Οπαδέ: ΜΠΑΛΑ!

Κι όμως, υπάρχει ακόμα κόσμος στην Ελλάδα του 2011 που το μόνο που τον απασχολεί είναι η ΜΠΑΛΑ! Παρά τα τόσα προβλήματα στην οικονομία, παρά την ανεργία, την κρίση, την επιδρομή σε μισθούς και συντάξεις, υπάρχουν αρκετοί μεταξύ μας στους οποίους ο μετωπιαίος λοβός δεν κατάφερε να εξελιχθεί ούτε καν στο επίπεδο του Νεάτερνταλ.

Η μόνη τους συναισθηματική ανταπόκριση είναι μόνο όταν ακούν για ΜΠΑΛΑ! όπως ακριβώς αντιδρά ένας σκύλος όταν βλέπει ΤΟΠΙ που σημαίνει ότι το αφεντικό του θα του κάνει παιχνίδια και θα περάσει καλά. Ή όταν κοιμάται και ονειρεύεται ότι κυνηγάει ΛΑΓΟΥΣ! Ή όπως ο σκύλος στο βίντεο από το Up της Disney που νόμιζε πως έβλεπε ΣΚΙΟΥΡΟ!

Αυτά τα καλόπαιδα που μπορούν να σκέφτονται μόνο με χοντρές έννοιες (πεινάω-διπλόπιτο, νυστάζω-ύπνος, διψάω-φραπόγαλο, καύλωσα-τον παίζω, ΜΠΑΛΑ-......), έχουν στη διάθεσή τους πάνω από δέκα (!) αθλητικές εφημερίδες (στην Αθήνα μόνο, ίσως άλλες 4 ή 5 στη Θεσσαλονίκη που ασχολούνται με τις βορειοελλαδίτικες ομάδες), να φιλολογούν για κάθε παπάρα που είναι δυνατόν να γραφτεί γύρω από τη ΜΠΑΛΑ!, έχουν 4 ή 5 ραδιοφωνικούς σταθμούς για τον ίδιο ακριβώς λόγο (δεν ξέρω πόσοι είναι στη Θεσσαλονίκη). Και καλύτερα ας μη μιλήσουμε για τον αριθμό των sites.

Ένα ολόκληρο σύστημα μερικών δεκάδων Μέσων δηλαδή σε μια χώρα έντεκα εκατομμυρίων κατοίκων. Στην Ισπανία οι αθλητικές εφημερίδες είναι 2 ή 3, στη Γερμανία νομίζω 2 και στην Αγγλία καμία νομίζω, οι καθημερινές εφημερίδες καλύπτουν τις ανάγκες στα αθλητικά τους ένθετα (σκεφτείτε τώρα την ποιότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου σε σχέση με το επίπεδο του ποδοσφαίρου στην Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία, Αγγλία).

Ποιο είναι το συμπέρασμα;
Έεετσι!

Ότι η ΜΠΑΛΑ στην Ελλάδα είναι σαν την πολιτική μας σκηνή. Πολύ φιλολογία, πολύ μπλα-μπλά για μηδενικό ή αδιάφορο αποτέλεσμα. Με πολλούς τυφλά αφοσιωμένους οπαδούς ακριβώς σαν τους οπαδούς των κομμάτων (αυτά της εξουσίας πάντως). Χτυπιούνται για μια υπόθεση από την οποία κάποιοι άλλοι βγάζουν λεφτά και νομίζουν πως υπερασπίζονται ιδεολογία.

Η αλήθεια είναι ότι η ΜΠΑΛΑ στην Ελλάδα απευθύνεται μόνο στους προαναφερόμενους με το πρόβλημα ανάπτυξης του λοβού που λέγαμε πριν. Είναι αυτοί που στελεχώνουν τις ορδές των «οργανωμένων», που θα δέρνονται ακόμα και αν οι ομάδες τους παίξουν τάβλι, που παίρνουν τηλέφωνο στους σταθμούς για να πουν την φιλοσοφία τους (επιπέδου «Λόλα Να ένα μήλο», που θα πετάξουν φωτοβολίδες στην κερκίδα των απέναντι, κροτίδες στα πόδια του ποδοσφαιριστή που πάει για το «κόρνερ». Που θα μπουκάρουν μετά το τέλος του αγώνα να δείρουν. Είναι αυτοί που έχουν διώξει τις οικογένειες από τα γήπεδα.

Γι' αυτούς ένας πρόεδρο ομάδας που μέχρι πρότινος ήταν έξυπνος επιχειρηματίας, αρχίζει και μιλάει με ρητορική καθυστερημένου κάγκουρα («Δεν ξέρω αν ο Σισέ θα φύγει με φούστα ή με μπλούζα» δήλωσε ο κ. Μαρινάκης και μερικά ανθρωποειδή τριγύρω χαζογελούσαν με τη αρρενωπή λεβεντιά της δήλωσης).

