος αρχίζει να ανεβαίνει σε υψόμετρο, το πράσινο πυκνώνει, διασχίζεις ένα όμορφο τοπίο σε ένα ήσυχο δρόμο με ανύπαρκτη κίνηση, περνάς πάνω απο τον Αχέροντα και μετά φτάνεις σε ένα πλάτωμα - πάρκινγκ.

Ακολουθώντας το πάνω μονοπάτι φτάνεις σε ένα ωραίο πέτρινο "μπαλκόνι" που έχει δημιουργηθεί πολύ πρόσφατα.

Αλλά φυσικά οι ελληνικές δουλειές πρέπει να το γράφουν στην ούγια το Made In Greece. Το μπαλκόνι χτίστηκε αλλά κανείς δεν προέβλεψε πως θα έπρεπε να απομακρυνθούν τα μπάζα απο τις πέτρες που χρησιμοποιήθηκαν στο χτίσιμο. Έμειναν λοιπόν πάνω στο μονοπάτι που πρέπει να διασχίσεις!

Η θέα απ' το μπαλκόνι είναι αυτή:

Το λίγο νερό του καλοκαιριού δεν παράγει πολύ ενδιαφέρουσες εικόνες αλλά το στένωμα και η πίεση των νερών του χειμώνα έχει δημιουργήσει αρκετό βάθος που επιτρέπει και βουτιές (το νερό είναι αρκετά κρύο).

Είναι προφανές πως το στενό φαράγγι που διασχίζει το ποτάμι προσφέρεται για να ονομαστεί το μέρος "Πύλες Άδη" και είναι πραγματικά όμορφο μέρος όπως και η μεριά όπου ξανα-πλαταίνει η κοίτη, κοντά στο χωριό Γλυκή και τις πηγές του Βουβοπόταμου.

Και θεμιτό είναι μέχρι ένα σημείο να δημιουργείς σημεία "ιστορικού" ενδιαφέροντος σε όμορφες μεριές και αξιοθέατα. Αν όμως κάποιος ανυποψίαστος τουρίστας, έλληνας ή ξένος αποφασίσει να κάνει τη διαδρομή, θα δει εικόνας βρωμιάς, προχειρότητας και εγκατάλλειψης ενώ δε θα βρει κανένα απολύτως βοήθημα με σχετικές αναφορές που να εξηγεί το μύθο ή την ονομασία της περιοχής. Ούτε στο σημείο όπου έγινε το πέτρινο μπαλκονάκι, ούτε κάπου αλλού.

Τελικά το μόνο που μένει ως σκέψη είναι το πως μια τόσο όμορφη χώρα κατέληξε να κατοικείται απο βαρβάρους που θα τους άξιζε -το πολύ- μια αδιάφορη στέπα.

Το άλμπουμ της Anais Mitchell πάντως θα εξακολουθήσω να το ακούω έχοντας κατά νου τις δικές μου φανταστικές εικόνες.

Αυτό το βίντεο το βρήκα ανεβασμένο στο youtube και νομίζω πως αποτυπώνει μερικές απο τις ομορφιές της περιοχής στο Γλυκή (κάτω απο το Σούλι).

Κάψε το manual και πάμε για reboot

Σκόρπιες ασύντακτες και γρήγορες πιθανές απαντήσεις σε ρητορικά σχήματα των τελευταίων ημερών.
Θα χαρώ αν συνεισφέρετε με αντιρρήσεις ή πρόσθετα ερωτήματα.

-Να πληρώσουν αυτοί την κρίση τους. Δε χρωστάμε, δεν πληρώνουμε, δεν πουλάμε.

Καλό ακούγεται αλλά η κρίση τους είναι και κρίση μας. Με ένα τρόπο που μπορεί να μη μας αρέσει αλλά δεν έχουμε ακόμα εφεύρει άλλον. Έχουμε καπιταλισμό και κοινοβουλευτισμό. Κι αυτά έχουν προκύψει μετά από εκλογές. Δημοψηφίσματα, μεταπολίτευση κλπ. Κι όπως πάντα στις περιπτώσεις αυτές, έχεις κυβερνήσεις που παίρνουν αποφάσεις με συνέπειες και αντίκτυπο στην κοινωνία. Όταν δε σου αρέσει μια κυβέρνηση ψηφίζεις κάποια άλλη.

-Έχουμε χούντα!

Όχι δεν έχουμε χούντα. Θα έχουμε όταν απαγορευτούν αυτά που λες, όταν εξαφανίζονται όσοι κάνουν κριτική, όταν καταργούνται τα κόμματα και οι εκλογές. Έχουμε μια αστική δημοκρατία στριμωγμένη και πανικόβλητη αλλά και ποιοτικά κακή. Αλλά όχι χούντα.

-Μα εγώ δεν έφαγα, δεν είμαι κομματικός, δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος, δε πήρα φακελάκι. Γιατί τώρα μου κουνάνε το δάχτυλο και μου λένε να αλλάξω; Τι να αλλάξω, αφού δουλεύω σαν σκυλί;

Κατ αρχήν το δάχτυλο δεν σου το κουνάνε οι πολιτικοί, κουνιέται από μόνο του.

Οι παρόντες πολιτικοί δεν είναι σε θέση, δεν έχουν το ειδικό βάρος να προβούν σε κριτική αλλά και σε οποιαδήποτε αλλαγή στο βάθος και την έκταση που χρειάζεται. Η πλειοψηφία τους είναι ανίκανη και απρόθυμη. Το δάχτυλο κουνιέται (και είναι κι ο παράμεσος!) επειδή ψήφιζες όπως παλιά έσπαζαν πιάτα. Ξένοιαστα και γλεντώντας. Μια φορά σε κάθε εκλογές και μετά

1. τους άφηνες σε πλήρη ασυλία και ποτέ δεν ζήτησες (με ένταση και διαδηλώσεις) την κατάργησή της,

2. δεν παρακολουθούσες τι περνούσε από τη βουλή (με αποτέλεσμα να έχεις Βατοπέδια που έρχονταν στο φως μόνο μετά από εκδοτικο-κυβερνητικές βεντέτες),

3. δεν είχες επικοινωνία με το βουλευτή που «σταύρωνες» για να του ζητάς λογαριασμό και να εκφράζεις την δική σου άποψη για τη στάση του στα κοινοβουλευτικά θέματα,

4. δεν απαίτησες ποτέ τη διαφάνεια, το ουσιαστικό «πόθεν έσχες», τη λογοδοσία

-Μα ήμουν ενεργός πολιτικά, τα κατέκρινα όλα αυτά!

Τότε κάτι δεν πάει καλά με τη ρητορική που επέλεξες εσύ ή το κόμμα σου, γιατί απέτυχε ο λόγος σας. Ο πολιτικός λόγος έχει χρεοκοπήσει πολύ καιρό πριν γίνει το οικονομικό κράς (γνωστό και ως κράχ).

Τα απόνερα της τελματωμένης ήσσονος αντιπολίτευσης είναι ιδιαίτερα ορατά σήμερα που η εύκολη κριτική γίνεται ασφαλές προκάλυμμα στη συνενοχή.

-Ε όχι και συνενοχή...

