Ούτε πόκερ, ούτε μπλόφες. Μόνο αδιέξοδο.

Ήμουν πάντα της αρχής " η πιο απλή εξήγηση είναι η πιθανότερη". Αλλά μετά από τα χτεσινά είμαι ακόμα πιο φανατικός οπαδός της θεωρίας.

Ο Γιώργος εδώ και καιρό ξέρει πως δεν πάει πουθενά το τραίνο. Συνειδητοποίησε μάλλον αργά πως έγινε πρωθυπουργός από αφέλεια, επειδή οι άλλοι την έκαναν με πηδηματάκια κι αυτός έμεινε με το μουτζούρη.

Και διαπίστωσε επίσης αργά πως δεν έχει το ειδικό βάρος για να παίξει το ρόλο της μηχανής και να τραβήξει τόσα βαγόνια που απ΄ τη στασιμότητα έχουν γίνει ένα με τις γραμμές.

Κανένα πόκερ λοιπόν και κανένα μπλάκτζακ. Καμία μπλόφα και κανένας τακτικισμός. Θα ήταν ευτυχής ο Γιώργος αν είχε κληρονομήσει τα γονίδια του πατέρα του. Αλλά τα χτεσινά ήταν απελπιστική έλλειψη σχεδίου.

Επιχείρησε λοιπόν ο ΓΑΠ να βρει διέξοδο μέσω συγκυβέρνησης, ο Σαμαράς του έβαλε όρους που ήταν αδύνατον να δεχτεί χωρίς να εξευτελιστεί ή τέλος πάντων να δηλώνει την απελπισία του (και φυσικά ο Σαμαράς δεν είναι κορόιδο να θέλει να καεί με τέτοιες συνθήκες στη χώρα), έπεσαν και οι Πασόκοι από πάνω του φωνασκούντες (γιατί ξέρουν βασικά πως το κόμμα απόθανε και προσπαθούν να καθυστερήσουν την κηδεία) και κάνοντας την ανάγκη φιλότιμο, έκανε το μόνο που του απέμεινε: Θα συνεχίσει με ανασχηματισμό. Wow.

Και επειδή πρέπει να εξασφαλίσει την ψήφο εμπιστοσύνης θα πρέπει να ικανοποιήσει το κομματικό του πεδίο, ξεχνώντας πιθανότατα τις λύσεις με πολλούς εξωκοινοβουλευτικούς, τεχνοκράτες κλπ. Άρα μια από τα ίδια...

Η χώρα δεν είναι μόνο οικονομικά χρεοκοπημένη, αλλά και πολιτικά και κοινωνικά. Καμία επιχειρούμενη λύση δεν πρόκειται να ευδοκιμήσει με το υπάρχον πολιτικό, ηγετικό δυναμικό. Η μισή τελματωμένη κοινωνία μας περιμένει να ξαναγυρίσουν οι παλιές καλές μέρες της αφθονίας και της ρεμούλας που έθρεψε το σύστημα και την παραοικονομία, ενώ η άλλη μισή περιμένει να αλλάξει δραματικά το τοπίο, η δημόσια διοίκηση και να γίνουμε μια χώρα με δυτικότροπες δομές και χρηστή διακυβέρνηση.

Αδιάφοροι πάντως πλέον δεν υπάρχουν.

Η ηγεσίες του Κώστα, του Γιώργου και η επόμενη του -εν αναμονή- Αντώνη, αποδεικνύουν την απόλυτη γύμνια των σημερινών πολιτικών, που γαλουχήθηκαν σε εποχές μηδενικού πολιτικού προβληματισμού και περισσότερο μας απασχολούν παραπολιτικά, παρά με την πολυαναμενόμενη παραγωγή έργου.

Αυτές οι ηγεσίες αδυνατούν να εμπνεύσουν οποιοδήποτε από τα δύο κομμάτια του "λαού", αδυνατούν να δώσουν όραμα, να καταρτίσουν σχέδιο. Οι πρακτικές τους, μίζερες, μπακάλικες και επομένως ατελέσφορες, περισσότερο αποξενώνουν τους ψηφοφόρους τους παρά τους εμψυχώνουν, η εκλογική παλάντζα έφτασε έτσι να παλινδρομεί σχιζοφρενικά μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας ενώ η χώρα βυθίζεται συνεχώς και σε πιο βαθιά νερά από όπου η ανέλκυση γίνεται αδύνατη.

