Τι ειν' η πατρίδα μας;

Η Ελλάδα δεύτερη πιο σπάταλη χώρα στην κατανάλωση νερού, είμαστε δηλαδή πίσω από τις ΗΠΑ!

Τις ΗΠΑ των τεράστιων λιμνών, των θεόρατων καταρρακτών, των αχανών ποταμών.

Δεύτεροι εμείς, που λέμε τον Κηφισό "ποτάμι", εμείς με τα μολυσμένα νερά που μας έρχονται απο βόρεια με κάθε είδους βιομηχανικά απόβλητα, εμείς με τα απόβλητα των χοιροτροφείων στον Αμβρακικό, εμείς με τους στερεμένους υδροφόρους ορίζοντες της Θεσσαλίας και τους μολυσμένους της Βοιωτίας, εμείς των μπάζων και των πλαστικών φιαλών σε κάθε ρεματιά.

Που λιώνουμε τα χιόνια στο κατώφλι με δεκάδες κυβικά, που διώχνουμε τη σκόνη και το χώμα με το λάστιχο γιατί βαριόμαστε να σκουπίσουμε, εμείς με τα γάργαρα νερά να τρέχουν από σπασμένους αγωγούς μέρες ολόκληρες, μέχρι να δεήσουν οι δημόσιοι υπάλληλοι να κάνουν την επισκευή.

Και να συνεχίζουμε να καλλιεργούμε άχρηστο και επιδοτούμενο βαμβάκι, να ποτίζουμε μέρα μεσημέρι με 40 βαθμούς και κανένας υπουργός να μη θέλει, να μη τολμάει να αλλάξει το παραμικρό.

Απλά να υπόσχονται την εκτροπή του Αχελώου αύριο, του Μισισιπή μεθαύριο (Χελλόου ακατοίκητα κρανία).
«Ο κάθε Έλληνας -λεει- καταναλώνει φαγητό, νερό και ενέργεια που ισοδυναμούν με την αποψίλωση 60 στρεμμάτων γης». Μαγκιά μας!

Προχτές έφυγαν τρεις φίλοι για κυνήγι στο Νευροκόπι και γύρισαν με 350 τσίχλες σκοτωμένες. Γιατί όχι; Μαγκιά τους!

Κι ας λένε όλα τα δεδομένα οτι η βιοποικιλότητα εξαφανίζεται με 100 φορές πιο εντατικούς ρυθμούς από το κανονικό.

Τώρα (αδύνατον να φαγωθούν τόσες τσίχλες από τρεις οικογένειες), ψάχνουν να τις δώσουν πεσκέσι για να μη πάνε στα σκουπίδια, να δικαιολογηθούν τα σκάγια.

Κι αυτή η θλιβερή επιβεβαίωση του Εγώ, αυτή η κατάχρηση αυτό το έγκλημα, αυτός ο διαγωνισμός μαλακίας, λέγεται άθλημα, λέγεται κυνήγι!

Βάζω στοίχημα οτι στην Ελλάδα έχουμε τους περισσότερους «κυνηγούς» αναλογικά με τον πληθυσμό. Μαγκιά μας!
Μαγκιά που τρωμε σα να μην υπάρχει αύριο, μαγκιά που σπαταλάμε τα νερά μας, μαγκιά που πετάμε τα άδεια μπουκάλια από το παράθυρο του αυτοκινήτου μας όπου τύχει.

Φτάνει να βάλουμε τη σημαία στις 28 Οκτωβρίου για να αποδείξουμε οτι αγαπάμε την πατρίδα μας!

Λίγο πριν την απαγόρευση του καπνίσματος

Βρίσκομαι λοιπόν σε εστιατόρια από αυτά που «οφείλει” να επισκέπτεται κάποιος που θέλει να φάει αυθεντικά σε τουριστικό τόπο. Δίπλα, μια παρέα μεγάλη Αμερικανών που συμπεριφέρνονται κατά το γνωστό τρόπο μετά από κατανάλωση αρκετού κρασιού. Φωνές, γέλια (δυνατά!) τραγούδια (μέχρι και την Copacabana του Barry Manilow τραγούδησαν!!!).

Η αίθουσα είναι μικρή (το εστιατόριο αποτελείται από μικρές αίθουσες των 3-4 τραπεζιών) και οι τοίχοι αντανακλούν κάθε ήχο. Προσπαθούμε να συγκεντρωθούμε στη συζήτησή μας αλλά είναι πολύ δύσκολο.

Κάποια στιγμή μια από τις κοπέλες της παρέας μας ανάβει ένα τσιγάρο. Παρατηρώ τη μια από τις Αμερικανίδες να μετακινείται στην άλλη άκρη του τραπεζιού. Αμέσως μετά έρχεται η αντίδραση του συζύγου της προς την καπνίστρια της παρέας μας:

-Η σύζυγός μου έχει άσθμα. Ή σβήστε το τσιγάρο, ή πηγαίνετε τώρα αμέσως έξω αν θέλετε να καπνίσετε!

Ο τόνος είναι οξύς και επιθετικός και η παρέα τους είναι βουβή τώρα περιμένοντας την αντίδρασή μας. Κοιταζόμαστε για να συντονιστούμε, να συμφωνήσουμε με τα βλέμματά μας για το τι στάση θα κρατήσουμε.Αναλαμβάνω λοιπόν την πρωτοβουλία για να φύγει από τη δύσκολη θέση η φίλη:

-Κατ’ αρχήν θα έπρεπε να ξέρετε ερχόμενος στη Ελλάδα ότι το κάπνισμα σε εσωτερικούς δημόσιους χώρους επιτρέπεται. Ο χώρος δεν έχει σήμανση απαγόρευσης καπνίσματος και στο τραπέζι μας υπάρχουν τασάκια. Μπορείτε λοιπόν να ζητήσετε από τον υπεύθυνο να σας αλλάξει τραπέζι.

Ήδη έχω κάνει την υπέρβασή μου, αναγκάζομαι να υπερασπιστώ μια καπνίστρια εγώ ο αντικαπνιστής, αλλά η επιθετικότητά του με κάποιο τρόπο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Συνεχίζω μετά από άλλο ένα βλέμμα συνεννόησης με την φίλη:

-Παρόλα αυτά η φίλη μου θα σβήσει το τσιγάρο της εάν της το ζητήσετε ευγενικά και με τον όρο ότι κι εσείς θα περιορίσετε τη φασαρία που κάνετε γιατί παραβιάζετε βίαια το δικαίωμά μας να έχουμε ανενόχλητοι τη δική μας συζήτηση.

Όλος ο μηχανισμός του που επιστρατεύτηκε για να μεταφερθούν όλα όσα άκουσε στον εγκέφαλο και μετά στο θυμικό του, άφησε προσωρινά το βλέμμα κενό και αμήχανο. Οι υπόλοιποι τον κοίταζαν με ύφος προσμονής, φαινόταν ότι είχαν κατανοήσει πλήρως το θέμα και περίμεναν την αντίδραση που θα τους έβγαζε από τη δύσκολη θέση.

Ανέλαβε λοιπόν η σύζυγος (αυτή με το άσθμα που όμως φώναζε περισσότερο από όλους) να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Ήρθε λοιπόν με συγγνώμες, γλυκόλογα και δικαιολογίες του τύπου «πάντα κάνει έτσι όταν με υπερασπίζεται» να παρακαλέσει για το σβήσιμο του τσιγάρου (που φυσικά είχε ήδη σβήσει).

Μετά από λίγη ώρα ήρθε και ο ίδιος να ζητήσει συγγνώμη για τον τρόπο του, και του επανέλαβα «το μόνο που χρειαζόταν ήταν να το ζητήσεις ευγενικά».

Συνηθισμένος από μια χώρα όπου όλα ρυθμίζονται με νόμους και δεν υπάρχει πολύ περιθώριο για προσωπικές διευθετήσεις, συνηθισμένος σε μια κοινωνία που συνδιαλέγεται με επιθετικότητα, συνηθισμένος στο να θορυβεί όπως όλοι οι άλλοι (η στάθμη θορύβου εκεί είναι αντίστροφα ανάλογη με τις τιμές του τιμοκαταλόγου του κάθε εστιατορίου αλλά εδώ είχαν καταργήσει τον κανόνα), συνηθισμένος στο να θεωρεί ότι ο κόσμος είναι μια ενιαία πολιτιστικά επιφάνεια ρυθμισμένη στην αμερικάνικη πραγματικότητα, ούτε που του πέρασε από το μυαλό ότι θα μπορούσε να έχει άδικο.

Σε λίγο καιρό που θα απαγορευθεί εντελώς το κάπνισμα, αυτές οι πολιτιστικές διαφορές θα εκλείψουν. Μακάρι, αλλά ας αρχίσουμε να μιλάμε και για την επιτρεπόμενη στάθμη θορύβου. Δεν είναι και πολύ διαφορετικής στάθμης πρόβλημα και αφορά εμάς όσο και τους Αμερικανούς φίλους μας.

Μια πικρή εμπειρία με το Samsung Omnia i900

Αποφάσισα λοιπόν να αλλάξω κινητό,να κρατήσω λίγο με τις μικρές μου δυνάμεις ζωντάνή την παρακμάζουσα οικονομία της λιανικής.

Λίγο που το HTC μου γέρασε και όλο κολλάει, λίγο που η μπαταρία του πνέει τα λοίσθια, αποφάσισα να πάρω μια πολύ όμορφη συσκευή. Το Omnia ή i900 της Samsung.

Χθες πήρα, σήμερα το επέστρεψα!

ΟΚ, μπορούσα να ζήσω με το οτι έπρεπε να κουβαλάω εξωτερικά της συσκευής, δεμένο με κορδονάκι μια βαριά μεταλλική γραφίδα (γιατί οτιδήποτε λειτουργεί με Windows κάποια στιγμή απαιτεί γραφίδα!).

Αυτό το μαραφέτι μπορεί κάλιστα να γρατσουνίσει σε τραγικό βαθμό την οθόνη και κανονικά θα έπρεπε να ενσωματώνεται στη συσκευή ή τουλάχιστον να είναι απο ελαφρύ πλαστικό για να αποφεύγεται αυτή η άσκοπη φθορά.

Προσπάθησα να βρω παντού μια θήκη για να προστατέψω την οθόνη. Τίποτα! το "customer service" της Samsung στην Ελλάδα με πληροφόρησε ότι "ποτέ δεν έφερναν αξεσουάρ" σαν αυτό να ήταν μια παράδοση που έπρεπε να τηρούν! Όπως η Πρωτομαγιά...

Μπορούσα να αγνοήσω το οτι "ξέχασαν" στην "ελληνοποίηση" της συκευής να βάλουν τόνο στοο πληκτρολόγιο (αν και υπάρχει ένα άχρηστο λατινικό "q" επάνω αριστερά ανάμεσα στους ελληνικούς χαρακτήρες, που προφανώς προορίζεται για τόνος).

Μπόρεσα ακόμα και να κάνω τα στραβά μάτια για το ότι δεν διέθετε voice dialing που θεωρώ απαραίτητο σε ένα κινητό. Κι αυτό γιατί περίμενα οτι θα βρίσκω εύκολα τις επαφές με τον αντίχειρα.

Αμ δε...
Αν και η Samsung έχει ενσωματώσει μια πολύ καλή εφαρμογή στο δεξί μέρος της οθόνης επαφών που σου επιτρέπει να σύρεις το δάχτυλο και να βρεις το αρχικό γράμμα των επωνύμων, αυτό ΔΕΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ. Που σημαίνει οτι η ευκολία αυτή είναι σαν να μην υπάρχει!!!

Όταν δήλωσα λοιπόν στον υπεύθυνο του "customer service" ότι δεν είμαι διατεθιμένος να αλλάξω σε λατινικά τις 180 επαφές μου, με προέτρεψε να κάνω εισαγωγή γράμματος με πληκτρολόγηση.

Αλλά αυτή η μέθοδος εμφανίζει ΟΛΑ τα ονόματα που περιλαμβάνουν αυτό(α) το γράμμα(τα).

Άρα για να βρεις ένα "Δημητριάδη" μην ελπίζεις οτι θα τα καταφέρεις πριν πληκτρολογήσεις "Δημητρια" για να φύγουν απο τη μέση οι "Δημήτρηδες". Γκααααα!

Αν προσθέσετε το οτι στο customer service δεν ξέρουν τα μισά απο όσα ρωτησα, το οτι το site όπου πας να κάνεις registered τη συσκευή σου ζητάει απαραίτητα να ορίσεις ΠΡΩΤΑ τη χώρα σου (και όχι, η Ελλάδα δεν υπάρχει!) και το ότι δεν έχεις δυνατότητα να ζητήσεις βοήθεια απο help center εξωτερικού, το όλο πράγμα παίρνει τη διάσταση μιας μικρής Οδύσσειας.

Κι απορώ πως όλα αυτά δεν τα λεει κανείς απο όλους όσους κάνουν παρουσιάσεις της συσκευής (ή κάνω πως απορώ...).

Πάμε γι άλλα λοιπόν, όπως έχουμε συνηθίσει για χρόνια, αφού οι τοπικοί "επαρχιακοί" αντιπρόσωποι συνεχίζουν να μην είναι χρήστες των προϊόντων τους, να μη παίρνουν χαμπάρι τι πουλάνε, να είναι μόνιμα πολλά βήματα πίσω απο τους πελάτες τους

Αντίσταση στους καρχαρίες των "πνευματικών δικαιωμάτων"

Τον τελευταίο καιρό πολλαπλασιάζονται οι διώξεις των εταιριών πνευματικών δικαιωμάτων κατά της «πειρατείας». Τουλάχιστον με τον όρο όπως αυτοί τον αντιλαμβάνονται.

