Το Βατοπέδι, η εξεταστική και το ξεδιάντροπο δούλεμα

Τη Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου σχεδόν όλο το δημοσιογραφικό επιτελείο του ΣΚΑΙ κάνει μια εκπομπή διάρκειας «Μπεν Χουρ» (και βάλε), για μας πείσει πως το Βατοπέδι δεν είναι σκάνδαλο.
Βασικό επιχείρημα είναι πως δεν υπάρχει αποδεδειγμένη ζημιά του δημοσίου.

Ο Καραμανλάρας με υπόμνημα στην εξεταστική επιτροπή για το Βατοπέδι την επόμενη μέρα, ισχυρίζεται πως δεν υπήρξε καμία ζημιά για το δημόσιο από την υπόθεση ανταλλαγής ακινήτων. Η επιτολή του ήταν μια κανονική σύνοψη όλων των επιχειρημάτων που είχαν ακουστεί μια μέρα πριν στο ΣΚΑΙ.

Έχει δίκιο ο Καραμανλής να τα ισχυρίζεται αυτά. Διότι οι φοβεροί εγκέφαλοι (βουλευτές) της εξεταστικής, δεν έχουν φροντίσει να δέσουν την υπόθεση με εκτίμηση των αξιών της Βιστωνίδας και του οικοπέδου του Ολυμπιακού χωριού που είχε ήδη γίνει ιδιωτική κλινική από Κυπριακή εταιρία πριν ακόμα τελεσφορήσει η ανταλλαγή. "Δεν έχουν ιδέα" για τις δικαστικές μεθοδεύσεις που προηγήθηκαν, "δεν έχουν πάρει είδηση" πως ένας ολόκληρος μηχανισμός είχε κινητοποιηθεί για να γίνει η ανταλλαγή που τόσο πολύ ήθελε ο Αρσέν -ιος Λουπέν.

Και ο λόγος που δεν «δένεται» η υπόθεση ποιος είναι; Μα απλούστατα το ότι η υπόθεση «αξιολόγησης» των ακινήτων αλλά και το ανακάτεμα του θολού ιδιοκτησιακού καθεστώτος που ξεκίνησε τις δικαστικές υποθέσεις, ανάγεται στην εποχή των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ! Οι Πασόκοι λοιπόν θέλουν να λήξουν το παιχνίδι με πέναλτι κατά της ΝΔ στο 90, αλλά δεν τους βγαίνει γιατί το τάκλιν το έκαναν οι ίδιοι. Έχουν δηλαδή τη φωλιά τους λερωμένη. Και μέσα σ’ αυτή την εκ συνενοχής σύγχυση, βρίσκει ευκαιρία το σύστημα της ΝΔ να κουκουλώσει τις δικές της ευθύνες με τη βοήθεια φυσικά και του ΣΚΑΙ («θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει» όπως είπε και μια ακροάτρια της Ελληνοφρένειας). Ξαμολήθηκαν λοιπόν στα κανάλια να διακηρρύσουν πως δεν υπάρχει απόδειξη ζημιάς!

Σήμερα Τετάρτη 29/9/10, ο κ. Καμίνης επίσης στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ μας διαφώτισε για άλλη μια περίπτωση Real Estate στην Άνω Κυψέλη αυτή τη φορά. Ένας χώρος πρασίνου που ανήκει στο πατριαρχείο Αλεξανδρείας δόθηκε σε ιδιώτες για να γίνει ακόμα ένα 8όροφο κτίριο με 3όροφο υπόγειο γκαράζ. Οι πολίτες εκεί ζητούν να διατηρηθεί ως χώρος πρασίνου και με το δίκιο τους.

Εφ' όσον λοιπόν δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό στο να κινητοποιείται ένας ολόκληρος μηχανισμός μαζί με το Πρωθυπουργικό γραφείο για να εξυπηρετηθεί «η ευχή της Παναγιάς», γιατί δεν ξαναγίνεται άλλη μια φορά η ίδια κούρσα για να ανταλλαγεί η περιοχή του πατριαρχείου στην Άνω Κυψέλη με άλλο ακίνητο πιο πρόσφορο σε οικοδομική ανάπτυξη; Και να εξυπηρετηθούν και οι πολίτες και το πατριαρχείο;

Ας μη γελιόμαστε λοιπόν. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι τόσο βρώμικοι και βουτηγμένοι σε άπειρα σκάνδαλα μέσα στα τελευταία τριάντα χρόνια εξουσίας, που είναι αδύνατον να τελεσφορήσει καταλογισμός ευθυνών σε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα όσες -δήθεν- εξεταστικές κι αν γίνουν. Οι ευθύνες όλων όσων μοιράστηκαν την εξουσία και διαχειρίστηκαν τον πλούτο της είναι τεράστιες.

Ας αφήσουν την απύθμενη υποκρισία, όπως κι εσύ κακομοίρη οφείλεις να αφήσεις τη μαλακία που σε δέρνει να επιβραβεύεις είτε με σταυρό είτε με χειροκροτήματα τα λαμόγια που σε δουλεύουν ξεδιάντροπα τόσα χρόνια τώρα.

Τι εννοεί ο Πάγκαλος;

Η μόνη κουβέντα που άξιζε να κρατήσω απο τη φλυαρία που ακολούθησε τις δηλώσεις του Θόδωρου Πάγκαλου ήταν του Μίμη Ανδρουλάκη στην εκπομπή του στον Flash: "Όταν μιλάει ο Πάγκαλος μην ακούς τι λέει, ψάξε να βρεις τι εννοεί".

Η πρωινή της κομψότητα

Πανέμορφο βίντεο, πανέμορφο τραγούδι.
Ευτυχώς κάποιοι ακόμα επιμένουν να κάνουν τέχνη.

Το σκάνδαλο Siemens, οι Κινέζοι και η πριμοδότηση της ανεργίας μας.

Πριν από χρόνια (και πριν η Ε.Ε. εφαρμόσει τους κανόνες για τον ανταγωνισμό), την εποχή δηλαδή που οι δυτικές κυβερνήσεις προσπαθούσαν να βοηθήσουν την εγχώριά τους βιομηχανία συνέβαινε το εξής: Οι κρατικές προμήθειες Γαλλίας, Γερμανίας κλπ ήταν πάντα σε υψηλότερες τιμές των κανονικών, αγόραζαν ακριβότερα δηλαδή, για να χρηματοδοτήσουν τις εταιρίες που με αυτό τον τρόπο μπορούσαν να μειώσουν τις τιμές τους στις διεθνείς πωλήσεις.

Αυτός ήταν ένας ιδιαίτερα κοινός τρόπος για να βοηθηθούν οι εξαγωγές, να αυξηθούν οι πωλήσεις, οι θέσεις εργασίας, τα κρατικά έσοδα από φόρους (τζίρων και εργαζομένων) και με δύο λόγια όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Το δημόσιο χρήμα έφερνε μεγαλύτερα οφέλη στην κρατική μηχανή.

Για πολλούς λόγους , σήμερα αυτές οι τακτικές δεν υπάρχουν. Τουλάχιστον στην Ευρώπη, όπου επιβλήθηκαν «κανόνες ανταγωνισμού» (λέγε με Μακ Γκρίβι), αλλά και οι περισσότεροι κρατικοί οργανισμοί ιδιωτικοποιήθηκαν και μπήκαν στα χρηματιστήρια, οπότε και άρχισαν να αναζητούν το φθηνότερο και όχι το «εθνικά συμφέρον».

Η παραγωγή όμως στην Ευρώπη σταμάτησε να είναι προ πολλού οικονομική και συμφέρουσα. Οι διεθνείς εμπορικές συμφωνίες και το ξύπνημα του Κινέζου γίγαντα, σήμαινε πως μπορούσε εύκολα πια να μεταφερθεί εκεί η οποιαδήποτε παραγωγή, το κόστος να μειωθεί και να επιτυγχάνονται πωλήσεις χωρίς όμως τώρα να εργάζεται ο πολίτης της χώρας που αγόραζε.


Και το πιο σημαντικό: Τώρα ακόμα και στην υψηλή τεχνολογία (π.χ. τηλεπικοινωνίες) ξεπήδησαν Κινέζικες φίρμες που πωλούν φθηνά και μάλιστα με κρατική επιχορήγηση έτσι που να μπορέσουν να μηδενίσουν το δυτικό ανταγωνισμό. Η Κίνα δηλαδή εφαρμόζει την πολιτική που δεν έχει πια δικαίωμα να εφαρμόσει η Ευρώπη, γιατί η Κίνα έχει εθνικούς στόχους και έχει και τα μέσα και τη θέληση να τους πετύχει.

Τώρα τα αγαθά είναι φθηνότερα, παράγεται περισσότερο (ιδιωτικό) κέρδος αφού οι τιμές δεν έπεσαν σε κανένα τομέα, η ανεργία θερίζει και τα κράτη δεν βάζουν στην τσέπη τους τίποτε περισσότερο από το ΦΠΑ που επιβάλλουν στα εκτός ΕΕ προϊόντα. Που όμως δεν αρκεί να εξομοιώσει τις τιμές των Κινέζικων προϊόντων με τα Ευρωπαϊκά. Ούτε να ταίσει τις στρατιές των ανέργων. Ευνοήθηκε δηλαδή ένα "άνοιγμα της αγοράς" που άφηνε απ έξω την Ευρώπη ως παραγωγική δύναμη.

