Πάει κι αυτός ο τιμονιέρης

Θρήνος σήμερα στην Πιονγιάνγκ για το θάνατο του μεγάλου ηγέτη.
Ευτυχώς είχε απόγονο κι έτσι η φωτισμένη δυναστεία θα συνεχίσει να οδηγεί τη χώρα της οικογένειας.


Υ.Γ. : Τελικά το καλάθι με τα τρόφιμα το κέρισε ο κυριούλης που χτυπιέται στο 1:24

Ιαπωνία: Ηλικιωμένοι "καμικάζι" στη μάχη με τη ραδιενέργεια Πηγή:www.capital.gr

Πηγή: www.capital.gr

Το βραχυκύκλωμα της ελληνικής αριστεράς με τη Λιβύη

Η Λιβύη είναι μια περίεργη περίπτωση χώρας. Και πιο συγκεκριμένα για την εξέγερση μιλάω που έχει πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Για χρόνια ολόκληρα, ο Γκαντάφι διοχέτευε αρκετό πετρελαϊκό χρήμα σε υποδομές στη χώρα του, είχαν δημιουργηθεί π.χ. τεράστια αρδευτικά projects στην έρημο για καλλιέργειες. Οι πρόσφατες ανατιμήσεις στις τιμές των τροφίμων που προκάλεσαν εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, στη Λιβύη πέρασαν απαρατήρητες. Κάπου διάβαζα πως η κυβέρνηση απορρόφησε το μεγαλύτερο ποσοστό αυξήσεων. Άλλωστε δεν είναι δύσκολο να μοιράσεις ένα μικρό μέρος των εσόδων του πετρελαίου σε ένα πληθυσμό 6,5 εκατομμυρίων με τα (πολλά) υπόλοιπα να αποθησαυρίζονται απο την οικογένεια Γκαντάφι. Τα διάφορα προνόμια και αξιώματα, νέμονται τα μέλη δύο ή τριών ολιγάριθμων φυλών που αποτελούν και την "ελίτ" της Λιβυκής κοινωνίας.

Δεν μπορεί δηλαδή κάποιος να υποστηρίξει πως στη Λιβύη η εξέγερση είναι η επανάσταση των πεινασμένων. Το θέμα δεν είναι ταξικό λοιπόν. Το κύμα των διαδηλώσεων που ξεκίνησαν στον αραβικό κόσμο για δημοκρατικά δικαιώματα και κατά των μη εκλεγμένων ηγετών με δεκαετίες στην εξουσία, ήταν θέμα χρόνου να ξεκινήσουν και στη Λιβύη. Εκεί λοιπόν υπήρχε μια συνταγή που έκανε τα πράγματα πιο εύφλεκτα: Το ικανοποιητικό μορφωτικό επίπεδο του κόσμου (που τους έκανε να μιλάνε σε κοινωνικά δίκτυα για δημοκρατία και δικαιώματα), η τεράστια διαφθορά και η πολύ μεγάλη ανεργία.

Με το που ξεκίνησε ο συγγραφέας και ακτιβιστής Jamal al-Hajji να μιλάει για διοργάνωση διαδήλωσης, συνελήφθη απ' τους μυστικούς αστυνομικούς του καθεστώτος και άρχισε η βίαιη καταστολή, η λογοκρισία, το μπλακ-άουτ των τηλεπικοινωνιών, που δημιούργησε τη χιονοστιβάδα της εξέγερσης.

Το γεγονός λοιπόν οτι η εξέγερση δεν έχει ταξικά χαρακτηριστικά, εξηγεί σε ένα μεγάλο βαθμό και τη δυσκολία των ελληνικών αριστερών κομμάτων να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Οι ανακοινώσεις τους (εδώ κι εδώ) είναι δυστυχώς για κλάματα.

Μιλάνε για "ιμπεριαλιστικό" πόλεμο και αγνοούν ακριβώς αυτό που υποτίθεται οτι πρέπει να αντιπροσωπεύουν: Τη θέληση του Λιβυκού λαού, των εξεγερμένων, που όταν ανακοινώθηκε το ψήφισμα του ΟΗΕ άρχισε να πανηγυρίζει (προφανώς δεν τους είχε ενημερώσει κανείς για τις απόψεις της ελληνικής αριστεράς). Κάποιος λοιπόν πρέπει να τους ενημερώσει τους άμοιρους οτι οφείλουν να πεθάνουν απο τα (δυτικά) όπλα του Γκαντάφι παρά να παρέμβουν τα κακά όπλα των δυτικών υπέρ τους.