Το τραστ των εταιριών και δικηγορικών γραφείων που έχει αναλάβει το έργο αυτό αρχίζει να παίρνει περισσότερη φόρα από τη στιγμή που κάποιες αρχές δείχνουν διατεθειμένοι να τους παραχωρήσουν γη και ύδωρ όπως στην περίπτωση της Μ. Βρετανίας π.χ., όπου οι πάροχοι Internet αναγκάζονται να καρφώνουν τους πελάτες τους που κατεβάζουν προστατευμένο από πνευματικά δικαιώματα υλικό.

Παραβιάζοντας όμως συνταγματικές ελευθερίες, διότι για να εξακριβωθεί η φύση του υλικού θα πρέπει να παραβιαστεί το απόρρητο της επικοινωνίας. Αυτό σημαίνει οτι θα πρέπει να αντιμετωπισθούν όλοι οι χρήστες εκ προοιμίου ως παραβάτες.

Δίωξη έχει ασκηθεί επίσης και κατά του μεγαλύτερου φορέα online αποθήκευσης, του Rapidshare επειδή φιλοξενεί αρχεία με μουσική ταινίες κλπ. Που μπορούν να αποθηκεύσουν οι χρήστες και που μπορούν να «κατεβάσουν» τρίτοι που διαθέτουν τη σχετική «ηλεκτρονική διεύθυνση».
Η υπόθεση εκκρεμεί σε εφετείο και ήδη το Rapidshare για να πείσει για τις αγαθές του προσθέσεις και να μείνει ανοιχτό, αρχίζει να μπλοκάρει αρχεία που έχουν αναφερθεί οτι παράνομα περιλαμβάνουν τέτοιο προστατευμένο υλικό.

Πάνω στη φόρα και με τον αέρα που πήρε η βιομηχανία διώξεων, η Εταιρία Προστασίας Οπτικοακουστικών Έργων (ΕΠΟΕ) κατέθεσε μήνυση και κατά των sites που διαθέτουν ελληνικούς υπότιτλους για ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Με αποτέλεσμα τα sites αυτά με συνοπτικές διαδικασίες να κλείσουν (κακώς κατά τη γνώμη μου).
Φαίνεται οτι οι υπεύθυνοι δεν αισθάνθηκαν αρκετά ισχυροί (κυρίως οικονομικά, αφού κανείς χρήστης δεν πλήρωνε για να αποκτήσει τους υπότιτλους), για να υπερασπισθούν την υπόθεσή τους σε δικαστήρια όπου θα έπρεπε οι ενάγοντες να αποδείξουν όχι ότι η απόδοση των διαλόγων στα ελληνικά παραβιάζει πνευματικά δικαιώματα και άρα το sui generis του σεναρίου, αλλά οτι η διάθεση της κάποιας εκδοχής της απόδοσης ΚΑΙ ΟΧΙ του ίδιου του έργου, είναι παράνομη.
Είναι δηλαδή σαν να λέμε οτι αν εγώ παραθέσω εδώ μεταφρασμένους στίχους από ένα τραγούδι παραβιάζω πνευματικά δικαιώματα!

Είμαστε λοιπόν σε μια περίοδο όπου όλοι όσοι τολμούν να κάνουν οτιδήποτε μοιάζει ως παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων κατατρομοκρατούνται. Και φαίνεται οτι υπερ-αντιδρούν τα κράτη, οι φορείς, όλοι μπροστά στον πανικό της πανίσχυρης βιομηχανίας (που ας μη ξεχνάμε είναι και ένας κλάδος με τεράστιο τζίρο) που αισθάνεται οτι χάνει χρήματα από το οτι κάποιος μετέφρασε τα κρυόκωλα αστεία του σώου του Jay Lenno στα ελληνικά!

Χρειάζεται ψυχραιμία παιδιά! Και μερικοί δικηγόροι με cojones!
Διότι οι εταιρίες έχει αποδειχτεί σε πολλές περιπτώσεις πως χρησιμοποιούν καταφανώς παράνομες τακτικές. Όπως σε μια περίπτωση που ο κολοσσός Sony ζητούσε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια από μια κυρία Crain στο Τέξας (που το νοικοκυριό της παρεμπιπτόντως είχε καταστραφεί στον τυφώνα Katrina), όπου αποδείχτηκε οτι η εταιρία με τα "δικαιώματα" είχε χρησιμοποιήσει μη αδειοδοτημένους ερευνητές που ρητά απαγορεύονται σε δικαστικές υποθέσεις) για να ανακαλύψει οτι η εγγονή κατέβασε μερικά τραγούδια!

Σε άλλη υπόθεση ένας δικαστής στο Νέο Μεξικό απέρριψε την αξίωση δισκογραφικής εταιρίας να της δοθούν τα στοιχεία φοιτητών του πανεπιστημίου που υποτίθεται οτι συμμετείχαν σε δίκτυο ανταλλαγής αρχείων.

Πρόσφατα η ίδια η RIAA (η ένωση δισκογραφικών εταιριών των ΗΠΑ) αποφάσισε (μόνη της) ότι είναι παράνομο να μεταφέρεις τα τραγούδια από ένα CD που αγόρασες στο PC σου! Δηλαδή θα πρέπει κάφρε, να αγοράσεις CD για το σπίτι, τα ίδια τραγούδια από το iTunes π.χ. για να τα ακούς στο iPod, και πάει λέγοντας! Κανονικό διαζύγιο απο τη λογική δηλαδή για να γίνει πιο σαφής ο βαθμός του πανικού τους.

Έτσι θεωρούν οτι πρέπει να αμείβονται κάθε φορά που ακούμε τη μουσική τους.
Η μήπως η μουσική δεν είναι δική τους;

Να το συζητήσουμε στη συνέχεια...

Η αγορά εργασίας το 2009!

Βλάχος - Γαλάτης 1-0

Τρεις μέρες στη σειρά ο υφυπουργός ανάπτυξης Βλάχος είναι στα πρωινά των καναλιών! Τρεις μέρες! Τύφλα να'χει ο Γαλάτης δηλαδή...

Και τρεις μέρες δεν λεει τίποτε απολύτως! Υποθέτω οτι τον καλούν να μιλήσει για το πως η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την ακρίβεια. Το μόνο που έχει βγει σαν συμπέρασμα μέχρι τώρα όμως είναι οτι δεν έχει κόσμο για να κάνει ελέγχους στην αγορά. Τότε γιατί είναι στο γυαλί;
Γιατί δεν έχει σημασία αν κάνεις ή δεν κάνεις έργο, σημασία έχει να βγαίνεις, να σε βλέπει ο κόσμος και να μιλάς, να υπενθυμίζεις την ύπαρξή σου. Ακόμα και όταν ομολογείς οτι δεν έχεις προσωπικό για να ελέγξεις την αγορά! Έτσι ορίζουν οι κανόνες της πολιτικής επικοινωνίας
Άλλωστε όταν ο καταλληλότερος είπε ότι περιμένει έργο από τους υπουργούς (ξεπερνώντας θέματα ανασχηματισμού, κάθαρσης, και σκανδάλων που ονομάτισε «παραπολιτική»!), αυτό ακριβώς εννοούσε. Έτσι αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση το έργο στη σημερινή τηλεοπτική δημοκρατία.

Άλλωστε θα έχετε εξακριβώσει ήδη οτι στο σημερινό μπάχαλο όπου τίποτε δεν λειτουργεί με την κρατική μηχανή διαλυμένη, με τους συνδετικούς ιστούς της σε κανονική αποσύνθεση, τα μόνα ζητήματα που βρίσκουν άμεσα λύσεις είναι αυτά που ευτυχούν να γίνουν τηλεοπτικά θέματα. Εκεί αρχίζει ο συναγερμός, εκεί βαρούν οι καμπάνες του πολιτικού κόστους. Εκεί τα ζητήματα με το ΙΚΑ που έκανε κατάσχεση ένα τραπέζι από κοντραπλακέ για 150€ χρέος, εκεί η Μπεζαντάκου, εκεί όλα, εκεί κι ο υφυπουργός Βλάχος με το μηδενικό έργο αλλά με την καθημερινή παρουσία. Όπως ορίζουν οι κανόνες της πολιτικής επικοινωνίας

Η Κορίνθου - Πατρών, τα διόδια, οι νεκροί!

Πέρασα πάλι από εκεί την περασμένη εβδομάδα.
Είχα υπόψη μου την φασαρία που γίνεται για το αν πρέπει να πληρώνουμε ή όχι για να περνάμε απ το δρόμο-καρμανιόλα και ρώτησα την κοπέλα τι θα γίνει αν δεν πληρώσω. Προφανώς αντιμετωπίζει καθημερινά το θέμα γιατί η απάντηση ήταν ακαριαία: «Θα πρέπει να καλέσω τον προϊστάμενο ο οποίος θα συμπληρώσει ένα έγγραφο».

Δεν είχα χρόνο, έπρεπε να φτάσω όσο το δυνατόν γρηγορότερα οπότε ανέβαλα την κίνηση για μια επόμενη φορά ώστε να ανακαλύψω τι είναι αυτό το έγγραφο. Σύμφωνα πάντως με ευρωπαϊκές οδηγίες (99/62), ο δρόμος δεν πληροί τις προϋποθέσεις για να εισπράττονται διόδια (δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση και διαχωριστική νησίδα).

Σύμφωνοι λοιπόν δεν πρέπει να πληρώσουμε για να περάσουμε από εκεί.
Αυτό όμως δεν λύνει παρά ένα μόνο μέρος του προβλήματος. Έχει να κάνει με τον τρόπο που μας αντιμετωπίζουν οι καρεκλοκένταυροι του κάθε υπουργείου και η άποψη που έχουν για τον ραγιά έλληνα. Καλά και χρυσά θα κάνουμε να μη πληρώνουμε, αλλά αυτό τακτοποιεί μόνο τα αντανακλαστικά μας απέναντι στο κράτος - μπέη.

Το άλλο μέρος είναι οι εκατοντάδες άνθρωποι που σκοτώνονται από μια ηλίθια ή άστοχη κίνηση ενός δευτερολέπτου.
Οι τεράστιες πινακίδες που προειδοποιούν (αλήθεια γιατί μόνο στα ελληνικά;) για θανατηφόρα ατυχήματα, λίγη επίδραση έχουν στον τρόπο που οδηγούν οι νεοέλληνες. Όπως επίσης μηδενικό αποτέλεσμα έχει και η «δραματοποιημένη» παρουσία των νέων κίτρινων αυτοκινήτων –σαν αυτά που διαθέτει η Αττική οδός- της κοινοπραξίας ή εταιρίας που ανέλαβε (και εισπράττει τα διόδια) που κινούνται πάνω-κάτω με αναμμένους φάρους.

Το μεγαλύτερο ποσοστό του προβλήματος είναι ο ίδιος ο έλλην οδηγός που γνωρίζει την επικινδυνότητα του δρόμου αυτού, ενός δρόμου που παραμένει ο ίδιος απο τα πρώτα χρόνια της χούντας, τότε που στη «Σωφερίνα» ο Παπαγιαννόπουλος - πρόεδρος του δικαστηρίου, άκουγε με δέος για την απίστευτη ταχύτητα των 100 χιλιομέτρων την ώρα.

Σήμερα έχουμε τον ίδιο ακριβώς δρόμο με τότε, αλλά τα αυτοκίνητα έχουν εξελιχθεί και μπορούν να αναπτύσσουν τη διπλάσια σχεδόν ταχύτητα στους άψογους αυτοκινητόδρομους της Ευρώπης.

Τα ίδια αυτοκίνητα οδηγεί και ο νεόπλουτος έλληνας στην Κορίνθου - Πατρών. Οπλισμένος με χιλιάδες κυβικά, με πανάκριβες γυαλιστερές λαμαρίνες που δημιουργούν την ψευδαίσθηση του «άτρωτου» και με όσα ελάχιστα έχει μάθει από την ελλιπέστατη οδηγική εκπαίδευση (αν έχεις μάθει να παρκάρεις και να σταματάς στο STOP, το πήρες το δίπλωμα). Σα να έχεις δώσει δηλαδή περίστροφο σε πεντάχρονο παιδί.

Το τραγικό ας μη ξεχνάμε δεν είναι ότι πληρώνουμε για να περάσουμε από το δρόμο, είναι οτι ξεκληρίζονται οικογένειες ολόκληρες είναι οτι ο «δρόμος» είναι εργοστάσιο παραγωγής νεκρών, αναπήρων και αμέτρητης δυστυχίας.

Οπότε το να εστιάζουμε μόνο στην μη πληρωμή των διοδίων κανακεύει την αντίθεσή μας και τον ακτιβισμό μας αλλά δεν αίρει την ανικανότητα και την ηλιθιότητά μας όταν είμαστε πίσω από το τιμόνι.

Και καλά για τα διόδια θα βρεθεί ένας ΣΥΝ να κάνει εκδήλωση διαμαρτυρίας (όπως και έκανε). Για το δεύτερο ποιος θα μας μιλήσει;

(Η φωτο απο το neolaia.gr)

Ινδία, η ξυπόλητη πυρηνική δύναμη

Η συμφωνία των πυρηνικών που ανακοινώθηκε μεταξύ ΗΠΑ και Ινδίας έτυχε κατά σατανική σύμπτωση να συμπέσει με την επιστροφή μου από την πολυπληθή δημοκρατία με την εκρηκτική ανάπτυξη.