Τα θυμήθηκα αυτά τώρα με τη διερεύνηση του σκανδάλου Ζίμενς. Η εταιρία διατηρούσε εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη με περίπου πεντακόσιους εργαζόμενους αν δεν κάνω λάθος. Σήμερα το εργοστάσιο είναι κλειστό. Η κάποτε ακμάζουσα Ιντρακόμ που υπερηφανευόταν πως απασχολούσε ανώτατου επιπέδου μηχανικούς και επιστήμονες, σήμερα μαραζώνει και το προσωπικό έχει μειωθεί στο ελάχιστο. Ο ΟΤΕ αγοράζει από την Κινέζικη Huawei που τώρα έχει και την οικονομική άνεση να παράγει ακόμα και καταναλωτικά προϊόντα (υπολογιστές ταμπλέτες). Κι είναι σίγουρο πως θα πουλήσουν πολύ φτηνό πράμα όταν θα μάθουν και marketing.
Προς το παρόν μπορεί να παράγουν για λογαριασμό δυτικών εταιριών και να εισπράτουν το αντίτιμο της παραγωγής αλλά σταθερά αναπτύσουν δικές τους μάρκες έτσι που να καρπώνονται και την υπεραξία, το κέρδος.

(photo:JASPER JUINEN/GETTY IMAGES)

Και λέω τώρα εγώ με το φτωχό μου το μυαλό: Αδίκημα ναι οι μίζες, ειδικά στην Ελλάδα όπου η διαφθορά των πολιτικών μας είναι αρκετή για να στρεβλώσει το όποιο εθνικό σχέδιο, τα όποια οφέλη από τη λειτουργία εθνικής βιομηχανίας, αλλά μήπως έπρεπε να συνεχιστεί η αντίστροφή πορεία του χρήματος; Να δίνει «μίζες» το κράτος για να κρατήσει σε λειτουργία την όποια τοπική βιομηχανία;

Υ.Γ. Χρησιμοποιήστε το κείμενο για προβληματισμό, άλλωστε οι δικοί μου προβληματισμοί είναι, χωρίς να έχω καταλήξει κι εγώ σε συμπέρασμα.

Γουστάρω πολιτισμό δικέ μου να 'ουμε

Έλληνας Δήμαρχος στη Χονολουλού;

Η περίπτωση του Πάνου Πρεβεδούρου είναι ενδιαφέρουσα.

Γεννημένος στην Πάτρα, είναι χρόνια τώρα καθηγητής - μηχανικός στο πανεπιστήμιο της Hawaii (της Χαβάης ντε...) και υποψήφιος δήμαρχος στις εκλογές που γίνονται μεθαύριο Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου.

Το μεγάλο στοίχημα του Πάνου είναι οτι για πρώτη φορά ένας μηχανικός, ένας τεχνοκράτης διεκδικεί τη δημαρχία απέναντι στους πολιτικούς. Και οι απαντήσεις που έχει να δώσει στα καθημερινά προβλήματα της πρωτεύουσας Honolulu είναι πειστικότατες και ορθολογικές.

Τα θετικά δημοσιεύματα είναι συνεχή και σε όλο τα φάσμα του Τύπου της Χαβάης.

Γι αυτό και στο χθεσινό τηλεοπτικό debate ο Πάνος κέρδισε τις εντυπώσεις και μάλιστα με τεράστια διαφορά.

Το Σάββατο θα ξέρουμε αν έπεισε. Περιμένουμε τα αποτελέσματα με ενδιαφέρον, γιατί θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον και για εμάς εδώ να δούμε κάποτε επιστήμονες να κατεβαίνουν για αυτά τα αξιώματα αντί των πολιτικών που τόσα χρόνια τώρα έχει αποδειχτεί πως ΔΕΝ αποδίδουν σε πόστα που χρειάζεται δουλειά και γνώση αντί για ρητορική.

Update: Τελικά ο Πάνος συγκέντρωσε το 19% των ψήφων. Την επόμενη φορά ίσως...

Το ΙΒ της ελιτ και η ξωφλημένη ελληνική εκπαίδευση

Διαβάστε πρώτα αυτό το ενδιαφέρον κείμενο που αναφέρεται στην "πρώιμη εκπαιδευτική μετανάστευση των παιδιών της ελίτ".

Και τώρα οι αντιρρήσεις:

Σωστές είναι οι διαπιστώσεις του αρθρογράφου αλλά απο πότε χρειάζεται η συγκατάθεση των ελίτ προκειμένου να γίνουν θεσμικές αλλαγές στη χώρα; Δηλαδή η υλοποίηση των κυβερνητικών προγραμμάτων καθόλου δεν εξαρτάται καθόλου απο την κοινωνική πίεση; Απο πότε τα κυβερνητικά προγράμματα πρέπει να περνάνε απο τη συναίνεση των οικονομικά ισχυρών;

Απλούστατα αρχίσαμε να δίνουμε τέτοιες ερμηνείες επειδή έχουμε αχρηστευμένη αντιπολίτευση και ξωφλημένη αριστερά που είναι ανίκανη να εμπνεύσει αγώνες για διεκδικήσεις αφου ήδη εχει βρει το δικό της εξουσιαστικό modus operandi στο χώρο της εκπαίδευσης.

Κι αυτό το modus operandi είναι ακόμα ένας λόγος που πολύς κόσμος την κάνει με βαριές πηδηματάρες απο τα ελληνικά ΑΕΙ, με τον δεύτερο λόγο να είναι οι περισσότερες ευκαιρίες απασχόλησης που υπάρχουν για απόφοιτους των ξένων πανεπιστημίων στο χώρο στης εργασίας.

Γιατί είναι γνωστό άλλωστε πως πολλά πτυχία παίρνονται ΚΑΙ λόγω της απίστευτης κομματικής συναλλαγής και "αλληλεγγύης" φοιτητών-καθηγητών στα δικά μας ΑΕΙ.

Δεν φταίνε λοιπόν μόνο οι ελίτ και τα ΙΒ, απλώς αυτά μας φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο με τον απίστευτο τριτοκοσμισμό μας τώρα που η "μετανάστευση" σε καλύτερα κλίματα είναι ευκολότερη.

Γι αυτό τον τριτοκοσμισμό τώρα, ας πάρουν τις ευθύνες που τους αναλογούν όλοι οι πολιτικοί φορείς απο μεταπολίτευση και μετά.

Update: Και για να δέσει το γλυκό δείτε κι αυτό που δημοσιεύει σήμερα ο Πρετεντέρης στα ΝΕΑ για να καταλάβετε σε τι κατάντια έχουμε φτάσει.

Για το "Θεμα" και την Αφροδίτη Αλ Σαλέχ

Είχα πολύ καιρό να πάρω το "Θεμα". Δεν είναι απο τις εφημερίδες που προτιμώ για να ενημερώνομαι. Προσωπικά τη βρίσκω σαν μια Espresso που έχει επενδύσει σε πολιτικές σκοπιμότητες.

Αυτή την Κυριακή το πήρα επειδή ήθελα να δω κάτι συγκεκριμένο. Αρχίζω να ξεφυλίζω, η εφημερίδα κοντεύει να τελειώσει και σκέφτομαι "πάει χάλασε κι αυτή η εφημερίδα, ουτε ένα βυζί; Έτσι για την τιμή των όπλων;".

Και κάπου εκεί προς το τέλος πέφτω σε δημοσίευμα για την Αφροδίτη Αλ Σαλέχ. Που φυσικά γαρνίρεται με τη γνωστή φωτογράφιση που έκανε πριν καμία δεκαριά χρόνια στο Penthouse και έχει φιλοφενηθεί επανηλλημένα στις φιλόξενες σελίδες του!
Ωραία, η ευκαιρία για βυζί βρέθηκε. Να δούμε τώρα και την ουσία του άρθρου. Το οποίο δημοσίευμα θα το έλεγες "άρθρο" μόνο αν αν έλεγες και μια κλανιά "φωνητική άσκηση".

Υπογράφεται απο κάποιον Ορέστη Κλαυδιανό (δεν έχω ιδεά αν είναι υπαρκτό πρόσωπο αλλά μου μυρίζει ψευδώνυμο) και μέσες άκρες λέει πως η Αφροδίτη εξασφάλισε εκπομπή στην ΕΡΤ με τίτλο "Οι φυλές της Αθήνας".

Και πως εξασφάλισε την εκπομπη;
Ήταν σύμβουλος του Βουγια στο Υπουργείο Προ-Πο (άρα διαπλοκή και προστατευτισμός) και είναι εκτός των άλλων "αυτή που φαίνεται" στη φωτογραφία (βλέπε = εξασφάλισε προνομιακή μεταχείρηση με τον τρόπο που τέλος πάντων φαντάζεστε για μια που φωτογραφίζεται γυμνή).

