Οι δηλώσεις Σαββόπουλου και αυτοί που ξεχάσαμε να ρωτήσουμε.

Το πανελλήνιο έφριξε χτες με τις δηλώσεις του Σαββόπουλου που μίλησε σε κάποια ραδιοφωνική εκπομπή. Για όσους δεν παρακολούθησαν το θέμα, το αναδημοσιεύω απο το ΣΚΑΙ:

"Αντιδράσεις έχει προκαλέσει η δήλωση του Διονύση Σαββόπουλου, περί μεταφοράς των μεταναστών σε αραιοκατοικημένα νησιά με χαμηλό πληθυσμό, υπό την επίβλεψη του ΟΗΕ, όπου θα μπορούν να καλλιεργούν τη γη. Πρότεινε επίσης να κηρυχθεί η Αθήνα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και τον καθαρισμό των κτιρίων της Αθήνας από τοξικομανείς και τη μεταφορά τους σε μέρη όπου δεν θα έχουν πρόσβαση οι έμποροι ναρκωτικών."

Δεν καταλαβαίνω την κατακραυγή που σήκωσαν οι δηλώσεις αυτές. Και μιλάω σοβαρότατα. Ούτε για ξερονήσια μίλησε, ούτε για εξορίες.

Μία αντίρρηση έχω μόνο: Το "υποχρεωτικό" της μετακίνησης που υπαινίσσεται. Δεν μπορείς να υποχρεώσεις σε μετακίνηση, είναι προφανώς σα να δημιουργείς στρατόπεδα συγκέντρωσης. Αν ειδικά μιλάμε για αραιοκατοικημένα νησιά (και όχι ερημονήσια, επαναλαμβάνω), αυτό έχει και συγκεκριμένες προϋποθέσεις: Δικαιώματα ελεύθερης μετακίνησης π.χ.

Αν λοιπόν πάρουμε αφορμή απο τις μισο-άστοχες δηλώσεις μπορούμε να φτάσουμε να συνθέσουμε κάποιες καλές ιδέες. Όπως να διατεθούν σε χωριά που ερημώνουν ή που ερήμωσαν σπίτια και αφημένα χωράφια για καλλιέργεια με τη προϋπόθεση μόνιμης διαμονής στον τόπο, με υποχρεωτική χρήση καλλιέργειας για βιοπορισμό, με πολιτικά δικαιώματα, με δανεικό εξοπλισμό. Με συμβουλές και επιτήρηση απο ειδικούς και γεωπόνους.

Να διατεθούν ακόμα και μοναστηριακές εκτάσεις. Κι όχι μόνο στους μετανάστες, αλλά και τους Έλληνες ακτήμονες που θέλουν να καλλιεργήσουν τη γη.

Οι τιμές των τροφίμων είναι συνεχώς ανοδικές, ψάχνουμε τρόπους για περισσότερη παραγωγή. Το "περίσσευμα" σε ανθρώπους γιατί να μη μετατραπεί σε θετικό κεφάλαιο;

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η προοπτική του να καθαρίζουν τα παρμπρίζ στα φανάρια του κέντρου, να δουλεύουν στα φραουλοχώραφα άλλων σαν σκλάβοι ή να σκυλοπνίγονται στο Ιόνιο προσπαθώντας να φτάσουν στην Ιταλία (για να γίνουν κι εκεί ανθρώπινα σκουπίδια), είναι καλύτερη προοπτική για τους ανθρώπους αυτούς. Γιατί να μη τους προσφερθεί η δυνατότητα να γίνουν νοικοκύρηδες;

Ειδικά την ίδια στιγμή που μεγάλο μέρος της ελληνικής επικράτειας χρειάζεται να αναζωογονηθεί, να κατοικηθεί να δώσει δουλειές. Να σταματήσει και η μόνιμη γκρίνια για τον μειούμενο πληθυσμό της χώρας.

Στην Ιταλία ήδη έγινε κάτι ανάλογο και τα αποτελέσματα προς το παρόν είναι μόνο θετικά. Ναι, φυσικά και θέλει πολύ μελέτη, θέλει πολιτική βούληση και δουλειά, προϋποθέτει εμπλοκή πολλών φορέων. Αλλά ο τζάμπας πέθανε, ήγουν: αν δε βρέξεις κώλο ψάρια δεν πιάνεις.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις υστερίες κατά μέρος κι ας χρησιμοποιήσουμε μέρη των απόψεων (αν δε μας αρέσουν στο σύνολό τους) για να συνθέσουμε ιδέες. Όχι για εμάς και την εξυπηρέτηση της ιδεοληψίας μας αλλά για αυτούς τους ανθρώπους και τις ζωές τους.