Συνενοχή ναι, γιατί πέρα από τον εύκολο λαϊκισμό που έφερνε περιστασιακά ψηφαλάκια, σοβαρή πολιτική αντιπρόταση δεν υπήρξε. Στα περισσότερα κόμματα οι σοβαροί παραμερίστηκαν, και τις περισσότερες φορές αποβλήθηκαν (να μη λέμε τα γνωστά παραδείγματα του Μπένου, του Παπαγιαννάκη κλπ). Πολιτικό πρόγραμμα που να φέρνει βιώσιμο κοινωνικό και οικονομικό μοντέλο δεν ήρθε ποτέ στη συζήτηση. Αντίθετα είχαμε άπειρες δόσεις υπεράσπισης

1. Των κρατικοδίαιτων συνδικαλιστών που έφερναν αντίσταση σε κάθε αλλαγή ακόμα και προς το παραγωγικότερο ενώ σε πολλές περιπτώσεις οδήγησαν σε κλείσιμο υγειών εργοστασιακών μονάδων. Ιδιαίτερη ευθύνη έχουν και οι αριστεροί συνδικαλιστές που έκαναν πλάτες (με το αζημίωτο) για να οργανωθεί το φαγοπότι στις ΔΕΚΟ και άλλους οργανισμούς.

2. «πανεπιστημιακό άσυλο» που στέγαζε πρόθυμα κάθε αντίδραση και σκοταδισμό που απαγόρευε την αντίθετη άποψη και εκφόβιζε τις αρχές των ιδρυμάτων

3. απέραντο αντιπαραγωγικό και διεφθαρμένο δημόσιο των κομματόσκυλων που βάραινε όλους μας

4. κομματοκρατία σε όλα τα επίπεδα, σε όλους τους θεσμούς,

5. παραοικονομία που θεωρήθηκε (και θεωρείται ακόμα) θεμιτό συμπλήρωμα στις αποδοχές των δημόσιων υπαλλήλων, δασκάλων, πολεοδόμων, εφοριακών).

Ειδικά αυτή η τελευταία «εκπαίδευση στη διαφθορά» όλων αυτών οδήγησε στην κάθετη και οριζόντια διαφθορά όλης της κοινωνίας που συμμετείχε στο λάδωμα, στην εμπέδωση της «κοινής πρακτικής». Και ως γνωστόν όταν είσαι εσύ διεφθαρμένος δεν έχεις τη δυνατότητα να ξεχωρίσεις και να απαιτήσεις και αδιάφθορους ηγέτες. Τους αποδέχεσαι γιατί είναι «ένας από εμάς».

Αυτά τα άβατα, τα τοτέμ που αναφέρονται πιο πάνω, βοήθησαν στην ατροφία και το μηδενισμό του πολιτικού λόγου. Αυτό πληρώνουμε σήμερα με τη μορφή του «πολέμου» που γίνεται στην ελληνική κοινωνία. Η βία, η ένδεια από επιχειρήματα, το τέλος του διαλόγου οφείλεται στο ότι πολλά "κεκτημένα" θεωρήθηκαν δεδομένα χωρίς να θυμόμαστε τους λόγους ύπαρξής τους.

-Και τώρα τι γίνεται;

Το πολιτικό προσωπικό (σε όλα τα κόμματα) είναι τελειωμένο. Οι λίγοι νηφάλιοι που υπάρχουν είναι παραμερισμένοι και σιωπηλοί. Αλλά υπάρχουν. Χρειάζεται όμως πολύ νέο αίμα στο δημόσιο βίο, όχι από επαγγελματίες της πολιτικής.

Χρειαζόμαστε ορθό λόγο, καλές πρακτικές από άλλες κοινωνίες. Πολιτικές θέσεις που να εξυπηρετούν την κοινωνία και τα δεδομένα κι όχι ιδεολογίες. Χρειαζόμαστε ανθρώπους με αίσθημα ευθύνης και ανιδιοτέλεια που να μπορούν να κάνουν σύνθεση απόψεων μακριά από χρεοκοπημένους «-ισμούς» και πάνω απ όλα χρειαζόμαστε να νοιώσουμε και πάλι κοινωνία με συνοχή και συμμετοχή.

Δεν ξέρω αν υπάρχουν, αλλά κι αν υπάρχουν χρειάζονται απέραντα ψυχικά αποθέματα για να αναλάβουν τώρα που το σκατό έφτασε στο λαιμό μας. Ας ηρεμήσουμε λοιπόν, ας αφήσουμε την ευκολία, ας κάνουμε αυτοκριτική, ας αναλάβουμε όποιες έστω ελάχιστες ευθύνες έχει ο καθένας μας κι ας δούμε πως μπορούμε να ξαναοργανώσουμε τη ζωή μας. Μαζί.

Καλή μας τύχη.

3/3 - Συνέταιρος στην τσέπη μας η εφορία (του Θάνου Τσίρου - Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία)

Να σας γνωρίσουμε τον κ. Μιχάλη. Τίμιος φορολογούμενος, οικογενειάρχης με ένα παιδί. Μισθωτός στον ιδιωτικό τομέα με 20 χρόνια προϋπηρεσίας στην πλάτη του, κατόρθωσε να ανεβάσει το μισθό του στα 2.500 ευρώ μεικτά ή περίπου 1.770 ευρώ καθαρά, αν αφαιρεθεί φόρος εισοδήματος και ασφαλιστικές εισφορές. Είναι «προνομιούχος» για τα ελληνικά δεδομένα, καθώς με αυτό το μισθό κατατάσσεται στους 626.000 πλουσιότερους (βάσει δηλωθέντος εισοδήματος) Ελληνες.

(Συνέχεια...)

2/3 - Η Ελλάδα του μπαρμπα-Κώστα φεύγει… (του Θανάση Παπανδρόπουλου)

Τον συνάντησα στην Ανδραβίδα, τον μπαρμπα-Κώστα, ύστερα από 20 και πλέον χρόνια. Ήταν στο καφενείο όπου είχαμε πρωτοβρεθεί. Κομματάρχης στην περιοχή ο ογδοντάρης σήμερα αγρότης και, όπως μού είπε, οι καιροί αλλάζουν.

Ο ίδιος έκανε μια μικρή περιουσία με τις γεωργικές επιδοτήσεις από την ΕΟΚ. Η μία κόρη του διορίστηκε από τοπικό βουλευτή στην Αγροτική Τράπεζα και η άλλη εργάζεται σε μία Εφορία του Πύργου. Τον γιό του κατάφερε να τον βάλει στην ΔΕΗ της Πάτρας, όπου, μού είπε, ότι «διαπρέπει ως συνδικαλιστής». Οι δύο γαμπροί του είναι δικηγόρος ο ένας και γεωπόνος ο άλλος με απασχόληση στο πρώην υπουργείο Γεωργίας. Η δε νύφη του είναι δασκάλα στο Δημοτικό Σχολείο της Γαστούνης.

(συνέχεια...)

1/3 - Der Spiegel: Πελατειακή οικονομία και νεποτισμός κατέστρεψαν την Ελλάδα (απο το "Βημα")

Άρθρο στο περιοδικό DER SPIEGEL φέρει τον τίτλο «Φεουδαρχικοί δημοκράτες» και τον υπότιτλο «Με την απόφαση της Αθήνας για το πρόγραμμα λιτότητας τα κράτη της Ευρωζώνης κέρδισαν χρόνο. Αλλά έτσι οι Έλληνες δύσκολα θα καταφέρουν να σταθούν στα πόδια τους: Τρεις οικογένειες κατέστρεψαν τη χώρα»:

Οι δηλώσεις Σαββόπουλου και αυτοί που ξεχάσαμε να ρωτήσουμε.