Κρίμα, αλλά όπως όλα τα φυσικά φαινόμενα, αναπόφευκτο.

ΔΕΘ-έλουμε να αλλάξουμε

Διαβάστε εδώ την εξιστόρηση των απίθανων καταστάσεων που συμβαίνουν στο Δ.Σ. της Δ.Ε.Θ απο τον εξαναγκασθέντα σε παραίτηση πρώην προέδρου της εταιρίας Γιάννη Κωνσταντίνου.

Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα για το πως αντιλαμβανονται το ρόλο τους στη σημερινή Ελλάδα τα κομματόσκυλα.

Σκάνδαλα, ρεμούλες, κουμπαριές, υπόγειες διαδρομές, εσωκομματικές συγκρούσεις, συνεχίζουν κανονικότατα και απτόητα σα να μη συμβαίνει τίποτα στη χώρα.

Η χαριτωμένη λεπτομέρεια που βρήκα κι εδώ λέει:

"Ωστόσο, η παραίτηση του προέδρου της ΔΕΘ Γιάννη Κωνσταντίνου φέρνει στην επιφάνεια διαπλοκή στελέχους του οργανισμού, υποστηριζόμενο από υπουργικό στέλεχος της παρούσας κυβέρνησης, που δείχνει προτίμηση σε εταιρεία – υποψήφιο ανάδοχο του έργο και ανάμειξη στενού οικογενειακού προσώπου. Ο λόγος για το εκτελεστικό μέλος της ΔΕΘ Κώστα Μαυράκη, ο οποίος ήταν προσωπική επιλογή της Υπουργού Εργασίας Λούκας Κατσέλη σύμφωνα με το «Βήμα», και έδινε πρόκριση στον διαγωνισμό για το εκθεσιακό κέντρο στην Ernst & Young ΑΕ, στην οποία είχε νωρίτερα προσληφθεί η κόρη του."

Πως το είχε πει ο ΓΑΠ; Αλλάζουμε για να μη βουλιάξουμε;

Πετυχημένο!

"Αμα σε λέγαν Βάσω..."

Απο προχτές μούρχεται αυτό το τραγουδάκι του Νικόλα Άσιμου. Προχτές έμαθα για το χαμό που έγινε στην κοινοβουλευτική ομάδα εργασίας με καπετάνισσα τη Βάσω Παπανδρέου.

Ακούστηκαν πολλά και χαριτωμένα όπως αυτό το τριπλό σάμερσολτ λογικής που εξίσωνε τα τυχερά παιχνίδια με την πορνεία και τα ναρκωτικά(!). Προφανώς οι βουλευτές δεν είναι τόσο βλάκες για να κάνουν αυτές τις απλοϊκές συγκρίσεις. Προφανώς ξέρουν πως το "πρόβλημα του ελέγχου" έχει να κάνει με το αν διαθέτεις ρυθμιστική αρχή και με τι εξουσίες.

Προφανώς και ξέρουν πολύ καλά πως αυτή τη στιγμή οι ιντερνετικοί στοιχηματζίδες και καζινάδες αλωνίζουν στην ελληνική αγορά και διαφημίζονται κανονικότατα στα νεανικά ραδιόφωνα του Κωστόπουλου και του Λυμπέρη. Και φυσικά το ζητούμενο κατά τη λογική τους δεν ήταν να μπουν κανόνες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά να φύγει ηττημένος απο το αντάρτικο ο Παπακωνσταντίνου.

Η πολιτική καριέρα αγαπητοί μου προϋποθέτει καπατσοσύνη και σημαντικό ποσοστό πουτανιάς. Όταν λοιπόν διαβάζετε ερμηνείες τέτοιων φαινομένων και για πιθανό ανασχηματισμό ή πιθανές εκλογές, για εκβιασμούς και pressing προκειμένου να εξασφαλιστούν ανταλλάγματα, να ξέρετε πως αφορούν αποκλειστικά και μόνο την καπατσοσύνη.

