Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αριστερά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αριστερά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

28/11/12

Οργισμένη απάντηση Πάνου Πρεβεδούρου στον Άρη Χατζηστεφάνου περι "προπαγάνδας"

Πριν λίγο καιρό ΄Αρης Χατζηστεφάνου δημοσίευσε στο infowar ένα άρθρο με τίτλο "Προπαγάνδα σε ράγες" που περιλάμβανε κακούς ανθέλληνες που πολεμάνε τον καλό σιδηρόδρομο για να τον απαξιώσουν και να τον ξεπουλήσουν κλπ.

Στις αιτίες που καταχρέωσαν τον ΟΣΕ ο καλός δημοσιογράφος κατονομάζει Υπουργούς, διοικήσεις ΟΣΕ, ιδιωτικές εταιρίες. Πουθενά όμως δεν βλέπει τα βαγόνια-φαντάσματα, τις εκμισθώσεις φορτωτικών σε τρίτες περίεργες εταιρίες με συμμετοχή συνδικαλιστών και άλλα πολλά που έχουν αποκαλυφθεί τελευταία.

Στο άρθρο του εμπλέκει και τον Πάνο Πρεβεδούρο, καθηγητή συγκοινωνιολόγο, στο Πανεπιστήμιο του Oahu στη Χαβάη (και υποψήφιο στις τελευταίες δημοτικές εκλογές).

Ο Π. Πρεβεδούρος αντέδρασε με το παρακάτω μήνυμα:

"Με έκπληξη διαπίστωσα ότι σε τεύχος του περιοδικού σας αναφερθήκατε στο πρόσωπό μου με χαρακτηρισμούς και αναφορές για ιδιότητες τις οποίες δήθεν κατέχω οι οποίες απέχουν από την πραγματικότητα. Συγκεκριμένα αναφέρεστε στο πρόσωπο μου ως ορκισμένου εχθρού του σιδηροδρόμου και συνδέετε το εν λόγω χαρακτηρισμό με την επαγγελματική μου ιδιότητα ως συγκοινωνιολόγου αλλά και τη δήθεν συμμετοχή μου σε λόμπι αυτοκινητοδρόμων αλλά και το γεγονός ότι εργάστηκα στην Αττική Oδό, ως σαν να αποτελεί η Αττική Oδός ανταγωνιστικό του σιδηροδρόμου δίκτυο. Η συνολική αναφορά προς το πρόσωπό μου δίδει την εντύπωση σε έναν τρίτο καλόπιστο αναγνώστη ότι οι απόψεις μου αντηχούν οργανωμένα συμφέροντα και εκπορεύονται όχι από εμένα ως επιστήμονα αλλά από τον εκάστοτε εργοδότη μου, γεγονός ψευδές και συκοφαντικό. Με την παρούσα επιστολή μου, την οποία σας ζητώ να δημοσιεύσετε σε ευκρινή και αντίστοιχης προβολής με το άρθρο σας θέση, επιθυμώ να σας γνωστοποιήσω τις απόψεις μου, οι οποίες θα έπρεπε και θα μπορούσαν να περιληφθούν στο εν λόγω άρθρο, για λόγους δημοσιογραφικής δεοντολογίας αλλά και αντικειμενικής ενημέρωσης του αναγνωστικού σας κοινού. Επιφυλασσόμενος παντός δικαιώματός μου."

Και επισυνάπτει το παρακάτω:


" Dear Mr. Xadjistefanou, 

You are incredibly misinformed when it comes to passenger trains. There is no rail passenger service in the world that makes a profit. All except the Tokyo‐Osaka Bullet Train (Shinkansen) are subsidized. They end each year with a deficit. The typical rail system has a fare box recovery rate of about 20% which means that it covers 20% of its operating expenses and 0% of its capital expenses. 

I found this devastating article by a colleague of mine whom I do not know. Read it!

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economyepix_100021_22/07/2012_489794 

There is no controversy between roads and rail systems. Road systems are typically smart, necessary, business‐like investments, whereas rail systems are politically motivated (pork barrel) systems that fail most business justifications. In 2004, the cost to transport one passenger, one mile in a vehicle on a highway in the US was 40 cents, inclusive of everything. The same trip on rail was 400 cents. 

Private investors and banks willingly support the development of toll roads connecting large cities. The same investors will not touch any rail system as a business proposition unless there are very special conditions and sovereign guarantees (in other words, there is an arrangement for the taxpayer to cover the risks and losses.) 

Fuel taxes, annual vehicle fees and tolls cover the cost of roads many times over. Greece’s economy runs on its trucks, airplanes, boats and buses. Trains on the other hand are a constant drag on the Greek economy. 

In their very essence, rail systems like OSE are counterproductive and unfair. They use taxpayer money to drive airline and bus companies out of business by offering tickets that do not reflect true costs. Government systems that use citizen taxes to undermine a county’s private businesses are a sure way to failure, something that Greece has achieved. 

I have no doubt that Greece would be in a substantially healthier condition today if OSE had simply been closed down twenty years ago. And the traveling public would not have even noticed. "

Χρήσιμα όλα τα παραπάνω στους λίγους που αναζητούν δεδομένα και δεν αποδέχονται προκάτ ιδεοληπτικές αλήθειες. Ελπίζω ο διάλογος να συνεχιστεί και να δούμε και απο την άλλη πλευρά κάποια στοιχεία πέρα απο το οικείο μας αριστερό αφήγημα.

Και κάτι ακόμα: Σε ένα φόρουμ απόψεων όπως το infowar είναι ψιλοαπαράδεκτο να μην υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού ή απαντήσεων.

8/8/12

"Λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλεια" σύντροφε.


Αγαπητέ μου σύντροφε,

Πιθανότατα θα θυμώσεις μ’ αυτά που θα σου πω. 
Αλλά δεν πειράζει, θα τα πω γιατί έχω ήδη θυμώσει πάρα πολύ εγώ ο ίδιος και πρέπει να σ’ τα πω.

Φωνάξαμε πολύ και στεναχωρηθήκαμε για την άνοδο της χρυσής αυγής, χαρακτηρίσαμε φασίστες τους κατοίκους των περιοχών του κέντρου που φωνάζουν για την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους, βρίσαμε επίσης ως φασίστες όσους ξεκινούν επιχειρήσεις για συμμάζεμα της κατάστασης από δήμαρχο μέχρι αστυνομία.

Διαπίστωσα όμως πως τόσο καιρό οι φωνές μας ήταν μόνο κριτική σε οτιδήποτε προσπαθεί να μετριάσει το πρόβλημα. Προτάσεις δεν είχαμε. Δεν έχει γίνει κανείς πιο σοφός από το διάλογο πέρα από την εύκολη διαπίστωση για τη συνθήκη «Δουβλίνο 2» που πρέπει να αλλάξει, που κακώς υπεγράφη. Και μετά, τι;

Ναι, οι αιτίες των μεταναστεύσεων είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν. Δε σταματάνε εύκολα από τη μια μέρα στην άλλη οι πόλεμοι, η πείνα, η φτώχεια. Θέλει πολλή δουλειά αυτός ο κόσμος. Ναι οι άνθρωποι αυτοί δικαιούνται να αναζητήσουν την ελπίδα στον δικό μας «δυτικό παράδεισο» της διαρκούς παρακμής.

Είναι πιο ανθρωπιστικό άραγε να περιφέρονται λιμοκτονούντες και πιθανότατα όσοι έχουν μικρότερες ηθικές αντιστάσεις να καταφεύγουν στην εγκληματικότητα για να επιβιώσουν; 
Ή είναι πιο σύμφωνο με την κοινωνία που οραματιζόμαστε το να δημιουργηθεί ένας υπερμεγέθης αστυνομικός στρατός για να ασκεί ασφυκτικό έλεγχο; 
Είναι πιο δόκιμη λύση η χρήση καμερών ασφαλείας που πολεμήθηκαν ως παραβιάζουσες τα προσωπικά μας δεδομένα;

Πόσο πιο ανεύθυνο είναι άραγε το να καταλήξει τελικά όλο αυτό το παγκόσμιο πρόβλημα στους ώμους του άμοιρου Αφγανού ή Πακιστανού και του κατοίκου της πλατείας Βικτωρίας και των Πατησίων; Πόσο ρεαλιστικό είναι να αφεθούν αυτοί οι δύο να αναζητήσουν μεταξύ τους τη λύση;

Η πρακτική της χωρίς κόστος μαξιμαλιστικής ρητορείας δεκαετιών, μας άφησε να αναζητούμε σήμερα μέτρο και λύσεις. Οι δογματικές ιδεολογικές αρνήσεις σε οτιδήποτε μπορεί να προτείνεται ως λύση τροφοδότησαν την απραξία και το θέριεμα του τέρατος που λέγεται «χρυσή αυγή». Που αναλαμβάνει τώρα να «καθαρίσει» με το μόνο τρόπο που ξέρουν οι πιθικοτραμπούκοι . Με τη βία.

Αλλά ακόμα κι όταν οι αλήτες αυτοί βγήκαν στη γύρα ξυλοφορτώνοντας αθώους μετανάστες, ήμασταν θεαματικά απόντες, απλά περιοριστήκαμε να φωνάζουμε «που είναι η αστυνομία» (κοίτα να δεις τι χρειάστηκε για να αναζητήσουμε τελικά την τήρηση των νόμων!).