Γι' αυτούς στήνονται παιχνίδια και διαιτητές. Να κερδάει η ομάδα, να μένει ενθουσιασμένος ο υπο-νεάτερνταλ, να δικαιώνεται η πίστη του σκύλου στο αφεντικό.

Γι' αυτούς έχει στηθεί ένα πάρτι επιχορηγήσεων, χορηγιών, επιδοτήσεων, παγωμένων κρατικών οφειλών που σε μεγάλο ποσοστό πληρώνουμε από την τσέπη μας (βάλε και τα γήπεδα, εγκαταστάσεις, αστυνομική παρουσία κλπ κλπ).

Γι' αυτούς, που θα μαζευτούν στο αεροδρόμιο να ζητωκραυγάσουν στην άφιξη του κάθε μεταγραμμένου «αστέρα», στήνονται φουσκωμένα συμβόλαια εκατομμυρίων ευρώ, διακινούνται απίστευτα μαύρα χρήματα.

Γι' αυτούς τους υπο-νεάτερνταλ, πρόθυμοι ανθυπο-πολιτικάντηδες κάνουν ότι μπορούν για να «καθαρίσουν» και να κερδίσουν ψηφαλάκια, μπαίνουν στα γήπεδα και δέρνουν διαιτητές.

Γι' αυτούς έχει ξεπουληθεί, έχει ταπεινωθεί, έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον ένα ολόκληρο άθλημα.

Και εμείς τους καμαρώνουμε και πληρώνουμε τη ΜΠΑΛΑ τους.

Διαβάστε επίσης:
Πώς κατέστρεψα το "διαρκείας" μου του Ολυμπιακού

Πως θα φύγει ο Σισέ

Φέρτε τρόικα και στην μπάλα

"Δικό μου είναι το γήπεδο, ότι θέλω το κάνω"

Φωτο απο την "Καθημερινή"

Κάποιοι οπαδοί του Πανιωνίου (ομάδα Μικρασιατών), κατέστρεψαν το γήπεδο της ομάδας τους για να μη δώσει εκεί τον αγώνα η ΑΕΚ! (ομάδα Κωνσταντινουπολιτών).

Γιατί όμως να μην το καταστρέψουν το γήπεδο; Δικό τους δεν είναι; Είναι!

Έχουμε συνειδητοποιήσει πως το ελληνικό ποδοσφαιρικό τοπίο είναι στη χειρότερη φάση που πέρασε ποτέ; Όχι μόνο λόγω της ανεγκέφαλης μάζας χουλιγκάνων που συγκεντρώνει γύρω του. Είναι που βρίσκεται στην πιο χυδαία εμπορική του φάση ως θεσμός, είναι που οι ίδιες οι ομάδες έχουν χάσει κάθε έννοια συμβολισμών που μπορεί κάποτε να κουβαλούσαν, είναι που πλέον βλέπουμε πολέμους "Α.Ε." και των υπηκόων τους που είναι έτοιμοι να σκοτώσουν, να πυρπολήσουν τη χώρα, να φτάσουν στο τελευταίο στάδιο κατάντιας στερούμενοι οποιουδήποτε άλλου οράματος και προοπτικής για τη μίζερη ζωούλα τους. Σας θυμίζω πως οι μισοί δημοσιογράφοι του αθλητικού τύπου έχουν φάει ξύλο από χουλιγκάνους ή πληρωμένους γορίλες ενώ άλλοι έχουν μαχαιρωθεί.

Παρά τα ευχολόγια που ακούγονται δεκαετίες τώρα, παρά τα πανάκριβα τηλεοπτικά δικαιώματα, τις μεταγραφές εκατομμυρίων, παρά το χοντρό τζίρο που παίζεται, η «οικογένεια» δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο. Τα γήπεδα ανήκουν στις ορδές των ντοπαρισμένων χουλιγκάνων, ή μάλλον στους αρχηγούς τους που θησαυρίζουν στη πλάτη του «στρατού» τους και που έχουν και λόγο στα διοικητικά των ομάδων!
Και παρά τις προσπάθειες της "ποδοσφαιρόφιλης" αριστερής κουλτούρας* και τις δεκα-τόσες αθλητικές εφημερίδες, ελάχιστοι έχουν τον κώλο να πουν τα πράγματα με το όνομά τους.