Πριν μία εβδομάδα σταμάτησαν οι μουσώνες εκεί, με το δικό μας φθινόπωρο αρχίζει εκεί η «στεγνή περίοδος» που θα κρατήσει μέχρι τον επόμενο Ιούνιο.

Στο Μουμπάι (Βομβάη) Οι αμέτρητοι άστεγοι αρχίζουν να ξαναστήνουν τα νοικοκυριά τους, τις κουζίνες και τα κρεβάτια τους στα πεζοδρόμια (φωτο 1 μέσα από αυτοκίνητο γιατί θεωρώ ηλίθιο το να φωτογραφίζω φόρα-παρτίδα), κάτω από ανισόπεδες διαβάσεις, παντού.

Όταν οι Άγγλοι έφευγαν απ’ τη Βομβάη, άφηναν πίσω τους αρκετές υποδομές για το περίπου 1,5 εκατομμύριο κατοίκους. Από τότε ο πληθυσμός αυξήθηκε στα 13 εκατομμύρια (στην πόλη μόνο!) ενώ οι υποδομές παρέμειναν οι ίδιες. Γύρω από ένα κέντρο οικοδομημένο με την αισθητική του Γεωργιανού Λονδίνου, μια τεράστια πόλη άναρχης κυκλοφορίας, πυκνής δόμησης και απέραντης φτώχιας παρά το γεγονός οτι εκεί βρίσκεται μαζεμένη όλη η οικονομική δραστηριότητα, μαζί και η παραγωγή ταινιών και τηλεοπτικών σειρών (Bollywood=Bombay Hollywood).

Και παρά την τεράστια φτώχια, παρά τις τραγικές υποδομές, η Ινδία είναι από τις ισχυρότερες οικονομίες και θα γίνει στα επόμενα χρόνια ακόμα πιο δυνατή, χωρίς όμως οι κατώτερες κοινωνικές τάξεις να μπορούν να επωφεληθούν από αυτή την ανάπτυξη. Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο και ίσως αρχίσουν και οι πρώτες αναταράξεις. Γιατί προς το παρόν οι πολυπληθείς κατώτερες τάξεις αποδέχονται στωικά τη φτώχεια τους, βλέπουν τον πλούτο γύρω τους σαν αυτός να μη τους αφορά (ενώ οι έξυπνες επιχειρήσεις στεγάζονται σε κτίρια που έχουν χρόνια να συντηρηθούν για να μη προκαλέσουν).

Η Ινδία λοιπόν, ποτέ δεν υπέγραψε τη συνθήκη για τα πυρηνικά, έχει κάνει δοκιμές όπλων (το 74) και βρίσκεται σε διαμάχη κυμαινόμενης έντασης με το Πακιστάν. Δηλαδή σύμφωνα με τη μέχρι τώρα λογική της Αμερικανικής κυβέρνησης, τηρεί όλες τις προϋποθέσεις για να είναι -αν όχι μια χώρα-εχθρός σαν το Ιράν και τη Β. Κορέα- τουλάχιστον ανασφαλής και με πολλούς κινδύνους. Αλλά το χαμηλό εργατικό κόστος, η εξέλιξη στην πληροφορική και η συμφωνίες που επιτρέπουν το γιγαντιαίο outsourcing των αμερικανικών κολοσσών, οικοδόμησαν αρκετά στενούς οικονομικούς δεσμούς που επέτρεψαν τελικά την προσέγγιση που θα επιτρέψει σε αμερικάνικες εταιρίες να κάνουν συμφωνίες για κατασκευή αντιδραστήρων.

Η απόφαση των αμερικανών βοηθήθηκε βέβαια και από το γεγονός ότι λίγες μέρες πριν όμοια συμφωνία για πυρηνικούς αντιδραστήρες πρόλαβε να υπογράψει με την Ινδία ο Σαρκοζί. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως δεν θα μπορούσαν πλέον οι ΗΠΑ να κάνουν τα στραβά μάτια χάνοντας τεράστια συμβόλαια από τον Γάλλο που βάλθηκε να κλείσει οτι συμφωνία μπορεί να κλείσει στο «δώθε» ημισφαίριο.

Για άλλη μια φορά οι ΗΠΑ θα πρέπει τώρα να δικαιολογήσουν την ανοχή τους στα πυρηνικά του Ισραήλ και τώρα της Ινδίας ενώ συνεχίζουν την εξωτερική πολιτικής της «βουβής» αντιπαλότητας με το μουσουλμανικό στοιχείο.

Μοναχο-poly

Δεν ξέρω ποιος είναι ο δημιουργός αλλά "έγραψε"!

Με το αυτοκίνητο στο περίπτερο; Χαλαρά!

Δηλαδή δεν κατάλαβα, όταν εσείς ακούσατε για «ευρωπαϊκή μέρα χωρίς αυτοκίνητο» νομίσατε οτι σας αφορά;

Να πάρουμε ένα παράδειγμα; Εδώ που μένω, στην «πίστα δοκιμών» του Γέρακα, που το μεγαλύτερο μέρος του σχεδιάστηκε και φτιάχτηκε πριν από 15 περίπου χρόνια, προβλέφθηκαν δρόμοι αλλά όχι πεζοδρόμια!

Και φυσικά δεν υπάρχουν ούτε δρόμοι ήπιας κυκλοφορίας γύρω από τις κεντρικές αρτηρίες, δεν υπάρχουν αρκετές διαβάσεις, με δυο λόγια το να περπατήσει ένας κάτοικος μέχρι το σχολείο ή μέχρι το περίπτερο είναι ένα είδος etxreme sport. Η συζήτηση για κυκλοφορία ατόμων με ειδικές ανάγκες ή μητέρες με παιδικά καρότσια μόνο ανέκδοτο μπορεί να θεωρηθεί.

Άλλωστε, «τότε» στο μακρινό 15ετές παρελθόν που να ξέρει ο δήμαρχος που έκανε το σχεδιασμό ότι θα έρθει η μέρα που θα θέλαμε να αφήσουμε το αυτοκίνητο και να περπατήσουμε; Επιστημονική φαντασία!
Τα «πεζοδρόμια» λοιπόν, όπου αυτά υπάρχουν, είναι παρτέρια, είναι χώροι ανάρτησης κολώνων, Καφάο, διαφημιστικών πινακίδων, ράμπες, αλλά ΔΕΝ είναι πεζοδρόμια.

Όπως βλέπετε και στη πιο κάτω φωτογραφία ο πεζός αναγκάζεται να περπατάει στο δρόμο, σε ένα δρόμο όπου υπάρχουν σχεδόν 2+2 λωρίδες ανά κατεύθυνση (από 1+1 είναι κατειλημμένες για παρκάρισμα) αλλά δεν υπάρχει ούτε μισού μέτρου πεζοδρόμιο! Για να πάω λοιπόν στο περίπτερο θα πάρω το αυτοκίνητο, διαφορετικά κινδυνεύω.

Και όσο παίρνουμε όλοι το αυτοκίνητο τόσο περισσότερο φόρτο και ρύπους δημιουργούμε, τόσο περισσότερο ο κάθε βλαχοδήμαρχος θα αντιλαμβάνεται ανάγκη για δρόμους και όχι για πεζοδρόμια. Και μετά ο πολλαπλάσιος φόρτος αυτοκινήτων "προβληματίζει" και οι ίδιοι δήμαρχοι που ξέχασαν τα πεζοδρόμια κάνουν εκδηλώσεις για παγκόσμιες μέρες.

Ας αφήσουμε λοιπόν τις υποκρισίες και τις «ημέρες χωρίς αυτοκίνητα» για τις ευρωπαϊκές πόλεις που αφορά η ημέρα αυτή.

Εμείς εδώ στο Τζατζικιστάν είμαστε στο δικό μας χωροχρόνο.

Ή μήπως στη δική σας γειτονιά τα πράγματα είναι καλύτερα;

Τζίτζιφα!

Δείτε τη φωτο προσεκτικά.

Αυτά είναι τα τζίτζιφα του κήπου μου, ένας καρπός μάλλον υπό εξαφάνιση αφού δεν είναι ιδιαίτερα εμπορικός. Κι όμως στη λαϊκή αγορά στη Ramblas της Βαρκελώνης, πριν τρία χρόνια βρήκα τζίτζιφα, μεγάλα και γυαλιστερά, θυμήθηκα οτι τα έτρωγα μικρός στην Πρέβεζα και από τότε αποφάσισα να μεταφυτέψω μια μικρή παραφυάδα.

Δύο χρόνια μετά, ιδού το αποτέλεσμα!

Κάθε χρόνο περιμένω το τέλος Αυγούστου να δω τους πρώτους πράσινους καρπούς στο δέντρο.

Διαβάζω μετά απο μια αναζήτηση που έκανα στο blog Αθηναίου Βορβορυγμοί
«Θα παρομοίαζα την υφή του καρπού με σφουγγάρι. Μιλώντας από τη σκοπιά της μαγειρικής πάντα, έχει ένα πολύ ασθενές " σώμα" που δύσκολα χρησιμοποιείται σκέτο. Αδύναμη θεωρώ και τη γεύση του, με την έννοια ότι είναι αρκετά άγλυκο γιαυτό και τα τζίτζιφα τα καταναλώνουν σιροπιασμένα ή σε κέηκ».

Αυτό μπορεί να ισχύει για τις τζιτζιφιές της Αθήνας και του Πειραιά (βρήκα κάποιες στη Νέα Μάκρη πριν μερικά χρόνια) που πράγματι έχουν σάρκα μαλακή σαν αφρολέξ που δεν σε εμπνέει να τη φας, αλλά τα δικά μου τα τζίτζιφα είναι μια άλλη ράτσα που όπως είπα προέρχεται από τη Δυτική Ελλάδα και προφανώς το πιο υγρό κλίμα τα διαφοροποίησε.

Είναι τα ίδια που ήξερα απο τότε, ο καρπός είναι πιο σκληρός με υφή σαν του μήλου και πολύ γευστικά ενώ το δέντρο έχει πιο έντονα πράσινα και στιλπνά φύλλα. Αν τα φας αρκετά ώριμα (που αρχίζουν να μαλακώνουν, δηλαδή τώρα) η γεύση είναι πιο έντονη και αρχίζουν να θυμίζουν την καταγωγή τους. Χουρμάς!

Όσο κι αν το δέντρο δεν θυμίζει φοίνικα, είναι παραλλαγή του χουρμά ( όπως θα δείτε και στη wiki, η αραβική ονομασία της ποικιλίας είναι "jujube" και στα λόγια ελληνικά έγινε «ζίζιφον».
Σύμφωνα με όσα υποστηρίζουν οι Κορεάτες και οι Κινέζοι, βοηθά στην καταπολέμηση του στρες!!! Οπότε, όποιος θέλει, μου αφήνει μήνυμα και του χρόνου του στέλνω να φυτέψει. Δεν θέλει καμία απολύτως φροντίδα, μεγαλώνει μόνο του οπότε δεν θα στρεσσαριστείτε ούτε γι αυτό το λόγο!

City 99,5: Ένα πολύ ενδιαφέρον ραδιόφωνο

Μια ενοχλητικότατη λοίμωξη στο λαιμό με κράτησε ξύπνιο όλη νύχτα αλλά βγήκε και ένα καλό απ’ αυτό: Ανακάλυψα οτι ο νεόκοπος City FM στα 99,5 εκτός από το οτι έχει το μακράν πιο ενδιαφέρον πρόγραμμα μεταξύ των ενημερωτικών σταθμών, παίζει και την καλύτερη μουσική από οτιδήποτε εκπέμπει εκείνη την ώρα.

Και μια που είμαστε στο θέμα να σας καταθέσω και την άποψή μου για το «ημερήσιο» πρόγραμμα. Λεω πως είναι το «πιο ενδιαφέρον» αν και ακόμα δεν έχει δέσει και δεν έχει βρει το ρυθμό του, γιατί ξαναβρήκα τον Φ. Καρζή στην πρωινή ζώνη με το πιο ζουμερό πρωινό δελτίο που επιπλέον φιλοξενεί ενδιαφέροντες διαλόγους (Ν. Δήμου, Π. Τσίμα, Χ. Χαραλαμπόπουλο σήμερα Παρασκευή), γιατί ξαναεκνευρίζομαι στις 10 με την ισοπεδωτική Λιάνα – Ρένα Βλαχοπούλου- Κανέλλη που δεν αφήνει να ακουστεί άλλη άποψη από τη ΜΙΑ, επιβεβαιώνω την άποψή μου στις 12 το μεσημέρι οτι ο Τζιμάκος στέρεψε πια από έμπνευση, με αφήνουν διασκεδαστικά αδιάφορο τα ιδιωτικά αστεία του Πανόπουλου και της Κιντή, ακούω έναν Ρουμελιώτη επιτηδευμένα ανεπιτήδευτο, ένα κουρασμένο Νένε που μάλλον βαριέται γιατί παίζει μουσικές που δεν πιστεύει, αλλά είμαι μόνιμα κολλημένος κάθε Παρασκευή πρωί στις συνομιλίες του Θ. Πάγκαλου με τον Σ. Μάνο.

Μουσικά πάντως ο σταθμός είναι με τον πήχη ψηλά, αποφεύγει τις ευκολίες και κάνει "μορφωμένες" και ψαγμένες επιλογές, πράγμα τουλάχιστον σπάνιο για τήν εποχή μας (και το πιο σημαντικό είναι το οτι σπάνια ακούγεται μπουζούκι).

Δηλαδή έχουμε ξανά μετά από χρόνια, ενδιαφέρουσες ραδιοφωνικές μέρες που όπως φαίνεται για να ξαναέρθουν έπρεπε να πληρωθούν με τα χρήματα της Γιάννας Αγγελοπούλου που φαίνεται θέλει να κάνει επιτυχία στα ερτζιανά για να αντισταθμίσει την αποτυχία του "Ελέυθερου Τύπου".