Το γεγονός δηλαδή οτι η τότε ηθοποιός Αφροδίτη έκανε τη φωτογράφιση, την εξισώνει στα μάτια της "εφημερίδας" με τις βίζιτούλες που φιλοξενεί ο μπουλούκος-αφεντικό στην "εκπομπή" του στον ΑΝΤ1. Πονηρές σποντούλες με ηθικολάγνες προεκτάσεις απο την εφημερίδα του τύπου που έχει πάντα για "γέφυρα" δύο ξέκωλα να του κουνάνε τον πισινό τους, που οι κάμερες ζουμάρους ακατάπαυστα στα ντεκολτέ των καλεσμένων του.
Ναι, στο "άρθρο" δεν υπάρχει ούτε μία κουβέντα για τη δραστηριότητα της Αφροδίτης τα τελευταία χρόνια. Ούτε μία λέξη για τον αγώνα που κάνει για τα δικαιώματα των μεταναστών. Ούτε ένα ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης της γνώσης που απέκτησε μέσα απο αυτή τη δραστηριότητα για να είναι σε θέση να κάνει μια εκπομπή με αυτό το θέμα. Τέτοια δεοντολογία, τέτοια δημοσιογραφική προσέγγιση.

Δεν είναι τυχαίο που γύρω απο το "Θέμα" που είναι δεύτερο σε κυκλοφορία αν δεν κάνω λάθος, συνωστίζονται τόσα συμφέροντα, μαύρα λεφτά, συλλήψεις με βαλίτσες, εκβιασμοί και λαμόγια. Καιρό τώρα οι επιλογές μας στα Media επιβραβεύει τη λάσπη, τους αδίστακτους.

Απολάυστε τους.

Υ.Γ. Μαθαίνω οτι παρόμοια αντιμετώπιση είχε και απο άλες εφημερίδες όπως ο "Ελευθερος Τύπος" ενω ανάλογου ύφους μειωτικά σχόλια έκαναν και διάφορα άλλα "πατριωτικά" sites. Όλοι με την ανάλογη εικονογράφηση. Εμ, ποιά θα ενδιαφερόταν για τα δικαιώματα των μεταναστών αν όχι μια "ελαφρά".

Τυχαίο;

Υ.Γ 2: Χρήσιμο σε όσους συνεχίζουν να αμφισβητούν τα αντικειμενικά προσόντα και σε επίπεδο ακαδημαικής κατάρτησης το βιογραφικό της εδώ.

Υ.Γ. 3 Η απάντησή της στο θέμα που προέκυψε εδώ.

Υ.Γ. 4: Περίμενα πιο γενναία στάση απο τους αριστερούς μου φίλους Δυστυχώς αντί να δουν το φεγγάρι (την επίθεση) είδαν και πάλι το δάχτυλο (δεν είναι "δική μας", άρα η εκπομπή είναι προιόν κομματικής συναλλαγής).

Ποιός θα τολμήσει να σταματήσει τη ΔΕΘ;

Τελικά ούτε ο Γιώργος Παπανδρέου αποδείχτηκε ικανός για την υπέρβαση.

Δεν είχε τα κότσια να σταματήσει αυτό το αίσχος που λέγεται "Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης" και που χρόνια τώρα είναι μια μαύρη τρύπα κρατικού χρήματος που δεν έχει απολύτως κανένα λόγο ύπαρξης, με εκθέτες όπως η πυροσβεστική (πόσα συμβόλαια θα κλείσει άραγε στη διάρκεια της έκθεσης;).

Εδώ και καιρό ο μόνος λόγος που τρέχει ακόμα αυτό το απολίθωμα είναι τα λεφτά που πετιούνται σε κατασκευές περιπτέρων (και τα λεφτά που διακινούνται κάτω απ το τραπέζι από τους εργολάβους προς τους "αναθέτονες")

Θέλει πολιτικό κουράγιο να σταματήσεις αυτή τη ντροπή όπου κάθε χρόνο ο κάθε πρωθυπουργός πρέπει σώνει και καλά να εξαγγέλλει έργα στη "συμπρωτεύουσα", παροχές στο λαό και όλα τα συμπαραμαρτούντα. Φέτος λέει δεν θα έχει εξαγγελίες για παροχές, όχι επειδή δεν θέλει ο ΓΑΠ αλλά επειδή δεν υπάρχουν λεφτά για παροχές.

Υπάρχουν μόνο λεφτά για να διακινηθούν μερικές χιλιάδες αστυνομικών για να αντιμετωπίσουν τους διαδηλωτές, λεφτά για να μετακινηθεί σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο και να συνεδριάσει κιόλας (τι αβάσταχτη γραφικότητα θεέ μου!) και για να μεταφερθούν και όλοι οι παρατρεχάμενοι να κάνουν μερικές μέρες διακοπές στην ερωτική Θεσσαλονίκη (θα ξεράσω).

Θέλει πολιτική βούληση για να δεις τεχνοκρατικά (δεν λατρεύουν πια τον όρο αυτό;) την ανάγκη ύπαρξης μιας έκθεσης που έρχεται από εβδομηντατόσα χρόνια πίσω. Θέλει δουλειά το να αλλάξεις την κατεύθυνση (αν πρέπει σώνει και ντε να κρατήσεις κάτι σαν έκθεση) και να διοργανώσεις κάτι που να αφορά συγκεκριμένο κλάδο, με παράλληλο θεματικό συνέδριο και κατά προτίμηση να καλύπτει χώρο που να συμπίπτει με κάποιο στρατηγικό στόχο. Αυτά αν διατηρείς κρατικό οργανισμό που λέγεται ΔΕΘ. Αν όχι, τα παρατάς, το κλείνεις το μαγαζί κι αφήνεις την ιδιωτική πρωτοβουλία να καλύψει το κενό με μερικά παράλληλα κίνητρα.

Αλλά πως να κάνει τέτοιες υπερβάσεις ένα άνθρωπος που μόλις πριν μερικές μέρες ξαναζωντάνεψε σε υπουργικές θέσεις τη Μιλένα Αποστολάκη, το Χρήστο Παπουτσή και τις άλλες ξεχασμένες δυνάμεις;

Παλι σκουπίδια στις κάλπες;

Πριν μερικές εβδομάδες, πέρασα βράδυ απο την οδό Αδριανού, ο πεζόδρομος που ενώνει το Μοναστηράκι με το Θησείο. Στα πολλά εστιατόρια οι πελάτες απολάμβαναν τα πιάτα τους εχοντας θέα εκτός απο τη φωτισμένη ακρόπολη και βουνά απο μυρωδάτα σκουπίδια που ξεχύλιζαν απο τους κάδους. Ήταν ένα υπέροχο θέαμα που πραγματικά έδειχνε μεγαλειωδώς το πως αντιμετωπίζουμε την πιο τουριστική περιοχή της

βραδυνής Αθήνας. Αυτά με δήμαρχο Κακλαμάνη.

Αν κάνατε διακοπές αστην Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι πιθανότατα θα διαπιστώσατε (εγώ τουλάχιστον το εμπέδωσα), οτι το πρόβλημα δεν είναι μόνο αθηναικό.

Παντού στην Ελλάδα τα σκουπίδια πρωταγωνιστούν στο τοπίο, συσωρεύονται με τρόπο τρομακτικό. Ή οι έλληνες βρωμίζουμε πολύ γρήγορα, ή οι τοπικοί άρχοντες μαζεύουν τα σκπουπίδια πολύ αργά. Ή καθόλου. Αυτά με δημάρχους και νομάρχες τους μέχρι τώρα κομματικούς εκλεκτούς.

Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο έχω σιχαθεί τις συζητήσεις για τις υποψηφιότητες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (κι ακόμα δεν έχουμε αρχίσει)...

Αρνούμαι να ασχοληθώ με όλο αυτό το συρφετό των απίθανων που πλασάρονται απο τα κόμματα ως "σωτήρες", όταν ξέρω οτι και πάλι οι Ο.Τ.Α. θα είναι η πρώτη και μεγαλύτερη πηγή διαφθοράς, τα σκουπίδια θα συνεχίσουν να πνίγουν τις πόλεις και την ύπαιθρο, όσο σίγουρο είναι οτι οι δημότες αφού ψηφίσουμε θα ξανασχοληθούμε με το θέμα όταν ξανανοίξουν οι κάλπες.

Κι αυτή η αδιαφορία απο μέρους των δημοτών είναι μια χαρά ασυδοσία για τους "άρχοντες" και τα λαμόγια που θέλουν να χτίσουν πολιτικές καριέρες στην πλάτη της ποιότητας ζωής μας.