Και η πουτανιά;

Ε, για να ερμηνεύσετε την πουτανιά ψάξτε στα ιντερνέτια να δείτε ποιοί μεγαλοεπιχειρηματίες / εργολάβοι / εκδότες ετοιμάζονται να μπουν με άδειες για τυχερά παιχνίδια, πόσα χρήματα θα διακινηθούν για εξασφάλιση αδειών και ίσως βγείτε σοφότεροι.

Τα κορδόνια των παπουτσιών του ΓΑΠ (μια ιστορία τρόμου)

Συγγνώμη που ξαναστέλνω τους λίγους αλλά εκλεκτούς φίλους μου στην Athens Voice αλλά μετά την ανάγνωση αυτού του κειμένου θα αναθεωρήσουν (ή θα επιβεβαιώσουν) πολλές αντιλήψεις τους.

ΠΡΟΣΟΧΗ:

1. Πριν κάνετε κλικ στο σύνδεσμο, πάρτε μερικά ηρεμιστικούλια. αφήστε τα να επιδράσουν και μετά διαβάστε το.

2. Μετά την ανάγνωση ελάτε και συνεχίστε για να καταλάβετε τη συνέχεια.

...............................................

Το οτι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ανεπαρκής το γνωρίζαμε. Ίσως δεν φταίει ο ίδιος. Ίσως ανήκει σε μια γενιά που by default δεν παράγει ισχυρές προσωπικότητες Γιατί λίγο-πολύ το φαινόμενο είναι παγκόσμιο. Μετά το περίφημο "τέλος της ιστορίας", με την κατάρρευση της Σοβιετίας, σταμάτησαν να εμφανίζονται ισχυρές προσωπικότητες στην πολιτική. Τρέχα γύρευε τώρα το γιατί.

Στην Ελλάδα το φαινόμενο είναι λίγο πιο εύκολο να ερμηνευτεί. Η συντεχνιακή και πελατειακή σχέση των πολιτικών με τους ψηφοφόρους τους εδώ και πολλά χρόνια, προσελκύει επαγγελματίες της πολιτικής που ψάχνουν να πλουτίσουν ή να αποκομίσουν άλλα σχετικά οφέλη. Μερικοί το κάνουν απλά επειδή πείστηκαν οτι είναι οι συνεχιστές μιας δυναστείας. Όπως ο ΓΑΠ ή ο Καραμανλής. Το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Είτε απο ανικανότητα και ανεπάρκεια είτε απο το μικροσυμφέρον, κρατάνε όμηρο μια ολόκληρη χώρα.

Οι λίγοι ιδεολόγοι που πέρασαν απο τα δύο μεγάλα κόμματα ή έφυγαν νωρίς απο μόνοι τους ή μπήκαν στο περιθώριο απο τους καπάτσους και τους δικτυωμένους στο σύστημα νομής της εξουσίας που τρώμε στη μάπα εδώ και δεκαετίες.

Μικρή σημασία έχουν τα ονόματα Βενιζέλος, Παπουτσής, Καστανίδης κλπ. Το θέμα είναι οτι όλοι αυτοί οι και οι επόμενοι (που επίσης θα έχουν γαλουχηθεί απο το ίδιο κομματικό κατεστημένο) θα έχουν προτεραιότητα τις εξουσίες τους, το τσιφλίκι τους, το πολιτικό όφελος, την αποφυγή του πολιτικού κόστους.

Γιατί το να αρνείσαι ένα σχήμα που μπορεί να πατάξει τη φοροδιαφυγή, τις απάτες, τα σκάνδαλα και που θα αυξήσει τα κρατικά έσοδα απλά και μόνο επειδή δεν θα μπορείς να το ελέγχεις είναι εθνική προδοσία. Ή κάνω λάθος;

Το να κοιτάς (ως πρωθυπουργός) τα κορδόνια των παπουτσιών σου ενώ γύρω σου γίνεται η μάχη αυτή, τι άλλο δείχνει απο την ελάχιστη προσωπικότητά σου σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές;

Είναι φαίνεται πολύ πιο εύκολο να ληστέψεις τη σύνταξη ενός ανθρώπου που δούλεψε μια ζωή πληρώνοντας ένα ανεπαρκές σύστημα περίθαλψης και ασφάλισης, είναι πιο εύκολο να κάνεις μια χώρα αιχμάλωτη των λογιστών του ΔΝΤ, απο το να χωρίσεις δυό γαϊδουριών άχυρα και να βάλεις τάξη στα λαμόγια.