Το πανελλήνιο έφριξε χτες με τις δηλώσεις του Σαββόπουλου που μίλησε σε κάποια ραδιοφωνική εκπομπή. Για όσους δεν παρακολούθησαν το θέμα, το αναδημοσιεύω απο το ΣΚΑΙ:

"Αντιδράσεις έχει προκαλέσει η δήλωση του Διονύση Σαββόπουλου, περί μεταφοράς των μεταναστών σε αραιοκατοικημένα νησιά με χαμηλό πληθυσμό, υπό την επίβλεψη του ΟΗΕ, όπου θα μπορούν να καλλιεργούν τη γη. Πρότεινε επίσης να κηρυχθεί η Αθήνα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και τον καθαρισμό των κτιρίων της Αθήνας από τοξικομανείς και τη μεταφορά τους σε μέρη όπου δεν θα έχουν πρόσβαση οι έμποροι ναρκωτικών."

Δεν καταλαβαίνω την κατακραυγή που σήκωσαν οι δηλώσεις αυτές. Και μιλάω σοβαρότατα. Ούτε για ξερονήσια μίλησε, ούτε για εξορίες.

Μία αντίρρηση έχω μόνο: Το "υποχρεωτικό" της μετακίνησης που υπαινίσσεται. Δεν μπορείς να υποχρεώσεις σε μετακίνηση, είναι προφανώς σα να δημιουργείς στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αν ειδικά μιλάμε για αραιοκατοικημένα νησιά (και όχι ερημονήσια, επαναλαμβάνω), αυτό έχει και συγκεκριμένες προϋποθέσεις: Δικαιώματα ελεύθερης μετακίνησης π.χ.

Αν λοιπόν πάρουμε αφορμή απο τις μισο-άστοχες δηλώσεις μπορούμε να φτάσουμε να συνθέσουμε κάποιες καλές ιδέες. Όπως να διατεθούν σε χωριά που ερημώνουν ή που ερήμωσαν σπίτια και αφημένα χωράφια για καλλιέργεια με τη προϋπόθεση μόνιμης διαμονής στον τόπο, με υποχρεωτική χρήση καλλιέργειας για βιοπορισμό, με πολιτικά δικαιώματα, με δανεικό εξοπλισμό. Με συμβουλές και επιτήρηση απο ειδικούς και γεωπόνους.

Να διατεθούν ακόμα και μοναστηριακές εκτάσεις. Κι όχι μόνο στους μετανάστες, αλλά και τους Έλληνες ακτήμονες που θέλουν να καλλιεργήσουν τη γη.

Οι τιμές των τροφίμων είναι συνεχώς ανοδικές, ψάχνουμε τρόπους για περισσότερη παραγωγή. Το "περίσσευμα" σε ανθρώπους γιατί να μη μετατραπεί σε θετικό κεφάλαιο;

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η προοπτική του να καθαρίζουν τα παρμπρίζ στα φανάρια του κέντρου, να δουλεύουν στα φραουλοχώραφα άλλων σαν σκλάβοι ή να σκυλοπνίγονται στο Ιόνιο προσπαθώντας να φτάσουν στην Ιταλία (για να γίνουν κι εκεί ανθρώπινα σκουπίδια), είναι καλύτερη προοπτική για τους ανθρώπους αυτούς. Γιατί να μη τους προσφερθεί η δυνατότητα να γίνουν νοικοκύρηδες;

Ειδικά την ίδια στιγμή που μεγάλο μέρος της ελληνικής επικράτειας χρειάζεται να αναζωογονηθεί, να κατοικηθεί να δώσει δουλειές. Να σταματήσει και η μόνιμη γκρίνια για τον μειούμενο πληθυσμό της χώρας.

Στην Ιταλία ήδη έγινε κάτι ανάλογο και τα αποτελέσματα προς το παρόν είναι μόνο θετικά. Ναι, φυσικά και θέλει πολύ μελέτη, θέλει πολιτική βούληση και δουλειά, προϋποθέτει εμπλοκή πολλών φορέων. Αλλά ο τζάμπας πέθανε, ήγουν: αν δε βρέξεις κώλο ψάρια δεν πιάνεις.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις υστερίες κατά μέρος κι ας χρησιμοποιήσουμε μέρη των απόψεων (αν δε μας αρέσουν στο σύνολό τους) για να συνθέσουμε ιδέες. Όχι για εμάς και την εξυπηρέτηση της ιδεοληψίας μας αλλά για αυτούς τους ανθρώπους και τις ζωές τους.

Γιατί όλως τυχαίως, αυτούς ξεχάσαμε να τους ρωτήσουμε.

ΔΕΘ-έλουμε να αλλάξουμε

Διαβάστε εδώ την εξιστόρηση των απίθανων καταστάσεων που συμβαίνουν στο Δ.Σ. της Δ.Ε.Θ απο τον εξαναγκασθέντα σε παραίτηση πρώην προέδρου της εταιρίας Γιάννη Κωνσταντίνου.

Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα για το πως αντιλαμβανονται το ρόλο τους στη σημερινή Ελλάδα τα κομματόσκυλα.

Σκάνδαλα, ρεμούλες, κουμπαριές, υπόγειες διαδρομές, εσωκομματικές συγκρούσεις, συνεχίζουν κανονικότατα και απτόητα σα να μη συμβαίνει τίποτα στη χώρα.

Η χαριτωμένη λεπτομέρεια που βρήκα κι εδώ λέει:

"Ωστόσο, η παραίτηση του προέδρου της ΔΕΘ Γιάννη Κωνσταντίνου φέρνει στην επιφάνεια διαπλοκή στελέχους του οργανισμού, υποστηριζόμενο από υπουργικό στέλεχος της παρούσας κυβέρνησης, που δείχνει προτίμηση σε εταιρεία – υποψήφιο ανάδοχο του έργο και ανάμειξη στενού οικογενειακού προσώπου. Ο λόγος για το εκτελεστικό μέλος της ΔΕΘ Κώστα Μαυράκη, ο οποίος ήταν προσωπική επιλογή της Υπουργού Εργασίας Λούκας Κατσέλη σύμφωνα με το «Βήμα», και έδινε πρόκριση στον διαγωνισμό για το εκθεσιακό κέντρο στην Ernst & Young ΑΕ, στην οποία είχε νωρίτερα προσληφθεί η κόρη του."

Πως το είχε πει ο ΓΑΠ; Αλλάζουμε για να μη βουλιάξουμε;

Πετυχημένο!

Κωλοελλήνων Πάσχα

'Ενα παιδί επτά ετών χαροπαλεύει επειδή ένας εικοσιπεντάχρονος κρετίνος δεν κατάφερε να αντισταθεί στην επιθυμία να ρίξει φωτοβολίδα.

Άλλοι δύο είναι τώρα νεκροί επειδή έσκασε η αποθήκη όπου ετοίμαζαν τα "βαρελότα". Τέσσερις άνδρες τραυματίστηκαν, κατασκευάζοντας αυτοσχέδιες κροτίδες στην Καλαμάτα.

Ενα σωρό νεκροί και φέτος και κάθε χρόνο επειδή κάποιοι άλλοι ηλίθιοι "οδηγάρες" δε μπορούν να αντισταθούν στη νεοελληνική τούρμπο μαγκιά τους.

Ατέλειωτες ουρές στις εθνικές οδούς επειδή κάποιοι ανεγκέφαλοι θεωρούν πως ο Κ.Ο.Κ. προέβλεψε μια λωρίδα, τη ΛΕΑ, ειδικά γι αυτούς που θέλουν να αποδείξουν στους άλλους πόσο κορόιδα είναι.