Καμία έκπληξη λοιπόν όταν οι ανεγκέφαλοι Πανιώνιοι βανδαλίζουν το ίδιο τους το γήπεδο. Νοιώθουν πως τους ανήκει και έχουν δίκιο. Όπως τους ανήκει και το χέρι τους που ευχαρίστως θα έκοβαν προκειμένου να μη βοηθήσουν το στρατιώτη της εχθρικής Ανώνυμης Εταιρίας.

*Ποδοσφαιρόφιλη αριστερή κουλτούρα είναι οι νεόκοποι υπερασπιστές του ποδοσφαίρου. Από αυτούς που γράφουν βιβλία για τις ομάδες τους (Χαριτόπουλος, Κάσδαγλης) μέχρι όσους πέρασαν από το «όπιο του λαού» σε μια «Θρησκεία χωρίς Άπιστους» (Μπογιόπουλος). Πως γίνεται όλοι τούτοι να αποφασίσουν ΤΩΡΑ να υμνήσουν ένα ξοφλημένο θεσμό που στην Ελλάδα έχει φτάσει σε τέτοιο κατάντημα; Απλούστατο: Η «μπάλα» αυτή την εποχή πουλάει! Κι αυτό μπορεί να εξηγήσει πολλά. Από την ενασχόληση του Νίκου Κωνσταντόπουλου στα διοικητικά του ΠΑΟ μέχρι και τον επιχειρηματικό οργασμό του Γιώργου Χελάκη.
Στην ουσία και παρά την κατάντια της ποδοσφαιρικής σκηνής ΟΛΟΙ είναι κερδισμένοι! Μαγικό ε;

Η χαβαλετζίδικη βουβουζέλα και οι σοβαροί έλληνες οπαδοί

Μόλις επέστρεψα στην Ελλάδα για ένα Σαββατοκύριακο και ξαναφεύγω πάλι.

Πρόλαβα όμως να δω την κατάντια στο μπάσκετ Ολυμπιακού - ΠΑΟ με τους γνωστούς κρετίνους στις κερκίδες να προκαλούν για άλλη μια φορά το χάος. Καμία έκπληξη. Έχουμε τους "οπαδούς" που μας αξίζουν. Και θα τους έχουμε για καιρό ακόμα γιατί τέτοιες ώρες τέτοια λόγια, ποιός θα κάτσει τώρα να ασχοληθείμε τέτοια θέματα;

Στη Ν. Αφρική η μεγάλη τους ένοια πάντως είναι η κατάργηση της βουβουζέλας. Η βουβουζέλα είναι μια καραμούζα που χρησιμοποιείται στο γήπεδο και που παράγει έναν απίστευτης έντασης μπάσσο ήχο. Φανταστείτε τώρα ένα ολόκληρο γήπεδο γεμάτο απο βουβουζέλες. Αποσυντονίζει ποδοσφαιριστές, προπονητές, εκφωνητές. Πάντως οι ομαδοί περνάνε καταπληκτικά, το γλεντάνε με την ψυχή τους.

Κι αν αποσυντονίζει μια φορά τους συνηθισμένους πια στον ήχο νοτιοαφρικανούς, τι θα γίνει με τις εθνικές ομάδες που κληθούν να παίξουν σε γήπεδα γεμάτα με χίλιους πληγωμένους ελέφαντες (γιατί έτσι ακούγεται η βουβουζέλα); Οι τοπικές αρχές λοιπόν είχαν αποφασίσει πως θα απαγορεύσουν τις βουβουζέλες στο γήπεδο αν και είναι εξαιρετικά δημοφιλές "όργανο" ειδικά στο μαύρο πληθυσμό. Η FIFA δεν το δέχτηκε, δεν θέλει -λέει- να στερήσει το τοπικό χρώμα (μάλλον θα κατασκευάσει και επίσημες βουβουζελες με το σήμα της FIFA;). Καθήστε να δείτε τι έχει να γίνει!


Όταν ήμουν στη Ν. Αφρική πριν μερικούς μήνες έμεινα εντυπωσιασμένος απο τον ήχο αλλά και απο το πως το γλεντούσαν οι οπαδοί. Με ρωτάει λοιπόν ο ντόπιος αστειευόμενος:

-Τι λες, θα ήταν επιτυχία στα γήπεδα της Ελλάδας; Να κάνουμε εξαγωγή;
-Όχι, του λέω, εμείς κάνουμε άλλα πράγματα για να εκτόνωση στα γήπεδα.

Θα του στείλω λοιπόν το βίντεο του χτεσινού αγώνα μπάσκετ για να καταλάβει οτι η επιτυχία της αθώας βουβουζέλας (και μάλιστα σε μια χώρα με τεράστιο πρόβλημα εγκληματικότητας), δεν υπάρχει περίπτωση να επαναληφθεί στην Ελλάδα των ίσως χειρότερων οπαδών στον κόσμο.
Εδώ έχουμε πάρει τη βία πολύ περισσότερο στα σοβαρά.