Το πιο εξοργιστικό δε, είναι οτι οι γόνοι πολιτικών τζακιών τρέχουν να πιάσουν στασίδι στους πιο εύπορους δήμους (π.χ. Βαρβιτσιώτης και Πάλλη για τη Γλυφάδα) που κάνουν τζίρους εκατομμυρίων. Ο υιός Μπακογιάννης εμφανίζεται σαν "φαβορί" στο Καρπενήσι. Τι έχουν κάνει όλοι ετούτοι στη ζωή τους; Ποιά "επιτυχημένη πορεία" είναι αυτή που εγγυάται πως θα μαζέψουν τα σκουπίδια, θα φτιάζουν πεζοδρόμια, πάρκα, πως θα εξασφαλίσουν διαφάνεια στη διαχείρηση των κονδυλίων;

Ποιά μοίρα καταραμένη μας έχει καταστήσει ανίκανους ρε πατριώτες να διαπιστώσουμε οτι δεν χρειαζόμαστε κομματικούς εκλεκτούς και διαδόχους αλλά επιστήμονες και μάνατζερς που να έχουν γνώση ή και σύστημα για να οργανώσουν το μοίρασμα άχυρων δύο γαιδουριών; Γιατί βρε καλέ μου πρέπει να ψηφίσεις αυτόν που θα σου πει το κόμμα, όταν ξέρεις πως αυτός θα κωλοτριφτεί μετά με την εξουσία για να μην του κάνου ποτέ έλεγχο στα οικονομικά του, όταν ξέρεις οτι θα δικτυωθεί με το σύστημα των κομματικών κουμπάρων για σαλαμοποιημένα τεχνικά έργα βιτρίνας, φεστιβάλ κουνουπιδιού 'Ανω Πασχαλίτσας και λοιπές γραφικότητες που επιτρέπουν την (με αντάλλαγμα) εκταμίευση αγνώστων ποσών και κονδυλίων;

Πότε μωρέ κακομοίρη Έλληνα θα βάλεις μυαλό και θα γυρίσεις την πλάτη σ' αυτούς που τόσα χρόνια σε καταδίκασαν να ζεις στην πιο τριτοκοσμική χώρα της ευρωζώνης;

H φωτογραφία είναι απο το Newsblog.gr

Ενδιαφέροντες διάλογοι

Δεν ξέρω αν σας ενδιαφέρει το θέμα αλλά ακόμα κι αν όχι, είναι ενδιαφέρον να δείτε ένα θέμα απο τις δύο όψεις του.

Ο Άρης Δαβαράκης έγραψε ένα άρθρο στο Protagon.gr όπου μέμφεται τον Παύλο Γερουλάνο επειδή δεν πήγε στο γάμο του πρώην συμμαθητή του και γιό του τέως βασιλιά (ξέρετε, το νταβαντούρι στις Σπέτσες).
Με την ευκαιρία βρίσκει ευκαιρία να αναπτύξει και μια θεωρία του τύπου "σε άλλες πολιτισμένες κοινωνίες οι βασιλείς..." και να αποδώσει την αποστροφή μας προς το θεσμό της βασιλείας στην επικράτηση της αριστερής συνείδησης.

Σήμερα ο Γιαννης Βαρουφάκης απαντάει με ένα ιδιαίτερα εμπεριστατωμένο κείμενο στην άποψη του Δαβαράκη.

Καλή διασκέδαση...

Madagascar August 2010

Χωρίς άλλα σχόλια...

"Δικό μου είναι το γήπεδο, ότι θέλω το κάνω"

Φωτο απο την "Καθημερινή"

Κάποιοι οπαδοί του Πανιωνίου (ομάδα Μικρασιατών), κατέστρεψαν το γήπεδο της ομάδας τους για να μη δώσει εκεί τον αγώνα η ΑΕΚ! (ομάδα Κωνσταντινουπολιτών).

Γιατί όμως να μην το καταστρέψουν το γήπεδο; Δικό τους δεν είναι; Είναι!

Έχουμε συνειδητοποιήσει πως το ελληνικό ποδοσφαιρικό τοπίο είναι στη χειρότερη φάση που πέρασε ποτέ; Όχι μόνο λόγω της ανεγκέφαλης μάζας χουλιγκάνων που συγκεντρώνει γύρω του. Είναι που βρίσκεται στην πιο χυδαία εμπορική του φάση ως θεσμός, είναι που οι ίδιες οι ομάδες έχουν χάσει κάθε έννοια συμβολισμών που μπορεί κάποτε να κουβαλούσαν, είναι που πλέον βλέπουμε πολέμους "Α.Ε." και των υπηκόων τους που είναι έτοιμοι να σκοτώσουν, να πυρπολήσουν τη χώρα, να φτάσουν στο τελευταίο στάδιο κατάντιας στερούμενοι οποιουδήποτε άλλου οράματος και προοπτικής για τη μίζερη ζωούλα τους. Σας θυμίζω πως οι μισοί δημοσιογράφοι του αθλητικού τύπου έχουν φάει ξύλο από χουλιγκάνους ή πληρωμένους γορίλες ενώ άλλοι έχουν μαχαιρωθεί.

Παρά τα ευχολόγια που ακούγονται δεκαετίες τώρα, παρά τα πανάκριβα τηλεοπτικά δικαιώματα, τις μεταγραφές εκατομμυρίων, παρά το χοντρό τζίρο που παίζεται, η «οικογένεια» δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο. Τα γήπεδα ανήκουν στις ορδές των ντοπαρισμένων χουλιγκάνων, ή μάλλον στους αρχηγούς τους που θησαυρίζουν στη πλάτη του «στρατού» τους και που έχουν και λόγο στα διοικητικά των ομάδων!
Και παρά τις προσπάθειες της "ποδοσφαιρόφιλης" αριστερής κουλτούρας* και τις δεκα-τόσες αθλητικές εφημερίδες, ελάχιστοι έχουν τον κώλο να πουν τα πράγματα με το όνομά τους.

Καμία έκπληξη λοιπόν όταν οι ανεγκέφαλοι Πανιώνιοι βανδαλίζουν το ίδιο τους το γήπεδο. Νοιώθουν πως τους ανήκει και έχουν δίκιο. Όπως τους ανήκει και το χέρι τους που ευχαρίστως θα έκοβαν προκειμένου να μη βοηθήσουν το στρατιώτη της εχθρικής Ανώνυμης Εταιρίας.

*Ποδοσφαιρόφιλη αριστερή κουλτούρα είναι οι νεόκοποι υπερασπιστές του ποδοσφαίρου. Από αυτούς που γράφουν βιβλία για τις ομάδες τους (Χαριτόπουλος, Κάσδαγλης) μέχρι όσους πέρασαν από το «όπιο του λαού» σε μια «Θρησκεία χωρίς Άπιστους» (Μπογιόπουλος). Πως γίνεται όλοι τούτοι να αποφασίσουν ΤΩΡΑ να υμνήσουν ένα ξοφλημένο θεσμό που στην Ελλάδα έχει φτάσει σε τέτοιο κατάντημα; Απλούστατο: Η «μπάλα» αυτή την εποχή πουλάει! Κι αυτό μπορεί να εξηγήσει πολλά. Από την ενασχόληση του Νίκου Κωνσταντόπουλου στα διοικητικά του ΠΑΟ μέχρι και τον επιχειρηματικό οργασμό του Γιώργου Χελάκη.
Στην ουσία και παρά την κατάντια της ποδοσφαιρικής σκηνής ΟΛΟΙ είναι κερδισμένοι! Μαγικό ε;

Autobusτη τον Tom Jones...

τι δισκάρα έβγαλε ο άνθρωπος...

Imelda May τη λένε την κυρία...

Ένας εξαιρετικά καίριος προβληματισμός

βρίσκεται εδώ!

Τα ΜΜΕ είναι η υπ αριθμόν 1 διαπλεκόμενη σχέση της πολιτικής. Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για διαφάνεια στην πολιτική και να μην εξετάζουμε σοβαρά την αντίστοιχη στα Μέσα επικοινωνίας.
Κατα καιρούς έχουν παιχτεί χοντρά παιχνίδια στην πλάτη της "κοινής γνώμης" με δούρειο ίππο τα ΜΜΕ. Τόσα που να μας επιτρέπουν πια να αναζητάμε πίσω απο κάθε δημοσίευμα τους πραγματικούς λόγους της ανακίνησης θέματος, να ψάχνουμε τη δεύτερη ανάγνωση.

Τελικά είναι θέμα ποιότητας της δημοκρατίας μας.

Πιασαμε όμηρο τον εαυτό μας;

Για όποιον είχε τις τελευταίες αμφιβολίες πως η Ελλάδα είναι αυτοκαταστροφική χώρα ήρθε το κύμα των "απεργιών της κρίσης". Εδώ και καιρό τώρα το δικαίωμα σε απεργία μεταβλήθηκε σε ωμό εκβιασμό με όμηρο το κοινό (ή απλά: τους άλλους).

Όταν η απεργία κινδυνεύει να είναι αόρατη, τότε πρέπει να μεγιστοποιηθούν οι ορατές επιπτώσεις, εις βάρος των δικαιωμάτων των υπολοίπων. Αν λοιπόν οι φορτηγατζήδες απεργούν αλλά τα καύσιμα ακόμα μπορούν να διακινηθούν απ' τα ιδιωτικά φορτηγά των εταιριών, θα γίνει αποκλεισμός των διυλιστηρίων για να αυξηθεί το πρόβλημα (όπως και έγινε). Αν κριθεί πως οι αεροελεγκτές κάνουν παράνομη και καταχρηστική απεργία, τότε θα αποφασίσουν με νομιμοφανή τρόπο να προκαλέσουν χάος (όπως και έγινε). Φτάσαμε να βλέπουμε απεργία που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ναυτεργάτες δεν ενέκριναν, αλλά αυτή έγινε απ' τους πατερούληδες του ΠΑΜΕ που κατέλαβαν και τα πλοία επειδή έκριναν πως ήξεραν καλύτερα.