Ότι ακριβώς θα έκανε ένας ελάχιστος, που δεν θέλει να ρισκάρει το κεφάλι του και έχει προτεραιότητα την τήρηση ισορροπιών

Γιατί το να κάνεις ρήξεις, τομές, μπορεί να φέρει πολιτικό κόστος. Η λεηλασία του μικρομεσαίου όμως είναι ανέξοδη. Χωρίς κόστος. Γιατί απο καιρό χάθηκε η ικανότητα αυτού του λαού να απαιτεί, να φωνάζει, να γκρεμίζει.

Γιατί το ίδιο το διακομματικό κατεστημένο απαιτεί να έχεις προσκυνήσει κόμμα για

να έχεις δικαίωμα να οργανώνεσαι. Γιατί ακόμα και για μια διαμαρτυρία, για μια διαδήλωση, θα πρέπει να αποφασίσεις σε τίνος το πανό αποκάτω θα μαντρωθείς. Η ίδια η αριστερά που πλασάρεται ως μοναδικό καταφύγιο διαμαρτυρίας και αντίστασης (και ίσως είναι), έχει προτεραιότητα το να σε κάνει πελάτη της (και όπως αποδείχτηκε προχτές, όποιος είναι έξω απο το μαντρί, τον τρώνε τα δακρυγόνα).

Διαβάστε λοιπόν σήμερα τα μαντάτα απο το μέτωπο της οικονομίας:

Πρόσθετα μέτρα, αδιέξοδη η μέχρι σήμερα οικονομική πολιτική, ακόμα να δούμε αναπτυξιακά μέτρα, ακόμα να παταχθεί η φοροδιαφυγή, η γραφειοκρατία.

Κανένας απο τα ανθρωπάκια που φρουρούν τα μικρά τους βασίλεια δε θα διαμαρτυρηθεί, δεν θα εναντιωθεί, δε θα παραιτηθεί, δε θα βρει λύσεις. Κανείς δεν θα βρει τρόπο να πάρει τα χρήματα πίσω απο Άκηδες, απο το διευθυντή της πολεοδομίας που βρέθηκε με 27 εκ.€ στον προσωπικό του λογαριασμό, απο τους ελεγκτές του ΥΠΟΙΚ που "καθάρισαν" χρέη 1 δις ευρώ με το αζημίωτο, να τους χώσει φυλακή.

Για άλλο λόγο είναι εκεί: είναι υπουργοί. Γιατί υπάρχεις εσύ που πληρώνεις μαλάκα!

Μισθωτέ! Πες "αλεύρι"!

Μπράβο βρε παλικάρια του ΠΑΣΟΚ, μπράβο Γιώργο Παπανδρέου.

Με ένα προεδρικό διάταγμα για τις απολύσεις, πετάξατε στα σκουπίδια όλη την επικοινωνιακή προσπάθεια του δισέλιδου αφιερώματος (στο "ΒΗΜΑ" της περασμένης Κυριακής), για το πόσο αθληταράς κωπηλάτης είναι ο Γιώργος, πόσο μάγκας και καραμπουζουκλής.

Μα είναι δυνατόν την ώρα που κάποιοι στο Δ.Ο.Λ. ιδρώνουν να φτιάξουν προφίλ στο Γιώργο, εσείς να τα τινάζετε όλα στον αέρα και να προωθείτε τις δεσμεύσεις απέναντι στους τοκιστές μας; Τις οποίες ακόμα δεν γνωρίζουμε στο σύνολό τους...