Υ.Γ: Α! ίσως έχει ενδιαφέρον ότι διαφημιστικά υποστηρίζεται προς το παρόν μόνο απο τον Άγγελο Φιλιππίδη του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου (τα διαφημιστικά μπάτζετ δεν ανακατανέμονται τόσο γρήγορα στην αγορά).
Συμμαχία που πιθανά έχει και άλλες προεκτάσεις.

Ακόμα με τους συμβολισμούς παίζουμε;

Λοιπόν είναι απορίας άξιο το πως λειτουργούμε σε οτι αφορά την επιλεκτική μας ευαισθησία.
Μόνο για το πρόβλημα του μολυσμένου νερού στα Οινόφυτα θα έπρεπε να είχε πέσει η κυβέρνηση. Κι όμως δεν άνοιξε ρουθούνι, προφανώς επειδή δεν μένουμε όλοι στα Οινόφυτα οπότε και δεν θεωρούμε απαραίτητο να ξεσηκωθούμε.

Παρ όλα αυτά έχουμε όλοι την ίδια κυβέρνηση που επιτρέπει σε ένα τέτοιο θέμα να υφίσταται και να χρονίζει, έχουμε όλοι το ίδιο κράτος και τις ίδιες υπηρεσίες που «επιτρέπουν» μέσα στο γενικό τους μπάχαλο να παρουσιαστεί το ίδιο πρόβλημα που σήμερα έχουν τα Οινόφυτα, στο Παγκράτι ή την Κυψέλη αύριο.
Σκεφτείτε το για λίγο. Σε μια χώρα της ευρω-ζώνης εδώ και... πόσο; Ένα χρόνο τώρα, κανονικός καρκίνος φτάνει στις βρύσες των κατοίκων για οικιακή χρήση και δεν ανοίγει μύτη!

Να μιλήσουμε για το θέμα της ακρίβειας που ποτέ δεν αξιώθηκε να δει ένα οργανωμένο μποϋκοτάζ της προκοπής;

Να πιάσουμε το οτι έχουμε τους χειρότερους δρόμους-κανονικές καρμανιόλες και συνεχίζουμε όχι μόνο να πληρώνουμε διόδια για να σκοτωνόμαστε αλλά και να προ-πληρώνουμε για χρηματοδοτήσουμε την κατασκευή νέων (παγκόσμια πρωτιά!).

Να πιάσουμε το γεγονός οτι πρέπει να είμαστε η μοναδική χώρα της υπερ-σαχάριας ζώνης που ο Πρωθυπουργός της βγαίνει σε πανεθνική σύνδεση για να πει μέσες –άκρες οτι σε μια εποχή που τα σκάνδαλα είναι σε καθημερνή διάταξη, δεν βλέπει κανένα πρόβλημα και τίποτε περίεργο;
Κι εμείς αντί να είμαστε στην τσίλια για να τσακώσουμε στα πράσα το επόμενο σκάνδαλο, αντί να συσπειρωνόμαστε σε κινήματα επιτήρησης και συναγερμού, απλά εκδηλώνουμε τη δυσαρέσκειά μας σε δημοσκοπήσεις και δηλώνουμε προτίμηση στον αμέσως επόμενο που περιμένει στη σειρά να μας κλέψει (και που μας έκλεβε λίγο πριν).

Κι όμως παρ όλα αυτά, η κινητοποίηση που προβλήθηκε απο τα Μέσα αλλά και από το κοινό των οθονών και των πληκτρολογίων, προωθεί τα μηνύματα – προσκλητήρια σε δεκάλεπτο συμβολικό σβήσιμο των φώτων! Για να επιδείξει την επιλεκτική του ευαισθησία; Για να δείξει οτι συμμετέχει σε κάτι παγκόσμιο και «υπερ-τοπικό»;

Ξεπερνάμε δηλαδή τα υπαρκτά προβλήματα που μας ροκανίζουν καθημερινά την ψυχή για να παραμείνουμε -ακόμα σήμερα που η άμεση δράση και η παρέμβαση είναι πιο αναγκαία από ποτέ- σε κινήσεις συμβολικές και ρομαντικές;

Τόσο πολύ συνηθίσαμε αδέρφια τη συμβίωση με τα προβλήματα που δεν τα βλέπουμε καν εκτός κι αν είναι πρώτο θέμα στις οχτώ;

Και ποιός θα φωνάξει για εμας; Ποιός θα κατέβει στους δρόμους; Θα προλάβουμε μετανάστες να το κάνουν για εμάς;

Υ.Γ. Βλέπω κι εγώ ο ίδιος τη θεματολογία μου, έχει καταντήσει βαρετή, μιλάω συνεχώς για τα ίδια, αλλά, συμπαθάτε με, δεν μπορώ να τα συνηθίσω, να κάνω πως δεν τρέχει μία...

Όταν όλη η Ελλάδα βγάζει λεφτά από οικόπεδα γιατί οι καλόγεροι να μείνουν απέξω;

Ο Δήμαρχος Ζαχάρως με τη λίμνη Καιάφα, τώρα ο κοινοτάρχης που θα χτίσει την Ελαφόνησο, απο άκρη σε άκρη ανοίξανε οι ορέξεις του κάθε λαμόγιου, που έβαλε στο στόχαστρο την κάθε περιοχή natura, τον κάθε βιότοπο, τον κάθε αρχαιολογικό χώρο (άλλωστε με τους αρχαιολογικούς χώρους τα Αθωνικά μοναστήρια δεν τα πήγαν ποτέ καλά και είναι πολύ διαφωτιστοκός ο Αλεξάκης με το "μ.χ.").

Και οι κυβερνώντες δεν κάνουν τίποτε για να προστατεύσουν περιοχές, να φρενάρουν τις άνομες μπίζνες, να υπερασπισθούν νόμο και τάξη. Αντίθετα τις διευκολύνουν κιόλας, με ιδιαίτερο ζήλο, με τρόπο που δεν είχε την τιμή να γνωρίσει η καθημερινή επιχειρηματικότητα από απλούς υπηκόους του σουλτανάτου του τζατζικιστάν!

Τελευταίοι στη λίστα του ΟΟΣΑ (πίσω από την Αλβανία στο συγκεκριμένο θέμα), με γραφειοκρατικές διαδικασίες που φρενάρουν για μήνες τη δημιουργία μιας επιχείρησης. Εκτός αν...

Εκτός αν παρεμβαίνουν οι «δικοί μας» και καθαρίζουν. Τότε οι υποθέσεις καθαρίζονται με συνοπτικές διαδικασίες, μπαίνουν στη μέση τα σόγια, περνάνε τροπολογίες με βαποράκια «μπουνταλάδες» πολιτικούς που δεν κατάλαβαν, δεν άκουσαν (δεν το λεω εγώ ο εισαγγελέας το λεει και ο ίδιος ο κ. Γεροντόπουλος για τον εαυτό του), αλλάζουν νόμοι και εξαφανίζεται ως δια μαγείας η υποχρέωση δημοσίευσης αποφάσεων στην «Εφημερίδα της Κυβερνήσεως», ότι δεν είναι παράνομο γίνεται και ηθικό. Αλλά είναι και τεράστια η σπουδή με την οποία το παράνομο γίνεται επίσης εν κρυπτώ οριακά νόμιμο με ένα μικρό πηδηματάκι έτσι ώστε να γίνει το τεράστιο ηθικό άλμα!

Ίσως δηλαδή άρχισαν οι κυβερνώντες να συνειδητοποιούν οτι η μόνη οικονομική ανάπτυξη μπορεί να προέλθει από τα αναξιοποίητα οικοπεδα στην υπηρεσία του νεόπλουτου ονείρου και του μετρητού.

Ανάπτυξη όχι του τόπου, όχι της οικονομίας, αυτή άλλωστε θα την φροντίσουν οι φορολογικές εισφορές των υπηκόων (αυτών που δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν). Αλλά ανάπτυξη των οικονομικών του σογιού, των φίλων, των κολλητών, έτσι που και να επανεκλεγεί ο πολιτικός διαμεσολαβητής (με τη βοήθεια της επιρροή και του χρήματος), αλλά και να μείνει και σχετικά καθαρό το «πόθεν έσχες» αφού ο κονομημένος της οικογένειας θα είναι τα τέκνα, η σύζυγος και άλλοι αλλά ποτέ ο ίδιος.

Μια οι κοινοτάρχες και οι δήμαρχοι, μια οι CEO των μοναστηριών με τα σουλτανικά φιρμάνια, φτάνουμε να ξεμένουμε από χώρους που μπορούν να καταπατηθούν. Οπότε προβλέπεται κύμα επιδρομής σε ότι έχει απομείνει για να μην προλάβουν άλλοι. Θα πάρει πολλές παρατάσεις το κτηματολόγιο...

Υ.Γ. : Πως γίνεται να μη μπορούν να συντάξουν ένα προυπολογισμό, να μη ξέρουν πως να πιάσουν την παραοικονομία, να μη μπορούν να φέρουν επενδύσεις, αλλά σ' αυτά τα "αβαβά" να βρίσκουν μια χαρά λύσεις και να διαπρέπουν;

Υ.Γ.2: Μήπως να αναλάβει κανένα υπουργείο ο επαγγελματίας μοναχός Εφραίμ;

Υ.Γ. 3: Σκάνδαλο με σεξ και ναρκωτικά στο υπουργείο εσωτερικών των ΗΠΑ. Μακάρι κι εδώ να είχαμε τέτοια και όχι απο τα άλλα τα "αβαβά".

Ασχολίαστο (και άπαιχτο!!!)

Στην απάντηση του αποκάτω χρήστη υποβόσκει μια απέραντη μελαγχολία...

Γιατί κανείς δεν μιλάει για τους Stateless?

Ισως απο τα καλύτερα πρόσφατα ακούσματα trip hop, κι όμως δεν είδα να γράφεται τίποτα, δεν τους άκουσα να "παίζονται" πουθενά



Εσείς τι λέτε, που οφείλεται αυτό;

Πολιτικοί "απο τζάκι" απο εδώ και στο εξής

Όσο περισσότερο βλέπω Βουλγαράκη σε εθνικό δίκτυο να υπερασπίζεται τη νομιμότητα του κόλπου του (ναι, έκανα κόλπο αλλά δεν απαγορεύεται), όσο περισσότερο βλέπω τους λειτουργούς της εξουσίας, τόσο περισσότερο νοσταλγώ του παλιούς πολιτικούς, τους ευπατρίδηδες που δεν περίμεναν να πλουτίσουν από την πολιτική, που δεν λιγουρεύτηκαν ποτέ τη μίζα και την προμήθεια.

Αναρωτιέται ο Στάθης για τα ασυμβίβαστα, για όλους αυτούς τους λειτουργούς-κομματάρχες που λυμαίνονται το χώρο της πολιτικής. Μόνο κάποιος που έχει παραστεί σε κομματικές διαδικασίες και εκδηλώσεις μπορεί να καταλάβει την σημερινή κατάντια Ο Θεός να σε φυλάει δηλαδή από πολιτικό που έχει «αναδειχτεί από το λαό». Αυτόματα ξέρεις με τι όρους έχει διαπραγματευτεί και τι λαϊκές κατουρημένες ποδιές έχει φιλήσει για να φτάσει στο στόχο του.

Άρα μήπως πρέπει να πούμε: Ζήτω οι πολιτικοί «από τζάκι» που έχουν την πολυτέλεια να συνδιαλέγονται ακόμα με καθαρά πολιτικούς όρους, που μπορούν ακόμα να λένε τα πράγματα με το όνομά τους; Μήπως να αποδεχτούμε τους σνομπ, που μπορούν να είναι μακριά από την πλέμπα με τα ρουσφέτια της; Μήπως να εκτιμήσουμε τους πλούσιους πολιτικούς που δεν έχουν ανάγκη την εκλογή τους και το υπουργικό τους αξίωμα, όχι για να επιβιώσουν αλλά για να πλουτίσουν;

Άντε παιδιά ξεχάστε γρήγορα γιατί έχουμε και δουλειές

Ποιος ο λόγος όλης αυτής της φασαρίας με τους καλόγερους και τα μοναστήρια, τις αλλαξο-οικοπεδιές με το κράτος;

Μήπως θα αλλάξουν τώρα νοοτροπία οι "άνθρωποι του Θεού" και θα σταματήσουν να αυγατίζουν τα λεφτάκια τους;
Μήπως θα αλλάξει το κράτος και θα αποφασίσει να δουλέψει και άλλους τομείς εκτός από αυτούς που παράγουν μίζες και μαύρο χρήμα;
Μήπως πρόκειται να ακυρωθεί η ήδη τελειωμένη αγορά του Ολυμπιακού οικοπέδου που από τη μονή Βατοπεδίου πέρασε στην εταιρία real estate "Βουλγαράκη" και μετά σε offshore εταιρία του ΙΑΣΩ;
Μήπως δεν θα γίνει σταδιακά η αλλαγή χρήσης που είναι απαραίτητη για να οικοδομηθεί η κλινική;
Μήπως δεν θα ξεχαστεί το θέμα έτσι ώστε να λυθούν τα χέρια του Σουφλιά και να υπογράψει την αλλαγή χρήσης (που ήδη περιμένει στο γραφέιο του);

Γι αυτό λέμε ότι πρέπει σύντομα να έρθει στην επιφάνεια το επόμενο θέμα, σκάνδαλο, κάτι τέλος πάντων (που να αφορά άλλο υπουργείο) γιατί όσο συνεχίζεται η φασαρία χάνονται λεφτά, μίζες, προμήθειες...
Ευτυχώς που έχουμε μνήμη χρυσόψαρου και κινείται το χρήμα!