Όλα αυτά ξεκινάνε απ' το γεγονός οτι οι συντεχνίες είναι πανίσχυρες απ' τη μεταπολίτευση και δώθε. Αυτή η ισχύς που προέρχεται και απ' την πολιτική ασυλία και την κομματική συναλλαγή τόσων κυβερνήσεων έχει γίνει κανονικό καθεστώς. Κανονική δικτατορία.
Οι συνδικαλιστές που θα καταφέρουν να περάσουν την πιο μαξιμαλιστική προσέγγιση (όχι μόνο απεργία αλλά να τα κάνουμε όλα μπάχαλο) είναι ένα ή και περισσότερα βήματα πιο κοντά στην αναγνωρισιμότητα και στα εκλογικά ψηφοδέλτια (τα οποία σας θυμίζω πως ακόμα λειτουργούν με σταυρούς - άλλη ντροπή αυτή).

Απ' την άλλη η αντιπαλότητα που επικρατεί σήμερα περισσότερο από ποτέ στην Ελληνική κοινωνία, οξύνει τις αντιθέσεις και τώρα με την κρίση φτάσαμε να δείχνουμε ο ένας τον άλλο σαν υπεύθυνους για το κατάντημα. Αυτή η αντιπαλότητα κρατάει πολύ καιρό τώρα. Αυτή ακριβώς είναι που εξαφάνισε την έννοια "κοινό όφελος".

Δεν υπάρχει "κοινό καλό" στην Ελλάδα και ας το παραδεχτούμε όσο απόλυτο κι αν ακούγεται. Έτσι θα βρούμε ερμηνείες για πάρα πολλά ακατανόητα, απ' την έλλειψη πρασίνου και κοινόχρηστων χώρων μέχρι τα σκουπίδια που βλέπουμε πεταμένα παντού και τη δημόσια πολιτική ζωή. Οι εκλεγμένοι άρχοντες είναι όσοι έχουν τις περισσότερες γνωριμίες και ρεκόρ ρουσφετιών και όχι όσοι θα έκαναν αποδεδειγμένα κάτι για τη χώρα. Ποτέ δεν διεκδικήσαμε κάτι για όλους, πάντα μόνο για εμάς.

Σ' αυτό το τεράστιο έλλειμμα κοινωνικής συνοχής, η οποιαδήποτε συζήτηση για κοινό όφελος όπως "έσοδα απο την τουριστική περίοδο (π.χ.), είναι αστεία. Το κράτος και η κοινωνία "ας κόψει το λαιμό της" (γιατί προφανώς εμείς είμαστε εδώ μόνο για να την αρμέγουμε;).

Στόχος λοιπόν σε κάθε κινητοποίηση όχι η κυβέρνηση, αλλά οι υπόλοιποι συμπολίτες. Κι αυτό για να ενισχυθεί το πολιτικό κόστος. Για να χρεωθεί η ταλαιπωρία στην εξουσία. Η χρεοκοπημένη κοινωνία μας όμως άρχισε έστω με τεράστια καθυστέρηση (και λόγω της εκτεταμένης ηλίθιας αντίληψης πως όποιος κινητοποιείται κατά της κυβέρνησης έχει δίκιο), να μπουχτίζει με τις συντεχνίες και να χρεώνει συνδικαλιστές κομματόσκυλα και κομματικές ηγεσίες για τούτο τον αυτοκαταστροφικό εμφύλιο.

Ευκαιρία λοιπόν για όσους θέλουν να υπερασπιστούν τα εργασιακά -ή άλλα- δικαιώματα (που πραγματικά μπαίνουν σε δοκιμασία) να σταματήσουν να τα χρησιμοποιούν σαν άλλοθι για να σοδομίζουν αλύπητα την κοινωνία. Δεν πάει άλλο.
Αλλιώς, το κρίμα στο λαιμό τους.

(Η 1η φωτο είναι απο την Ελευθεροτυπία. Η 2η απο την ταινία του Mel Brooks "Blazing Saddles)

Αει σεχτίρ πιά...

...και φυσικά η κουβέντα σε όλη το blogόσφαιρα, στο twitter, όπου και να κοίταξα αλλά και στα ραδιόφωνα και παντού, ΔΕΝ περιστρέφεται γύρω από τους φονιάδες, ΔΕΝ γίνεται για το γεγονός οτι κάποιοι φονιάδες έχουν αναλάβει να ορίζουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει.

ΔΕΝ γίνεται καν κουβέντα για το οτι μια(;) συμμορία κυκλοφορεί σήμερα, στην Αθήνα του 2010 ανάμεσά μας, βάζοντάς μας στη λίστα των πιο καθυστερημένων κοινωνιών που διαθέτουν "τρομοκράτες" και μάλιστα τέτοιας ποιότητας. Φυσικά δεν γίνεται καμία συζήτηση προβληματισμού για το πως θα συλληφθούν οι ένοχοι. Αλίμονο!

Γίνεται για την ποιότητα του Τρωκτικού (ή "πρωκτικού"), για το αν είναι κίτρινο ή όχι, αν το χρησιμοποιούσαν πολιτικοί και επιχειρηματίες και μέσα σε όλα αυτά να διαχέονται και τα υπονοούμενα για τον δολοφονημένο. Δηλαδή οι υπαινιγμοί είναι τόσο πρόστυχοι που δεν αντέχω καν να τους κάνω πιο ξεκάθαρους. Λες και ο θάνατος έρχεται από τους σκατιάδες με τα όπλα σα "θεία δίκη", σαν αυτόματη τιμωρία για όποιον τολμάει να μη τηρεί τη δημοσιογραφική δεοντολογία (ποιά;;;).

Για να εξηγούμεθα πάντως: Παντού σχεδόν υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν μαζί με το σκανδαλάκι της ημέρας να διαβάσουν και για το βρακί της Μπρίντευ Σπίαρς. Τρωκτικά και Star TV υπάρχουν όπου βρίσκεται και ανάλογο κοινό.

Ελάχιστες όμως χώρες απομένουν πάνω στον πλανήτη, όπου τόσος πολύς κόσμος να ψάχνει δικαιολογίες για το έγκλημα! Να αναζητά ιδεολογικά ερείσματα! Να αρθρώνει κουβέντες για "αναμενόμενους" ή όχι θανάτους.
Και η χώρα με τους "πολίτες" που πριν μερικούς μήνες είχαν την τσίπα να ψελλίσουν για τους χαμένους της Marfin "Τι δουλειά είχαν να βρίσκονται στην τράπεζα μέρα απεργίας" είναι μια απ' αυτές.

Είναι μια δολοφονία ενδεικτική της κοινωνίας και του κράτους;

Αυτό που εγώ καταλαβαίνω απο τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια είναι οτι μπήκαμε στο χάρτη των χωρών όπου έχουν δολοφονηθεί δημοσιογράφοι.

Ποιό είναι η κοινή συνιστώσα αυτών των χωρών;
Η διαφθορά, η ατιμωρισία των τοπικών μαφιών, η ανεξέλεγκτη βία που επιτρέπει την επίλυση διαφορών με τα κουμπούρια, αλλά κυρίως και πάνω απ' όλα η έλλειψη ελέγχου και διαφάνειας (εξ ου και οι αποκαλύψεις που γίνονται επικίνδυνες).
Γιατί σε μια πολιτισμένη χώρα που κανείς δεν έχει αλλά κυρίως δεν μπορεί να κρύψει τίποτα, τέτοιες δολοφονίες είναι αδιανόητες.


UPDATE:
Μαθαίνω πως ταυτοποιήθηκαν τα όπλα των δολοφόνων και ανήκουν στη "Σέχτα επαναστατών"! Ουδεμία έκπληξη. Μπορεί να μην έχουμε επαναστάτες στην Ελλάδα, έχουμε όμως ένα σωρό κόσμο που μπορούν να υποδύονται τους επαναστάτες για να λύνουν διαφορές.

Starless!

Ένα απο τα πιο όμορφα κομμάτια που έγραψαν ποτέ οι ανεπανάληπτοι King Krimson.




Και η "πειραγμένη" του εκδοχή -φόρος τιμής- του Craig Armstrong.

Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ!

Δεξιά για τον παράδεισο (αν και ξέρω κάποιους κληρούχες που θα διαφωνούσαν).


Σημείωση 1η: Το "παίξε όπως είσαι" με τη Τζούλια που παραπέμπει; Δεδομένου ως οι τελευταίες της εμφανίσεις ήταν σε μια τσόντα, εννοεί η διαφήμιση πως μπορείς άνετα να παίξεις πόκερ ακόμα και μπουκωμένη; Κάν'το όπως η Τζούλια δηλαδή;

Σημείωση 2η: Αυτή η ΠΑΡΑΝΟΜΗ πινακίδα βρίσκεται στη διασταύρωση της Αμαρουσίου με τη Λ. Ηρακλείου κάπου στα όρια μεταξύ Λυκόβρυσης και Ν. Ηρακλείου. Το λέω για να δούμε πόσο καιρό θα βρίσκεται εκεί και να κρίνουμε ανάλογα τους δημοτικούς άρχοντες.

Σημείωση 3η: Δεν ξέρω πόσο νόμιμη είναι η υπαίθρια διαφήμιση καζίνο αλλά μήπως τα "προιόντα" αυτά (τζόγος) θα έπρεπε να διαφημίζονται αποκλειστικά σε χώρους όπου έχουν πρόσβαση αποκλειστικά και μόνο ΕΝΗΛΙΚΕΣ;

Νέα κόμματα ή νέους πολιτικούς;

Να κάτι που δεν ξέραμε: Οι έρευνες δείχνουν αποδοκιμασία του δικομματισμού!

