Η "αριστερή" αντίσταση στην απαγόρευση του καπνίσματος

Η πρόσφατη εμφάνιση της Λιάνας Κανέλλη και του Στάθη Σταυρόπουλου σε πάνελ ήταν διαφωτιστική: Οι δύο καλοί μαχητικοί αριστεροί ήταν οι μόνοι που κάπνιζαν μπροστά στην κάμερα.

Να ήταν που λόγω περασμένης ώρας δεν κινδύνευαν να κατηγορηθούν ότι επηρεάζουν παιδιά; Να ήταν που ήθελαν να δείξουν on-camera πως γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια την συζήτηση για το τσιγάρο;

Το γεγονός δεν αλλάζει πάντως: Κάπνιζαν ανάμεσα σε άλλους πολλούς μη-καπνιστές συνομιλητές τους σε κλειστό χώρο. Παραβίαζαν δηλαδή τα δικαιώματα των υπολοίπων με το «έτσι θέλω». Να είναι αλήθεια αυτή η σημερινή αριστερά; Χάθηκε τόσο πολύ ο στόχος που σιγά-σιγά ο εχθρός έγινε η κοινή λογική; Να είναι γενικό το φαινόμενο ή είναι απλά η συμπτωματική σύμπνοια που αγαπούν πάρα πολυ τον εαυτό τους για να του αναγνωρίσουν λάθη;

Το σχόλιο του προαναφερθέντος στην Ελευθεροτυπία (σήμερα 2/7/09), αν και είναι μια βαριά προσβολή στη λογική, κάνει τα πράγματα ακόμα πιο σαφή.

Ενώ όλη η συζήτηση γίνεται για τα δικαιώματα των μη καπνιστών, για τους αποδεδειγμένους κινδύνους για την υγεία, βλέπουμε περήφανους αριστερόφρονες δεκάρικους.

Διαβάζουμε ότι πρόκειται για «ρουφιανιά στρατοπέδων συγκέντρωσης» αν καταγγείλουμε εμείς οι μη-καπνιστές την παραβίαση των δικαιωμάτων μας (ενώ θα έπρεπε να κλείσουμε το μάτι στον καπνιστή που «την έφερε» στο σύστημα).

Διαβάζουμε για «νέο καθαρό υπέροχο κόσμο όχι από βόμβες, φούσκες και μίζες» και καταλαβαίνουμε(;) ότι το τσιγάρο σε δημόσιους χώρους θα έπρεπε να καταργηθεί όταν και τελευταία βόμβα θα ποντίζεται στις αβύσσους του Ειρηνικού.

Διαβάζουμε ακόμα και μια αντιπαραβολή του κόστους του ασθενούς από τσιγάρο σε σχέση με το μηδαμινό κόστος «των θανάτων τόσων πολλών σε όλον τον πλανήτη από φτώχεια, δίψα, πείνα και πόλεμο».

Να λοιπόν ποιος είναι ο Έλληνας που προκειμένου να μη στερήσει από το υπερδιογκωμένο του «Εγώ» το παραμικρό χρησιμοποιεί με τεράστια ευκολία ακόμα και την αριστεροφροσύνη. Τι «την χρησιμοποιεί»; Την πουλάει κανονικά!

Από εκεί οι καταδότες φασίστες ταγματασφαλίτες που θέλουν να μας στερήσουν το δικαίωμα να ντουμανιάζουμε τα καπηλειά όπως κάναμε τόσα χρόνια τώρα, κι από εδώ εμείς οι μαχητικοί αριστεροί που αντιστεκόμαστε στο σύστημα με όπλα τα προϊόντα της Phillip Morris, της R.J. Reynolds, της British American Tobacco και των άλλων Δημοκρατικών Δυνάμεων. Ενάντια στο κατεστημένο που μας υποχρεώνει να σεβόμαστε το διπλανό μας.

Τι αφόρητη ευκολία…

Εθελοντισμέ πες "αλέυρι", η Κανέλλη σε γυρεύει...

Έβλεπα χθες τη Λιάνα Κανέλλη στην εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου και πραγματικά έμεινα έκπληκτος από τον τρόπο που απαξίωσε την τεράστια προσφορά των «Γιατρών Χωρίς Σύνορα».

Η προσωπική της αντιπάθεια προς τον ιδρυτή της οργάνωσης Μπερνάρ Κουσνέρ, την οδήγησε να κάνει απαξιωτικά σχόλια όχι μόνο για την οργάνωση ακόμα και για τον ίδιο τον εθελοντισμό!

Κατά την κυρία Κανέλλη, το γεγονός ότι ο Κουσνέρ έγινε υπουργός του Σαρκοζί, είναι αρκετό για να καταδικάσει το ανθρωπιστικό έργο εκατοντάδων -αν όχι χιλιάδων- γιατρών σε περιοχές του πλανήτη που μαστίζονται από πείνα και αρρώστιες.