Το φτηνότερο δόλωμα είναι ο εθνικισμός

Η σοβιετική αρκούδα κατάφερε μέσα σε δέκα χρόνια ότι δεν κατάφερε η ιμπεριαλιστική πολιτική των Αμερικάνων μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο. Ήταν τέτοια η ορμή των αποσχισθεισών χωρών να απομακρυνθούν από τη Σοβιετική αγκαλιά που έπεσαν χωρίς καμία διαπραγμάτευση στην αγκαλιά των ΗΠΑ. Από Βαλκάνια μέχρι Βακτριανή, ένα σωρό χώρες κατέληξαν περιφερειακά πιόνια στα γεωπολιτικά παιχνίδια των ΗΠΑ. Που φυσικά παρείχε αφειδώς χρήματα και όπλα σε αντίθεση με την ταχύτατα παρακμάζουσα Ρωσία της δεκαετίας του 90.

Για παράδειγμα, ο εκλεκτός των Αμερικανών στη Γεωργία, πολύ μικρή διαφορά έχει ουσιαστικά από τους γραφικούς αλλά και επικίνδυνους δικτάτορες του Ουζμπεκιστάν, του Καζακστάν και των άλλων ...ιστάν.

Στην πράξη, οι Αμερικάνοι κατάφεραν να επιβάλλουν τοπικούς φύλαρχους με συνοπτικές διαδικασίες για να μπορέσουν να παίξουν με αξιώσεις στα πετρέλαια και το φυσικό αέριο της περιοχής. Ένα στυλ που τους ταιριάζει απόλυτα όπως φαίνεται σε όλες τις χώρες από τις οποίες τροφοδοτούνται με πετρέλαιο. Δημοκρατία και πετρέλαια δεν πάνε μαζί. Η όταν «πάνε», το κόστος δεν είναι και τόσο ελκυστικό.

Ο Σαακασβίλι -για παράδειγμα- δεν είχε κανένα πρόβλημα να ρίξει στη φυλακή τον εραστή της Ολλανδέζας συζύγου του με αστείες κατηγορίες, μιμούμενος το στυλ των ανατολικών δικτατόρων συναδέλφων του. Πάνω σε μια τέτοια κρίση αυτοκρατορικής αμετροέπειας πίστεψε οτι μπορούσε να λύσει και το χρόνιο πρόβλημα με την Οσετία και την Αμπχαζία κι εκεί ακριβώς την πάτησε.

Αν κάποιος δει τον χάρτη των μειονοτήτων ή των εθνικοτήτων που κατοικούν στην ευρύτερη περιοχή του Καυκάσου, θα ζαλιστεί. Το Ταγκεστάν μόνο περιλαμβάνει πέντε εθνικότητες.
Αυτή η πολυδιασπορά των μειονοτήτων σε συνδυασμό με την απολυταρχική διακυβέρνηση που συνηθίζεται (επιβάλλεται) δεν προαναγγέλλει τίποτε θετικό. Οι ΗΠΑ θεωρητικά μπορούν εύκολα να ξυπνήσουν κοιμισμένους εθνικισμούς για να προκαλέσουν προβλήματα στην αυλή της Ρωσίας έτσι ώστε η τελευταία να έχει τα χέρια της απασχολημένα και να στριμωχτεί από το επεκτατικό σχέδιο του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη.

Τώρα όμως είναι λίγο αργά αφού προηγήθηκε η απέραντα αδέξια και αδικαιολόγητη κίνηση του Σαακασβίλι, που έδωσε μια πρώτης τάξης ευκαιρία στους Ρώσους να οργανώσουν την άμυνά τους απέναντι στον προφανή σχεδιασμό των Αμερικανών. Η Ρωσία τώρα απαλλαγμένη και από το βραχνά της Τσετσενίας (που σημειωτέον προμηθευόταν όπλα από τη Γεωργία) δεν έχει απολύτως κανένα πρόβλημα να δείξει ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό στην περιοχή.

Είναι όμως ενδιαφέρουσες αυτές οι εξελίξεις και για ένα ακόμα λόγο: Η πρόσφατη σύρραξη είναι τόσο απαλλαγμένη από ιδεολογίες, μάχη καλού-κακού και άλλες τέτοιες τρίχες που θα είναι απορίας άξιο να δούμε αν ο κόσμος θα εξακολουθήσει να «τσιμπάει» στο φτηνό δόλωμα του εθνικισμού.

Και θα είναι που λετε τεκμήριο τα δίδακτρα των ιδιωτικών σχολείων!

Δηλαδή το ότι στέλνεις το παιδί σου σε ιδιωτικό σχολείο (Και γυμνάσιο; Και λύκειο;) θα είναι ένδειξη πλούτου; Σημάδι οτι κερδίζεις πολλά χρήματα;
Εσείς δηλαδή κύριε Αλογοσκούφη γιατί προτιμήσατε για τα παιδιά σας το ιδιωτικό σχολείο;

Επειδή έχετε πάρα πολλά χρήματα;
Επειδή δεν επιθυμείτε τα παιδιά σας να συναναστρέφονται με το πόπολο;
Η επειδή ξέρετε αυτό που ξέρει και ο τελευταίος κάτοικος αυτής της χώρας, οτι δηλαδή η δημόσια εκπαίδευση έχει χρεοκοπήσει προ πολλού;

Ποιο είναι σήμερα το ποσοστό των παιδιών των δημοσίων σχολείων που δεν καταφεύγουν σε ιδιαίτερα μαθήματα; Ελάχιστο έως μηδαμινό. Φυσικά πληρώνοντας χρήματα που δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ ως έξοδα.

Άλλοι αποφάσισαν να προτιμήσουν τη λύση του ιδιωτικού που σε κάποιο βαθμό αναιρεί την αναγκαιότητα του «ιδιαίτερου», πληρώνοντας χρήματα που επίσης δεν αναγνωρίζονται ως έξοδα απ’ την εφορία. Τώρα θα αποτελέσουν ΚΑΙ τεκμήριο.

Αν λοιπόν η επιλογή του ιδιωτικού σχολείου εξισώνεται με την κατοχή πισίνας ή υπερπολυτελούς αυτοκινήτου ή σκάφους, τότε ο υπουργός δεν έχει όχι μόνο επαφή με την πραγματικότητα αλλά ούτε και με τους συναδέλφους του υπουργούς.

Σήμερα κιόλας στο ΒΗΜΑ διαβάζουμε: «Παραμένουν απλήρωτοι όσοι καθηγητές εργάστηκαν πέρυσι στην ενισχυτική διδασκαλία στα γυμνάσια». Δεν έχει λοιπόν παρά να ρωτήσει τον συνάδελφό του της Παιδείας ο κύριος Αλογοσκούφης για να σχηματίσει μια εικόνα για το ποια είναι η κατάσταση στη δημόσια παιδεία αν του είναι ιδιαίτερα δύσκολο να μιλήσει με το «πόπολο».

Περι διαφάνειας και διαφθοράς

Βρήκα αυτό το ενδιαφέρον άρθρο στο Capital.gr με τον υπότιτλο
"Αν Τούρκοι επιστήμονες ανακαλύψουν το «φάρμακο» για τη διαφθορά, οι Έλληνες πολιτικοί θα θέλουν να το πάρουν;"

Κύριε Αλογοσκούφη πιάστηκες κορόιδο

Διότι αν χρειάστηκες τόσο καιρό σπουδές και London school of economics και κολέγια και της Παναγιάς τα μάτια, για να εφαρμόσεις το απλό «μου λείπουν λεφτά, αυξάνω τους φόρους», τότε συγγνώμη αλλά... τζάμπα τα χρήματα η ενέργεια και ο χρόνος για τα τόσα χρόνια σπουδών.

Είναι σαν τον marketeer που μετά από χρόνια σπουδών και μετά από διπλώματα, εφαρμόζει απλά και μόνο το: «αν μειώσω την τιμή αυξάνω τις πωλήσεις».

Δηλαδή απλά πράματα που μπορεί να εφαρμόσει και ο μπακάλης στη γειτονιά μου (καλά άντε το mini market όπως λέγεται) που με το ζόρι τέλειωσε το δημοτικό.

Αν αυτός δηλαδή ήταν υπουργός οικονομικών αντί για σένα τι διαφορετικό θα έκανε;

Φυσικά και σου αναγνωρίζουμε (και με συμπαθάς για τον ενικό αλλά το επίπεδο "μπακάλης" με προδιαθέτει για μια-κάποια οικειότητα) ότι σου είναι εξαιρετικά δύσκολο να πιάσεις τη φοροδιαφυγή, την παραοικονομία, το μαύρο χρήμα που διακινούν οι πολιτικοί σου φίλοι και συνάδελφοι, να καταρτίσεις ρεαλιστικό προϋπολογισμό (ήδη έχεις ένα ανάπηρο κράτος χωρίς προσωπικό και εξοπλισμό παρά το γεγονός οτι διαθέτεις στρατιές δημοσίων υπαλλήλων και εκατομμύρια ευρώ σε προμήθειες).

Αναγνωρίζεται καθολικά επίσης οτι δεν έγινε τίποτε απολύτως που να αποτελεί κίνητρο για επενδύσεις νέων κεφαλαίων, τίποτα που να ευνοεί την ανάπτυξη, αλλά και την ίδια στιγμή τίποτα που να φρενάρει ή να φορολογεί παραπάνω τα υπερκέρδη των τραπεζών / καρτέλ / πετρελαϊκών εταιριών που λυμαίνονται το μέσο εισόδημα.

Αντίθετα η παρανοϊκή φορολόγηση όλων των μερισμάτων ανεξαρτήτως μεγεθών είναι αντικίνητρο για κάθε δραστηριότητα, μικρή ή μεσαία.
Με δυο λόγια δεν έγινε τίποτα που να αλλάζει ένα βαθύτατα προβληματικό οικονομικό status quo που προφανέστατα θα εξανεμίσει και το όποιο πρόσθετο κρατικό έσοδο από αυτή την φοροκαταιγίδα. Όπως δεν άλλαξε τίποτα εδώ και τρία χρόνια που αύξησες το ΦΠΑ και για να χρυσώσεις το χάπι ανακοίνωσες και την ίδρυση του «σώματος ελεγκτών δημοσίων δαπανών» (αλήθεια τι έγινε μ' αυτό; τι "λαυράκια" έπιασαν; τίποτα πάλι ε;).

Αμ χρειάζονται πολύ περισσότερα για να είσαι υπουργός οικονομίας και όχι εισπράκτορας κύριε Αλογοσκούφη μου. Γι αυτό σου λέω, τζάμπα οι σπουδές!

Η φωτο απο το e-forologia

Η "άγονη" και η γόνιμη γραμμή

Πάρκαρε τη υπερμεγέθη τζιπούρα δίπλα στο κύμα και κατέβηκε με τη κυρία του, την ανατολικοευρωπαία «υπερέτρια» και την επίσης υπερμεγέθη και θορυβούσα κομπολογάρα.
Με τη μπάκα μέχρι απέναντι και το ύφος του «τι δουλειά έχετε εδώ, στη δική μου παραλία», περιεργάστηκε τους υπόλοιπους στην παραλία, βόλεψε τα κρέατά του στην πρώτη διαθέσιμη ξαπλώστρα, άρχισε τα κραυγαλέα τηλεφωνήματα στους προφανώς υπαλλήλους του ή εξαρτώμενους (για να πουλήσει και το «εγώ είμαι το αφεντικό») κι αφού ξελύσαξε άρχισε να ψήνει την ανατολική να μπούνε στη θάλασσα να παίξουν βόλεϊ (σκατούλες βόλεϊ , ήθελε αφορμή να τη χουφτώσει μακριά από την κυρία του).
Κάπου εκεί την έκανα.

Γαμωτηνκαταδίκημου έπρεπε να πάω διακοπές για να τον συναντήσω το μαλάκα;
Τι να κάνω που έπρεπε να περάσω κι από την Πάρο όμως...
Δεν είχα καμία διάθεση να φύγω από εκεί που ήμουν προηγουμένως, με τον λίγο, ήσυχο κόσμο, τις συμπαθείς φάτσες, από το καθαρό τακτοποιημένο νησί της «άγονης» γραμμής. Οι υποχρεώσεις βλέπετε...

Τι να περιμένεις όμως από το alter ego της Μυκόνου, τον πρώτο και βολικότερο σταθμό από τον Πειραιά που μέσα σε δέκα χρόνια γέμισε εξοχικά διαμερίσματα (μιλάμε για εκατοντάδες!) για να αποκτήσει ο κάθε χλιμίτζουρας το εξοχικό του στο νησί;

Έτσι ήρθε η «ανάπτυξη» - τέρας, το εκτός κάθε κλίμακας χτίσιμο και αποίκηση, τα σκυλάδικα, τα δεινοσαυρικά νεολαιίστικα κλαμπ (βλ. Πούντα) όπου οι μπάκουροι και μπανίζοντες έφηβοι καλούνται να βρέξουν τον κώλο τους σε μια λίμνη από κουτάκια μπύρας, υλικά συσκευασίας και γόπες (όχι ψάρια).