Και οι μόνοι που πήραν πρωτοβουλία ήταν δύο πολιτικοί που δεν είχαν πια τίποτα να χάσουν. Οι δύο νέοι σχηματισμοί που ανακοινώθηκαν τις τελευταίες μέρες από τον Φώτη Κουβέλη και τη Ντόρα Μπακογιάννη θέλουν να πείσουν πως «φεύγουν προς τα εμπρός» σε μια εποχή στασιμότητας και απαξίωσης του πολιτικού σκηνικού.

Η περίπτωση της Ντόρας Μπακογιάννη με το «forum για την Ελλάδα» δεν το βλέπω να τυχαίνει ιδιαίτερης απήχησης. Κυρίως για δύο λόγους: Ο ένας είναι πως αποτέλεσε πολύ καιρό τώρα ένα βασικό στέλεχος της κυβέρνησης Καραμανλή (πω πω! ούτε κουράγιο να γράψω το όνομα δεν έχω πια). Που επέλεξε να μη μιλήσει για πολύ καιρό όσο οι εκλογικές αναμετρήσεις πήγαιναν σχετικά καλά και τα πόστα ήταν εξασφαλισμένα. Και ναι μεν έκανε την «αυτοκριτική» της αλλά φαίνεται πως αυτή η ισχνή μεταμέλεια δε φτάνει για στέλεχος πρώτης γραμμής που διεκδικεί τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή. Αντίθετα πείθει και τους πιο δύσπιστους πως εξακολουθεί στην τροχιά των συσχετισμών και των σκοπιμοτήτων. Και της «βαριάς» επικοινωνίας και των «δημοσίων σχέσεων».

Ο άλλος λόγος είναι πως απευθύνεται στον παραδοσιακό ψηφοφόρο της Ν.Δ. που όσο να πεις είναι καλυμμένος αυτή την εποχή με τη νέα του λαϊκιστική και παλαιοκομματική ηγεσία. Αλλά αυτές οι αξιολογήσεις τώρα ένα κόμμα που έφτασε στο παρά πέντε να καταρρεύσει από την κορυφή του, είναι πολυτέλειες. Αυτός ο κόσμος έχει ήδη επιλέξει ηγεσία λοιπόν και αποδοκίμασε την Ντόρα.

Που πρέπει λοιπόν να απευθυνθεί για εκλογικό κοινό; Στο κέντρο; Στους αναποφάσιστους; Αν ναι, τότε θα χρειαστούν πολλά «χιλιόμετρα» μέχρι να καταφέρει να πείσει αυτό το χώρο η «κόρη του Μητσοτάκη». Κι όσο κι αν εγώ δεν έχω καμία διάθεση να μιλήσω για κληρονομικά πολιτικά κουσούρια, ένα σωρό κόσμος θεωρεί πως αυτός είναι ένας αρκετά σοβαρός λόγος για να την ακυρώσει εκ προοιμίου.

Η περίπτωση του Φώτη Κουβέλη είναι διαφορετική αφού μιλάμε για πολιτικό χώρο που ποτέ δεν ήταν εξουσία. Ο Κουβέλης λοιδορήθηκε για την επιλογή του να αποχωρήσει από το ΣΥΡΙΖΑ (τι "λοιδορήθηκε" δηλαδή, ούτε σε ακροδεξιό τέτοια καντήλια απο τους πρώην "συντρόφους"!). Λες και δεν είναι εδώ και καιρό αυτός ο σχηματισμός ετοιμόρροπος, λες και δεν ταλανίζεται να συγκρατήσει τα φυγόκεντρα κομμάτια του πάζλ εν μέσω απροσμέτρητης ομφαλοσκόπησης.

Το αν θα φέρει κάτι νέο στο πολιτικό σκηνικό είναι και πάλι αμφίβολο. Από τη μία δεν μπορεί να προβεί στην αναθεώρηση και ακύρωση αυτών που τόσα χρόνια υπηρέτησε, από την άλλη είναι δύσκολο (όσους Κακουλίδηδες κι αν διαθέτει στο ρόλο του think tank) να διαχωριστεί με σαφείς και ξεκάθαρες πολιτικές γραμμές από το χτεσινό σχήμα κρατώντας ταυτόχρονα ιδεολογικά τη θέση του.

Αμφίβολες επιλογές σε μια δύσκολη περίοδο. Κι αυτή την δύσκολη περίοδο δεν είναι οι νέοι σχηματισμοί που λείπουν αλλά τα φρέσκα και «αμόλυντα» πρόσωπα. Αλλά πού να βρεθούν σε ένα πολιτικό σκηνικό μαθημένο σε πελατειακές σχέσεις και ασύδοτο αμοραλισμό;

Τρομοκράτες ή κουτσομπόλες;

Απ' την "προκήρυξη" των δολοφόνων που έστειλαν τη βόμβα στο Χρυσοχοίδη δεν μου έκανε τίποτε εντύπωση

Είναι η γνωστή ρητορική των ανθρώπων που θέλουν καταρχήν να σκοτώσουν, έχουν βρει τον τρόπο και το μόνο που μένει είναι το ιδεολογικό προκάλυμμα που θα "δικαιολογεί" την πράξη τους.
Γνωστά αυτά, τα έχουμε ξαναπεί, τα έχουμε βαρεθεί, έχουμε παραδεχτεί πως έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό της κινητοποίησης, οπότε και τα προσπερνώ.

Ένα μικρό όμως απόσπασμα μου έκανε εντύπωση, πέντε μόνο λεξούλες:
"...Τα αρχικά σενάρια για την αποστολή του (σημ: του πακέτου - βόμβα) ήτανε τρία. Πρώτον να σταλθεί στο σπίτι του υπουργού στην Καλλιθέα όπου διαμένει με τη νέα του σύζυγο."

Αυτό! "Με τη νέα του σύζυγο". Όχι: "με τη σύζυγό του".

Προσέξτε τη σημειολογία. Περιλαμβάνει λίγο απ' όλα. Λίγο Espresso, λίγο Τρωκτικό, λίγο μεσημαριανάδικο τηλεοπτικό, αυτό το παλιό καλό κουτσομπολιό που τραβάει πωλήσεις στα σκανδαλοθηρικά έντυπα και sites.
Περιλαμβάνει και κάποιο περίεργο πουριτανισμό που δε συναντιέται ούτε σε χριστιανορθόδοξα σωματεία.
Περιλαμβάνει και λίγο υπαινιγμό που παραπέμπει σε Τσοχατζόπουλο με τους γνωστούς συνειρμούς.

Με δεδομένο το οτι αυτά τα κείμενα δεν γράφονται στο πόδι άλλα κάθε λέξη είναι προσεκτικά επιλεγμένη για να μελετηθεί κατά το δοκούν, εγώ αυτό κράτησα ως πολύτιμο στοιχείο για την ταυτότητά τους. Τι αξία έχει αυτή η επιλογή λέξεων άλλη απο το να αφήσει υπονοούμενα για την ποιότητα του άνδρα;

Τρομοκράτες ή κουτσομπόλες λοιπόν;

Εκτός κι αν...

Το κάπνισμα δεν είναι cool.

Η δυσοίωνες σημάνσεις σε χοντρό μαύρο πλάισιο που επιβλήθηκε να τοποθετούνται πάνω στα πακέτα των τσιγάρων δεν στρέφονται κατά των καπνοβιομηχανιών. Αν είχατε την παραμικρή σκέψη πως προκαλεί βλάβη στις πωλήσεις τους, κάνετε λάθος.

Αντίθετα είναι μια σήμανση που αφαιρεί την "παραπλάνηση" απο τα θύματα του καπνίσματος και κάνει δυσκολότερη τη διεκδίκηση αποζημιώσεων είτε απο τις βιομηχανίες είτε απο το ίδιο το κράτος. Με τη σήμανση δεν έχουν νομικά ερίσματα οι καπνιστές για να πουν "δεν το ήξερα" το θανατηφόρο κάπνισμα είναι μια συνειδητη επιλογή.

Παρόλα αυτά όμως ο αριθμός των νέων ανθρώπων που ξεκινούν τώρα το κάπνισμα είναι απίστευτα υψηλός αναλογικά με τη φασαρία που γίνεται για το τσιγάρο, με την πληροφόρηση που είναι διάχυτη παντού (όχι μόνο στο internet) για τις βλάβες που προκαλεί.

Ο λόγος;

Το κάπνισμα πλασσάρεται ως cool. Έχει φροντίσει η σχετική

υποκουλτούρα να ηρωποιήσει το τσιγάρο σαν "πράξη αντίστασης" στην καταπίεση της "πολιτικά ορθής" απαγόρευσης. Έχουν φροντίσει γι αυτό και μερικοί δικοί μας "μπροστάρηδες" όπως η κ. Κανέλη που λειτουργεί σαν καπνιστής - προβοκάτορας σε κάθε εμφάνισή της σε παράθυρα (αναρωτιέμαι όμως αν ζητάει προηγουμένως την άδεια των υπολοίπων).

Αυτό το "cool" του καπνίσματος ταιριάζει σε κάποιο βαθμό με την αυτοκαταστροφική / αυτοκτονική / μηδενιστική διάθεση των εφήβων. Είναι δηλαδή η light εκδοχή των emo ανησυχιών (κι όταν λέω emo εννοώ τη διαχρονική διάθεση "μαυρίλας" που έχουν οι έφηβοι).