Εκατοντάδες εμφράγματα κάθε Κυριακή του Πάσχα επειδή κάποιοι δεν μπορούν να μετριάσουν τον όγκο των αμνοεριφίων που καταβροχθίζουν.

Αυτές οι μαζικές έξοδοι που συνοδεύονται από επίσης μαζική τήρηση "εθίμων" είναι ένας κανονικός τραγέλαφος. 'Ενας λαός που ποτέ δεν ενέταξε στην παιδεία του την πρόβλεψη ή έστω τη στάθμιση του αποτελέσματος μιας ενέργειας, δηλαδή μια σεβαστή μερίδα συμπολιτών μας που δεν έμαθε ούτε αυτό το βασικό πράγμα μεγαλώνοντας, καλείται να μετακινηθεί, να συνυπάρξει, να αυτο-οργανωθεί, να "διασκεδάσει" και να επιστρέψει.

Να καταφέρει έναν άθλο κανονικό δηλαδή σε σχέση με τις ικανότητές του.

Κάθε χρόνο τα ίδια, όπως και οι μόνιμες οδηγίες στα κανάλια για πεντάχρονα: "Οι οδηγοί να σέβονται τον κώδικα" λέει ο αξιωματικός της Τροχαίας "και να μην οδηγούν υπο την επήρεια αλκοόλ!".

'Ελα!

"Να προσέχετε που ρίχνετε τις κροτίδες και τα βαρελότα", "να φάτε με μέτρο".

Τι είπες τώρα...

Και γιατί να σταματήσουμε εκεί δηλαδή; Γιατί να μη εκδοθούν περισσότερες οδηγίες; Να σκουπιστούμε καλά μετά την τουαλέτα; Να μαγειρέψουμε την τροφή ή να την καταναλώσουμε ωμή; Τι θα συμβεί αν τραβήξουμε τη σκανδάλη του δίκαννου κοιτάζοντας μέσα στην κάννη για να δούμε αν είναι γεμάτο;

Γιατί όχι δηλαδή; Πόση σοφία χρειάζεται να κατακτήσει ένας εικοσιπεντάχρονος για να προβλέψει πως η φωτοβολίδα με αλεξίπτωτο είναι έρμαιο του ανέμου και πως είναι πολύ πιθανό να καταλήξει στα κεφάλια του κόσμου που είναι παντού τριγύρω στη Μητρόπολη;

Πόση ευρυμάθεια και εκπαίδευση σε νόμους της φυσικής χρειάζεται για να προβλέψεις πως η καγκούρικη οδήγηση θα έχει τραγικά θύματα στην πρώτη απρόβλεπτη στιγμή; Κι αν όχι εσένα κάποιον ανυποψίαστο, κάποια οικογένεια;

Πόσους γιατρούς χρειάζεται ο καθένας δίπλα του να τους εξηγήσουν πως τα πέντε κιλά αρνιού στο στομάχι θα προκαλέσουν πυρηνική έκρηξη στην καρδιά του όταν θα πασχίζει να τροφοδοτήσει με αίμα αυτό το σιλό με τα κρέατα και τα λίπη;

Πόση επιστημοσύνη είναι αρκετή για να σε πείσει πως η χρήση της ΛΕΑ θα προκαλέσει χειρότερο μποτιλιάρισμα όταν θα χρειαστεί να φύγεις αριστερά; (Άν θεωρήσουμε πως σε νοιάζει, γιατί βασικά στα παπάρια σου, το ζητούμενο είναι να βρεθείς μπροστά απο τους υπόλοιπους).

Ογκώδης άγνοια λοιπόν σε θανατηφόρο συνδυασμό με αδιαφορία -αν όχι έχθρα- για τους άλλους. Αυτός είναι ο ίδιος κόσμος που θέλει συνολική απαγόρευση του τζόγου για να μη χρεοκοπήσει από τα τυχερά παιχνίδια, και πιθανόν συνολική απαγόρευση του κρασιού για να μη μεθάει, σε τούτους κλείνουν το μάτι τα προστατευτικά ΜΜΕ που φωνάζουν λες και κάποιος δίνει γεμάτο περίστροφο σε πεντάχρονο. Πιθανότατα είναι και ο ίδιος κόσμος που την τήρηση των νόμων (ακόμα κι αυτών που λίγο-πολύ μας προστατεύουν απο την ίδια τη μαλακία μας) τη θεωρεί αντιδραστική και αντιλαϊκή.

Αυτοί είναι οι ίδιοι που καταφέρνουν να βρουν το δρόμο για την κάλπη κάθε που έχουμε εκλογές. Και μετά αναρωτιόμαστε πως διάολο φτάσαμε σαν κοινωνία εκεί που είμαστε...

Τη φωτογραφία τη δανείστηκα απο το blog zeidoron.blogspot.com. Διαφωτιστική;

Ο Μαντέλης, η Μαντέλη κι ο Μαντέλα

-Για τη χορηγία ρε γαμώτο!

Παρακολουθώ εδώ στο blog της Καρυάτιδας, τη συζήτηση περί ελληνικού γονιδίου. Με σφραγίδα πανεπιστημιακή είμαστε -λέει- λευκοί καυκάσιοι και όχι μογγόλοι ή μαύροι! Και δώσ' του οι αρχαιοπληξία, ο αυτοθαυμασμός για τις αρχαίες νίκες μας, το "πας μη Ελλην βάρβαρος". Είναι δυνατόν να μας λένε πως δεν είμαστε καθαρόαιμοι Έλληνες;

Αυτό βέβαια το καυκάσιο dna δεν ήταν αρκετό για να μας σώσει από τις μίζες (sorry, "χορηγίες" ήθελα να πω) του Τεράστιου Τάσου σφυράτε-μου-θα-είμαι-στο-Αζερμπαϊτζάν Μαντέλη. Δεν ήταν αρκετό για να γλυτώσουμε από τα Βατοπεδινά τραγούδια με τη χορωδία κορυφαίων πολιτικών, μοναχών και δημοσίων υπαλλήλων.

Δεν έφτασε το κακόμοιρο dna για τους βουλευτές όλων των κομμάτων που υπερψήφισαν τις "περιορισμένες" ευθύνες πολιτικών προσώπων χάρη στις οποίες σήμερα ο κύριος Μαντέλης κάνει πλάκα.

Δεν ήταν αρκετό το πάλλευκο και καυκάσιο dna μας για να μην έχουμε εισαγγελικούς λειτουργούς που να κατηγορούνται σήμερα για κομματικά επιλεκτικές έρευνες σκανδάλων. Δεν ήταν αρκετό για θρησκευτικούς ηγέτες με συναίσθηση ευθύνης.
Φυσικά αυτή η γενικότερη σαπίλα δεν μπορεί να περιορίζεται αποκλειστικά στους πολιτικούς, τους δημόσιους λειτουργούς, σε όποιον κατέχει θέση εξουσίας. Είναι σίγουρο πως κι ο διπλανός μου οδηγός που προσπερνάει την ουρά για να βρεθεί πρώτος στο φανάρι της στροφής αν αποκτήσει κάποια εξουσία τα ίδια θα κάνει. Ποιος διπλανός μου; Εγώ ο ίδιος!