Γιατί όλως τυχαίως, αυτούς ξεχάσαμε να τους ρωτήσουμε.

Τέρμα οι φράουλες. Τώρα αγριοφράουλες!

Είναι ιδέα μου ή φέτος φάγαμε τις πιο άνοστες φράουλες στη ζωή μας;

Αρχικά νόμιζα ότι έφταιγε η «πουσαρισμένη» παραγωγή με τα λιπάσματα και τις ορμόνες αλλά είμαστε πια στην κανονική εποχή της φράουλας και κάθε φορά που δοκιμάζω να αγοράσω το αγαπημένο μου φρούτο που κουβαλάει περήφανα σαν περγαμηνή τον τίτλο «Μανωλάδας», περνάω την ίδια απογοήτευση. Ένα άνοστο πράγμα χωρίς γεύση και χωρίς άρωμα, που για να φαγωθεί πρέπει να παρασκευαστεί οπωσδήποτε με ζάχαρες και σορόπια.

Αρνούμαι!

Τελείωσα με τις φράουλες και τους μάγκες παραγωγούς που βρήκαν τρόπο για μεροκάματα πείνας και παραγωγή υπερτραφών και ακριβών καρπών αλλά ξέχασαν στην πορεία το λόγο ύπαρξης του φρούτου.

Τόσο στον αυτόματο πιλότο πια;

Προς το παρόν αποζημιώνομαι από τις μικρούτσικες αγριοφράουλες από τον κήπο μου. Η ευπρόσδεκτη επεκτατική τους διάθεση έχει κάνει κατάληψη σε όλο σχεδόν τον κήπο.

Άρχισαν εδώ και δύο εβδομάδες όλες μαζί να κοκκινίζουν και πρέπει να είμαι κάθε μέρα από πάνω να τις κόβω, διαφορετικά το ελάχιστο βάρος τους τις φέρνει σε επαφή με το χώμα κι εκείνο το σημείο που ακουμπάει αρχίζει να χαλάει.

Κάθε καρπός δεν είναι μεγαλύτερος από ένα φουντούκι κι όμως έχουν ένα άρωμα απίστευτο.

Αλλά είναι λίγες και μικρές, είναι ένα μικρό πολυτελές κέρασμα για κάθε μέρα.

Αν θέλω όμως περισσότερες θα ψάξω να βρω φράουλες εισαγωγής (αν υπάρχουν) από κάποια χώρα που οι παραγωγοί σέβονται περισσότερο τους πελάτες τους.Αν δε βρώ θα τις χαίρομαι μόνο σε ταξίδια όπως παλιά γινόταν με τις μπανάνες που απαγορεύονταν η εισαγωγή τους για να καταναλώνουμε υποχρεωτικά τις κρητικές!

Θα πούμε το νερό μπαμπάκι!

Ντάλα μεσημέρι Κυριακής, έξω από τη Θήβα, θερμοκρασία περί τους 45-46 βαθμούς.

Φωτιά και λαύρα, έλιωνε η άσφαλτος.

Ο φίλος που περνούσε από το δρόμο, έμεινε κάγκελο όταν είδε να ποτίζονται ολόκληρες φυτείες, ατέλειωτα στρέμματα βαμβάκια με τεχνητή βροχή!
Σταμάτησε δεξιά και φωτογράφησε, μετά από λίγο άλλα στρέμματα, άλλη βροχή, άλλη φωτογραφία, μετά κι άλλα!

Οι αγρότες του Θηβαϊκού κάμπου ποτίζουν τα μπαμπάκια. Με τεχνητή βροχή! Μεσημέρι καλοκαιριού! Με 46 βαθμούς θερμοκρασία!
Κι αν έχουν δίκιο αυτοί που λένε ότι γενικώς μια ζεστή μέρα με αυτό τον τρόπο ποτίσματος εξατμίζεται το 40% του χρησιμοποιούμενου νερού (!) τότε πόσο νερό εξατμίζεται σε μια τέτοια μέρα;

Χτες διάβασα στα ΝΕΑ ένα άρθρο που συνέκρινε τις διάφορες καλλιέργειες με βάση το νερό που απαιτείται για πότισμα. Ξέρετε πόσο νερό χρειάζεται για να παραχθεί ένα κιλό βαμβάκι;
Κρατηθείτε…

800 λίτρα νερού!!!