Venceremos σύντροφοι!

Η εξέγερση στη Λιβύη είναι μαζικότατη. Η αντίδραση του παράφρονα ηγέτη της χώρας που μιλούσε για κατσαρίδες, Αλ Κάιντα και παραισθησιογόνα έδειχνε πως δεν είχε καμία επαφή με την πραγματικότητα. Και το χειρότερο ήταν οτι άρχισε μια μαζική επίθεση που μέχρι σήμερα μετράει περίπου οκτώ χιλιάδες νεκρούς! Η νομιμοποίηση του καθεστώτος λοιπόν έχει πάψει να υφίσταται απο τη στιγμή που σφαγιάζει το λαό του. Έχει σταματήσει να είναι "εσωτερικό θέμα" κυρίαρχου κράτους. Όπως είχε γίνει και με το Μιλόσεβιτς!

Αντί να δουν λοιπόν αυτά τα ουσιαστικά περιστατικά τα αριστερά κόμματα, δείχνουν τον ΟΗΕ σαν τον "κακό" της ιστορίας, προφανώς γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια την εξέγερση (που αρχικά οι οπαδοί τους είχαν υποδεχτεί ένθερμα).

Αλλά παιδιά σας έχω νέα: Αυτοί οι εξεγερμένοι είναι οι μόνοι που έχουν λόγο. Αυτοί θα κληθούν την επόμενη μέρα να πάρουν αποφάσεις για το μέλλον της χώρας τους. Είναι αυτοί που θα κάνουν την επέμβαση είτε βήμα για την ελευθερία τους είτε την αρχή της εξάρτησής τους στη Δύση. Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να αποφασίζετε πριν απ' αυτούς γι' αυτούς.

Για μια ακόμα φορά η ελληνική αριστερά, φαίνεται πως αδυνατεί να αναλύσει διακριτές περιπτώσεις, βραχυκυκλωμένη απο σταλινικά ή ουγκοτσαβεσικά στερεότυπα.

Κρίμα.

Υ.Γ. Ας ηρεμίσουν οι φίλοι που αναπτύσσουν επιχειρήματα περί πολεμικού κόστους που καλούμαστε να φορτωθούμε σε καιρούς κρίσης και του ΔΝΤ. Τα αεροπλάνα μας και τα πλοία δεν είναι δεμένα και παρκαρισμένα. Περιπολούν και κινούνται είτε ως μέρος της καθημερινής τους ρουτίνας, άρα καταναλώνουν καύσιμα. Τώρα αν τα καταναλώσουν για να περιπολούν στα πλαίσια του ρόλου μας στο ΝΑΤΟ στα νότια σύνορά μας, αυτό δεν αλλάζει τη δαπάνη, μόνο το "κέντρο κόστους" αλλάζει.

Υ.Γ. 2 Προφανώς και το ΝΑΤΟ ή οι Αμερικανοί θα έπρεπε να παρέμβουν και σε πολλές άλλες περιπτώσεις (Ρουάντα, Παλαιστίνη κλπ). Είναι προφανές οτι οι ΗΠΑ με τίποτα δε θέλουν να αποσταθεροποιήσουν τα φιλικά καθεστώτα τους σε Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Υεμένη κλπ. Φυσικά και τους "παίρνει" να παρέμβουν τώρα αφού ούτε φιλικές σχέσεις έχουν με τον Γκαντάφι, ούτε πετρέλαια ψωνίζουν απο Λιβύη. Προφανώς είναι φορτωμένοι με αμαρτίες οι πρώην δυτικοί αποικιοκράτες που τώρα πρωταγωνιστούν.

Αλλά δεν μπορεί να είναι αυτό κριτήριο για να αφεθεί στη σφαγή η εξέγερση. Η αλλαγή στο status quo είναι πιθανόν να φέρει τις καλύτερες μέρες που δεν υπήρχε περίπτωση να έρθουν με τη δικτατορία.

Ένα κατεστραμένο σχολείο, οι Ταλιμπάν και ένας πόλεμος.