Δώσ' μου τη δυνατότητα και τη θέση κι ακόμα αν είμαι σχετικά θετικό και ηθικό στοιχείο, η αδιαφάνεια και η ασυλία που θα μου εξασφαλίσει το "σύστημα", θα με κάνει το πιο συμφεροντολογικό τομάρι της χώρας. Μήπως οι ψηφοφόροι - χάπατα έχουν μηχανισμούς ή θεσμούς για να με βρουν και να με σταματήσουν;
Ή μήπως πρέπει εγώ απο όλους να είμαι το κορόιδο, ο πατριώτης που θα σώσει ένα έθνος υποκριτών που βουλιάζουν στη γενική διαφθορά και το βόλεμα των "δικών μας" αλλά τους φταίει το δάχτυλο της Αφροδίτης του Focus;

Η ράτσα μας δεν παράγει πατριώτες εδώ και πολύ καιρό τώρα. Ίσως αν περάσουμε ένα πόλεμο, μια εθνική καταστροφή, ίσως να βρεθεί πάλι συνεκτικός ιστός σε επάρκεια. Αν και χλωμό το κόβω.

Το dna μας βλέπεις είναι ελληνικό, δεν είναι καν μογγολικό σαν των Τούρκων που με ισλαμιστή πρόεδρο έκαναν απίστευτα βήματα στην πάταξη της διαφθοράς.

Δεν ήταν καν αρκετά μαύρο για να βγάλει έναν πατριώτη όπως ο Νέλσον Μαντέλα που έδωσε συνοχή και αναγέννησε μια χώρα σκέτο εθνολογικό μωσαϊκό με πρόσφατες βαθιές πληγές.

Σίγουρα είμαστε καθαρόαιμοι Έλληνες λοιπόν. Αλλά αν περιμένουμε στ΄αλήθεια απο το dna μας να βγάλει πατριώτη ηγέτη που να φτιάξει αυτό τον τόπο... κάκαλα μάντολες!

Αν δεν ήταν για κλάματα θα ήταν για γέλια

Στην ιστορική αυτή φωτογραφία, περήφανοι οι δημοτικοί άρχοντες του Δήμου Γέρακα ποζάρουν κατά τη διάρκεια των εργασιών αποξήλωσης των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων της περιοχής τους.

Δεν έχει καμία σημασία το ότι με τη δική τους συγκατάθεση έγινε η τοποθέτησή τους!

Ούτε φυσικά έχει καμία σημασία το οτι παραμένει η μικρότερη πινακίδα - εμπόδιο στο πεζοδρόμιο που αναγράφει "Καλλέργης" και που προσπαθεί να περάσει απαρατήρητη από τους άρχοντες (που μάλλον θα ξαναποζάρουν όταν θα έρθει η σειρά της).

Αθάνατοι Έλληνες πολιτευτές!

Greacus Aperigraptus

Τον είδα και χαμογελούσα, τον πέρασα για ένα είδος απο αυτό το γραφικό που αρχίζει να εκλείπει. Με όλα τα διακριτικά και τη σήμανση του είδους του: Το μαξιλαράκι με τη μασκώτ των Ολυμπιακών αγώνων (ακόμα βαστάει η περηφάνια του), με τον υπερμεγέθη γάτο(;) τοποθετημένα σε αρμονική συνύπαρξη στην πίσω εταζέρα, με ελληνικές σημαίες και τις δύο πλευρές του πίσω παρπρίζ.
Όταν όμως αυτός ο ελληνάρας άνοιξε το παράθυρό του κι άρχισε να πετάει στο δρόμο χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα κοκκίνισα απο θυμό.

Δεν ήταν πια απλά γραφικός, ήταν ακόμα ένα αντιπροσωπευτικό είδος απο αυτό το σίχαμα που βρωμίζει το βιότοπό του, που αδιαφορεί για τους άλλους, που ασχημονεί αδίστακτα ανεμίζοντας τη σημαία του νομίζοντας οτι αυτό του δίνει δικαιώματα.

Σημειολογικά νομίζω οτι είναι διαφωτιστικότατη περίπτωση.

Update: Τη φωτογραφία την ξαναέβαλα χωρίς αριθμό πινακίδας μετά απο προτροπή καλών φίλων, αν και ήταν συνειδητή απόφαση να φαίνεται ο αριθμός του βρωμίλου για να είναι και καταγγελία το post.

Την προσοχή σας παρακαλώ! Δεν είμαστε ζητιάνοι

«Την προσοχή σας παρακαλώ! Δεν είμαστε ζητιάνοι κυρίες και κύριοι, η ανάγκη μας έκανε. Έχουμε βγει και στον κύριο Παπαδάκη και στον κύριο Χαρδαβέλλα κι έχουμε και χαρτιά ελεγκτών που λένε πως είμαστε σε άμεση ανάγκη να εισπράξουμε τις πολεμικές αποζημιώσεις της Γερμανίας αλλοιώς θα πρέπει να πάμε μετανάστες στην Παταγωνία να αγωνιστούμε για ασυλία ».
Αν δηλαδή μας πληρώσουν, μετά δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα. Θα μας φτύνουν και θα λέμε οτι ψιχαλίζει. Βρίσε μας, κάνε μας ρεντίκολο αλλά δώσε και κανένα φράγκο ρε θείο... Έτσι στο τζάμπα που πάς;

Διότι αυτή η μαζική ψύχωση που μας οδηγεί να θυμηθούμε τις πολεμικές αποζημιώσεις τώρα που αυτοί που μας πρόσβαλαν είναι Γερμανοί, φτιάχνει ακόμα ένα στερεότυπο για τη φυλή μας απο αυτά που γράφουν οι απανταχού εξυπνάκηδες δημοσιογράφοι τύπου Jeremy Clarkson για να γελάνε οι αναγνώστες τους. Ειδικά σε έντυπα που η ύλη τους είναι «βαριά» μια χαρά χωράνε αυτά τα χαριτωμένα με τα στερεότυπα τύπου "Είναι ένας Γερμανός, ένας Εβραίος κι ένας Πόντιος...", ή "το μουστάκι στων Ελληνίδων".

Αν τώρα τα χαριτωμένα κειμενάκια και τα παιχνιδιάρικα εξώφυλλα τα είχε γράψει κανένας Σκωτσέζος εκεί τι όπλα θα είχαμε που δεν μας χρωστάνε; Μόνο ένα παλιό ανέκδοτο: Γιατί οι Σκωτσέζοι φοράνε κίλτ; Επειδή οι προβατίνες μόλις άκουγαν το φερμουάρ του παντελονιού έφευγαν.
Άντε να κάνεις δουλειά με τέτοια όπλα...

Ευτυχώς λοιπόν που μας την έπεσαν οι Γερμανοί. Ευτυχώς που μας την έπεσαν γενικώς. Τώρα θα οργιάσουν τα blogs και τα fora με τα ξένα κέντρα, με διεθνείς συνωμοσίες με μπουκοτάζ στα Lidl(!). Και μετά θυμωμένοι θα μπούμε στο VW μας και θα φύγουμε σπινιάροντας.

Το χρειαζόμασταν αυτό το ηλεκτροσόκ για να ξαναδούμε πόσο καραγκιόζηδες είμαστε.

Πάγος στην επιστροφή του ΦΠΑ!

Μέρες απόλυτης οικονομικής ένδειας και κοίτα τώρα τι θυμήθηκα...

Θα το θυμάστε κι εσείς, πριν μερικά χρόνια είχε κυκλοφορήσει ένα ελληνοδοξαστικό κειμενάκι γραμμένο από κάποιον Ελληνάρα με τίτλο «Γιατί γουστάρουμε που είμαστε Έλληνες και πρέπει να το θυμόμαστε που και που...».