Αλλά την αστυνομία που σε μεγάλο βαθμό επέλεξε να ψηφίσει τους φασίστες της χρυσής αυγής, επιλέξαμε να τους τη χαρίσουμε εδώ και καιρό αγαπητέ σύντροφε. Την αποκηρύξαμε ως ταξικό εχθρό, τους είπαμε συλλήβδην «μπάτσους γουρούνια δολοφόνους». Κάψαμε τις γέφυρες και παραμείναμε στις όχθες των διαδηλώσεων να πετάμε πέτρες και δακρυγόνα.

Πότε μαζευτήκαμε ως κομματικοί ή πολιτικοί σχηματισμοί να βοηθήσουμε με κάποιο ακτιβισμό άστεγους και άνεργους; Με ποιο δικαίωμα ασκήσαμε κριτική σε τέτοιες κινητοποιήσεις βάζοντας την περίφημη εύκολη ταμπέλα της «αστικής φιλανθρωπίας»;
Πως χαρίσαμε το δικαίωμα (και πάλι) στους φασίστες να δηλώνουν ευαισθησίες με διάφορα τηλεοπτικά σόου στο Σύνταγμα; 

Ναι ξέρω, περιμένουμε απ τον πεινασμένο να εξεγερθεί να φτάσει στο «μη χειρότερα» για να προσχωρήσει στις παρατάξεις μας, αλλά δεν είναι εξαιρετικά φτηνό αυτό το τέχνασμα για την αριστερή μας συνείδηση;

Τώρα λοιπόν που το κτήνος έδειξε τα δόντια του, τώρα που οι χρυσαυγίτες μπουκάρουν στα πλοία για να λιντσάρουν, δεν είναι καιρός να ξαναβρούμε το μέτρο; Τώρα που η κοινωνία μπατάρει δεξιά δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε τα απλά και βασικά απαιτώντας παράλληλα την ευνομία;

Τώρα είναι η ώρα να ξαναβρούμε τις χαμένες μας επαφές με την κοινωνία και τις χαμένες μας δυνατότητες για διάλογο. Αυτές τις δυνατότητες που καταστρέψαμε όταν αντί να συζητάμε για ιδέες και αρχές, ψελλίζαμε ή κραυγάζαμε μόνο διεκδικήσεις.

Να αναγνωρίσουμε το δικαίωμα αυτού του τόπου να ορίζει τους κανόνες με τους οποίους θα δέχεται μετανάστες ή πρόσφυγες όπως γίνεται παντού στον κόσμο.

Να αφήσουμε τις εύκολες εικονικές κατάρες και τα συνθήματα για τις επιχειρήσεις-σκούπα και να γίνουμε χρήσιμοι με αληθινή δουλειά στον έλεγχο των συνθηκών διαβίωσης στα κέντρα κράτησης και στην εποπτεία των αστυνομικών αυθαιρεσιών. Να προσφερθούν νομικές υπηρεσίες σε όσους τις χρειάζονται. 
Να δείξουμε επιτέλους με κάποιο τρόπο πως μπορούμε να υπερασπιστούμε ανθρώπινα δικαιώματα αποδεχόμενοι ένα πλαίσιο. Ή να αγωνιστούμε να αλλάξουμε αυτό το πλαίσιο προβάλλοντας πειστικές και βιώσιμες αντιπροτάσεις. Αλλά να αποδεχτούμε το μονο σίγουρο: η στείρα ρητορεία δεν μας οδήγησε πουθενά καλύτερα.

Σήμερα σύντροφε, δηλώνεις απογοητευμένος  απ' την ελληνική κοινωνία και εκδηλώνεις τάσεις φυγής. Δεν είναι χρήσιμη η απογοήτευσή σου. Η ελληνική κοινωνία δε θα ακολουθήσει καλύτερους δρόμους επειδή θα λείψεις. Το αντίθετο θα συμβεί.

Αλλά πρέπει να καταλάβεις πως χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τους όρους της συζήτησης. Να αφήσουμε στην άκρη ιδεοληψίες και εύκολες ετικέτες. Να καταλάβουμε πως όλα αυτά τα χρόνια παρεξηγώντας τον ακτιβισμό, δεν καταφέραμε να δράσουμε αποτελεσματικά να δουλέψουμε για να δώσουμε δείγματα γραφής.

Τώρα είναι η ώρα να δείξουμε με δουλειά πως η «αριστεροσύνη» δεν είναι χρήσιμη μόνο μέχρι εκεί που μας ορίζει και αντανακλά το Εγώ μας, αλλά μπορεί να είναι αληθινή αντιπρόταση για μια καλύτερη κοινωνία.

15/6/12

Η επιλογή θέσης ως αντίποδας της ψήφου εξουσίας


Πάει αρκετός καιρός τώρα που δεν ψηφίζω με γνώμονα τα κόμματα εξουσίας. 

Εδώ και πολύ καιρό τα κόμματα που συγκεντρώνουν την πλειοψηφία, ψηφίζονται είτε επειδή χρησιμοποίησαν ευχάριστη γλώσσα, είτε επειδή κατέφυγαν σε συναισθηματικό λαϊκισμό, είτε επειδή διόρισαν στρατιές δημοσίων υπαλλήλων, μοίραζαν επιδόματα και συντάξεις μαϊμού. 
Δεν με αφορά λοιπόν -εκ των πραγμάτων- η επιλογή της μεγάλης μερίδας του εκλογικού σώματος. 

Αντίθετα προτιμώ να ψηφίζω κόμματα ή σχηματισμούς που θα ήταν χρησιμότεροι είτε σαν αντιπολίτευση, είτε σαν εξισορροπητικοί πόλοι είτε ως παρουσία και λόγος στη βουλή. 
Ανεξάρτητα από την ιδεολογική μου προτίμηση που προϊόντος του χρόνου ξεθωριάζει θεματικά. Έτσι κι αλλιώς ελάχιστες μεταβολές στη δημόσια ζωή έχουν γίνει στα μεταπολιτευτικά χρόνια που να είναι σύμφωνες με την ιδεολογική πλατφόρμα του εκάστοτε κυβερνητικού σχηματισμού. Εδώ θα μπορούσα να φέρω παραδείγματα από τον κρατισμό της ΝΔ, μέχρι τις νεοφιλελεύθερες επιλογές του ΠΑΣΟΚ. 

Και μεθαύριο το ίδιο θα κάνω. Δεν θα ψηφίσω μνημονιακούς ή αντιμνημονιακούς. 
Γιατί απλούστατα δεν πιστεύω σ’ αυτό τον κίβδηλο και καταστροφικά απλουστευτικό διαχωρισμό. 
Πιστεύω σε μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν γίνει από πολύ καιρό για να φύγουν τα χιλιάδες γνωστά καρκινώματα που μας καταδίκασαν σε χρεοκοπία. Τα μνημόνια δεν περιλάμβαναν μόνο τις γνωστές απαράδεκτες βλαπτικές μεταβολές και τους κοινωνικά και οικονομικά αδύναμους αλλά και αλλαγές προκειμένου να σταματήσει το κράτος να είναι βαρέλι χωρίς πάτο. 

Θα ψηφίσω λοιπόν με κριτήριο το ποιος σχηματισμός θα μπορούσε να έχει θετική παρουσία, να μπορεί να μετριάζει μαξιμαλισμούς και αμετροέπειες. Θα επιλέξω κόμμα που να μπορεί να συμμετάσχει σε κυβέρνηση. 
Γιατί πιστεύω πως είναι απόλυτη ανάγκη να προκύψει άμεσα κυβέρνηση ικανή να πάρει και να εφαρμόσει αποφάσεις, να λειτουργήσει ως συνομιλητής, να μπορέσει να προβεί στις βασικές ενέργειες για να αρχίσει μια κάποια ροή στο έλος, να βρεθούν φάρμακα για τα νοσοκομεία, κοινωνική στήριξη στους υποψήφιους αυτόχειρες, να βρεθεί φαγητό για τους φυλακισμένους και όσους εξαρτώνται από αυτή την ελάχιστη κοινωνική πρόνοια. 
Να σταματήσει η κατρακύλα. 

 Ναι αυτά είναι πολύ πιο σημαντικά από το να δικαιωθεί ο εύκολος ξεροκέφαλος λαϊκισμός των υποψηφίων ηγετών που πασχίζουν να κυβερνήσουν χωρίς πραγματικά να έχουν την παραμικρή ιδέα των προβλημάτων που περιμένουν στη στροφή. 
Είναι σημαντικό νομίζω να υπάρξει ένα σχήμα συγκυβέρνησης που -μέχρι να διαψευσθώ- θα μπορεί να διακρίνει και να ιεραρχήσει τα ζητούμενα και τις προτεραιότητες, να έχει τη δύναμη να ρίξει την όποια κυβέρνηση που θα προσπαθήσει να καταφύγει και πάλι σε εύκολες λύσεις αφαίμαξης της ψυχορραγούσας αγελάδας, που θα κατέφευγε σε συνοπτικές αποδοχές αυτοκτονικών οδηγιών. 