Με μια διαφορά όμως: Η διάθεση αυτή φεύγει όσο ξελαμπικάρει το μυαλό και φεύγει η ακμή. Το κάπνισμα όμως παραμένει. Και ένα σωρό κόσμος προσπαθεί να το κόψει σε μια μετέπειτα φάση της ζωής του όταν είναι πια πολύ πιο δύσκολο.

Και είτε θα τα καταφέρεις (πολύ δύσκολα αλλά και ηρωικά), είτε θα μονολογείς κάθε πρωί για χρόνια "πρέπει να το κόψω, θα με πεθάνει" ανάμεσα σε βήχα και φλέμματα, είτε θα παραδεχτείς πως είναι δυνατότερο απο σένα και θα προσπαθήσεις να ιδεολογικοποιήσεις την αδυναμία και την εξάρτησή σου. Να την κάνεις να φαίνεται σαν αντίσταση.

Λυπάμαι ειλικρινά που βλέπω νέα παιδιά να καπνίζουν. Δεν ξέρω πως να τους πω κάποιες βασικές αλήθειες:

1. Πως το κάπνισμα ήδη είναι συνήθεια που τείνει να περιοριστεί στα κομμάτια του πληθυσμού με τη χαμηλότερη μόρφωση, που είναι και πιο πιθανό να δεις γονείς που καπνίζουν στο σπίτι όπου ζουν και τα παιδιά τους, όπου δεν υπάρχει αρκετή γνώση που να μετουσιώνεται σε έγνοια για τους "δικούς σου". Τότε μπορεί και να μη το δουν τόσο cool.

2. Το κάπνισμα τρέφει με κέρδη εταιρίες που δεν δίστασαν να πληρώνουν περιουσίες ολόκληρες για να επηρεάζουν για χρόνια επιστημονικές έρευνες να πουν ψέμματα, έχουν πει άπειρα ψέμματα οι ίδιες για τον εθισμό του καπνού, εταιρίες με αδίστακτες τακτικές παραποίησης της "εικόνας" του καπνίσματος για να το κάνουν να φαίνεται cool. Το να ταίζεις αυτές τις εταιρίες είναι τόσο επαναστατικό όσο να θες να μποϋκοτάρεις τη BP για τη διαρροή στον κόλπο του Μεξικού και να φουλάρεις στα πρατήριά της.

Για το ΠΑΜΕ και τις κινητοποιήσεις

Αντιγράφω απο την Κυριακάτικη της 27/6 το κείμενο του "καιρού" (Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης):

Για να ξεσηκώσεις σ' έναν αγώνα χρειάζεσαι ψυχή.

Για να τον κερδίσεις, όμως, χρειάζεσαι μυαλό. Τα πολλά τελευταία χρόνια στη χώρα λείπει το πρώτο, αλλά όπου δεν λείπει, λείπει το δεύτερο! Οι κινητοποιήσεις του ΚΚΕ που ματαίωσαν τα δρομολόγια των Ferry Boat της γραμμής είναι τρανή απόδειξη.

Ποιος είναι ο στόχος μιας κινητοποίησης; Να βλαφτεί ο αντίπαλος. Ποιος είναι ο αντίπαλος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Οι πλοιοκτήτες. Ποιος βλάφτηκε από τη ματαίωση των δρομολογίων; Μόνο οι ταξιδιώτες! Πώς έγινε αυτό; Οι ιδιοκτήτες επιδοτούνται σε μεγάλο ποσοστό για τα δρομολόγια και για το ποσοστό της ζημιάς τους από τη ματαίωση θα αποζημιωθούν από το κράτος. Δηλαδή, θα πληρώσουμε εμείς!

Οι -λίγες- μαχόμενες δυνάμεις στην Ελλάδα έχουν μείνει σε πρακτικές της δεκαετίας του '30 και του '70. Που κέρδιζαν με το ντόρο. Αμα θες να πονέσεις τον πλοιοκτήτη μπλόκαρέ του το γιοτ, που πάει βόλτα. Την έδρα της επιχείρησης, απ' όπου διοικεί. Κίνησε απεργία στο μαγαζί του. Πλήξε τις συνεργασίες του. Την τροφοδοσία του.

Οι εύκολες λύσεις είναι άλλη μια αρπακόλλα στην πλάτη του λαού.

Σχόλια;

Η τουριστική ανάπτυξη και το "κακό" Ισπανικό μοντέλο

Μια που είναι πρόσφατη η κουβέντα για "ανάπτυξη" και μια που αναφερθήκαμε στο πόσο δεν θέλουμε την "καταραμένη" ανάπτυξη", ας θυμηθουμε την κουβέντα που γίνεται για τον "αιγιαλό" και το πως αντιμετωπίζουμε το θέμα "χωροταξία" στην Ελλάδα.

Θα έχετε ακούσει φαντάζομαι τη φράση "το ισπανικό μοντέλο ξόφλησε"... Εδώ λοιπόν θα βρείτε ένα πολύ καλό κείμενο για την τουρισιτκή ανάπτυξη και το πως βλέπουμε το αντικείμενο οι Έλληνες.

Ακόμα κι αν διαφωνείτε με την άποψη, κρατήστε ορισμένα της σημεία που είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα για συζήτηση...

WAR, Παλιοί και αγαπημένοι

Καιρό έχουμε να μιλήσουμε για μουσική.
Οι WAR είναι ένα απο τα πιο αγαπημένα (και πρώιμα) ακούσματά μου.



Δεν ήταν μόνο οι καταπληκτικές δουλειές που έκαναν με τον Eric Burdon



Ήταν που ο ήχος τους είχε τεράστιο πλούτο απο λάτιν, απο ρόκ, απο ψυχεδέλεια (φοριόταν πολύ τη δεκαετία του 70 στα μαύρα συγκροτήματα), ενώ αυτή η μαγική φυσαρμόνικα του Lee Oscar ζωγράφιζε!



Και τώρα, τόσα χρόνια μετά που τους ξανακούω, επιβεβαιώνω μέσα μου πως τέτοια κομμάτια δεν παλιώνουν ποτέ.

Επενδυτές, να φύγετε! Να πάτε αλλού!

Άκου να δεις τώρα...

Στη Σιγκαπούρη -λέει- αποφάσισαν να προσφέρουν 50% έκπτωση στη φορολογία σε όποιες εταιρίες έκαναν επενδύσεις για ξεκίνημα νέων εταιριών στο χώρο της υψηλής τεχνολογίας και της βιοτεχνολογίας!

Έχουν φυσικά κι άλλους μηχανισμούς για να βοηθηθεί ένας νέος επιχειρηματίας, όπως για παράδειγμα αν είσαι μέχρι 26 ετών και θες να ξεκινήσεις δική σου εταιρία, για κάθε δολάριο που θα επενδύσεις στη δουλειά σου, το κράτος σου δίνει άλλα 4!

Που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για προσλήψεις, για προώθηση κλπ. Δηλαδή για να κάνεις έξοδα που θα πέσουν και πάλι στην οικονομία της χώρας!

Κι άντε να καταλάβω πως την επιδότηση σαν πλούσιο κράτος η Σιγκαπούρη μπορεί να την κάνει για να χρηματοδοτήσει την αναζωογόνηση της οικονομίας της και ειδικά σε νέους "καθαρούς" κλάδους όπως είναι η τεχνολογία.

Εμείς λοιπόν ας πούμε πως δεν έχουμε τα χρήματα αυτά, ούτε ως "κοινοτικούς πόρους".

Αλλά εκεί στην κυβέρνηση δεν έχουν ακούσει για αυτές τις καλές πρακτικές ("good practices" είναι κοινός όρος για στρατηγικές που μπορούν και αξίζει να αντιγραφούν από άλλους), για να κάνουν κάτι αντίστοιχο με την πρώτη ενέργεια που θα φέρει δουλειές και δραστηριότητα;

Μα φυσικά και τα ξέρουν!
Και φυσικά ξέρουν πως η Ελλάδα σαν κόμβος ανάμεσα σε Ευρώπη,, Αφρική και Ασία, σαν κόμβος μεταξύ Βαλκανίων και Μέσης Ανατολής θα μπορούσε στο χώρο των υπηρεσιών να διαπρέψει, να δημιουργήσει βιομηχανία στην εκπαίδευση, βιομηχανία σε τεχνολογία, σε νέους κλάδους, να προσφερθούν και κίνητρα και υποδομές.

Όπως επίσης ξέρουν πως αν τολμήσουν τώρα να ανακοινώσουν μέτρα που να προβλέπουν οποιαδήποτε ελάφρυνση φόρων, αν προσφερθούν δηλαδή "κίνητρα", θα γίνει ο κακός χαμός από όσους φωνάζουν κατά των εταιριών και του ασύδοτου κεφαλαίου την ώρα που σφάζονται μισθοί και συντάξεις. Κι όμως ξέρουμε πολύ καλά πως αυτό το κακό κεφάλαιο "που δεν έχει πατρίδα", πως μεταφέρεται πολύ εύκολα όπου υπάρχει ευκαιρία κέρδους, προσφέρει και δουλειές, και δημόσια έσοδα.