Ότι ήταν γραφικό έγινε τετριμμένα εμπορικό, ότι σου έδινε την εντύπωση οτι ήσουν διακοπές σε νησί, τώρα σου δίνει τη βεβαιότητα οτι είσαι στη Γλυφάδα. Η κίνηση στους λιγοστούς δρόμους είναι χειρότερη από ποτέ. Πως να είναι διαφορετικά με τόσο κόσμο να έχει «σπίτι στο νησί»;

Και πως να μη φαίνεται όλος αυτός ο κόσμος, πως να μην σε πλακώνει όταν όλοι σχεδόν είναι οι τύποι με τις τζιπούρες και τις κομπολογάρες του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ;»

Όταν πρέπει να διαγκωνίζονται στο ποιος θα φανεί περισσότερο, ποιος θα κάνει την περισσότερη φασαρία, ποιος θα φωνάξει περισσότερο στο κινητό, ποιος θα σκάσει με την μεγαλύτερη βάρκα, το μεγαλύτερο τζιπ, το πρώτο τραπέζι στην «γνήσια νησιώτικη ψαροταβέρνα» (και στο δίπλα τραπέζι τα κακομαθημένα κραυγάζοντα παιδιά με την άμοιρη Φιλιππινέζα), στο κοσμικό ρεστωράν με ρεζερβέ τραπέζια, με ρεζερβέ ακόμα και στα νυχτερινά καφέ, στα μπαρ, ρεζερβέ ξαπλώστρες στην παραλία, ρεζερβέ πάρκινγκ.

Ευχαριστώ πολύ, αλλά θα προτιμήσω την άγονη γραμμή των επιδοτούμενων σαπιοκάραβων απο τη γόνιμη (και πηδημένη).

Κι άλλα κρεμασμένα χέρια!

Ετούτο είναι κρεμασμένο με χάρη απο ένα οδηγό που ή ήρθε σε επαφή με τη θηλυκή πλευρά του, ή δεν έφτανε η μασχάλη δίπλα στο παράθυρο.

Αν έχετε κι εσείς τέτοιες φωτο στείλτε τις να γελάσουμε.

Απο εδώ και πέρα θα αφήνω και τους αριθμούς των αυτοκινήτων.


Να και η φωτογραφία της Silia. Σπαει όλα τα μέχρι σήμερα δεδομένα!

Η κατάρα του κρεμασμένου χεριού

Ποια είναι άραγε η σημειολογία του κρεμασμένου χεριού;

-Μου πέφτει στενό το αυτοκίνητο στις μασχάλες;
-Μου αναλογεί περισσότερος χώρος; (και θέλω και τρεις καρέκλες στην καθισιά μου);
-Μπορώ και οδηγώ με το πόδι; (αφού το άλλο χέρι είναι ή στις ταχύτητες ή στο τηλέφωνο;
-Το αριστερό μου χέρι βρωμάει και δεν θέλω να μυρίσει το αμάξι;

Εγώ πάντως ψάχνω να βρω τέτοια αυτοκόλλητα χέρια στα καταστήματα με αξεσουάρ για να στείλω στους φίλους μου στο εξωτερικό αντί για τσολιαδάκια ως νέο ελληνοπρεπές σουβενίρ.

Το φίδι τρώει την ουρά του

Ξέρει κανείς τι απέγινε με εκείνο το περίφημο μποϋκοτάζ που θα γινόταν στα σουπερμάρκετ κάθε Πέμπτη; Μήπως με το άλλο για τα γάλατα με τιμή πάνω από 1€ το λίτρο; Όχι;
Μήπως δοθήκαν τίποτα απαντήσεις για το πώς γίνεται να έχουμε τόσο (πολύ πιο) ακριβή βενζίνη στο Ελλάντα και δεν το πήραμε χαμπάρι;

Οι Έλληνες αστοί φεύγουν για διακοπές και βάζουν τα προβλήματα σε θέση pause, αλλά η διάθεση κάθε άλλο παρά ευοίωνη είναι. Το βλέπεις στο βλέμμα που είναι συννεφιασμένο και εκτός από μερικούς χλιδοχλιμπίκουλες (που σαφώς δεν έχουν οικονομικά προβλήματα και το επιδεικνύουν όπως μπορούν), οι περισσότεροι ξέρουν ότι τα έξοδα είναι πια πολύ μεγάλα για να γίνονται ανέμελα. Η διάθεση είναι σαφώς βαριά, σα να πηγαίνουν σε υποχρέωση και όχι σε διακοπές.

Κι όμως ελάχιστοι δείχνουν τη διάθεση να πολεμήσουν αυτή τη φοβερή αρπαγή των εισοδημάτων από μια «καρτελοποιημένη» αγορά που κάνει κανονικό πάρτι αισχροκέρδειας. Τα ακριβότερα γάλατα είναι ακόμα ανάρπαστα (λες και είναι φτιαγμένα από πιο αγνά υλικά), οι τιμές πληρώνονται αδιαμαρτύρητα και τα τούρμπο αυτοκίνητα με την αυξημένη κατανάλωση βενζίνης αυξάνονται σταθερά.

Το περίεργο της ιστορίας είναι ότι αυτοί που απαιτούν αύξηση μισθών και είναι (και σωστά) πρόθυμοι να κατέβουν σε διαδήλωση δείχνουν μια αντίστροφα ανάλογη διάθεση να κάνουν θυσίες, να αγωνισθούν για τα μποϋκοτάζ, για καταναλωτική συσπείρωση. Λες και δεν έχει το ίδιο αποτέλεσμα αυτή η δράση με τη διεκδίκηση του μισθού (την αύξηση δηλαδή του διαθέσιμου κεφαλαίου).

Τι σημαίνει αυτό; Πιθανότατα ότι έχουμε αποδεχτεί μέσα μας ότι όλα πάνε καλά με τις τιμές, ότι τα καρτέλ και οι τακτικές τους αποτελούν μια φυσιολογική κατάσταση, ίσως ότι πιο εύκολο είναι να πιέσεις για μεγαλύτερους μισθούς από μια ευημερούσα (και αισχροκερδούσα) επιχείρηση παρά να βρεις μια γραμμή ισορροπίας σε χαμηλότερα μεγέθη.

Και στην ουσία αυτό που θα επιτύχουμε με αυτό τον τρόπο, είναι να στεγνώσει η «πιάτσα» από μετρητό, να αυξηθούν τα δάνεια και τα κέρδη των τραπεζών, να γίνει ακόμα λιγότερο ανταγωνιστική η ελληνική οικονομία, να φύγουν ακόμα περισσότερες γραμμές παραγωγής για γειτονικές φτηνότερες χώρες. Και μετά να πρέπει τα καταναλωτικά αγαθά να παράξουν τα ίδια κέρδη αλλά με λιγότερους αγοραστές, άρα ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια και πάει λέγοντας. Όπως γίνεται πάντα σε μια οικονομία σε συρρίκνωση. Άλλωστε ο όρος "ουροβόρος" που χρησιμοποιείται παγκόσμια για το φίδι που τρώει την ουρά του είναι 100% ελληνικός.

Αλλά τι λέμε τώρα, με τη θάλασσα να μας περιμένει… κι αύριο μέρα είναι, σωστά;

Μια μαγική βραδιά με την Omara

Χτες πέρασα μια υπέροχη βραδιά στο Veghera στο Λαγονήσι, με την Omara Portuondo.

Το ίδιο και καμιά 200ριά περίπου άτομα, που απόλαυσαν μια εκπληκτική μουσική παράσταση. Μαζί της εμφανίστηκαν πέντε μουσικοί που έκαναν θαύματα, πήραν τα γνωστά boleros και μαζί όλο το ρεπερτόριό της και δεν τα αναπαρήγαγαν απλά (άλλωστε έλειπαν τα πνευστά και οι μεγάλες πλούσιες ενορχηστρώσεις με το λάτιν χρώμα), αλλά τα ανακατασκεύασαν, τα απογείωσαν σε ρυθμικούς τζαζ χρωματισμούς, έπαιξαν μαζί με τα τραγούδια και βγήκε ένα εκπληκτικό αποτέλεσμα που έκανε τα γνώριμα και κλασσικά να ακούγονται πρωτόγνωρα.
Ψώνιο σας λεω!

Κρίμα μόνο που η Omara είχε ένα ατύχημα. Καθώς επιχείρησε για πολλοστή φορά να κατέβει κάτω από τη σκηνή για να τραγουδήσει και να χορέψει δίπλα στο κοινό, παραπάτησε (κάποιος που της κρατούσε το χέρι νόμισε πως είχε πατήσει ενώ ακόμα ήταν στη «διαδικασία» -80 σχεδόν χρόνων είναι η γυναίκα-) και το αποτέλεσμα ήταν να πέσει και να χτυπήσει άσχημα απ’ ότι φάνηκε μετά.

Παρ όλα αυτά, μετά την πτώση, ξαναπήρε το μικρόφωνο και με υποδειγματικό επαγγελματισμό τέλειωσε το τραγούδι για να αποσυρθεί μετά. Κρίμα γιατί μόλις είχε ξεκινήσει το δεύτερο μέρος κι απ ότι φάνηκε στερηθήκαμε αρκετό πρόγραμμα.

Φυσικά αυτό που φοβάμαι πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις συνέβη και πάλι. Παρέες (κυρίως γυναικοπαρέες) που απλά «τυχαίνει» να βρίσκονται εκεί επειδή δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν, θορυβούσαν κουβεντιάζοντας ενώ η Omara τραγουδούσε με αποτέλεσμα και πάλι σε κάποια σιγανά κομμάτια να φαίνεται ογκώδης και εκτός αναλογιών η ιδιαίτερη αγένεια του «κοινού». Άκουσα τις διπλανές μου ώριμες κυρίες να συζητάνε για το τι διάβασαν και τις έπεισε να πάνε μέχρι το Λαγονήσι χωρίς να έχουν την παραμικρή περιέργεια να ακούσουν αυτό για το οποίο πήγαν!

Ήμουν πάντα λίγο ψιλοεπιφυλακτικός με όλους όσους αναλαμβάνουν στα ΜΜΕ να διαφημίσουν της συναυλίες αυτές, αλλά τώρα πια είμαι φανατικός υπέρμαχος του να ανακαλύπτονται οι εμφανίσεις απ’ όσους ξέρουν και αγαπάνε το αντικείμενο, ας λείπουν επιτέλους οι αγενείς «τουρίστες».

Μύθος η ελληνική κουζίνα;

Λοιπόν είναι παρατηρημένο: Όλοι οι φίλοι και γνωστοί που πρόκειται να πάνε διακοπές ρωτάνε για «καλά μαγαζιά» εννοώντας φυσικά... τι;
Καλό φαγητό! Η αναζήτηση του μαγαζιού "που τρώνε οι ντόπιοι" έχει γίνει ο απόλυτος στόχος.

Μη μου πείτε οτι είναι διαφορετικά τα πράγματα στο δικό σας κύκλο για τι δεν θα σας πιστέψω. Ο μέσος έλληνας έχει αναπτύξει γαστριμαργικές ανησυχίες εδώ και κάποια χρόνια, την εποχή των μεζεδοπωλείων και των «κουτουκιών» διαδέχτηκε η εποχή των γκουρμέ ρεστοράν ή τουλάχιστον των «ψαγμένων» συνταγών.

Και δεν οφείλεται αυτό τόσο πολύ σε νεοπλουτισμό και προσπάθεια επίδειξης. Δεν το πιστεύω αυτό γιατί το καλό φαγητό είναι πολύ ιδιαίτερη και προσωπική υπόθεση που δεν εντοπίζεται κατ ανάγκη σε χλιδάτα και κοσμικά μέρη.

Γίνεται γιατί προσπαθούμε να ξεφύγουμε από μια βαρετή και ανούσια κουζίνα που προσπαθεί να αποκτήσει προσωπικότητα με το σαφράν, το κύμινο, τον κουρκουμά και άλλα μπαχαρικά και μυρωδικά. Και πολύ αλάτι!

Πρόσφατα είχα την ευτυχία να επισκεφτώ την Τοσκάνη. Το να κάνεις εκεί την ερώτηση για προτεινόμενο εστιατόριο θα είναι τουλάχιστον αστείο. Γιατί απλούστατα παντού στην περιοχή η μαγειρική, τα πιάτα, είναι καταπληκτικά, πεντανόστιμα χωρίς ιδιαίτερα μπαχάρια και μυρωδικά. Απλά τα υλικά είναι φρεσκότατα και ιδιαίτερα. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια θυμήθηκα το άρωμα από το αληθινό αγγούρι αντί για το υδαρές άγευστο πράγμα που σερβίρεται εδώ. Για να μη μιλήσω για την τομάτα, τα μανιτάρια...
Με δυο λόγια, τα ζαρζαβατικά που τρωμε εμείς, οι Ιταλοί της Τοσκάνης δεν τα δίνουν ούτε στα γουρούνια τους.

Συζητούσαμε με ιδιοκτήτη διάσημης ταβέρνας σε κυκλαδίτικο νησί. Ο άνθρωπος θέλει να υποστηρίζει τους τοπικούς παραγωγούς (το νησί έχει αρκετή γεωργία και κτηνοτροφία). Τους είπε οτι δεν έχει αντίρρηση να αγοράζει όλη τους την παραγωγή και σε ανεβασμένες τιμές, φτάνει τα υλικά να είναι πολύ καλής ποιότητας. Ε, λοιπόν, αυτά που του παραδίδουν είναι τα μισά για πέταμα (30% σάπιες τομάτες), ενώ απαιτούν να ισχύσει η υψηλή τιμή επειδή «τα φύλαξαν γι αυτόν».

Για τους ίδιους ακριβώς λόγους ο έλληνας που πληρώνει 6 ευρώ για κεράσια, έχει περισσότερες πιθανότητες να βρει περισσότερη γεύση κερασιού σε ζελέ και σε παγωτό, παρά στο άνοστο φρούτο που αγόρασε.