Καλή μας τύχη.

15/5/12

ΣΥΡΙΖΑ, η επόμενη μέρα (και η χτεσινή).


Στο Σύριζα θα πρέπει ένα από τα πρώτα πράγματα που θα προβλέπει το πολιτικό πρόγραμμα, να είναι η άμεση διανομή ηρεμιστικών στους οπαδούς του. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ακουστεί η νηφάλια και χρήσιμη σήμερα φωνή των εναλλακτικών προτάσεων που υπάρχουν μέσα στο «κόμμα».

Ο Σύριζα «καβάλα στο κύμα» που λένε, δεν είχε χρόνο να εκπονήσει λεπτομερές αξιόπιστο πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα. Μόνο κάποιες γενικόλογες κατευθύνσεις ήταν διαθέσιμες εν είδη προγράμματος. Ο Γιάννης Βαρουφάκης λίγο πριν τις εκλογές αξιολόγησε τα προγράμματα των κομμάτων και βρήκε του Σύριζα το πιο κακογραμμένο και γενικόλογο. Αλλά αυτό είναι φυσικό να συμβαίνει τη στιγμή που η δυναμική είναι (ακόμα) σε τεράστια αύξηση.

Αλλά η αύξηση αυτή φουντώνει μέσα από τη διαμαρτυρία και την αγανάκτηση. Δεν φουντώνει μετά από ψύχραιμη μελέτη προγράμματος και δεδομένων. Κι αυτός είναι ο κύριος λόγος που οι περισσότεροι οπαδοί του Σύριζα είναι τόσο θυμωμένοι και έξαλλοι με όλα. Ειδικά στα κοινωνικά Μέσα,  έχουν χάσει την ικανότητα να συζητήσουν για λεπτές έννοιες. Η παρέμβαση Αλαβάνου πριν μερικές μέρες που έβαζε στο τραπέζι οδυνηρές παραδοχές (που η σημερινή ηγεσία αρνείται να συζητήσει σοβαρά) ήταν ένα σοκ για τους οπλισμένους με συνοπτικές και δυστυχώς αστοιχείωτες βεβαιότητες οπαδούς.

Τα στελέχη του Σύριζα που εμφανίζονται στα μίντια, αποδεικνύονται πολλάκις ανεπαρκή για δημόσιο διάλογο. Βουλευτίνα από την Κεφαλονιά δήλωνε τη Δευτέρα 14/5 στον ΒΗΜΑ FM: «Και τι θα πάθουμε δηλαδή αν πρέπει να πληρώνουμε με δραχμές»; Διαφωτιστική δήλωση για το επίπεδο γνώσης της αλλά και του διαλόγου που οδήγησε στην εκλογή της. Ο καθηγητής Σταθάκης επίσης εκλεγμένος, βγαίνει ευτυχώς να συμμαζέψει τις αμετροεπείς διατυπώσεις του Στρατούλη (που επανέλαβε και ο Γλέζος δύο μέρες μετά) περί υποχρεωτικών δανείων από τους πολίτες και ο σοβαρός Δραγασάκης δεν προλαβαίνει να κάνει παρεμβάσεις προσπαθώντας να αποκαταστήσει την τραυματισμένη σοβαρότητα της παράταξης. Και παραδεχόμενος (στον Πρετεντέρη  14/5) πως πραγματικά το οικονομικό πρόγραμμα δεν έχει φτάσει ποτέ στις απαραίτητες ποσοτικές λεπτομέρειες.

Σύνθεση δανεισμένη απο Newsgallery.gr
Όλα αυτά, αποτέλεσμα της εποχής Τσίπρα που θυσίασε την παραγωγή πολιτικής για να μη φανούν οι ενυπάρχουσες συνιστωσιακές διαφορές, για να μη χαθεί η ομογενοποίηση των ετερόκλητων αριστερών ομάδων που όμως φτιάχνει ένα τόσο αραιό πλέγμα, που είναι αδύνατον να συγκρατήσει το απαραίτητο έρμα για την ικανότητα κυβέρνησης.

Μοιραία λοιπόν η ηγεσία του Σύριζα αυτή τη στιγμή επιλέγει την άρνηση ανάληψης ευθυνών σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές του τόπου. Σε μια φάση που η χώρα βρίσκεται στην απόλυτη παραλυσία, όχι τόσο λόγω της ακυβερνησίας, αλλά λόγω της καθολικής ανυπαρξίας θεσμών και λειτουργιών που θα μπορούσαν να κάνουν δουλειά στον «αυτόματο πιλότο» ακόμα και χωρίς καθημερινά τηλεφωνήματα και παρεμβάσεις υπουργών. Πόσω μάλλον που σ’ αυτή ακριβώς της στιγμή είναι απαραίτητη μια ηγεσία που να μπορεί σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο να προβάλει την εξαθλίωση που έχουν υποστεί οι πιο ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, την ύφεση που έχει προκαλέσει η καταστροφική συνταγή και να μοχλεύσει τις δειλές -ρητορικές ακόμα- απόπειρες που γίνονται  προς υπεράσπιση της Ελλάδας από θεσμικά ευρωπαϊκά φόρα.

Νομοτελειακά η ευκολία της μαζικοποίησης, έχει ένα ανάλογο βαρύ αντίτιμο. Το βαθμό χρησιμότητας / επικινδυνότητας που κουβαλάς, ευθέως εξαρτώμενο από το αν δούλεψες όλα αυτά τα χρόνια ως πολιτικό κόμμα ή ως συνασπισμός διαμαρτυρόμενων ζηλωτών. Και είναι κρίμα να επιλεγεί το δεύτερο από το χώρο που είναι ικανός να διατυπώσει εναλλακτική πρόταση στα αδιέξοδα που μας οδήγησαν οι παντοδύναμες, αχόρταγες, ασύδοτες και χαϊδεμένες «αγορές» του καπιταλισμού.



Υ.Γ. Ο Φώτης Κουβέλης αποχώρησε από τον Σύριζα όταν πλέον το πνεύμα του υπεύθυνου "Συνασπισμού", έσβησε για χάρη των συνιστωσών. Πόσο θλιβερό είναι να κανιβαλίζεται σήμερα, σε καθημερινή βάση, από τους (λίγους) πρώην συντρόφους του και από τους (περισσότερους) νεόφερτους πρώην Πασόκους που ενέσκυψαν στο χώρο που υπηρέτησε με συνέπεια και τιμιότητα τόσα χρόνια! 
Είναι σίγουρο πως αυτά τα μειράκια την ίδια μεταχείριση θα επιφύλασσαν και για τον μακαρίτη Παπαγιαννάκη, αν αυτός δεν είχε την τύχη να μας αφήσει πριν λίγο καιρό. 

1/3/12

Η άρνηση της λογικής, ο τζόγος της αριστεράς

Και φυσικά όπως ήταν αναμενόμενο η αριστερά αντιτάχθηκε στην ευρύτερη χρήση των γενόσημων φαρμάκων! 


Δεν έχει σημασία που η πρακτική θα μειώσει την εξοντωτική δαπάνη που καρπούνται οι φαρμακευτικές εταιρίες και το κατεστημένο της υγείας. 


Δεν έχει καν σημασία το ότι τα ίδια φάρμακα χρησιμοποιούνται σχεδόν σε όλες τις χώρες τις Ευρώπης με βάση τη συνταγογράφηση της δραστικής ουσίας (αντί της μάρκας). 


Δεν έχει σημασία πως το ζητούμενο είναι ο αποτελεσματικός έλεγχος των φαρμάκων από τον ΕΟΦ που πολλές φορές άφησε και κυκλοφόρησαν επικίνδυνα φάρμακα (από «τα καλά», τα επώνυμα), που μετά αποσύρονται άρον-άρον λόγω ελλειπούς ποιοτικού ελέγχου. 


Δεν έχει καν σημασία το ότι σε ένα πολιτικό σύστημα σαν αυτό που επαγγέλλεται το ΚΚΕ π.χ. τα φάρμακα θα ήταν ΟΛΑ αντίγραφα από κάποιο κρατικό εργοστάσιο ή μια συνεταιριστική κολεκτίβα. 


Σημασία έχει να πούμε «ΟΧΙ», να συνταχθεί με την αριστερά ο φοβισμένος, ο αγανακτισμένος που θέλει το «καλό», το «ακριβό» φάρμακο (γιατί αυτό νοιώθει να δικαιούται) κι ας συντηρεί μια βρώμικη συναλλαγή μεταξύ γιατρών, φαρμακοποιών και φαρμακοβιομηχανίας. 


Πιθανότατα ο «λαός» δεν έχει την ικανότητα τέτοιες εποχές να διακρίνει λεπτές διαφορές στα πράγματα, δεν διαθέτει την απαραίτητη ψυχραιμία να διακρίνει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές που οφείλαμε να κάνουμε από τις ξερές εντολές του αποτυχημένου μνημονίου. 
Άλλωστε οι αριστεροί φίλοι, μας χώρισαν σε μαντριά με «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς» για να διευκολυνθεί η στείρα άρνηση και η υπεράσπιση των κατεστημένων και των στρεβλώσεων που σε κάποιο βαθμό μας έφεραν μέχρι εδώ. 