ΟΣΦΠ-ΠΑΟ 1-1

Ε, τι να κάνουν κι αυτοί, νέοι είναι, βράζει το αίμα τους. Να μη μαχαιρωθούν για την ομάδα τους; Να μην κάνουν ένα φόνο αντίπαλου; Πως θα δικαιολογηθεί μέσα τους το ότι ανήκουν σε ένα στρατόπεδο, ότι είναι μέρος ενός σώματος που τους αποδέχεται γι αυτό που είναι; Ειδικά αφού το σύστημα τους έχει απορρίψει.

Τι νομίσατε δηλαδή; Οτι ο κόσμος εκεί έξω είναι το ίδιο ροδαλός ποιητικός ιντελέκτσουαλ και νεραιδοπαρμένος με την blogoσφαιρα;

Όχι κύριοι! Eκεί έξω γίνεται πόλεμος και υπάρχουν χιλιάδες στρατιώτες ιδιωτικών στρατών που ανήκουν σε εταιρίες (Α.Ε. είναι επίσημα αλλά στην ουσία είναι περιορισμένης ευθύνης), που είναι έτοιμοι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν.

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ο σκοπός και το στρατόπεδο. Δεν έχει σημασία αν ο λόγος για τον οποίο σκοτώνονται είναι μικρότερης ουσίας από το αν θα έχει ο μουσακάς μπεσαμέλ ή όχι (θεωρητικά! Γιατί πρακτικά, στο μαγείρεμα, η μπεσαμέλ του μουσακά μπορώ να σου πω ότι είναι και πιο ουσιαστική από το ποια ομάδα κέρδισε).

Σημασία γι αυτή την ατέλειωτη στρατιά ηλιθίων που κινείται σε παράλληλο σύμπαν με δικούς του κανόνες και κώδικες, έχει η αποδοχή. Η αποθέωση της πράξης από τους υπόλοιπους νεάτερνταλ που βρήκαν κάποιο νόημα στην μίζερη ζωούλα τους.

Και οι «ηγέτες», οι ηθικοί αυτουργοί, ιδιοκτήτες ΠΑΕ αλλά και «πολιτικοί» που με τρόπο κλείνουν το μάτι στη μάζα αυτή είτε ντοπάροντάς τους είτε μπουκάροντας στα γήπεδα πουλώντας «οπαδοσύνη» ξέρουν πολύ καλά οτι τα κόλπα αποδίδουν είτε ψήφους είτε αποδοχή και αναγνώριση.

Υ.Γ. Είναι σίγουρα τα κροκοδείλια δάκρυα των αυριανών αθλητικών εφημερίδων, οπότε να επαναφέρω και το παλαιότερο post που φαίνεται να είναι διαχρονικό...

Υ.Γ. 2 Ο τίτλος αναφέρεται σε σκορ νεκρών, το λεγόμενο και bodycount!

Καλώς τα παιδιά!

Σε μια εβδομάδα αυτά τα καλόπαιδα θα βρίσκονται στην Ελλάδα. Καθόμουν δίπλα τους στον τελικό του Champion League στην Κωνσταντινούπολη.

Δε σταμάτησαν να τραγουδάνε, να φωνάζουν ακόμα και όταν η ομάδα τους έχανε με 0-3. Στο ημίχρονο οι μισοί ήταν δακρυσμένοι, οι άλλοι μισοί είχαν κάνει το στόμα τους κιμά από τα συνεχές δάγκωμα αλλά δε σταμάτησαν να τραγουδάνε.

Μέχρι που η πίστη τους δικαιώθηκε. Στην ίσως πιο συγκλονιστική εξέλιξη σε αγώνα τέτοιου επιπέδου, η Liverpool κατάφερε να ισοφαρίσει και να πάρει τελικά τη νίκη στα πέναλτι. Και ο merceybeat ύμνος της ομάδας που πήγε στην κόλαση και ξαναγύρισε, το τραγούδι των Gerry & The Pacemakers “You’ll Never Walk Alone” ακούστηκε πιο ανατριχιαστικός από ποτέ γιατί ερχόταν σαν επιβεβαίωση ότι η πίστη κάνει θαύματα!


Υ.Γ. Βύρωνα! Πες «αλεύρι»… Τα βλέπεις αυτά τα παλικάρια; Αυτά είναι ικανά να σε οδηγήσουν στην παραίτηση πολύ πιο γρήγορα, να σε απαλλάξουν από την αγγαρεία σου μέσα σε μια μέρα. Το μόνο που χρειάζονται είναι μια τόση δα αφορμή!