Αντιγράφω απο το TVXS:

"Ένα σχολείο θηλέων στο βορειοδυτικό Πακιστάν κατέστρεψαν οι Ταλιμπάν, σύμφωνα με τοπικό αξιωματούχο. Πρόκειται για το 9ο σχολείο που καταστρέφεται στην περιοχή Κιμπέρ τις τελευταίες 6 εβδομάδες, πρόσθεσε ο ίδιος. Οι Ταλιμπάν κατέστρεψαν με εκρηκτικά το δημόσιο σχολείο της πόλης Μπαζγκαράχ, 40 χιλιόμετρα δυτικά της Πεσαουάρ, τη νύχτα της Τρίτης προς Τετάρτη, σύμφωνα με τον Σαφεερουλάχ Γουαζίρ. «Το κτίριο καταστράφηκε ολοσχερώς», δήλωσε στο γαλλικό πρακτορείο ο Γουαζίρ, προσθέτοντας ότι το σχολείο ήταν άδειο την ώρα της έκρηξης και γι' αυτό δεν υπήρξαν θύματα. Οι ισλαμιστές αντάρτες, που αντιτίθενται στη μόρφωση των γυναικών και θέλουν να επιβάλουν τον ισλαμικό νόμο (σαρία), έχουν καταστρέψει εκατοντάδες σχολεία θηλέων τα τελευταία χρόνια στο βορειοδυτικό Πακιστάν. "

Και τώρα;
Πως τοποθετούμαστε στα γεγονότα;

Συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε ότι οι ΗΠΑ δεν έχουν καμία εξουσιοδότηση να ενεργούν σαν παγκόσμιος μπάτσος;
Συνεχίζουμε να σαρκάζουμε την τοποθέτηση Obama στην απονομή του βραβείου ειρήνης ότι "υπάρχουν και δικαιολογημένοι πόλεμοι";

ή βλέπουμε στα μάτια τη σκληρή αλήθεια για τη σκοταδιστική και φονταμενταλιστική κοσμοθεωρία των Ταλιμπάν και το τι σημαίνει αυτή για την ζωή των Αφγανών και αργότερα των Πακιστανών;

Παραθέτω την είδηση από το TVXS και όχι από άλλο μέσο ενημέρωσης για ένα λόγο. Κατά κύριο λόγο οι επισκέπτες αυτού του πολύ καλού δημοσιογραφικού portal σχολιάζουν αντιεξουσιαστικά, αριστερά και σαφώς αντιαμερικανικά. Βλέπω όμως πως στη συγκεκριμένη είδηση δεν υπάρχουν σχόλια.
Είναι σαφής δηλαδή η αμηχανία, η "απορία ψάλτου" μπροστά στο προφανές.

Είναι σαφές πως δυσκολευόμαστε να αναλύσουμε βαθύτερα και να πάμε τη συζήτηση λίγο παραπέρα απ' το απλό κι εύκολο "υπέρ ή κατά".

Καλείται δηλαδή η "κοινή γνώμη" να επιλέξει ανάμεσα στην αμερικανική (άντε ΝΑΤΟική) επέμβαση και στην καταπίεση και τη δικτατορία των Ταλιμπάν.

Το δίλημμα το έχει αντιμετωπίσει η ιστορία και στο παρελθόν αλλά με ελαφρώς διαφορετικούς όρους. Το αντιμετωπίζει με την Μιανμάρ αυτή τη στιγμή.
Το αν θα γίνει όμως παρέμβαση ή πόλεμος ή οτιδήποτε άλλο εξαρτάται απο τις συνθήκες και τα εκάστοτε γεωπολιτικά συμφέροντα των ΗΠΑ.

Στην Μιανμάρ ας πούμε δεν μπορεί να γίνει το παραμικρό γιατί η χώρα και οι στρατηγοί - δικτάτορες είναι υπό την προστασία των Κινέζων. Πως να τολμήσουν να μιλήσουν οι ΗΠΑ όταν σχεδόν όλη τους η οικονομία είναι σε μορφή ομολόγων στα χέρια της Κίνας;