800 λίτρα υπερπολύτιμου, δυσεύρετου νερού για ένα κιλό βαμβάκι, από αυτό το ίδιο που η Ευρώπη μας αποζημιώνει να καταστρέψουμε, που μας λέει να παράγουμε λιγότερο γιατί δεν απορροφάται, που δεν πουλιέται, που δεν έχει ζήτηση.

Αν δηλαδή χρειάζονται 800 λίτρα αυτού του πολύτιμου νερού για ένα κιλό βαμβάκι και το 50% εξατμίζεται, πόσα λίτρα νερού πρέπει να σπαταληθούν για να ποτιστούν όλα αυτά τα στρέμματα που θα παράξουν τόννους άχρηστου βαμβακιού;

Κάντε τα μαθηματικά μόνοι σας.

Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι σε κάθε χωράφι ο καθένας μπορεί να ανοίξει μια γεώτρηση, να τραβήξει όσο νερό θέλει μπαίνοντας σε μια κούρσα για το ποιος θα πάρει πρώτος του νερό του αλλουνού, στεγνώνοντας έτσι τον υδροφόρο ορίζοντα, εξαφανίζοντας ολόκληρα ποτάμια και λίμνες. Και όλα αυτά για να ποτιστούν τα μπαμπάκια που θέλουν δουλειά μόνο δύο φορές το χρόνο, που όλη η καλλιέργεια γίνεται με μηχανές και έτσι μπορεί η τιμημένη αγροτιά να κάθεται στα καφενεία περιμένοντας τις κοινοτικές επιδοτήσεις που οι πολιτικοί μας εξασφαλίζουν γι αυτό το αίσχος.

Είναι δε ενδεικτικό ότι οι αγρότες ζητούν τώρα μεγαλύτερη επιδότηση για να μην καλιεργούν εκτάσεις με βαμβάκι λόγω λειψυδρίας (διαβάστε εδώ). "Πληρώστε μας για να μη σας αφήσουμε χωρίς νερό" δηλαδή.

Κανείς δεν πρόκειται να πει τίποτα για τους υδάτινους όγκους που στραγγίζονται νύχτα-μέρα, κανείς δεν πρόκειται να ανοίξει μέτωπο για να τους πείσει να αλλάξουν καλλιέργειες, να προτιμηθούν φυτείες με λιγότερες ανάγκες νερού, κανείς δε θα απολογηθεί στα παιδιά μας για το ότι σε λίγο καιρό η Ελλάδα θα είναι έρημος.

Το θέμα είναι να εκλέγονται μπλεδούλιδες, πρασινούληδες και κοκκινουληδες συνδικαλιστές, να μη δυσαρεστούμε τους ψηφοφόρους, να παίρνουμε ψήφους και εκλογές.

Κανείς δεν πρόκειται να πιεστεί για να εφαρμοστεί πλαίσιο κανόνων κοινής λογικής για να εναρμονιστεί η γεωργική πολιτική με την λειψυδρία που αναμένεται να γίνει ακόμα πιο αισθητή τα επόμενα χρόνια. Ποιός να το κάνει; Ο γίγας της πολιτικής Μπασιάκος;

Αντίθετα περιμένουμε να πετάξουμε μερικά δισεκατομμύρια ευρώ ακόμα για να εξαφανίσουμε και τον Αχελώο με τεχνητές βροχές στο βωμό της μικροπολιτικής. Ακούς Σουφλιά λεβέντη; (Όχι!)
Εν τω μεταξύ οι μάχες ήδη άρχισαν στο θεσσαλικό κάμπο για το νερό. Σε λίγο καιρό τα πράγματα θα σοβαρέψουν ακόμα περισσότερο και οι πολιτικοί μας φυσικά προτιμούν να επιμένουν στην εκτροπή παρα στο να πείσουν τους πελάτες τους να αλλάξουν καλλιέργειες.

Εσείς βάλατε τούβλο στο καζανάκι σας ή ακόμα;