Και σκέφτομαι απλά: Αν αυτό το τέρας που αποκαλύφθηκε τώρα με τα απίστευτα ψαλίδια στις αποζημιώσεις σκάει τώρα που ακόμα ο κόσμος δεν έχει φύγει για μπάνια (όσοι φύγουν), τι πρόκειται να δούμε τον Ιούλιο - Αύγουστο που δεν θα υπάρχει πιθανότητα να δούμε οργανωμένες αντιδράσεις;

Εργασιακός μεσαίωνας λοιπόν, με την ελπίδα πως κάποιοι θα συγκινηθούν και θα έρθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα επειδή μειώθηκε το εργασιακό κόστος!

Ας δούμε όμως ένα παράδειγμα απ' τη σχιζοφρενική οικονομία μας για να πάρουμε μια ιδέα:
Τα τελευταία δέκα χρόνια η κερδοφορία των σουπερμάρκετ έχει εκτοξευτεί στα ύψη. Αυτό έγινε επειδή εκμεταλλεύτηκαν τη δεσπόζουσα θέση τους και συμφώνησαν με τις βιομηχανίες τροφίμων να επιδοτείται η θέση των προϊόντων τους στα ράφια. Με δεύτερες συμφωνίες πήραν επιπλέον χρηματοδότηση για το κόστος των νέων καταστημάτων που άνοιγαν!

Σε περίπτωση δηλαδή που ακόμα αναρωτιούνται κάποιοι γιατί έχουμε τόσο ψηλές τιμές στην Ελλάδα, ας σκεφτούν οτι οι τιμές λιανικής παρήγαγαν το κέρδος του σουπερμάρκετ, το κέρδος της βιομηχανίας και το κόστος ανέγερσης νέων καταστημάτων (γιατί πως νομίζετε οτι ξεφύτρωσαν τόσα σουπερμάρκετ σε κάθε γειτονιά;).

Αυτή λοιπόν η τόσο κερδοφόρα βιομηχανία, που φουσκώνει τόσο πολύ τον πληθωρισμό, που έχει στήσει μια αδίστακτη κομπίνα μεγαλώματος εναντίον των μικρών, που καταπατά κάθε έννοια υγιούς ανταγωνισμού με επιστροφές και πιστωτικά, που απορροφά ανελαστικά οικογενειακά έξοδα, απασχολεί (σε μεγάλο βαθμό) εργαζόμενους με 4ωρη απασχόληση έτσι που αυτοί να μη κατοχυρώνουν εργασιακό δικαίωμα μόνιμα απασχολούμενου.

Τώρα τι πρόκειται να συμβεί με το δωράκι που επιπλέον γίνεται σε τέτοιου τύπου εργοδότες;
Ακόμα μεγαλύτερο πάρτι! Δεν υπάρχει κανείς απολύτως λόγος να διατηρούνται ώριμης ηλικίας εργαζόμενοι με "υψηλές" αποδοχές, όταν η απόλυση μπορεί να γίνει σχεδόν τζάμπα (ΚΑΙ με δόσεις!) και να έρθουν στη θέση τους πιτσιρικάδες των 500 ευρώ. Άλλωστε οι Έλληνες αγοραστές ποτέ δεν τιμώρησαν ή επιβράβευσαν τις ανάλογες συμπεριφορές, η πελατεία είναι "μπετόν" (σημειώστε πως είναι ελάχιστες οι αλυσίδες που έχουν μακροχρόνια εργαζόμενους. Μόνο μια μου έρχεται στο μυαλό, αμιγώς Ελληνική!).

Και αυτή η "ρύθμιση" (που να σας ρυθμίσει ο παπάς, ανεπαρκέστατοι), δεν έρχεται ως μέρος ενός αναπτυξιακού σχεδίου που να δημιουργεί πραγματικές θέσεις εργασίας, που να ενθαρρύνει την εύκολη (χωρίς λαδώματα και γραφειοκρατεία) δημιουργία μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, που να δίνει μια προοπτική.
Δεν έρχεται καν -για απλούς επικοινωνιακούς λόγους- με ένα πόρισμα ή μια καταδίκη για τα χαμένα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων. αλλά έρχεται αποσπασματική κι αποκομμένη. Έρχεται σαν τρομοκρατικό χτύπημα κατά των εργαζομένων!