Ίσως ο λόγος πρέπει να αναζητηθεί στις διαδικασίες παραγωγής, στην ζήτηση και την προσφορά, ακόμα και το σπόρο (χάσαμε την παλιά γενιά της ελληνικής τομάτας επειδή ο αγρότης βολεύτηκε με τον έτοιμο ολλανδικό σπόρο), αλλά η κατάσταση δεν βλέπω να αλλάζει σύντομα (αν αλλάξει ποτέ).

Οι λίγοι μικροί παραγωγοί που είναι διατεθειμένοι να κάνουν το κάτι παραπάνω είναι «καπαρωμένοι» απ’ τους επίσης λίγους έξυπνους σεφ που αποφάσισαν να γυρίσουν στη νοστιμιά του υλικού παρά να συνεχίσουν να πειραματίζονται με «εξωτικές συνταγές» (ο Καραμολέγκος στο «Απλά» της Ερυθραίας, ο Μπαξεβάνης στη «Γιορτή» στο Χαϊδάρι, ο Αγοραστός στο Γέρακα και ίσως ακόμα δυο-τρεις που κρατάνε την ποιότητα σε προσιτές τιμές).

Ευτυχώς δηλαδή γιατί όπως οι Ιταλοί έρχονται εδώ για νησιά (η Σαρδηνία έχει γίνει πανάκριβη), εμείς θα έπρεπε να κάνουμε διακοπές εκεί να φαμε ένα πιάτο της προκοπής.

Ο ΟΣΕ (δηλαδή ΕΣΥ) θα πληρώσει πρόστιμο!

Και ενώ δεν προλάβαμε καλά-καλά να μιλήσουμε για τον ΟΣΕ (δύο posts πιο κάτω), η διάλυση του «Οργανισμού» επιβεβαιώθηκε με ένα καινούριο ατύχημα.

34 βαγόνια έσερνε αντί για 20 (που ήταν το όριο) ο συρμός που προκάλεσε τη σύγκρουση. Κάποια απο τα υπεράριθμα βαγόνια «ξεκόλλησαν» χωρίς να το πάρει είδηση ο μηχανοδηγός(!) και έμειναν στις γραμμές μέχρι που -φυσικά- έπεσε επάνω τους το επόμενο τραίνο.

Πως το βλέπετε εσείς το θέμα; Γιατί εγώ που υποστηρίζω οτι ο ΟΣΕ είναι ανίκανος και ανάπηρος οργανισμός αφού κατάφερε να μετατρέψει το στατιστικά πιο ασφαλές μεταφορικό μέσο σε extreme sport, πρέπει να ομολογήσω οτι έκανα λάθος.

Διότι ο ΟΣΕ μπορεί να μην είναι σε θέση να δουλέψει τα τραίνα, αλλά είναι ικανός να βγάλει κωμωδία επιπέδου Μπάστερ Κίτον, με τραίνα να κουτουλάνε σε βαγόνια με μουσική υπόκρουση ragtime πιάνου. Από το “Go West” των αδελφών Μarx έχω να δω τέτοια σιδηροδρομική πλάκα.

Και θα ήταν κανονική ελαφρά καλοκαιρινή κωμωδία δηλαδή αν δεν υπήρχαν τόσοι τραυματίες και αν ο ΟΣΕ δεν «έμπαινε μέσα» 2 εκατομμύρια ευρώ κάθε μέρα!
Μάλιστα! Αυτή είναι η πραγματικότητα που αγνοούμε, που δεν διάβασα και δεν άκουσα σε κανένα Μέσο, αφού φαίνεται οτι οι δημοσιογραφία ταξιδεύει μόνο με αεροπλάνο.

Ασχολούμαστε λοιπόν με το χάλι της Ολυμπιακής αλλά αγνοούμε το χάλι του ΟΣΕ παρά το γεγονός οτι με την τιμή του πετρελαίου θα βλαστημάμε που ουδόλως επεκτείναμε το σιδηροδρομικό δίκτυο από τη εποχή του Τρικούπη! Ακόμα φυσικά δεν το βλέπουμε, διότι αντέχουμε να είμαστε εξαρτημένοι από το ΙΧ μας αλλά σε λίγο καιρό...

Και πως το αντιμετωπίζει ο αρμόδιος υπουργός; Διότι καλές οι διαπιστώσεις αλλά πρέπει να υπάρξει και μέριμνα. Ακούστε: Θα επιβληθούν -λεει- βαρύτατα πρόστιμα. Στον κρατικό ΟΣΕ που δεν πρόκειται (όπως είπε) να ιδιωτικοποιηθεί (γιατί, ποιος τρελός θα πάρει ένα πτώμα;) θα επιβάλλει πρόστιμα. Δηλαδή θα βγουν από τη μία τσέπη για να μπουν στην άλλη. Μάλιστα! Λύθηκε το πρόβλημα!
Δεν είναι όμως και για πέταμα η πρόταση των προστίμων. Ας τη δώσει στο Υπουργείο Ναυτιλίας μπας και επιβάλλουν πρόστιμα στις εταιρίες που ρίχνουν τα σαπιοκάραβα στις ξέρες προσπαθώντας να εξοικονομήσουν καύσιμα ακολουθώντας επικίνδυνες διαδρομές.
Η απειλή του προστίμου μπορεί ίσως να λειτουργήσει σε μια ιδιωτική εταιρία (άσχετο που δεν εισπράττεται) ενώ σε μια δημόσια επιχείρηση μπορεί να «εισπράττεται», αλλά είναι σίγουρο οτι δεν έχει την παραμικρή πιθανότητα να λειτουργήσει εκπαιδευτικά.

Μπερδευτήκατε; Κι ο υπουργός επίσης!

(photo απο flickr)

Για το Ξεblogάρισμα, με εκτίμηση

Έχει δίκιο η Αθηνά (που μου τα ψέλνει), έχω παραλείψει να συνταχθώ με το σκοπό του «Ξεμπλογκαρίσματος» παρά το ότι το υποσχέθηκα.

Λίγο τα άστατο πρόγραμμα των τελευταίων εβδομάδων, λίγο το καλοκαίρι, να που βρέθηκα στη θέση των εκατομμυρίων συμπολιτών που αγνοούν ή και παραβλέπουν ένα δράμα (κι ένα γαμώτο) που εξελίσσεται δίπλα τους (κυριολεκτικά).

Αφορά γυναίκες που (για οποιοδήποτε λόγο) βρέθηκαν στις φυλακές με μωρά παιδιά, χωρίς πόρους και που η ελληνική πολιτεία «ξέχασε» σ’ αυτές τις αποθήκες ψυχών με την αμέριστη βοήθεια των ελλειμματικών δημοσιονομικών και της δικής μας αδιαφορίας (εδώ αδιαφορούμε που η πολιτεία «ξέχασε» τα δημόσια νοσοκομεία και όλα τα άλλα που μας αφορούν «άμεσα», θα ξεσηκωθούμε για τις φυλακισμένες;).

Κι όμως μας αφορά ως κοινωνία, ο πολιτισμός μας εκτός των άλλων έχει κριθεί και από το επίπεδο των αισχρών συνθηκών κράτησης σ' αυτά τα "σωφρονιστικά" κολαστήρια σε όλη την Ελλάδα.

Ένα μπράβο λοιπόν σε όσους πλαισιώνουν την προσπάθεια αλλά επιτρέψτε μου και μια παρατήρηση: Η όλη οργάνωση έχει στηθεί έτσι που φαίνεται να αφορά όσους έχουν χρόνο να συμμετέχουν από κοντά, αποθαρρύνοντας τις περιπτώσεις ανθρώπων που θα μπορούσαν να συνεισφέρουν πρακτικά ακόμα κι αν για οποιοδήποτε λόγο δεν προλαβαίνουν (ή δεν επιλέγουν) να παραβρεθούν.

παρακαλώ όσοι έχετε δύο λεπτά κάντε μια βόλτα για να ενημερωθείτε για το θέμα.

Ακόμα κι αν αποφασίσετε πως δεν σας αφορά (που δεν το πιστεύω), τουλάχιστον ας το γνωρίζετε.

Βγαίνουμε απο την εποχή του "ταρίφα";

Ε, ας πούμε και ένα καλό λόγο για τον υπουργό Χατζηδάκη (παρά το οτι τα έχω σούρει παλιότερα).

Ας παραδεχτούμε πως έκανε ένα απλό αλλά ουσιαστικό βήμα στο να βελτιώσει την άθλια εικόνα της κίτρινης λαίλαπας (των ταξί) και να καλυτερέψει τη σχέση μας μαζί τους.

Το θέμα είναι πονεμένο για πολλούς, σχεδόν όλοι έχουμε να αφηγηθούμε ιστορίες φρίκης και τρόμου από την εμπειρία μας με τους οδηγούς τους. Και κυρίως το πρόβλημα ξεκινάει απ’ το χαμηλό επίπεδο κατάρτισης και εκπαίδευσης των οδηγών ταξί, ενώ συμπληρώνεται από την ανοχή των συνδικαλιστών της πολιτείας και της τροχαίας (όσο πιο πολλοί απαρτίζουν μια τάξη τόσο μεγαλύτερη η ασυλία λόγω του πιθανού «πολιτικού κόστους».

Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν λοιπόν σχετικά με τα ταξί, περιλαμβάνουν:

την υποχρεωτική «παροχή» κλιματιστικού χωρίς επιπλέον χρέωση,

την υποχρεωτική ανάρτηση στα ελληνικά και αγγλικά των τιμών και των επιβαρύνσεων (για να μη κλέβουν τους τουρίστες).

Την υποχρεωτική ανάρτηση σε ελληνικά και αγγλικά των στοιχείων του οδηγού (για να σταματήσουν -επιτέλους- να υπάρχουν θρασύδειλοι νταήδες απέναντι σε τουρίστες και γυναίκες!).

Τη λειτουργία τετραψήφιου αριθμού για παράπονα (γιατί θα συνεχίσουν να υπάρχουν για πολύ καιρό ακόμα).
Τη δυνατότητα πληρωμής με πιστωτική κάρτα (για να έχεις και κάποιο αποδεικτικό πληρωμής αφού οι ταμειακές μηχανές προς το παρόν δεν «παίζουν»).

Απλά και βασικά πράγματα που υπάρχουν σχεδόν παντού, απλή κοινή λογική.
Κι όμως όχι και τόσο «κοινή» όπως φαίνεται. Γιατί αν είχαμε ένα-δύο τέτοια απλά πράγματα από κάθε υπουργό στο χώρο που εποπτεύει, θα ήταν αρκετό για να κάνει αυτή η χώρα σημαντικά βήματα προς το καλύτερο.

Μακάρι λοιπόν να δούμε στο μέλλον και υποχρεωτική περίοδο εκπαίδευσης των οδηγών ταξί (κοινωνική και οδηγική συμπεριφορά), να δούμε υποχρεωτική γνώση ξένης γλώσσας ή δωρεάν υπηρεσία μετάφρασης μέσω κινητού για περιπτώσεις οδηγών που δεν μιλούν ξένη γλώσσα, να δούμε ταξί-βανάκια για περισσότερους επιβάτες, να δούμε εταιρίες να ανταγωνίζονται σε επαγγελματισμό, να δούμε το συνδικαλιστικό τους όργανο να βοηθάει την τιμωρία των νταήδων.
Πολλά ζητάμε;

Δεν εμπιστεύεστε τον ΟΣΕ;

Διαβάζω στη lucha libre το θέμα και δανείζομαι και τη σχετική φωτογραφία:

Έφριξε ο κόσμος με τα 71 δέντρα που κόπηκαν στην Κωνσταντινουπόλεως από τον ΟΣΕ. Μα τι υστερία είναι αυτή με τα δέντρα πιά;
Αφού ο ΟΣΕ λεει πως θα γίνει ανάπλαση του χώρου και θα φυτευτούν 20.000 δέντρα που θα «αποδοθούν» στους κατοίκους της περιοχής.
Δηλαδή έκοψαν τα δέντρα για να φυτέψουν άλλα...
Άρα τι φωνάζουν οι κάτοικοι; Δεν εμπιστεύονται τη υπόσχεση ενός οργανισμού που σύμφωνα με τον προϊστάμενο υπουργό είναι βαθύτατα προβληματικός (Χατζηδάκης στο ΣΚΑΙ); Δεν εμπιστεύονται ένα οργανισμό που κόβει κερδοφόρα και γεμάτα δρομολόγια επειδή δεν διαθέτει ανταλλακτικές ρόδες για τα βαγόνια; Δεν εμπιστεύονται ένα οργανισμό που τόσα χρόνια τώρα δεν έχει καταφέρει να ηλεκτροδοτήσει τις γραμμές και ακόμα λειτουργεί με ντήζελ;
Δεν έχετε πειστεί ακόμα οτι ο ΟΣΕ θα παρατήσει όλα αυτά τα σχέδια για να ασχοληθεί με το φύτεμα είκοσι χιλιάδων δέντρων;
Ειλικρινά βρε παιδιά μερικές φορές δεν σας καταλαβαίνω.

Ανθρώπινες συναυλίες!

Τυχεροί όσοι πατριώτες θα μπορέσουν να βρεθούν στο Sani Festival στις 11 Ιουλίου. Εμφανίζεται μια παρέα καταπληκτικών Κουβανών. Ο Roberto Fonseca, ο Omar Sosa και ο θρύλος Chucho Valdes.
Επιτρέψτε μου να ξεχωρίσω τον πρώτο, τον νεαρό Fonseca δηλαδή που θεωρώ οτι είναι ότι από τα πιο ελπιδοφόρα ονόματα που παρουσιάστηκαν τελευταία στη Jazz με λατινοαμερικάνικα χρώματα.