Διότι σ' αυτό το συμπέρασμα καταλήγει κάποιος όταν ακούει αυτό το προφορικό συνονθύλευμα που καταριέται Κουσνέρ και εθελοντισμό ΜΑΖΙ!

Χαρακτηριστικό των ανθρώπων που η παγιωμένη / κατοχυρωμένη (βλέπε μονολιθική / μονοδιάστατη) αίσθηση της πραγματικότητας του οδηγεί σε περίεργες (για να μην πω «φασίζουσες») αντιλήψεις για τη ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ (που οδηγεί στην απόλυτη ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΑ).

Αμ κυρία μου «αν δεν ταιριάζατε, δεν θα συμπεθεριάζατε» που έλεγε και ο Ζήκος…

Λιάνα Κανέλλη, η Ρένα Βλαχοπούλου της πολιτικής.

Η Λιάνα Κανέλλη είναι ένα ενδιαφέρον άτομο. Η πολυσχιδής καριέρα της, την προίκισε με μεγάλη κληρονομία. Ρεπόρτερ, ερευνητική δημοσιογράφος, ανκοργούμαν, τηλεοπτική περσόνα, ραδιοφωνική επίσης, εκδότης, βουλευτής…
Το θέμα είναι ότι αυτό το βάρος των συσσωρευμένων γνώσεων, της κληρονομιάς αυτής δεν μπόρεσε να το αντέξει. Έσπασε. Και το διαχειρίζεται με ένα ισοπεδωτικό και υπερβολικά θεατρικό τρόπο που εξαφανίζει τόσο τη δική της δυνατότητα να συνδιαλέγεται όσο και την δική μας να την παρακολουθήσουμε στη σκέψη της.

Όταν δεν «πάει» κάποιο συνομιλητή (και αυτό συμβαίνει στο 99% των περιπτώσεων) αρχίζει να μορφάζει, να μουρμουράει, να θορυβεί, την ώρα που εκείνος επιχειρηματολογεί. Υποσκάπτει, δυναμιτίζει την κάθε αντίθετη άποψη με ένα τραμπούκικο τρόπο που μπορεί μεν να δίνει νούμερα στους λιγούρηδες για θεαματικότητα οικοδεσπότες της, αλλά δεν προσφέρει τίποτα σε όποιον επιλέγει να ακούσει. Σε συγκεκριμένο τηλεοπτικό χρόνο, θα κάνει τη συζήτηση λίμπα, θα τα ισοπεδώσει όλα με τον μοναδικό σαρωτικό τρόπο που η Βλαχοπούλου διέθετε στις δυνατές της ταινίες. Η ρητορική της που φτάνει στο «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας» θυμίζει τη ρητορική που υιοθέτησε μετά την 11/9 ο μέγιστος εχθρός της Τζώρτζ Μπους. Το τέλος της πολιτικής δηλαδή.

Ότι κάνει το κάνει παθιασμένα και ότι είναι, είναι «πολύ». Για παράδειγμα, διάκειται τόσο εξαιρετικά φιλικά με το περιβάλλον του Παναθηναϊκού και της ηγεσίας του που σε κάποιες περιπτώσεις έχει παρασυρθεί και εμπλακεί (από κεκτημένη ταχύτητα μάλλον) στον γνωστό επιχειρηματικό πόλεμο των «τζακιών». Πράγμα που -σε συνδυασμό με την εμμονή της να καπνίζει στην τηλεόραση- δείχνει ότι δεν είναι σε θέση να πειθαρχήσει τον παρορμητισμό και τα πάθη της, να σταθεί κριτικά στις επιλογές της.

Η παρουσία της στον Μητσικώστα ήταν διαφωτιστική. Παρουσίασε έλλειψη χιούμορ, πράγμα που δείχνει ότι παίρνει πολύ σοβαρά τον εαυτό της ή ότι έχει πολύ μεγάλη ιδέα για αυτό που εκπροσωπεί. Ας την ηρεμήσει κάποιος (αν αυτό είναι δυνατόν), γιατί φαίνεται σαν να είναι σε διαρκή πόλεμο ακόμα και με τον εαυτό της όταν της λείπει ο αντίπαλος.

Και το ΚΚΕ, που σχεδόν ποτέ στην ιστορία του δεν είχε αστέρες που να φλερτάρουν με την κάμερα, που πάντα οι εκπρόσωποί του διατύπωναν τον ορισμό του ξύλινου λόγου, τώρα δικαιώνεται μέσα από τη σταλινική «διαλεκτική» της Κανέλλη έστω και με την ελληνορθόδοξη (και πάντως καθόλου διεθνιστική) προσέγγιση.

Και κάπου μπορεί να λες «τέλος πάντων, αν δεν παράγεται πολιτικός λόγος ας τα κάνει μπουρδέλο να διασκεδάσουμε τουλάχιστον». Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται συστηματικά με όλους τους συνομιλητές της και σε όλα ανεξαιρέτως . Άρα δεν είναι στραβός ο γιαλός, μάλλον η Λιάνα αρμενίζει στραβά.