Τα εκλογικά οφέλη αυτό τον καιρό είναι τόσο εύκολα λόγω των εξαρτημένων ανακλαστικών που προκαλεί η λέξη «μνημόνιο», «τρόικα» που ακόμα και ο Αλέξης (ένας είναι ο Αλέξης), έφτασε να υπερασπίζεται τον Τράγκα που αποκάλεσε τη Μέρκελ «χοντροκώλα»(!). 


Είναι τόση η τύφλα που μας έφερε η κρίση, που το ΚΚΕ Πρέβεζας ανερυθρίαστα καταδίκασε εθελοντική πρωτοβουλία δωρεάν ιατρικής βοήθειας σε αναξιοπαθούντες επειδή -λέει- πάει να ωραιοποιήσει τον καπιταλισμό (ή κάπως έτσι, δε θυμάμαι ακριβώς τι σαχλαμάρες διάβασα). 


Αυτό είναι το χαμένο στοίχημα της αριστεράς. Εύκολα κέρδη(;) που ως επιδερμικά και ανερμάτιστα θα είναι και εύκολες απώλειες στην πρώτη ευκαιρία. 


Η αριστερά έμαθε πολύ καλά το παιχνίδι του να συσπειρώνει την αντίδραση γι’ αυτό ξέμαθε να αρθρώνει λόγο και πρόταση. Το ακόμα χειρότερο όμως είναι το ότι ξεδιάντροπα πια κατάντησε να ποντάρει στην εξαθλίωση για να πιάσει τόπο ο μεσσιανισμός της. Δεν υπάρχει καμία σωτηρία δηλαδή, αν δεν έρθει στην εξουσία η αριστερά. 


Εκκωφαντικά μουγκή σε κάθε απόπειρα οργάνωσης καταναλωτικού κινήματος που θα ανακούφιζε τα οικογενειακά έξοδα, φανερά εχθρική σε κάθε «εθελοντισμό» που θα αναιρούσε την ανάγκη κρατικών παρεμβάσεων και θα βοηθούσε τη "ζύμωση" και τη συννοχή των πολιτών, απελπιστικά απούσα σε κάθε ακτιβισμό που δεν προϋποθέτει ανατροπή του καπιταλισμού για καλυτέρευση του επιπέδου ζωής. 


Ε, φτάνει σύντροφοι! Αξίζουμε μια πολύ καλύτερη αριστερά.




Update: 


Σήμερα Παρασκευή 2/3 είδα και ανακοίνωση του ΚΚΕ ενάντια στον "κίνημα της πατάτας"! 
Μέμφονται τους πολίτες επειδή με μια απλή κίνηση κατήργησαν τους ενδιάμεσους. 


Αδυνατώ να παρακολουθήσω την παράνοια πλέον, έχουν καταντήσει απόλυτα γραφικοί και επικίνδυνοι για τον κόσμο που υποτίθεται πως εκφράζουν.

18/11/11

Οι εθνικοί μας κλέφτες (του Κώστα Γιαννακίδη)

Τα πράγματα είναι σχετικά απλά: Η φοροδιαφυγή μας γονάτισε. 


Ο Κ. Γιαννακίδης λέει πως είναι "εξοργιστικά απλά". Και μάλλον έχει περισσότερο δίκιο.


Σε αντίθεση με τους φίλους μου της φανατικής αριστεράς πτέρυγας (κοινοβουλευτικής ή μη) που θεωρούν πως το "μαζί τα φάγαμε" είναι ταξικό θέμα και πως το "φάγαμε" πρέπει να παραπέμπει υποχρεωτικά σε πούρα και κότερα, τα νούμερα είναι αμείλικτα και δείχνουν πως το θέμα είναι διαταξιακό.


Διαβάστε το άρθρο του Γιαννακίδη κι εδώ είμαστε να το συζητήσουμε.

7/9/11

Ρόμπες 902

Όταν οι υπερασπιστές των εργαζόμενων πρέπει να κάνουν απολύσεις, τα αποτελέσματα είναι τραγικελαφικά. Ή και ενδεικτικά αν χρειάζεσαι ακόμα ενδείξεις.

16/5/11

Αριστερά και αστυνομία


Ναι, μερικές φορές είναι πράγματι πολύ δύσκολο να βρεις την άκρη σε ένα κουβάρι που μέρα με τη μέρα μπερδεύεται ακόμα περισσότερο. Και στο μπλέξιμο του κουβαριού βοηθούν όσο μπορούν οι ανακοινώσεις των κομμάτων της κοινοβουλευτικής αριστεράς που εκδόθηκαν μετά το θάνατο του οικογενειάρχη στην 3ης Σεπτεμβρίου. Τα μισόλογα και τα ευχολόγια δείχνουν ολοκάθαρα πως έχει χαθεί η επαφή με την πραγματικότητα.

Λέει ο ΣΥΡΙΖΑ: "Εκφράζουμε την ειλικρινή μας θλίψη για τη δολοφονία του 44χρονου συμπολίτη μας στην Αθήνα. Η δολοφονία ενός νέου ανθρώπου στο κέντρο της πόλης δείχνει με τον πλέον τραγικό τρόπο την εγκατάλειψη των γειτονιών της Αθήνας από την κυβέρνηση αλλά και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αντί η κυβέρνηση να παίρνει μέτρα που ολοένα και περισσότερο γκετοποιούν τις γειτονιές, χρειάζονται πολιτικές αναβάθμισης τους, καταπολέμησης της εγκληματικότητας, της φτώχειας και της ανεργίας".

Στ' αυτιά μου αυτό ακούγεται τόσο μαξιμαλιστικό, λαϊκίστικο και αφελές όσο και η ευχή για παγκόσμια ειρήνη απο μια ξανθιά bimbo σε κάποια μεσοδυτικά αμερικάνικα καλλιστεία. Αυτό που αρνούνται να ξεστομίσουν οι συμπαθείς σύντροφοι είναι η λέξη "αστυνόμευση". Δεν βγαίνει η κουφάλα η λέξη με τίποτα!

Γιατί βέβαια πως να μιλήσεις για αστυνόμευση όταν η αστυνομία έχει χρησιμοποιηθεί ενάντια σε δίκαιες διεκδικήσεις, έχει σαπίσει στο ξύλο αναίτια ειρηνικούς -και κατά προτίμηση πεσμένους στο έδαφος- διαδηλωτές (ο ένας ακόμα χαροπαλεύει), έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά όταν οι μπάχαλοι τα κάνουν γυαλιά - καρφιά, έχει δηλώσει αδυναμία να εξιχνιάσει και να "δέσει" υποθέσεις όπως αυτή της Κ. Κούνεβα (με αποτέλεσμα να καταλήξει στο αρχείο), αφήνει να φύγουν "στη ζούλα" συλληφθέντες χρυσαυγίτες και τέλος πάντων κάνει ότι μπορεί για να φανεί περισσότερο ταξικός ή παραταξιακός εχθρός παρά θεσμός ασφάλειας.

Σ' αυτή την αποκρουστική αστυνομία κυριαρχεί περισσότερο το αυτόματο ανακλαστικό του ματατζή (που θέλει να ξυλοφορτώσει το διαδηλωτή που τον ταλαιπωρεί δυσανάλογα για τις πενταροδεκάρες που πληρώνεται), έναντι οποιασδήποτε ισχνής και υποτυπώδους εκπαίδευσης. Άντε να βάλεις φραγή στο ξύλο και τη βία σ' αυτή την αφημένη στην τύχη της αστυνομία που θα θρηνήσει θύματα απο ποινικούς δολοφόνους ή τρομοκράτες λόγω κακού εξοπλισμού και κακής εκπαίδευσης. Στον πεσμένο διαδηλωτή οι αστυνομικοί (αποφεύγω τη χρήση του όρου "μπάτσος") με την ελάχιστη πολιτική σκέψη, βλέπουν τον δικό τους εχθρό, τον υποψήφιο δολοφόνο τους (ή όχι;).
Άντε να βάλεις όριο στη βιαιοπραγία ενός σώματος που σπανίως τιμώρησε αποτελεσματικά τις υποθέσεις "ζαρτινιέρας" με αποτέλεσμα να έχει εγκαθιδρυθεί η λογική του τρελού συμψηφισμού: "Δε σε πληρώνω καλά, αλλά τουλάχιστον σ' αφήνω να βγάλεις το άχτι σου χωρίς να σε τιμωρώ" (σε πολύ χονδρική διατύπωση).

Ναι, η εγκληματικότητα δεν είναι θέμα μεταναστών ή λαθρομεταναστών ή Ελλήνων, η φτώχεια και η κρίση μπορεί να έχει μεγαλώσει μέσα στον καθένα την ανάγκη για παραβατικότητα. Αλλά αυτό δεν είναι ένα θέμα που μπορεί να περιμένει να λυθεί όταν θα έχει καταπολεμηθεί η φτώχεια και η αδικία και το ψέμα σ' αυτή την κακούργα κενωνία. Ακόμα και ο χειρότερος μαχαιροβγάλτης θα σκεφτεί δύο φορές να διαπράξει έγκλημα όταν ξέρει πως στην επόμενη γωνία πιθανότατα θα πιαστεί.