Και το κερασάκι είναι η πλήρης ανυπαρξία "Επιτροπής Ανταγωνισμού" που κανείς απολύτως απ' την κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει σαν προτεραιότητα παρά τα συνεχιζόμενα απίστευτα χάλια της αγοράς. Έτσι οι τιμές συνεχίζουν να είναι φουσκωμένες με ένα υπέροχο μονοπωλιακό τρόπο που επιτρέπει και την "απορρόφηση του ΦΠΑ" σε κάποιους χωρίς ιδιαίτερες απώλειες(!) και οι "φτηνά απολυμένοι", το βουνό των ανέργων του +20% που έρχεται το Σεπτέμβρη, θα πρέπει μάλλον να γίνουν κλέφτες για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τροφή και στέγη.

Και μια τελευταία ερώτηση προς το Γιώργο και τη κυβέρνησή του: Όταν διακηρύσσετε σε κάθε κατεύθυνση πως "η Ελλάδα θα τα καταφέρει", ποιους ακριβώς Έλληνες έχετε κατά νου;


Υ.Γ. Δεν αντέχω να βλέπω ακόμα πολιτικούς που να προσπαθούν να "περάσουν" με επικοινωνιακά τερτίπια τέτοια εκτρώματα στην κοινωνία, με ύφος αθώας παρθένας που πιάστηκε στον ύπνο. Τακτική που δεν κρίνεται απαραίτητη βέβαια όταν κάτι αφορά επιχειρήσεις ή τους βιομηχάνους. Προφανώς οι "εργαζόμενοι", ο "λαός" κρίνονται στο σύνολό τους "χάπατα" που τρώνε εύκολα τα επικοινωνιακά τεχνάσματα επειδή (επίσης προφανώς) αν είχαν μυαλό δεν θα ήταν "λαός"! Να τελειώνει λοιπόν το παραμύθι.

Κι αν και τέτοιου ύφους σχόλια δεν είναι του χαρακτήρα μου και της παιδείας μου (που περιλαμβάνει πιάνο-γαλλικά-μπαλέτο), κύριε Υπουργέ Λοβέρδο αν σε συναντήσω στο δρόμο θα πληρώσω όσο-όσο για ένα γιαούρτι.

Υ.Γ.2 Άντε τώρα να βρω να αντιτάξω επιχειρήματα στο ΚΚΕ...

Ο στραβός γιαλός του ΠΑΣΟΚ

Δεν ξέρω αν το προσέξατε, δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες την Κυριακή που μας πέρασε, η νομαρχία Αθηνών, ενέκρινε την χρηματοδότηση με 500.000€ του συνεδρίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς που οργανώνει το ΠΑΣΟΚ στο Λαγονήσι Resort για την αντιμετώπιση της φτώχειας.
Δεν θα σχολιάσω τίποτα, όπως δεν είχα και τίποτε να σχολιάσω όταν άκουσα τον βασιλιά της Σαουδικής Αραβίας την περασμένη εβδομάδα να κατακεραυνώνει τους κερδοσκόπους που ανεβάζουν την τιμή του «μαύρου χρυσού», από το υπερπολυτελές και τεράστιο βασιλικό μέγαρο αμύθητης αξίας στη Τζέντα.

Το μόνο που μου κάνει εντύπωση είναι η χορηγία της νομαρχίας που μονίμως γκρινιάζει οτι δεν μπορεί να ανταποκριθεί στο ρόλο της επειδή η δεξιά κυβέρνηση δεν της δίνουν τα χρήματα που δικαιούται. Φαντάζομαι οτι ο κύριος Νομάρχης αν ξαναπάρει την εξουσία το ΠΑΣΟΚ (που δεν το βλέπω να συμβαίνει σύντομα), θα ανταμειφθεί με υπουργικό πόστο έτσι ώστε να αρχίσει να τον αφορά το αποκάτω post πολύ πιο άμεσα.