Παραθέτω εδώ κάποια τεμάχια για να τα αξιολογήσετε και μόνοι σας (στο πανέμορφο El Niejo ακούγεται και ο μακαρίτης μεν -θεός δε- Ibrahim Ferrer).




Οι εμφανίσεις αυτές που οργανώνονται από το Sani Resort (και αυτών που ακολουθούν: Amadou & Mariam, Tinariwen και Marta Sebastyen) αλλά και οι εμφανίσεις των Madeleine Peyroux και Omara Portuondo στο Lagonisi Resort είναι ένα μεγάλο και ποιοτικό βήμα στη διοργάνωση συναυλιών αλλά και τον διαχωρισμό -επιτέλους- του κοινού των συναυλιών.

Ποιοτικά ονόματα (για μυημένους φυσικά που δεν «έτυχε» απλά) σε λογικότατες τιμές (ακόμα και στο Lagonisi) με ανθρώπινες συνθήκες.

Για να μη διαμαρτύρεται και ο Khlysty, αν και το θεωρώ απίθανο να παίξουν οι Unkle σε κάποιο resort!

Και σ’ ανώτερα λοιπόν! Οι υπόλοιποι, be my guest, καλή διασκέδαση με τη Madanna! (με “a”).

Υ.Γ. Ένα φοβάμαι μόνο: Είναι γνωστή η παραδοσιακή αγένεια του έλληνα ως ακροατή συναυλίας. Ιδιαίτερα σε μικρούς χώρους, άνθρωποι που απλά ήθελαν να βγουν με την παρέα και να πουν τα τελευταία κουτσομπολιά τυχαίνει (πως;) να βρεθούν σε χώρους όπου άλλοι προσπαθούν να ακούσουν και να απολαύσουν. Οι φωνές τους ανταγωνίζονται την ένταση της μουσικής. Γιατί ρε παιδιά; Παίξτε με τα κινητά σας, αλλά κάντε ησυχία που να πάρει η ευχή.

Εκπτώσεις!

Δεν έχω καμία περιέργεια να ακολουθήσω τις «διαδρομές του μαύρου χρήματος» και τα άλλα λαϊκά ρομάντζα που καταναλώνονται αυτό τον καιρό.

Στο κάτω-κάτω σ’ αυτή τη χώρα ζούμε όλοι εμείς και ξέρουμε οτι αν δεν ήταν «αυτός» θα ήταν ένας «άλλος». Δεν είναι θέμα προσώπων αλλά θέμα αρμοδιότητας και "πόστου".

Και μια που μιλάμε για «μαύρο χρήμα», για σταθείτε ρε παιδιά... τι παπάρες είναι τούτες; Θα ενοχοποιήσουμε τώρα το μαύρο χρήμα;
Μήπως το «μαύρο χρήμα» δεν είναι αυτό που κινεί αυτή τη στιγμή την ελληνική οικονομία;

Τα αδήλωτα μειωμένα μεροκάματα του μετανάστη εργάτη οικοδομής, του εργάτη στα φραουλοχώραφα;

Το φακελάκι του γιατρού;

Τα ιδιαίτερα του καθηγητή;

Το δεκάρικο του παρκαδόρου;

Η φιάλη στο μπουζουξίδικο;

Το λαδάκι του εφοριακού που έρχεται να μου ελέγξει την σωστή τήρηση των λογιστικών μου; Το «γρηγορόσημο» του δημοσίου υπαλλήλου;

Του πολεοδόμου;
Η περίφημη φράση «αν δε θες απόδειξη θα κοστίσει λιγότερα»;

Αυτά δεν είναι που φτάνουν την παραοικονομία στο 40% περίπου;

Αυτά και άλλα πολλά, που δεν θα πειράξει ποτέ κανείς προϊστάμενος υπηρεσίας, υπουργός, πρωθυπουργός, γιατί στην περίπτωση αυτή η εθνική οικονομία θα καταρρεύσει.

Το οικογενειακό εισόδημα θα μειωθεί στο μισό, η κατανάλωση θα παγώσει και οι επιχειρήσεις θα κλείσουν η μία πίσω από την άλλη. Τα παιδιά δεν θα μπορούν να στηρίξουν τους ηλικιωμένους γονείς με τις συντάξεις των 300 ευρώ με αποτέλεσμα μια τεράστια κοινωνική κρίση.

Η παραοικονομία είναι που κρατάει σήμερα ζωντανή τη μηχανή.

Και καλά όλα αυτά...
Έλα όμως που σχεδόν όλοι, έχουν κανονίσει να βγάζουν χιλιάδες μικρά και μεγάλα «κατιτίς», έχουν βρει τις άκρες κι εγώ ο μισθωτός δηλώνω μέχρι και το τελευταίο μου ευρώ! Εγώ δεν έχω τρόπο να φοροδιαφύγω.

Εγώ είμαι λοιπόν που πληρώνω στον κάθε Αλογοσκούφη το μερίδιο που του λείπει από την παραοικονομία, εγώ είμαι που κάθε χρόνο συμπληρώνοντας τη στήλη «φόρος που αναλογεί στο εισόδημα» στη δήλωση, είναι σα να γράφω «Είμαι μαλάκας!».

Γιατί αν όλοι πλήρωναν αυτά που έπρεπε, εγώ θα είχα περισσότερα χρήματα, για να μη σου πω οτι θα είχα και σωστή υγεία (και εξοπλισμένα δημόσια νοσοκομεία αλλά και γιατρούς που δεν θα έψαχναν το φακελάκι μέσα από αντιδεοντολογικές διαδικασίες), σωστή παιδεία (με δασκάλους που θα έκαναν αληθινό μάθημα και δεν θα το φύλαγαν για να το κάνουν ιδιαίτερο), θα είχα πυρασφάλεια και δρόμους, υποδομές και ένα σωρό άλλα που αποτελούν υποχρέωση του κράτους να παρέχει στους φορολογούμενους πολίτες.

Εκπτώσεις λοιπόν!
Έκπτωση στη διάθεση του κράτους να μειώσει την παραοικονομία, έκπτωση στο φορολογητέο εθνικό προϊόν, έκπτωση στις υποχρεώσεις του κράτους... ε, του κερατά! Ως εδώ και μη παρέκει. Δεν μπορώ να είμαι μόνο εγώ συνεπής στις υποχρεώσεις μου ενώ όλοι οι άλλοι σφυρίζουν αδιάφορα!

Θα ψάξω κι εγώ να βρω ένα παράθυρο να μπω στον κύκλο της παραοικονομίας, να συμπληρώσω τον πολύ-παραπάνω-φόρο που πρέπει να πληρώσω, ακόμα κι αν...

Ακόμα κι αν αυτό σημαίνει οτι για να κερδίσω το "κατιτίς" θα κάνω έκπτωση στη δική μου δεοντολογία και αρχές, θα κάνω τα «στραβά μάτια» ή το χαριστικό «κάτι παραπάνω».

Κι εκεί ακριβώς είναι που αρχίζει ο φαύλος κύκλος της διαφθοράς!

Το καταναλωτικό κίνημα ακόμα μπουσουλάει

ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ

Πρόσκληση προς τους πολίτες – καταναλωτές
Δημοσιεύθηκε την Ιούνιος 30, 2008 από newinka
Η ακρίβεια, η φτώχεια, η αισχροκέρδεια, μας συντροφεύουν στην καθημερινότητα μας. Για αυτό, γινόμαστε ενεργοί πολίτες και αντιδρούμε. Το ΝΕΟ ΙΝΚΑ καλεί τους πολίτες, μέλη του και μη, να δημιουργήσουν και να στελεχώσουν Επιτροπές Δράσης και Συμβούλια Γειτονιάς.
Οι επιτροπές δράσης θα λειτουργούν με πλήρως δημοκρατικές διαδικασίες που θα αποφασίζουν τα μέλη τους.
Καλούμε τους ενδιαφερόμενους να δηλώσουν συμμετοχή:
Με σχόλιο – δήλωση στο: http://newinka.wordpress.com/
Μέσω fax: 210 6469982
Mέσω e-mail: inka@newinka.gr

Οι μετέχοντες εκτός Αθηνών, μπορούν για την μεν Θεσσαλονίκη να συγκροτήσουν τις επιτροπές δράσης με την συνδρομή του ΙΝ.ΚΑ. Μακεδονίας (fax: 2310 535263), για δε τα Ιωάννινα με την συνδρομή του ΙΝΚΑ Ιωαννίνων (τηλ. / fax: 26510 65178), είτε στους τόπους τους με την συνδρομή μας. Οι πρώτες επιτροπές που προτείνονται, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι οι ίδιες οι επιτροπές και τα μέλη δεν μπορούν να προτείνουν νέες, είναι οι ακόλουθες:
• Επιτροπή παρακολούθησης τιμών και ποιότητας διατροφικών αγαθών.
• Επιτροπή παρακολούθησης τιμών και ποιότητας υπηρεσιών από ιδιώτες.
• Επιτροπή παρακολούθησης και ελέγχου υπηρεσιών Δημοσίου και ΔΕΚΟ.
• Επιτροπή ηλεκτρονικών αγαθών, υπηρεσιών και μέσων.
Κάθε φίλος ή φίλη μπορεί να μετάσχει σε περισσότερες από μία επιτροπές του ενδιαφέροντός του ή να προτείνει περαιτέρω επιτροπές.
Με την συγκέντρωση πέντε (5) τουλάχιστον συμμετοχών θα ειδοποιηθούν οι μετέχοντες για την πρώτη συνάντηση γνωριμίας και οργάνωσης της επιτροπής.
Με τους ίδιους τρόπους και διαδικασίες το ΝΕΟ ΙΝΚΑ καλεί τους φίλους και μέλη του να συγκροτήσουν συμβούλια γειτονιάς στα όρια των δήμων τους, ανεξάρτητα από την συμμετοχή τους στις ανωτέρω επιτροπές. Η σύσταση των συμβουλίων γειτονιάς θα γίνει επίσης με την συγκέντρωση πέντε (5) δηλώσεων συμμετοχής ανά περιοχή ή δήμο.

Ζητώ συμμετοχή.

Το κείμενο αυτό ήρθε από τον φίλο Δημήτρη (Διάλογος για την Κοινωνία) και το αναπαράγω αφού νομίζω μόνο θετικές εξελίξεις μπορεί να φέρει. Τόσο για την αντιμετώπιση της ακρίβειας όσο και για την κοινωνικοποίηση σε επίπεδο γειτονιάς που είναι επίσης ζητούμενο.

Αναλογιστείτε πόσους ξέρετε από αυτούς που μένουν δίπλα σας, πόσες «καλημέρες» έχετε ανταλλάξει. Το να έρθουν σε επαφή μερικά άτομα με κοινό προβληματισμό είναι ευχής έργο, μπορεί έτσι να συζητηθούν και άλλα περισσότερα.

Αλλά ας έρθουμε στο θέμα: Από το κείμενο αυτό που μου λείπει είναι το πως έχει στηθεί (αν έχει στηθεί) η «υποδοχή» αυτών των δράσεων. Δηλαδή άντε και αναφέρουν οι πολίτες τις τιμές ή τις προβληματικές υπηρεσίες. Μετά τι γίνεται; Για ποια δράση δεσμεύεται το Νέο ΙΝΚΑ; Πως εξασφαλίζει τη διάχυση της πληροφορίας στα άλλα «κύτταρα» και πως αξιοποιείται η συσσωρευμένη πληροφορία;

Θα δημιουργηθεί π.χ. ένα site όπου θα αναρτώνται οι τιμές των διαφόρων supermakets σε ημερήσια βάση;

Θα επιληφθούν οι νομικές υπηρεσίες του Ν.ΙΝΚΑ όταν υπάρξουν καταγγελίες για αθέμιτες και καταχρηστικές πρακτικές; Θα ασκηθεί πίεση στο Υπουργείο Ανάπτυξης και με ποιό τρόπο;

Συγγνώμη αγαπητοί φίλοι αν είμαι ολίγον σκεπτικιστής αλλά οι πρόσφατες ενέργειες των συναδέλφων σας με τα «γενικά μποϋκοτάζ κάθε Πέμπτη» και τις άλλες γελοιότητες*, δείχνουν οτι οι ιθύνοντες των καταναλωτικών οργανώσεων είναι μάλλον ακατάλληλοι για το ρόλο τους αφού περνάνε την δική τους οργανωτική αδυναμία σε αμήχανες και χωρίς αποτέλεσμα δράσεις που χαραμίζουν και σπαταλάνε την ήδη σπάνια διάθεση δράσης από μέρους των καταναλωτών.

Θα πρέπει λοιπόν πριν κινητοποιήσετε τον κόσμο να είστε έτοιμοι να υποδεχτείτε και να διαχειριστείτε σωστά αυτή την καταναλωτική συνείδηση που προσπαθείτε να δημιουργήσετε.

*Η λογική λέει οτι οι "μη αγορές" των ίδιων ακριβών προιόντων της Πέμπτης θα γίνονται την Τετάρτη και την Παρασκευή. Ένα μποϋκοτάζ για να είναι αποτελεσματικό δεν μπορεί παρα να έχει συγκεκριμένο στόχο: Προϊόντα αδικαιολόγητα ακριβότερα απο τον μέσο ευρωπαϊκό όρο.

Υ.Γ. Προχθές είδα στην TV τηλεοπτική διαφήμιση για κεράσια!!! Η πλήρης ήττα του έλληνα καταναλωτή που πληρώνει ακριβά κεράσια ώστε να διφημίζεται στην TV ο μεσάζων!
Απίστευτο;