Πρωτεύει λοιπόν η σωστή αστυνόμευση του πολύπαθου κέντρου της Αθήνας. Πρωτεύει να πιαστούν οι ναρκέμποροι, οι νταβατζήδες, οι έμποροι και οι εισαγωγείς μεταναστών, να βρεθεί χώρος και να αποφασιστεί μια αξιοπρεπής πολιτική για τα πρεζόνια. Πρωτεύει η αστυνόμευση που θα προστατεύσει εξίσου τον οικογενειάρχη αλλά και τον άμοιρο Μπαγκλαντεσιανό που έσφαξαν (μάλλον) οι ανεγκέφαλοι ναζί στα Πατήσια. Πρωτεύει η αστυνόμευση, εκπαίδευση και τιμωρία των ίδιων των αστυνομικών που δεν μπορούν να βάλουν φραγή στην οργή τους όταν πέφτουν κατα μπουλούκια σε διαδηλωτές. Πρωτεύει η αστυνόμευση με μεθοδολογία που θα επιτρέψει επιτέλους τη σύλληψη μερικών πραγματικών μπάχαλων (όχι με "δανεικά" σακίδια με πέτρες και μολότοφ), για να δούμε επιτέλους ποιοί είναι κι απο που παίρνουν εντολές. Πρωτεύει να σταματήσουμε να θρηνούμε νεκρούς λες και είμαστε Καμπούλ και Βαγδάτη.

Αυτά περιμένω να ακούσω απο την αριστερά. Να με πείσει πως έχει επαφή με την πραγματικότητα. Να υπερβεί τις αγκυλώσεις της και να μου δείξει πως θα ήθελε την αστυνομία, να μου εξηγήσει και να υπενθυμίσει το ρόλο της και να με κάνει να διεκδικήσω αυτό το ρόλο μαζί της.



Τη φωτογραφία την πήρα απο το blog του Allou Fun Marx

15/4/11

Η αριστερά της μεταπολίτευσης (απόσπασμα απο το "Απο τη χρεοκοπία στην αυτογνωσία")

Αντιγράφω απο το καταπληκτικό κείμενο "Από τη χρεοκοπία στην αυτογνωσία"

Από τη μεταπολίτευση και μετά, με την καθοριστική αλλά όχι αποκλειστική συμβολή του ΠΑΣΟΚ, η Αριστερά υπέστη μία μετάλλαξη. Από την Αριστερά της θυσίας, της ατομικής θυσίας, για χάρη των μεγάλων πολιτικών και συλλογικών προταγμάτων, είτε αυτά ήταν ο σοσιαλισμός είτε η δημοκρατία, προταγμάτων που κάθε αριστερός ήταν διατεθειμένος να καταβάλει ατομικό κόστος για να τα διεκδικήσει, περάσαμε, με την εδραίωση της δημοκρατίας, σε μια άλλου τύπου Αριστερά, του εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν. Μια Αριστερά που, ίσως και λόγω της στέρησης και της κακουχίας του παρελθόντος, αισθάνεται ότι τώρα ήρθε πια η ώρα να διεκδικήσουμε τη ζωή, ο καθένας για τον εαυτό του, ή τον κλάδο του (αλλά και πάλι με την έννοια του εαυτού του). Περάσαμε δηλαδή από μια πολιτική Αριστερά σε μιαν οικονομίστικη Αριστερά, από μιαν Αριστερά που διεκδικεί το συνολικό, δηλαδή το όλον, σε μιαν Αριστερά που εντός του συστήματος διεκδικεί το ατομικό, το μερικό, μια πιο εγωιστική Αριστερά. Ας το πούμε κυνικά: αυτή η Αριστερά είναι ακίνδυνη για το σύστημα, αλλά ζητάει «οικονομικό αντάλλαγμα» ώστε να είναι ακίνδυνη για το σύστημα. Λέμε όλοι ότι οι πρώτες δεκαετίες της μεταπολίτευσης είναι περίοδος ηγεμονίας των αριστερών ιδεών. Αλλά αυτές οι ιδέες πλήρωσαν ένα τίμημα ώστε να μπορούν να ηγεμονεύουν μέσα σε μιαν αδιαλείπτως καπιταλιστική κοινωνία.

Τούτη η ιδεολογική διεργασία (στην οποία οφείλεται η μεγάλη πολιτική επιτυχία του ΠΑΣΟΚ) συνοδεύτηκε και από μιαν αντίστοιχη οικονομική διεργασία, την οποία έχουμε ήδη υπαινιχθεί προηγουμένως: το Δημόσιο, προκειμένου να εξασφαλίσει το «αντάλλαγμα», αρχίζει να τυπώνει χρήμα αλλά και να δανείζεται χρήμα (ειρήσθω εν παρόδω: το τύπωμα, δηλαδή ο πληθωρισμός οδηγεί σε μαζική φυγή εγχωρίων κεφαλαίων στο εξωτερικό προς εξασφάλιση της αξίας τους κι αυτό πέραν του ότι στερεί πόρους για την ανάπτυξη, δημιουργεί ανάγκη περαιτέρω εξωτερικού δανεισμού οδηγώντας σε έναν φαύλο κύκλο). Αυτή η συνεχιζόμενη κατάσταση του δανεισμού από το κράτος προς εξυπηρέτηση ατομικών αναγκών δημιουργεί στους Έλληνες μιαν αντίστοιχη ιδεολογία. Την ιδεολογία ότι το κράτος ορίζει το χρήμα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται μια απέραντη πηγή πλούτου από την οποία μπορεί να διεκδικήσει κανείς το μερτικό που αναλογεί στις ανάγκες του. «Δεν θα κερδίσεις αν δεν διεκδικήσεις» έγραφε ένα πανό των περσινών (και τελευταίων) αγροτικών κινητοποιήσεων, εκφράζοντας με τον πιο λακωνικό τρόπο τη διάχυτη ιδεολογία που στο μεταξύ είχε εδραιωθεί όχι μόνο στους εργαζομένους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα αλλά στο σύνολο σχεδόν του πληθυσμού, ότι δηλαδή δεν κερδίζουμε (ή δεν κερδίζουμε μόνο) πουλώντας τα προϊόντα και τις υπηρεσίες μας στην αγορά, αλλά διεκδικώντας μαχητικά μερίδια από τον απέραντο δημόσιο κορβανά. Υπερβάλλοντας κάπως μπορούμε να πούμε ότι στην Ελλάδα δημιουργήσαμε έναν δεύτερο, παράλληλο προς τον καπιταλιστικό, τρόπο παραγωγής που συνίσταται στην ατομική (ή και κλαδική) ιδιοποίηση δημόσιου χώρου, με τη έννοια όχι μόνο του δημόσιου χρήματος ή της δημόσιας γης, αλλά της δημόσιας σφαίρας γενικότερα. Γιατί αυτό που ξεκίνησε ως οικονομική συνδρομή του κράτους σε έναν ταλαιπωρημένο πληθυσμό, πολύ σύντομα κατέληξε σε ένα γενικευμένο πλιάτσικο των ατόμων εναντίον της δημόσιας σφαίρας, σε ατομική εδώ και τώρα κατανάλωση της δημόσιας σφαίρας.

Διαβάστε το ολόκληρο, αν και μεγάλο αξίζει τον κόπο και τα ξαναλέμε.

1/4/11

Δημόσιος ή Κρατικός υπάλληλος;

Ποιός αισιόδοξος άνθρωπος ελπίζει πως θα μπορέσουμε κάποτε να συνεννοηθούμε σ' αυτή την κωλοχώρα;

Όχι εγώ πάντως. Η κρίση που περνάμε είναι πρωτίστως κοινωνική και δευτερευόντως οικονομική. Και είναι κοινωνική γιατί όπως έχουμε ξαναπεί χάσαμε τη συνοχή μας, σταματήσαμε να νοιώθουμε αλληλέγγυοι, κλέψαμε φόρους, γίναμε πολλές μικρές μειοψηφίες που αντιπαλεύτηκαν με όλες τις άλλες.

Παράλληλα το τεράστιο "δημόσιο" με τους εκατοντάδες χιλιάδες υπαλλήλους (που δεν ξέραμε για πολύ καιρό πόσοι είναι και που είναι) έδινε ένα ασφαλές καταφύγιο σε πολύ κόσμο που δεν είχε άλλη επαγγελματική προοπτική, σε τεμπέληδες (κοπρίτες) με πολιτικό δόντι, σε ανίκανους εξουσιομανείς και σε μερικούς ικανούς και εργατικούς που στην πορεία "διορθώθηκαν" και ομογενοποιήθηκαν.

Ναι, είναι μεγάλο το δημόσιο και παρα πολλοί οι δημόσιοι υπάλληλοι. Όπως έχουμε ξανασυζητήσει, το "πολλοί" είναι ένα σχετικό μέγεθος. Αν έχεις ακόμα και μόνο 100 άτομα που δεν ξέρεις να να διοικήσεις, δεν έχεις διαδικασίες και αξιοκρατικές δομές, τότε είναι πολλά.