Το είχε πιάσει τότε (καλοκαίρι του 2007) και είχα σκαρώσει μερικές απαντησούλες σε κάθε «δοξάστε». Αν αυτό το κείμενο ξαναδιαβαστεί σήμερα, θα εξηγήσει πολλά για το πως φτάσαμε μέχρι εδώ...

Και που είναι το «εδώ»;

Σήμερα με επείγουσα προσωρινή εγκύκλιο (που προαναγγέλλει την έκδοση κανονικής) ειδοποιούνται οι εφορίες και όλοι οι εμπλεκόμενοι πως παγώνει η επιστροφή ΦΠΑ στις επιχειρήσεις! ΦΠΑ που έχει προπληρωθεί από επιχειρήσεις και που περιμένουν την επιστροφή του ποσού για να κινηθούν, να πληρώσουν μισθούς...

Η κυβέρνηση αποφάσισε να σκοτώσει ότι είχε μείνει από εμπορική δραστηριότητα
Τίτλοι τέλους...

Greeks, the Emperors of the Universe...

Αυτό το σχόλιο μου λένε δημοσιεύτηκε στο site της Wall Street Journal. Δεν ξέρω αν είναι έτσι αλλά δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Σημασία έχει το οτι το υπογράφει μπουχτισμένος Έλληνας.

As an American student of tribal programming, I can assure the world-wide public that the much discussed Greek problems are neither financial nor political. They are genetic.

DNA programming is such that every Greek is committed to two self-evident truths. First, that he alone deserves to be Emperor of the Universe and, second, that out of sheer envy, everyone else conspires to prevent him from assuming his rightful position.

The above conviction makes all Greek societies initially dysfunctional and eventually chaotic. In the Fifth Century BC, after the Greeks managed to keep Iran out of Europe, they launched a civil war that destroyed both Athens and Sparta. In the Sixth and Seventh Centuries AD, shortly after the Romans presented the Greeks with an Empire, the recipients launched a series of civil wars which led to the capture of Constantinople by the Latins in 1204 AD and then to the fall of the Byzantine Empire to the Ottomans in 1453 AD. In the 1820s AD, while fighting their Independence War against the Ottomans, the Greeks, true to their genetic programming, also fought not one but two civil wars over a question that resonates loud and clear today. Namely, who will get his hands on the proceeds of the first international loan secured by the embattled state.

The European Union insists that ailing Greece must institute fiscal discipline, transparency, accountability and an independent Statistical Service that won't fiddle the books. To Greek ears this is pointless blather. In his heart, every Greek wants the EU to concede the self-evident. Specifically, that every single Greek deserves to be Emperor of the Universe. This being given, the EU is duty bound to keep the tribe of Emperors in the life-style to which they've been accustomed.

If the EU fails to perform its duty, it will confirm what every Greek has always known: that everyone who is not a Greek is a barbarian, and that all barbarians envy the Chosen People.

Basil Coukis

Βασίλη Κούκη καλά τα λες αλλά παίρνεις ως δεδομένο το οτι το ελληνικό DNA σώζεται αναλλοίωτο απο την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Χωρίς να έχεις άδικο στα επι της μιζέριας, κακοδαιμονίας και αντιπαλότητας, η εξήγηση είναι πιο πολύπλοκη απο το DNA...

Συζητάμε μόνο τα εύκολα.

Επιστροφή σε γνώριμο περιβάλλον. Στη χώρα που τίποτε δεν συζητιέται στα σοβαρά. Μόνο κάνουμε πως συζητάμε.

Και τι συζητάμε; Την οικονομία; Όχι φυσικά. Το ασφαλιστικό; Μα όχι βέβαια. Τα επιδόματα των δημοσίων υπαλλήλων; Το αν πρέπει να επιδοτούνται ή όχι οι αγρότες; Όχι. Αυτά είναι δύσκολα θέματα, απαιτούν γνώση, απαιτούν να ξέρεις τι γίνεται σε άλλες χώρες, πρέπει να ξέρεις τι είναι τα «δημοσιονομικά», η δημόσια διοίκηση.

Άλλωστε ποτέ δεν θέλαμε στ’ αλήθεια να ξέρουμε για τα επιδόματα και τις επιδοτήσεις. Αυτά αφορούν τη μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού που σαν δημόσιοι υπάλληλοι εργάζονται μέχρι τις 3 και μετά κοιμάται για να κάτσει λίγο το απόγευμα στο ψιλικατζίδικο της συζύγου. Δεν θέλουμε να ξέρουμε για τα επιδόματα «έγκαιρης προσέλευσης» και «αυξημένης ευθύνης» των εφοριακών, μας φτάνει να λέμε καμιά παπάρα για «διαπλοκή», «συμφέροντα» και να αγορεύουμε για το «δημόσιο χρήμα» που ληστεύουν οι εργολάβοι. Δε θέλουμε να πιάσουμε τις αγροτικές επιδοτήσεις γιατί εκεί ο φουντωμένος συνδικαλισμός τα κάνει δύσκολα, θα έχουμε κόστος, θα γίνουμε κακοί, άστο.

Συζητάμε λοιπόν τα εύκολα. Για το αν θα κάνουμε έλληνες πολίτες τους μετανάστες. Εδώ δεν έχουμε και μεγάλο πρόβλημα, οι θιγόμενοι είναι ξένοι, άντε η αντίθεση και η ένταση να γεννηθεί μέσα στην κοινωνία, μικρό το κακό. Αν αυτό λέγεται συζήτηση. Παντού υπάρχει το θέμα, σε εφημερίδες, σε μπλόγκς, ένα σωρό επιχειρήματα γιατί πρέπει να σταματήσει το σημερινό αίσχος, οι ελληναράδες απέναντι αντί για επιχειρήματα, αντιπαραθέτουν πορδές του τύπου «δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ…». Μα είναι δυνατόν να κάνουμε Έλληνες τους ξένους; Να είχαν λεφτά, μάλιστα. Να ήταν τίποτα πρωταθληταράδες τίγκα στο αναβολικό, μάλιστα. Να δοξάσουν την Ελλάδα, να τους στήσουμε αδριάντες. Αλλά αυτοί έρχονται πεινασμένοι, θα κάνουν δουλειές με μικρά μεροκάματα, θα ρίξουν τα νοίκια μας.

Στην κουβέντα στο Mega τη Δευτέρα, τα νοίκια λυπόταν ο «σεβασμιότατος». Πέφτουν οι τιμές, υποβαθμίζονται οι γειτονιές.

Πριν δύο μέρες έβλεπα στο BBC συζήτηση με αφορμή την αυξανόμενη εγκληματικότητα των πιτσιρικάδων που πίνουν και ένα βυτίο μπύρες στην καθισιά τους. Δεν υπήρχαν κραυγές, δεν υπήρχε το μπάχαλο της εκπομπής του Πρετεντέρη, μόνο επιχειρήματα και καταπληκτικές διεισδυτικές ερωτήσεις προς τους πανελίστες από το κοινό που ήταν παρόν στη κουβέντα. Αλλά εκεί δεν είχαν το Γιακουμάτο στο πάνελ.