Στην περίπτωση του Αφγανιστάν όσο δύσκολος κι αν είναι ο πόλεμος, η ηγεσία της χώρας είναι "φίλια" των ΗΠΑ. Ο Καρζάι το Νοέμβριο ανανέωσε τη θητεία του για άλλα 5 χρόνια μετά απο "κάτι σαν εκλογές" με περίεργες διαδικασίες που τον άφησαν μοναδικό υποψήφιο.
Άρα η πραγματική βούληση των Αφγανών δεν έχει εκφραστεί. Το οτι ο ίδιος είναι εκσυγχρονιστής και μεταρρυθμιστής δεν τον κάνει αυτόματα την προτίμηση στο σύνολο των Αφγανών. Δύσκολο να πιστέψει όμως κάποιος οτι θα ήταν καλή εξέλιξη για το σύνολο των κατοίκων και ιδιαίτερα των γυναικών αν η χώρα αφηνόταν στον ισλαμιστικό μεσαίωνα. Κι αυτό το έχουν ζήσει κυριολεκτικά στο πετσί τους οι Αφγανές, είτε έσπευσαν να ψηφίσουν είτε όχι.

Αλλά πάλι, ένας τύπος ισλαμιστικού μεσαίωνα δεν υπάρχει και στην αγαπημένη των ΗΠΑ Σαουδική Αραβία;

Οι ΗΠΑ λοιπόν (άντε, το ΝΑΤΟ) κάνουν ένα πόλεμο που αντέχουν και μπορούν να κάνουν χωρίς παράπλευρο γεωπολιτικό κόστος. Εναντίον ενός αντιπάλου που αν δεν κατατροπωθεί τώρα θα τους δημιουργήσει πολύ μεγαλύτερα προβλήματα αργότερα με μεγαλύτερη και καλύτερη οργάνωση κι επιρροή στη Βακτριανή.

Σαφώς λοιπόν οι ΗΠΑ στερούνται του "ηθικού πλεονεκτήματος" κάτι που πρωτίστως οφείλεται στην πρόσφατη πολιτική και πρακτικές τους. Αλλά στην παρούσα φάση η επικράτησή τους δεν θα είναι ότι το χειρότερο για τους Αφγανούς.

Χρόνια Πολλά είπαμε;

8 χρόνια κάθειρξη σε 23 πρώην πράκτορες της CIA

Ιταλία: Μέχρι 8 χρόνια κάθειρξη σε 23 πρώην πράκτορες της CIA (απο "ΤΑ ΝΕΑ")

Δικαστήριο στην Ιταλία καταδίκασε σε 8 χρόνια κάθειρξη 23 πρώην πράκτορες της CIA και δύο Ιταλούς μυστικούς πράκτορες, για την απαγωγή Μουσουλμάνου κληρικού από το Μιλάνο το 2003.

Οι πράκτορες κατηγορήθηκαν ότι απήγαγαν τον Χασάν Μουσταφά Οσάμα Νασρ, γνωστό και ως Αμπού Ομάρ, από το Μιλάνο και τον έστειλαν, μέσω Γερμανίας, στην Αίγυπτο, όπου, όπως επισημαίνει, υποβλήθηκε σε βασανιστήρια. Τον άφησαν ελεύθερο ύστερα από χρόνια χωρίς να του απαγγείλουν κάποια κατηγορία.

Η δίκη άρχισε τον Ιούνιο του 2007 και είναι η πρώτη που αφορά σε υπόθεση του συγκεκριμένου προγράμματος της CIA. Με βάση το πρόγραμμα αυτό, ύποπτοι για τρομοκρατική δράση μεταφέρονταν από χώρα σε χώρα χωρίς να υφίστανται κάποια νομική διαδικασία. Ανθρωπιστικές οργανώσεις έχουν επικρίνει δριμύτατα την πρακτική αυτή, κάνοντας λόγο για παραβίαση των ανθρωπινων δικαιωμάτων.

Οι 22 από τους Αμερικανούς καταδικάστηκαν ερήμην τους σε 5 χρόνια. Ο 23ος ήταν ο σταθμάρχης της CIA στο Μιλάνο, Ρόμπερτ Σέλντον και καταδικάστηκε σε 8 χρόνια κάθειρξη. Οι δύο Ιταλοί πράκτορες καταδικάστηκαν σε τρία χρόνια φυλάκιση.

Ιταλοι δικαστές καταδικάζουν στελέχη της CIA, παλιότερα ισπανοί καταδικασαν τον Πινοσέτ... εδώ είμαστε πολύ απασχολημένοι;

Στη φωτογραφία ο Αμπου Ομάρ δείχνει οτι του έκαναν με το ζόρι στο Γκουαντάναμο το αντιγριπικό εμβόλιο, ένδειξη οτι θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε με επιφύλαξη κι εμείς οι υπόλοιποι...