Κυρίως όμως, όλοι αυτοί που δούλευαν για το κράτος είχαν την πολυτέλεια να διαμορφώσουν μια στρεβλή άποψη για την προστατευμένη καθημερινότητά τους.
Μπορούσαν να έχουν ακλόνητα στερεότυπα και ασφαλείς ιδεοληψίες. Δεν κινδύνευαν να διαψευθούν γιατί δεν υπήρχε γύρω τους καμία νομοτέλεια να τους ανατρέψει τις βεβαιότητες. Είχαν μόνο τρεις αλήθειες:
1. οτι δεν θα έχαναν τη δουλειά τους,
2, θα έπαιρναν το μισθό τους στο τέλος του μήνα βρέξει-χιονίσει και
3, είχαν εξουσία απέναντι στον πολίτη.

Γιατί μη μου πείτε πως δε σας έτυχε απέναντί σας ο υπάλληλος που ένοιωθε "κρατικός" κι όχι "δημόσιος"...
"Κρατικός" είναι ο υπάλληλος με το αίσθημα εξουσίας απέναντι στον πολίτη (βλέπε video). "Δημόσιος" είναι ο υπάλληλος που ξέρει πως πληρώνεται για να εξυπηρετήσει ανάγκες, πως είναι στην υπηρεσία του εργοδότη του πολίτη που πληρώνει το μισθό του.




Αυτή η σιγουριά και το προστατευμένο περιβάλλον επέτρεψαν να αναπτυχθεί μια νοοτροπία που δεν έχει σχέση με τους κανόνες οικονομίας όπως ισχύει στην πραγματική ζωή (και πιθανότατα εκεί να οφείλεται και η μεγάλη απήχηση της λαϊκιστικής αριστεράς στο δημόσιο), που δεν έχει μεγάλη σχέση με τη λογική σειρά των πραγμάτων κι έτσι επιτρέπει τις μαξιμαλιστικές προσεγγίσεις σε ΟΛΑ τα θέματα.

Αυτός ο "κρατικός" υπάλληλος που ξέσκισε τη χώρα, που έχει σοδομίσει την ανοχή μας, που έστησε πάρτι με τα κερατιάτικα που πληρώνουμε στην εφορία με τον ιδρώτα μας, σήμερα εμφανίζεται σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια σε κάθε σχετική είδηση:
Οι συνδικαλιστές που τρώνε με χρυσά κουτάλια (υποβρύχια, ΟΣΕ, Ολυμπιακή κλπ), οι του Υπουργείου Οικονομίας που έσβηναν τεράστια χρέη με το αζημίωτο, οι εξαφανισμένοι της ΕΡΤ που έπαιρναν τους μισθούς και δεν πατούσαν το πόδι τους, τα επιδόματα "εργένη" και τα άλλα φαιδρά στα ΕΛ. ΠΕ. των τραπεζοκόμων με τα 5.000€ μηνιαία, οι οδηγοί της Εθνικής Τράπεζας με τα άλλα τόσα (καλά γι αυτό θα μάθετε σε λίγο), οι "εξαφανισμένοι" του Δήμου Θεσσαλονίκης που ψάχνει ο Μπουτάρης, η πολεοδομία (χωρίς άλλα σχόλια)...

H λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί μέχρι να πέσετε για ύπνο (οι πιο χοντρόπετσοι) ή να αυτοκτονήσετε (οι πιο ευαίσθητοι).

Εμείς που είμαστε κάπου στη μέση μπορούμε απλά να πούμε "Άντε γαμηθείτε που μας θέλετε και αλληλέγγυους, ας ιδιωτικοποιηθεί τώρα όλο το δημόσιο μπας και δουλέψει". Και μόλις το αναφωνήσουμε, θα διαπιστώσουμε τα αίτια της διάρρηξης της κοινωνικής συνοχής που λέγαμε πιο πριν

29/3/11

Ο Ριζοσπάστης για τον "Κυνόδοντα".

Αυτό δεν πρέπει να το χάσετε όσοι έχετε πραγματική αίσθηση του χιούμορ.
Όταν το ΚΚΕ είναι υποχρεωμένο να μιλήσει για τέχνη, τα αποτελέσματα είναι σπαρταριστά.

Υ.Γ. Τη πατήσανε οι φίλοι του Ριζοσπάστη όμως. Ο Κυνόδοντας είναι μια βαθύτατα κομμουνιστική ταινία:

Γιατί μπορεί να υπάρχουν μερικές ελάχιστες αλληγορίες για τη αλλοίωση της πραγματικότητας απο τη σοσιαλιστική ηγεσία της οικογένειας αλλά αυτό γίνεται για ένα απώτερο σκοπό: Την προστασία της εργατιάς και της αγροτιάς απο την πλουτοκρατία που έχει διαμορφώσει μια απάνθρωπη καπιταλιστική πραγματικότητα. Αυτή την πραγματικότητα την υφίσταται ο πατερούλης καθημερινά, τη νοιώθει στο πετσί του με το χειρότερο τρόπο στο χώρο εργασίας του (όπου βλέπουμε πως απουσιάζει κάθε συνδικαλιστική δράση - να τα λέμε αυτά), και γι' αυτό προσπαθεί να την βαστήξει μακρυά απο τα μέλη της -κατα βάθος- σοσιαλιστικής οικογένειάς του.

Όταν λοιπόν ένα μέλος της οικογένειας αψηφάει το ταξικό του καθήκον τι γίνεται; Το τελικό πλάνο υποννοεί το θάνατο της κοπέλας που προσπαθεί να δραπετεύσει απο το προστατευμένο περιβάλον του "πατερούλη" (που σημειωτέον έχει μια γνήσια αγάπη και διάθεση προστασίας για τα τέκνα του) και καταδείχνει με τον καλύτερο τρόπο τι θα συμβεί στην εργατική τάξη όταν αυτή εγκαταλείψει την ταξική της συνείδηση.
Μπράβο σύντροφε Λάνθιμε!

Αμ πως;

22/3/11

Το βραχυκύκλωμα της ελληνικής αριστεράς με τη Λιβύη


Η Λιβύη είναι μια περίεργη περίπτωση χώρας. Και πιο συγκεκριμένα για την εξέγερση μιλάω που έχει πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Για χρόνια ολόκληρα, ο Γκαντάφι διοχέτευε αρκετό πετρελαϊκό χρήμα σε υποδομές στη χώρα του, είχαν δημιουργηθεί π.χ. τεράστια αρδευτικά projects στην έρημο για καλλιέργειες. Οι πρόσφατες ανατιμήσεις στις τιμές των τροφίμων που προκάλεσαν εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, στη Λιβύη πέρασαν απαρατήρητες. Κάπου διάβαζα πως η κυβέρνηση απορρόφησε το μεγαλύτερο ποσοστό αυξήσεων. Άλλωστε δεν είναι δύσκολο να μοιράσεις ένα μικρό μέρος των εσόδων του πετρελαίου σε ένα πληθυσμό 6,5 εκατομμυρίων με τα (πολλά) υπόλοιπα να αποθησαυρίζονται απο την οικογένεια Γκαντάφι. Τα διάφορα προνόμια και αξιώματα, νέμονται τα μέλη δύο ή τριών ολιγάριθμων φυλών που αποτελούν και την "ελίτ" της Λιβυκής κοινωνίας.

Δεν μπορεί δηλαδή κάποιος να υποστηρίξει πως στη Λιβύη η εξέγερση είναι η επανάσταση των πεινασμένων. Το θέμα δεν είναι ταξικό λοιπόν. Το κύμα των διαδηλώσεων που ξεκίνησαν στον αραβικό κόσμο για δημοκρατικά δικαιώματα και κατά των μη εκλεγμένων ηγετών με δεκαετίες στην εξουσία, ήταν θέμα χρόνου να ξεκινήσουν και στη Λιβύη. Εκεί λοιπόν υπήρχε μια συνταγή που έκανε τα πράγματα πιο εύφλεκτα: Το ικανοποιητικό μορφωτικό επίπεδο του κόσμου (που τους έκανε να μιλάνε σε κοινωνικά δίκτυα για δημοκρατία και δικαιώματα), η τεράστια διαφθορά και η πολύ μεγάλη ανεργία.

Με το που ξεκίνησε ο συγγραφέας και ακτιβιστής Jamal al-Hajji να μιλάει για διοργάνωση διαδήλωσης, συνελήφθη απ' τους μυστικούς αστυνομικούς του καθεστώτος και άρχισε η βίαιη καταστολή, η λογοκρισία, το μπλακ-άουτ των τηλεπικοινωνιών, που δημιούργησε τη χιονοστιβάδα της εξέγερσης.

Το γεγονός λοιπόν οτι η εξέγερση δεν έχει ταξικά χαρακτηριστικά, εξηγεί σε ένα μεγάλο βαθμό και τη δυσκολία των ελληνικών αριστερών κομμάτων να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Οι ανακοινώσεις τους (εδώ κι εδώ) είναι δυστυχώς για κλάματα.