Άκουσα λοιπόν και μια άποψη στη συζήτηση αυτή στο BBC που την κράτησα. Παραδεχόταν μια βουλευτής ότι είναι αδύνατον να σφραγιστούν τα σύνορα σε μια χώρα με τόσο έντονο αποικιοκρατικό παρελθόν αλλά παράλληλα τόνιζε ότι ο κόσμος αυτός που συνέρρευσε λόγω της φτώχειας, παρά το γεγονός ότι είχε κατοικία, εκπαίδευση, εργασία, δεν ενσωματώθηκε λόγω της «γκετοποίησης», δεν μοιράστηκαν τις αξίες και τις πολιτιστικές αναφορές της Βρετανικής κοινωνίας, δεν έγινε η απαραίτητη «όσμωση». Τώρα λοιπόν που έχει χάσει τη συνοχή της η κοινωνία, ψάχνουν να βρουν ποια ήταν η στροφή που πήραν λάθος. Και κάπου εκεί μου φαίνεται πως είναι το πρόβλημα.
Ότι και να αποφασιστεί από την κυβέρνηση δεν θα λειτουργήσει, αν ο περιούσιος Έλλην δεν σταματήσει να απορρίπτει το διαφορετικό, να δείχνει το σκούρο δέρμα σαν απειλή. Ακόμα κι όταν ο σκουρόχρωμος είναι καλύτερος από εμάς. Στα μαθήματα, στη δουλειά…

Αλλά πώς να το κάνεις αυτό ζητούμενο, πώς να το κουβεντιάσεις σε μια χώρα που δεν ξέρει να συζητάει, που είναι βασικά αμόρφωτη; Που δυσκολεύεται να παρακολουθήσει οτιδήποτε πέρα και πάνω από την «πλάκα»; Λαζόπουλος, Ραδιο-αρβύλλα, Θέμος, Ελληνοφρένεια, αν δεν κάνεις πλάκα δεν υπάρχεις. Τουλάχιστον μαθαίνουμε για το διαζύγιο της Μενεγάκη.

Ταυτόχρονα όλη η κουβέντα για την κριτική που μας κάνουν στο εξωτερικό για την οικονομία μας, εξαντλείται όχι στην ουσία αλλά στο τι έγραψαν οι «κακοί» ξένοι, οι κακές εφημερίδες, οι κακοί ξένοι κερδοσκόποι, οι κακές τράπεζες και τα κακά επιτόκια, τώρα τα ξένα κέντρα θριαμβεύουν, η διεθνής συνωμοσία τώρα δικαιώνεται, εμείς δεν φταίμε σε τίποτε, εμείς είμαστε Έλληνες και οφείλετε να μας σώσετε ρε, γιατί όταν εμείς Παρθενώνες εσείς βελανίδια. Ρε!

Νεοελληνική ακτινογραφία

Αν δεν πήρατε είδηση το πρόσφατο κείμενο του Γεωργελέ απο την Athens Voice, χάνετε.

αναδημοσιεύω ένα απόσπασμα:

Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία. Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό.

Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος. Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας.
Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο. Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν. Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.
Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά. Με λίγη ζήλια. Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους. Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου. Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν.

Ζει και τερματίζει και πρώτος (αλλά ντοπέ).

Φυσικά!
Ο μεγαλύτερος Ελλην όλων των εποχών: ο Μεγαλέξαντρος. Η επιλογή φαστ - φουντ του αμόρφωτου και του κομπλεξικού.
Τερμάτισε πρώτος, ντοπαρισμένος απο τη νεοελληνική άγνοια για την αρχαία (αλλά και την πρόσφατη) Ελλάδα.

Ούτε διάβασμα χρειάζεται, ούτε να ξέρεις πολλά-πολλά. Μόνο οτι νίκαγε, ότι τους πήραμε τα σώβρακα, σηκώσαμε την κούπα (κι ας έχασε ο Σάκης).

«Ζη ο βασιλιάς Αλέξανδρος»;

Φυσικά ζει, όπως όλοι οι μύθοι, όπως κι ο Έλβις Πρίσλει που όλοι τον έχουν για πεθαμένο αλλά αυτός την κοπάνησε απλώς απ’ τη Γκρέισλαντ και τώρα έχει ανοίξει φάρμα με στρουθοκάμηλες, επιδοτούμενη από την Ε.Ε., κάπου στα Τζουμέρκα. Αγνώριστος φυσικά από τις κορτιζόνες για την εαρινή αλλεργία.

Ζει ο «Αλέκος με τα κυδώνια» που λέει κι ο Σπαθάρης, και στην επιλεκτικά εξεγερμένη συλλογική μας μνήμη που τον κάνει τώρα παντιέρα ελληνισμού.

Κανένας δεν αμφιβάλει ότι ήταν στρατιωτική ιδιοφυία ο Αλέξανδρος. Έφτασε στου βοδιού το κέρατο, εξάπλωσε τον ελληνισμό στα βάθη της Ασίας, έτσι που αναρωτιόμαστε σήμερα γιατί οι Πακιστανοί δεν τρώνε σήμερα «διπλόπιτο με έξτρα τζατζίκι» μετά από τόσο ελληνικό πολιτισμό που τους μπολιάσαμε.

Αλλά εκεί που τον είχαμε σε κάποιο ράφι στο πλυσταριό να μαζεύει σκόνη, τώρα τον ανασύραμε, τον γυαλίσαμε, τον βάλαμε πάνω στο τζάκι, γιατί έχουμε μουσαφίρηδες.

Τους Φυρομίτες λέω, τη «γειτόνισσα από δίπλα» που θέλουμε να τη δούμε να σκάει απ’ το κακό της. Μωρ’ αν δεν είχαμε τη γειτόνισσα θα τσακιζόμασταν τώρα να γυαλίζουμε τα τζοβαΐρια;

Ε, άντε ας τα γυαλίσουμε, ας τα εκθέσουμε αλλά όσο περιμένουμε τους μουσαφιραίους, μαζεμένοι στις καφετερίες, περιμένοντας τις επιδοτήσεις, ας ανοίξουμε και κανα βιβλίο, να περάσει η ώρα.

Και στα βιβλία θα βρούμε ότι εφτακόσια χρόνια μετά τον Μεγαλέξανδρο (ένα φτέρνισμα της ιστορίας είναι τα εφτακόσια χρόνια, ούτε ένα τσιγάρο δρόμος), στην Ευρώπη έζησε ένας άλλος κατακτητής.

Ο Αττίλα ο Ούνος.

Από Γερμανία μέχρι την Κασπία κι ακόμα παραπέρα έφτασε το βασίλειό του, ο φόβος κι ο τρόμος των Ρωμαίων και των Βυζαντινών. Σκληρός κι απάνθρωπος, όπως πρέπει να είναι κάθε ηγέτης που θέλει να υποτάσσει εδάφη και λαούς (αν πιάνετε το υπονούμενο).

Σήμερα το όνομα «Αττίλα» συναντιέται στην Ουγγαρία, τη Φινλανδία και την Τουρκία. Στους λαούς που η σκούφια τους βαστάει απ’ τη φάρα των Ούνων. Δικός τους ήρωας είναι ο Αττίλα, τον τιμούν διαιωνίζοντας το όνομά του.

Και δεν δέχονται ότι ήταν βάρβαρος και απολίτιστος.

Από κατακτητές γεμάτη η ιστορία. Γεμάτος κι ο κόσμος με λαούς που τους καμαρώνει αφού δεν έχουν να καμαρώσουν Δημόκριτο, Ιπποκράτη, Πλάτωνα, Αριστοφάνη, Ευριπίδη κι άλλους πολλούς.