Το φτηνότερο δόλωμα είναι ο εθνικισμός

Η σοβιετική αρκούδα κατάφερε μέσα σε δέκα χρόνια ότι δεν κατάφερε η ιμπεριαλιστική πολιτική των Αμερικάνων μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Ήταν τέτοια η ορμή των αποσχισθεισών χωρών να απομακρυνθούν από τη Σοβιετική αγκαλιά που έπεσαν χωρίς καμία διαπραγμάτευση στην αγκαλιά των ΗΠΑ. Από Βαλκάνια μέχρι Βακτριανή, ένα σωρό χώρες κατέληξαν περιφερειακά πιόνια στα γεωπολιτικά παιχνίδια των ΗΠΑ. Που φυσικά παρείχε αφειδώς χρήματα και όπλα σε αντίθεση με την ταχύτατα παρακμάζουσα Ρωσία της δεκαετίας του 90.

Για παράδειγμα, ο εκλεκτός των Αμερικανών στη Γεωργία, πολύ μικρή διαφορά έχει ουσιαστικά από τους γραφικούς αλλά και επικίνδυνους δικτάτορες του Ουζμπεκιστάν, του Καζακστάν και των άλλων ...ιστάν.

Στην πράξη, οι Αμερικάνοι κατάφεραν να επιβάλλουν τοπικούς φύλαρχους με συνοπτικές διαδικασίες για να μπορέσουν να παίξουν με αξιώσεις στα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της περιοχής. Ένα στυλ που τους ταιριάζει απόλυτα όπως φαίνεται σε όλες τις χώρες από τις οποίες τροφοδοτούνται με πετρέλαιο. Δημοκρατία και πετρέλαια δεν πάνε μαζί. Η όταν «πάνε», το κόστος δεν είναι και τόσο ελκυστικό.

Ο Σαακασβίλι -για παράδειγμα- δεν είχε κανένα πρόβλημα να ρίξει στη φυλακή τον εραστή της Ολλανδέζας συζύγου του με αστείες κατηγορίες, μιμούμενος το στυλ των ανατολικών δικτατόρων συναδέλφων του. Πάνω σε μια τέτοια κρίση αυτοκρατορικής αμετροέπειας πίστεψε οτι μπορούσε να λύσει και το χρόνιο πρόβλημα με την Οσετία και την Αμπχαζία κι εκεί ακριβώς την πάτησε.

Αν κάποιος δει τον χάρτη των μειονοτήτων ή των εθνικοτήτων που κατοικούν στην ευρύτερη περιοχή του Καυκάσου, θα ζαλιστεί. Το Ταγκεστάν μόνο περιλαμβάνει πέντε εθνικότητες.
Αυτή η πολυδιασπορά των μειονοτήτων σε συνδυασμό με την απολυταρχική διακυβέρνηση που συνηθίζεται (επιβάλλεται) δεν προαναγγέλλει τίποτε θετικό. Οι ΗΠΑ θεωρητικά μπορούν εύκολα να ξυπνήσουν κοιμισμένους εθνικισμούς για να προκαλέσουν προβλήματα στην αυλή της Ρωσίας έτσι ώστε η τελευταία να έχει τα χέρια της απασχολημένα και να στριμωχτεί από το επεκτατικό σχέδιο του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη.

Τώρα όμως είναι λίγο αργά αφού προηγήθηκε η απέραντα αδέξια και αδικαιολόγητη κίνηση του Σαακασβίλι, που έδωσε μια πρώτης τάξης ευκαιρία στους Ρώσους να οργανώσουν την άμυνά τους απέναντι στον προφανή σχεδιασμό των Αμερικανών. Η Ρωσία τώρα απαλλαγμένη και από το βραχνά της Τσετσενίας (που σημειωτέον προμηθευόταν όπλα από τη Γεωργία) δεν έχει απολύτως κανένα πρόβλημα να δείξει ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό στην περιοχή.

Είναι όμως ενδιαφέρουσες αυτές οι εξελίξεις και για ένα ακόμα λόγο: Η πρόσφατη σύρραξη είναι τόσο απαλλαγμένη από ιδεολογίες, μάχη καλού-κακού και άλλες τέτοιες τρίχες που θα είναι απορίας άξιο να δούμε αν ο κόσμος θα εξακολουθήσει να «τσιμπάει» στο φτηνό δόλωμα του εθνικισμού.