Μιλάνε για "ιμπεριαλιστικό" πόλεμο και αγνοούν ακριβώς αυτό που υποτίθεται οτι πρέπει να αντιπροσωπεύουν: Τη θέληση του Λιβυκού λαού, των εξεγερμένων, που όταν ανακοινώθηκε το ψήφισμα του ΟΗΕ άρχισε να πανηγυρίζει (προφανώς δεν τους είχε ενημερώσει κανείς για τις απόψεις της ελληνικής αριστεράς). Κάποιος λοιπόν πρέπει να τους ενημερώσει τους άμοιρους οτι οφείλουν να πεθάνουν απο τα (δυτικά) όπλα του Γκαντάφι παρά να παρέμβουν τα κακά όπλα των δυτικών υπέρ τους.

Venceremos σύντροφοι!

Η εξέγερση στη Λιβύη είναι μαζικότατη. Η αντίδραση του παράφρονα ηγέτη της χώρας που μιλούσε για κατσαρίδες, Αλ Κάιντα και παραισθησιογόνα έδειχνε πως δεν είχε καμία επαφή με την πραγματικότητα. Και το χειρότερο ήταν οτι άρχισε μια μαζική επίθεση που μέχρι σήμερα μετράει περίπου οκτώ χιλιάδες νεκρούς! Η νομιμοποίηση του καθεστώτος λοιπόν έχει πάψει να υφίσταται απο τη στιγμή που σφαγιάζει το λαό του. Έχει σταματήσει να είναι "εσωτερικό θέμα" κυρίαρχου κράτους. Όπως είχε γίνει και με το Μιλόσεβιτς!
Αντί να δουν λοιπόν αυτά τα ουσιαστικά περιστατικά τα αριστερά κόμματα, δείχνουν τον ΟΗΕ σαν τον "κακό" της ιστορίας, προφανώς γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια την εξέγερση (που αρχικά οι οπαδοί τους είχαν υποδεχτεί ένθερμα).

Αλλά παιδιά σας έχω νέα: Αυτοί οι εξεγερμένοι είναι οι μόνοι που έχουν λόγο. Αυτοί θα κληθούν την επόμενη μέρα να πάρουν αποφάσεις για το μέλλον της χώρας τους. Είναι αυτοί που θα κάνουν την επέμβαση είτε βήμα για την ελευθερία τους είτε την αρχή της εξάρτησής τους στη Δύση. Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να αποφασίζετε πριν απ' αυτούς γι' αυτούς.

Για μια ακόμα φορά η ελληνική αριστερά, φαίνεται πως αδυνατεί να αναλύσει διακριτές περιπτώσεις, βραχυκυκλωμένη απο σταλινικά ή ουγκοτσαβεσικά στερεότυπα.

Κρίμα.

Υ.Γ. Ας ηρεμίσουν οι φίλοι που αναπτύσσουν επιχειρήματα περί πολεμικού κόστους που καλούμαστε να φορτωθούμε σε καιρούς κρίσης και του ΔΝΤ. Τα αεροπλάνα μας και τα πλοία δεν είναι δεμένα και παρκαρισμένα. Περιπολούν και κινούνται είτε ως μέρος της καθημερινής τους ρουτίνας, άρα καταναλώνουν καύσιμα. Τώρα αν τα καταναλώσουν για να περιπολούν στα πλαίσια του ρόλου μας στο ΝΑΤΟ στα νότια σύνορά μας, αυτό δεν αλλάζει τη δαπάνη, μόνο το "κέντρο κόστους" αλλάζει.

Υ.Γ. 2 Προφανώς και το ΝΑΤΟ ή οι Αμερικανοί θα έπρεπε να παρέμβουν και σε πολλές άλλες περιπτώσεις (Ρουάντα, Παλαιστίνη κλπ). Είναι προφανές οτι οι ΗΠΑ με τίποτα δε θέλουν να αποσταθεροποιήσουν τα φιλικά καθεστώτα τους σε Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Υεμένη κλπ. Φυσικά και τους "παίρνει" να παρέμβουν τώρα αφού ούτε φιλικές σχέσεις έχουν με τον Γκαντάφι, ούτε πετρέλαια ψωνίζουν απο Λιβύη. Προφανώς είναι φορτωμένοι με αμαρτίες οι πρώην δυτικοί αποικιοκράτες που τώρα πρωταγωνιστούν.
Αλλά δεν μπορεί να είναι αυτό κριτήριο για να αφεθεί στη σφαγή η εξέγερση. Η αλλαγή στο status quo είναι πιθανόν να φέρει τις καλύτερες μέρες που δεν υπήρχε περίπτωση να έρθουν με τη δικτατορία.

14/3/11

Η αβάσταχτη ελαφρότητα μιας "αριστερής" ανακοίνωσης

Θαυμάστε τη σημερινή ανακοίνωση του "Συνασπισμού" για την πυρηνική ενέργεια με αφορμή αυτά που συμβαίνουν τώρα στην Ιαπωνία:


Πυρηνική ενέργεια; Ούτε να το σκέφτεστε!
Ανακοίνωση του Τμήματος Οικολογίας - Περιβάλλοντος του Συνασπισμού

Τα περιστατικά έκλυσης ραδιενέργειας από εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας μετά τον μεγάλο σεισμό στην Ιαπωνία με τον τραγικό απολογισμό θυμάτων που τον ακολούθησαν, φέρνουν στην επιφάνεια τους τεράστιους κινδύνους που έχει η λειτουργία παρόμοιων μονάδων.

Αποδεικνύεται ότι, ακόμη και σε μια χώρα που συχνά προβάλλεται από το παγκόσμιο «πυρηνικό λόμπι» σαν πρότυπο εγκατάστασης πυρηνικών μονάδων υψηλής τεχνολογίας, η πυρηνική ενέργεια παραμένει εξαιρετικά προβληματική.

Μετά τα γεγονότα στην Ιαπωνία, όσοι πολιτικοί και επιστημονικοί φορείς εμφανίζονται εσχάτως ως υπέρμαχοι της εγκατάστασης παρόμοιων μονάδων και στην Ελλάδα, τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο οφείλουν να σωπάσουν και να αναθεωρήσουν.

Η πυρηνική ενέργεια είναι κίνδυνος-θάνατος για τους λαούς και το περιβάλλον, με τεράστια προβλήματα και απρόβλεπτα κοινωνικά κόστη που δεν αντιμετωπίζονται ακόμη και από χώρες με πολύ πιο προηγμένη τεχνολογία και συστήματα ελέγχου.

Η απάντηση στη σημερινή ενεργειακή κρίση και την κλιματική αλλαγή μπορεί να προέλθει μόνο από την εξοικονόμηση και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, μέσα από ριζική αλλαγή των παραγωγικών και καταναλωτικών προτύπων.

Τμήμα Οικολογίας και Περιβάλλοντος



Τι μας λέει η ανακοίνωση; Πως η πυρηνική ενέργεια είναι "εξαιρετικά προβληματική" (Σώπα!) κι άρα απορρίπτεται για τα Βαλκάνια κι οτι η απάντηση είναι στην "εξοικονόμηση" (φαντάσου δηλαδή και να είχαμε και σημαντική βιομηχανική παραγωγή), στις ΑΠΕ (όταν όλοι ξέρουμε πως αυτές οι πηγές μόνο συμπληρωματικές μπορεί να είναι στις κύριες), και στην αλλαγή καταναλωτικού προτύπου (δηλαδή; όχι άλλα μηχανήματα του σατανά; Να αφήσουμε τους υπολογιστές και να γυρίσουμε στον άβακα; Να λέμε ιστορίες γύρω απο τη φωτιά;)

Ούτε ένας προβληματισμός απο το "αρμόδιο" τμήμα του Συνασπισμού. Όταν όλη η υφήλιος ψάχνεται να βρει λύση στο τεράστιο ενεργειακό πρόβλημα, όταν όλοι συζητάνε το μοντέλο κόστους/ασφάλειας στα πυρηνικά εργοστάσια (μπορούν να είναι ασφαλή αλλά με τεράστιο κόστος), ο Συνασπισμός βγάζει μια απανταχούσα για να πει ότι η λύση είναι να επιστρέψουμε στον 19ο αιώνα (και την ατμοκίνηση;).

Απλά το βάζω γιατί μου έκανε εντύπωση σε μια περίοδο που ψάχνουμε τι φταίει για την αναξιοπιστία της αριστερής πρότασης.


Υ.Γ. Λίγες ώρες μετά την παραπάνω ανακοίνωση ο "Συνασπισμός" εξέδωσε και δεύτερη ανακοίνωση όπου καλεί σε "εκδήλωση διαμαρτυρίας κατα της πυρηνικής απειλής".

Είναι τόσο φτηνή πια η διαδικασία ενεργοποίησης της "δεξαμενής διαμαρτυρίας" ώστε να την προκαλείς για κάθε άκυρο λόγο;

Και γιατί στο Σύνταγμα η διαμαρτυρία και όχι έξω απο το ίδιο το πυρηνικό εργοστάσιο;
Παιδιά αν δε μας δουλεύετε, τότε το σχέδιό σας είναι σατανικό και πλήρως εναρμονισμένο με την προβοκάτσια των 300 μεταναστών στη Νομική.
Τι εννοώ;

Μετά την κουβέντα που έγινε για περιορισμό των επιτρεπόμενων διαδηλώσεων (Καρατζαφέρης προς Πάγκαλο στη βουλή 11/3/2011) , προσπαθείτε και πάλι να προκαλέσετε τη "συντηρητική" αντίδραση και να ξαναδημιουργήσετε μπάχαλο.