Άντε σύντροφοι και του χρόνου εδώ, με χορηγία της ΚΕΔΚΕ

Που θα πάει πια το reallity show του ΠΑΣΟΚ;

Δεν πρόκειται να ασχοληθώ περισσότερο με αυτά που συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ. Ένα πράγμα ήθελα μόνο να παρατηρήσω.

Αυτό το ξεκατίνιασμα που παρακολουθούμε εδώ και καιρό, αυτή η κατάντια που καμία σχέση δεν έχει με πολιτική, δεν θα συνέβαινε αν δεν ήταν ανοιχτές οι εκλογές για την προεδρία. Δεν θα γινόταν ποτέ αν όπως παλιά ο αρχηγός εκλέγονταν από ένα κλειστό και εσωστρεφές συνέδριο, με τους βυζαντινισμούς του και με τα όλα του τα αξεσουάρ!

Το έργο που ξεκίνησε το 2004 με τη δυνατότητα όλου του κόσμου (μελών και «φίλων» του κόμματος) να εκλέγουν αρχηγό, μπορεί να είναι εντυπωσιακό σαν κίνηση, να δείχνει ένα άνοιγμα προς την κοινωνία και τους πολίτες, αλλά φαίνεται τελικά πως όταν επιλέχθηκε ως διαδικασία παραγνωρίστηκαν πολλές ποιοτικές παράμετροι.

Κυρίως δε παραγνωρίστηκαν οι επικοινωνιακοί όροι με τους οποίους γίνεται πλέον η κάθε «πολιτική» αντιπαράθεση. Παραγνωρίστηκε η σαρωτική τηλεοπτικοποίηση (με την κακή την έννοια), της πολιτικής ζωής που αναδεικνύει σε πρωτοσέλιδο, σε πρώτο θέμα το κάθε υπονοούμενο που θα εκφέρει ο κάθε υποψήφιος.

Κυρίως παραγνωρίστηκε το πόσο απελπισμένα είναι διατεθειμένος να παλέψει ο «αντίπαλος» για να κατακτήσει την εξουσία, το πόσο θεμιτά ή αθέμιτα μέσα και ρητορείες μπορεί να επιστρατεύσει για να φτάσει στο στόχο του. Θεωρήθηκε -κακώς- πως όλοι σε ένα τόσο μαζικό πολιτικό σχηματισμό, μοιράζονται το ίδιο αξιακό υπόβαθρο.

Εμπεδώνεται λοιπόν αντίθετα η αντίληψη ότι όσο πιο πολυσυλλεκτικό είναι ένα κόμμα, όσο πιο μαζικό, τόσο πιο χοντροειδώς θα απευθυνθεί στην μάζα των εν δυνάμει ψηφοφόρων του, τόσο λιγότερο πολιτική θα είναι η αντιπαράθεση, γιατί η μάζα -είτε μας αρέσει είτε όχι- δεν ασχολείται με πολιτική, επιλέγει μόνο «ποιος είναι ο καταλληλότερος να νικήσει τον Καραμανλή».

Αφήστε δηλαδή που δεν καταλαβαίνω το γιατί όλοι πια αναρωτιούνται για το πόσο οξύμωρο είναι το εύρημα του «ποιόν προτιμάτε εσείς για πρόεδρο» μετά το πιο πάνω ερώτημα στην ίδια έρευνα περί της κατατρόπωσης του Καραμανλή (δύο διαφορετικά πρόσωπα-απάντηση για κάθε ερώτημα).

Κανείς δεν είδε δηλαδή μέσα απο αυτή την ανίφαση, την ερμηνεία του «Ναι, ο Βενιζέλος είναι πιο ικανός να νικήσει αλλά ευχαριστώ πολύ δεν θα πάρω, προτιμώ τον Γιώργο γιατί μάλλον είναι καλύτερος άνθρωπος και αυτή τη στιγμή η ήττα του Καραμανλή δεν είναι το ζητούμενο μέχρι το ΠΑΣΟΚ να ξανα-είναι έτοιμο να κυβερνήσει»;

Διότι απ ότι αποδεικνύεται τελικά από την ποιότητα του «προεκλογικού» λόγου η εσωτερική κάθαρση ακόμα δεν έγινε και μάλλον θα αργήσει να γίνει.