Εδώ όμως πως δικαιολογείται ο θρίαμβος του κόμιξ απέναντι στη βιβλιογραφία;

Δεν τόξερε άραγε ο ΣΚΑΙ όταν αποφάσιζε να ασχοληθεί με τα του Ελληνισμού, ότι θα φαινόταν ταυτόχρονα κι αυτή η ογκώδης άγνοια των νεοελλήνων;
Και σ' ανώτερα!

Η φωτογραφία είναι απο το about.com

Των σημαιών και παρελάσεων το ανάγνωσμα

-Και γιατί (μου λέει η φίλη μου) εσύ είσαι υπέρ του να κρατάνε τη σημαία οι αλλοδαποί μαθητές στις παρελάσεις;

Και εξηγώ ότι δεν είμαι «υπέρ», απλά πιστεύω πως όταν υπάρχει διάταξη (ή όπως αλλιώς λέγεται) που ορίζει ότι τη σημαία την κρατά ο αριστούχος μαθητής, ή την τηρούμε ή την καταργούμε.
Αλλά πάντως δεν την ερμηνεύουμε αλλήθωρα, δεν αλλάζουμε τους όρους του παιχνιδιού όταν βλέπουμε ότι «χάνουμε».

Δεν είχαμε τη γενναιότητα να καταργήσουμε τις μαθητικές παρελάσεις, δεν είχαμε αναρωτηθεί τόσα χρόνια για την παιδαγωγική ορθότητα του να χρησιμοποιούμε τη σημαία σαν τρόπαιο του αριστούχου κι αρχίζουμε αυτή τη συζήτηση να την κάνουμε τώρα που οι αλλοδαποί βγαίνουν καλύτεροι μαθητές από τα καμάρια μας;
Πολύ εύκολο και φτηνό μου φαίνεται.

Απ’ την άλλη υποστήριζα και υποστηρίζω ότι πολλά πράγματα αποτελούν τραγικά παιδαγωγικά λάθη σε ότι γίνεται στα σχολεία.

Η αφαίρεση του δικαιώματος από τον δικαιούχο να κρατήσει τη σημαία επειδή είναι αλλοδαπός (τη στιγμή που δεν ορίζεται τέτοια εξαίρεση) δεν βοηθά στην κατανόηση της συνύπαρξης, της συλλογικότητας και της ίδιας της άμιλλας. Αν ο μετανάστης που σε περιβάλλον οικονομικής ένδειας καταφέρνει να είναι αριστούχος, είναι και παράδειγμα προς μίμηση για τους υπόλοιπους. Και σαν τέτοιο παράδειγμα πρέπει να τιμηθεί.

Και μαζί να τιμηθούμε κι εμείς που ένας «ξένος» δέχεται να μπει κάτω από το εθνικό μας λάβαρο, να ενστερνιστεί τα όποια ιδεώδη, να ασπαστεί τις αξίες που θεωρούμε ότι αντιπροσωπεύει η σημαία. Μαζί και το αρχαίο Ισσοκρατικό ρητό που ονομάζει Έλληνα όποιον δέχεται την παιδία μας.

Ποιος όμως θα αναλάβει την πρωτοβουλία να τα πει αυτά, να τα διδάξει στα παιδιά; Οι ίδιοι που αφήνουν τόσες γενιές στο σκοτάδι σε ότι αφορά την αρχαιοελληνική κουλτούρα;
Γιατί για να μάθει κάποιος τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη θα πρέπει πρώτα να τελειώσει το σχολείο, να τους μελετήσει εξωσχολικά.
Μπορεί σ’ αυτούς να οφείλεται όλο το οικοδόμημα του δυτικού πολιτισμού αλλά το παπαδαριό -που πολεμάει με λύσσα οτιδήποτε υπήρξε του χριστιανισμού- έχει καταφέρει να μας αποξενώσει από τέτοιες επικίνδυνες διδαχές. Έχει καταφέρει να πείσει ότι η μισαλλόδοξη και εθνικιστική διαχωριστική πολιτική είναι ελληνοπρεπής και όσοι ασπάζονται τη διαφορετικότητα είναι μειοδότες (να μη σου πω και εβραιομασόνοι!).

Κι αν περιμένουμε να διορθωθούν τα πράγματα από το Υπουργείο Παιδείας και Μοναδικού Θρησκεύματος, χάσαμε.



Το σκιτσάκι το βρήκα στο Alice Cafe

Ελληνική αξία η ωμή δύναμη;

Πρώτος στη σχετική ψηφοφορία του ΣΚΑΙ είναι ο Μεγαλέξανδρος και αυτό από μόνο του ίσως να δείχνει το μέγεθος των συμπλεγμάτων που μας κατατρέχουν.

Αυτός ο δικτατορίσκος της εποχής του, δεν έκανε τίποτε παραπάνω από το συγκεντρώσει μεγάλο στρατό, να κάνει πόλεμο και να κατακτήσει όσες χώρες που επέτρεπαν τα τότε logistics.

Απ’ την εποχή της κλασσικής Ελλάδας, την εποχή που ανθούσαν τέχνες γράμματα, φιλοσοφία, μαθηματικά, γεωμετρία, επιλέγουν οι νεοέλληνες ως σημαντικότερη προσωπικότητα έναν πολέμαρχο και κατακτητή. 

Σα να λέμε αν γινόταν αυτή η ψηφοφορία στη Γερμανία, δεν θα είχαμε σημαντικότερο Γερμανό τον Γκαίτε, τον Μπετόβεν ή οποιονδήποτε άλλο, αλλά τον Χίτλερ.

Να φταίει το ότι αισθανόμαστε τόσο μικροί, ξεπεσμένοι και παραγκωνισμένοι που απεγνωσμένα ψάχνουμε οτιδήποτε από το μακρινό παρελθόν θα μας έκανε να νοιώσουμε ότι «εμείς κάποτε ήμασταν…»; 

Να φταίει το ότι θέλουμε να αναδείξουμε την ελληνικότητα του Μακεδόνα σφαγέα στα πλαίσια της γνωστής βεντέτας; 

Να φταίει η άγνοια που έχουμε για τον Αριστοτέλη, τον Πλάτωνα, τον Σωκράτη κλπ; Γιατί δεν νομίζω να αμφισβητείτε πως ο νεοέλληνας γνωρίζει λιγότερο τους αρχαίους του «προγόνους» απ’ ότι ένας δυτικός πολίτης αντίστοιχου μορφωτικού επιπέδου.

Είναι βέβαιο ότι αγνοούμε ακόμα και την τεράστια συνεισφορά του Καποδίστρια στην συγκρότηση του μετεπαναστατικού ελληνικού κράτους. 

Η ωμή δύναμη, η κατάκτηση, η παπάρα του «γόρδιου δεσμού» (του επιμύθιου ότι η βία λύνει τα προβλήματα και ξεπερνά εμπόδια χωρίς την παραμικρή ανάγκη της διάνοιας), αναδεικνύονται από τους νεοέλληνες σε υπέρτατες αρετές και αξίες, δείχνοντας πόσο μεγάλο είναι το χάσμα που μας χωρίζει απο τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό.

Ακριβώς δηλαδή ότι αναμενόταν ως επιλογή από τους κατοίκους του Τζατζικιστάν που απαγορεύουν οργανωμένα σε αλλοδαπούς μαθητές να κρατήσουν σημαία, των ίδιων που μεγαλώνουν μούλικα που επίσης οργανωμένα δέρνουν μετανάστες.