Σας πήραμε είδηση ε;

11/3/11

"Γιατί ανεβαίνει ο ΛΑΟΣ";

Το σημερινό σχόλιο του Παπαχελά στην "Καθημερινή".

Το οτι ο ΛΑΟΣ ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις το έχετε ήδη πληροφορηθεί. Τις ερμηνείες ψάχνουμε και αυτή του Παπαχελά έχει κάποια σημεία που πρέπει να προβληματίσουν.

Δύο posts πριν, (δεν είχε βγει ακόμα η δημοσκόπηση) έλεγα: " ...να αποφασίσει αυτή η έρμη η αριστερά να αρθρώσει αξιόπιστη πολιτική πρόταση για να γίνει και επιλογή ψήφου για ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό ψηφοφόρων; Τα ποσοστά του ΛΑΟΣ είναι αυτή τη στιγμή μεγαλύτερα από τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ που είναι υποτίθεται και η "ευρωπαϊκή αριστερά". Αυτό δεν έχει προβληματίσει τις ηγεσίες; Δεν φανερώνει οτι πέρα από την πανεύκολη καταγγελία απαιτείται και εναλλακτική αξιόπιστη πρόταση;"

Φυσικά ο Καρατζαφέρης είναι γνωστός καιροκόπος και πολιτικός τυχοδιώκτης. Το να αποφασίσουμε όλοι μαζί οτι η ρητορία του και η στάση του είναι σχεδιασμένες για ψηφοθηρικούς λόγους στη βαθμιαία συντηρητικοποιούμενη ελληνική κοινωνία είναι το εύκολο.

Η δύσκολη εξίσωση όμως τώρα είναι να εξηγήσουμε πως η αριστερά που αποτελεί και το φυσικό καταφύγιο της διαμαρτυρίας των αδικημένων, φαίνεται να ξεμένει απο καύσιμα στην δημοσκοπική ανηφόρα.
Σε τέτοια περίοδο κιόλας!

4/3/11

Να καεί το "μπουρδέλο" ή να γίνει βουλή;

Τον τελευταίο καιρό έχω παρατηρήσει μια διάχυτη πόλωση στην ελληνική κοινωνία, που προσωπικά δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί. Οι βίαιη επίθεση στον Χατζηδάκη, η εκδίωξη Πάγκαλου, το γιουχάισμα του ΓΑΠ, η καταδίωξη Κακλαμάνη, όλα δείχνουν πως υπάρχουν όλα τα συστατικά για ένα κανονικό εμφύλιο. Το μόνο που μένει είναι να ανέβει η θερμοκρασία στη χύτρα.

Ακόμα και σε τούτο εδώ το blog που διατηρώ τώρα τέσσερα χρόνια, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά αγενή και υβριστικά σχόλια από πρώην συζητητές και (φυσικά) ανώνυμους.

Ο λόγος αυτής της γενικής πόλωσης είναι -προφανέστατα- οτι δε μοιραζόμαστε όλοι τις ίδιες απόψεις για τη σημερινή πραγματικότητα (το μνημόνιο, τις αλλαγές που γίνονται γύρω μας κλπ). Κυρίως όμως φαίνεται να μη συμφωνούμε στο τι φταίει και πως πρέπει να αντιμετωπιστεί

Ενδεικτικά, η συνθηματολογία που προηγήθηκε στης διαδήλωσης της Τετάρτης 24 Φεβρουαρίου, μιλούσε για "χούντα", οραματιζόταν γεγονότα τύπου Ταχρίρ και απ' ότι κατάλαβα μετά το τέλος της διαδήλωσης επιχειρήθηκε να γίνει από κάποιους μια παρόμοια κατάσταση στρατοπέδευσης στο Σύνταγμα. Η ρητορική περί "χούντας" ήταν η κρυφή σπίθα που θα άναβε πολύ εύκολα μια φωτιά βίας που θα φάνταζε σαν αντίσταση.

Ερώτημα: Είναι "χούντα" μια εκλεγμένη κυβέρνηση; "Ναι" λέει μια μερίδα κόσμου γιατί εκλέχτηκε με άλλες προϋποθέσεις και άλλες υποσχέσεις.
Σύμφωνοι, αλλά αυτό δεν είναι πρωτοφανές. Και η προηγούμενες κυβερνήσεις της Ν.Δ. είχαν άλλες προγραμματικές εξαγγελίες από αυτά που τελικά έπραξαν. Δεν έγιναν "χούντα". Αν λοιπόν το ΠΑΣΟΚ καταψηφιστεί στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση -για να διορθωθεί η αδικία- θα αναλάβει ο επόμενος καταλληλότερος που περιμένει στην ουρά. Απλά τα πράγματα.

Ένα άλλο σύνθημα των ημερών είναι το "να καεί το μπουρδέλο η βουλή" (και στην πιο "λάιτ" έκδοση του ΚΚΕ γίνεται κανονική αμφισβήτηση του συντάγματος).
Ας καεί.

Ερώτηση 1η: Μετά τι θα ακολουθήσει; Στρατιωτική κυβέρνηση; Κάποιος φωτισμένος πατερούλης τύπου Κιμ Γιονκ Ίλ;

Ερώτηση 2η: "Να καεί η βουλή" ή μήπως καλύτερα να μάθουμε να ψηφίζουμε; Να καεί το μπουρδέλο ή να κάνουμε παρωχημένη την πορνεία του;
Δηλαδή να απαιτούμε λογοδοσία απο τους εκλεγμένους αντιπροσώπους. Να εκφράζουμε την κάθετη εναντίωσή μας όταν συμβαίνουν αίσχη όπως η πρόσφατη εξαίρεση των δικηγόρων από το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων. Να εναντιωθούμε έντονα στις επαναλαμβανόμενες αρνήσεις άρσης βουλευτικών ασυλιών (για άσχετα με το λειτούργημα) αδικήματα.

Ερώτηση 3η: Ή μήπως να αποφασίσει αυτή η έρμη η αριστερά να αρθρώσει αξιόπιστη πολιτική πρόταση για να γίνει και επιλογή ψήφου για ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό ψηφοφόρων; Τα ποσοστά του ΛΑΟΣ είναι αυτή τη στιγμή μεγαλύτερα από τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ που είναι υποτίθεται και η "ευρωπαϊκή αριστερά". Αυτό δεν έχει προβληματίσει τις ηγεσίες; Δεν φανερώνει οτι πέρα από την πανεύκολη καταγγελία απαιτείται και εναλλακτική αξιόπιστη πρόταση;

Και πως θα θεωρηθείς "αξιόπιστη" πρόταση με τους μεν να παραμένουν το μοναδικό σταλινικό κόμμα στην Ευρώπη και τους δε να βλέπουν μόνο μέχρι εκεί που τους επιτρέπει η εξεγερτική σαγήνη της Τζένοβα;
Πως να θεωρηθεί αξιόπιστη μια αριστερή πρόταση αν δεν αναγνωρίσει τις τεράστιες στρεβλώσεις της οικονομίας μας (που είναι πια κοινή διαπίστωση για όλους όσους δεν φοράνε χρωματιστά γυαλιά); Αν δεν καταδείξει τη γενικευμένη διαφθορά ακόμα και στα χαμηλά δημοσιοϋπαλληλικά κλιμάκια (μακρυά απο λαϊκισμούς που θέλουν μόνο την "πλουτοκρατία" διεφθαρμένη); Αν δεν διαχωριστεί απο τα κατεστημένα συντεχνιακά συμφέροντα;

Οι πραγματικά θιγμένοι και ζημιωμένοι απο τα μνημονιακά μέτρα που έχουν δικαίωμα να αντιδρούν και να απεργούν, χάνονται μέσα στη γενικευμένη αντίδραση και όσων τόσο καιρό είχαν σκανδαλώδη προνόμια προστατευμένα απο κάποια κομματική νομενκλατούρα. Τα δίκαια αιτήματα εξαφανίζονται μέσα στη θολούρα της εύκολης συνθηματολογίας, της γενικόλογης και ανιεράρχητης ατζέντας, κάνοντας την παραμικρή σωστή διεκδίκηση να φαίνεται ουτοπία.

Προς το παρόν λοιπόν έχουμε συγκρουσιακή αυτοϊκανοποίηση, όχι συγκεκριμένη πρόταση, άρα ας ηρεμήσουν οι μαξιμαλιστές πρώην σύντροφοι. Χρήσιμοι θα είναι μόνο όταν αποφασίσουν να συμμετέχουν σε μια συζήτηση για νέα αξιόπιστη πολιτική, στηριγμένη σε δημοκρατικές διαδικασίες με στόχο την πραγματική κοινωνική δικαιοσύνη και το κοινωνικό κράτος που απειλείται σε παγκόσμια κλίμακα απο το χρεοκοπημένο καπιταλισμό.

Για την ταμπακιέρα δηλαδή.


Υ.Γ. Να κι άλλος που διαπιστώνει εμφύλιο!

1/3/11

Από πού πάνε προς τ' αριστερά;

Για σήμερα δεν νομίζω να βρείτε να διαβάσετε κάτι πιο ενδιαφέρον απο αυτό.