Εδώ όμως δεν θέλουμε τους κεφαλαιοκράτες και τις δουλειές τους. Δε θέλουμε τους Κινέζους που θα μας πάρουν τα λιμάνια, δε θέλουμε τους Γερμανούς στα ναυπηγεία, δεν θέλουμε να μπουν τα φρουτάκια και να εκδοθούν άδειες στοιχήματος, δεν θέλουμε να ιδιωτικοποιηθεί καμία ΔΕΚΟ, δε θέλουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια, δε θέλουμε να μειωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, δε θέλουμε να μειωθούν οι μισθοί, δεν θέλoυμε να μειωθούν οι συντάξεις.

Όλα μαζί τα θέλουμε!

Θέλουμε τη μαγική φόρμουλα που θα κρατήσει και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.

Μέχρι όμως να ανατραπεί ο καπιταλισμός και να έρθει η μέρα που όλοι μαζί θα δουλεύουμε χαρούμενοι τραγουδώντας τον ύμνο του κόμματος στα κρατικά εργοστάσια, ας το πάρουμε είδηση:

Ο καπιταλισμός σαφώς είναι ένα βαθύτατα προβληματικό σύστημα που ποτέ δεν έφερε λύσεις στα προβλήματα που δημιουργεί. Συσωρρεύει πλούτο ανεξάρτητα απο κρίσεις. Ναι, είναι απάνθρωπος. Αλλά χρειαζόμαστε ένα βασικό συστατικό του. Το χρήμα.

Ας δούμε πως μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε υπέρ μας. Ή θα φέρουμε χρήμα και δουλειές για να κινηθεί η μηχανή, να έχουμε δουλειές και έσοδα για συντάξεις και κοινωνικό κράτος, ή θα πεινάσουμε όλοι μαζί και θα βλέπουμε ο ένας τον άλλο σαν ξεροψημένη συναγρίδα αραχτοί στους καταπέλτες των πλοίων.

Αγαπημένα t-shirts

Μετά από τόσες φορές που πηγαίνω στη Κωνσταντινούπολη, έχω γνωρίσει μια παρέα από καταπληκτικά παιδιά.

Ιδιαίτερα μορφωμένοι άνθρωποι, μουσικοί οι περισσότεροι που φυσικά έχουν μια οικουμενική άποψη για τα πράγματα, λατρεύουν την Ελληνική μουσική και έχουν συνεργαστεί πάρα πολλές φορές με Έλληνες μουσικούς σε δισκογραφικές δουλειές είτε δικές τους είτε των Ελλήνων συναδέλφων τους.

Κάνουμε συχνά πλάκα με τους εθνικιστές που επιμένουν να τροφοδοτούν το διχασμό, τον φόβο για τον "απέναντι". Αυτοί τα βάζουν με τους δικούς τους κι εγώ με τους δικούς μου. Πειραζόμαστε σε ένα πνεύμα "ανταγωνισμού" για το ποιος διαθέτει τους πιο θερμοκέφαλους, τους πιο προσκολλημένος στους εθνικούς μύθους, στο ποιος θέλει να βλέπει το μέλλον με γυαλιά από το παρελθόν.

Προχθές λοιπόν μου ήρθε ένα πακέτο. Και μέσα βρήκα αυτό το μπλουζάκι:

Αυτό το μπλουζάκι πουλιέται στην Κωνσταντινούπολη (στην Ιστανμπούλ δηλαδή!).

Φυσικά και ήθελαν να με "πειράξουν" με το μήνυμα αλλά ταυτόχρονα πειράζονται και οι ίδιοι με το γεγονός ότι παράγουν τέτοια μπλουζάκια που μπαίνουν στη μύτη των δικών μας "τουρκοφάγων".

Περιττό να σας πω πως είναι πια απο τα αγαπημένα μου (και συλλεκτικό φυσικά) παρά το οτι θα δυσκολευτώ να το φορέσω έξω απο το σπίτι.

Υ.Γ. Αν έχετε να μου προτείνετε παρόμοιο ελληνικό, θα με υποχρεώσετε, πρέπει να "πάρω το αίμα" πίσω! Ε, όχι και να με νικήσουν οι Τουρκαλάδες ε;

Όπως όταν σπάζαμε πιάτα

Όλα αυτά τα χρόνια ψηφίζουμε με τον ίδιο τρόπο που οι γλεντζέδες των αρχών της δεκαετίας του 70. έσπαζαν πιάτα. Όπως τότε πλήρωναν για να κάνουν το σαματατζίδικο κέφι τους, εμείς με τον ίδιο βαθμό ξεγνοιασιάς ψηφίζαμε ανίκανους και λωποδύτες μιας και αντέχαμε οικονομικά.

Παρακολουθούσαμε μετά, πρώτο τραπέζι πίστα, τα σκάνδαλα ως τηλεθεατές που παρακολουθούσαν σαπουνόπερα ή σαν όλα αυτά να αφορούσαν μια άλλη χώρα.

Δε μας αφορούσαν τα δισεκατομμύρια δραχμών και τα εκατομμύρια ευρώ που ακούγαμε να φεύγουν δεξιά κι αριστερά. Εμείς είχαμε εξασφαλίσει εύκολο πλαστικό και εικονικό χρήμα, τα κουτσοβολεύαμε, μέχρι που καταφέραμε να γίνουμε και ο Νο 1 πελάτης των Καγιέν της Πόρσε, μέχρι που κάναμε με τα θαλασσοδάνεια, τα θέρετρα "σπα και θαλασσοθεραπείας" μόδα του συρμού.

Περάσαμε τη μεγάλη περίοδο του ξέφρενου, ατομιστικού καταναλωτισμού, της ελληνικής έκφανσης του "το δικό μου είναι μεγαλύτερο". Αγοράσαμε ακόμα και τα γκάτζετ που έκαναν "μπλίπ" και αναβόσβηναν με μπλε και λευκά led κι ανάθεμα αν ξέραμε πως λειτουργούν, αφού ποτέ δε διαβάσαμε τις οδηγίες χρήσης.

Τώρα φυσικά που ήρθε η ώρα του λογαριασμού, εμείς ανάμεσα σε όσες αξίες διαχρονικά κρατάμε σφιχτά, επιλέξαμε να κρατήσουμε πιο σφιχτά τον ατομικισμό μας. Θέλουμε να μη θιγούμε εμείς απο τον ανεμοστρόβιλο, να περάσει δίπλα μας, έστω και ξυστά, αλλά να μη μας πειράξει το δικό μας σπίτι.

Η θεματολογία εξαντλείται στο "πότε θα πάρουμε σύνταξη και πόση", "πόσα μας κόβουν", "πόσο θα μας κοστίσει". Και σωστά μέχρι ένα σημείο, αλίμονο, είναι άλλωστε ο προγραμματισμός της ζωής μας! Αλλά μέχρι εκεί φτάνουμε οι κακόμοιροι. Δεν έχουμε τη δυαντότητα να πάμε ένα βήμα παραπάνω και να ασοληθούμε συνολικά με τον τρόπο που αποφασίζονται και κατανέμονται τα έξοδα του κρατικού προυπολογισμού, να φτάσουμε ακριβώς στην καρδιά του προβλήματος.

Μήνες τώρα που αναφέρεται το θέμα απο κάποια ΜΜΕ, δεν βλέπω να βάζει κανείς (ως πολιτικός σχηματισμός) επιτακτικά το θέμα των εξόδων στη δημόσια υγεία, να ζητιέται εξήγηση για την διαχρονική ολιγωρία των κυβερνήσεων να ξετρυπώσουν τα τρωκτικά, να υποχρεώνει για άμεσα μέτρα. Όλοι ξέρουν πως πληρώνονται οι μίζες αλλά κανείς τόσο καιρό δεν πήρε πρωτοβουλία να τις σταματήσει. Γιατί;

Δε βλέπω να επιμένουμε να μάθουμε τι θα γίνει με τα τεράστια ποσά των εξοπλισμών, δεν βλέπω κανένα κόμμα να βάζει στην ατζέντα τις ελληνοοτουρκικές σχέσεις. Κανείς δε θέλει να βγάλει κάστανα απο τη φωτιά με το να ομολογήσει πως οι μόνοι που επωφελούνται απο τον "τουρκικό μπαμπούλα" είναι τα λαμόγια που εξακολουθούν να αποθησαυρίζουν τεράστια ποσά σε μίζες.

Δε βλέπω πολιτικό σχηματισμό που να αντιμετωπίζει το οτι έχουμε απο εχθρικές, μέχρι και ουδέτερες (σην καλύτερη περίπτωση) σχέσεις με όλους τους γείτονές μας. Να στοχοποιεί τις ηλίθιες εξωτερικές πολιτικές μας, που όλο αυτό τον καιρό τάιζαν τον εθνικισμό μας και τους μύθους μας, αλλά που εξασφάλιζαν όμως εκλογική πελατεία στα κόμματα, κι ας μετέφεραν το παιχνίδι στο γήπεδο των πατριδοκάπηλων.

Δεν είδα (και θα το πω για ακόμα μια φορά), ένα κόμμα της αριστεράς να βάζει θέμα ακρίβειας και καταναλωτικής συμπεριφοράς, να προσπαθεί να αντιμετωπίσει την αισχροκέρδεια Ίσως επειδή είναι πιο αριστερό να απαιτείς μισθούς κι επιδόματα για να μπορείς να πληρώνεις τις ακριβές τιμές απο το να τις αντιπαλέψεις.

Αυτά δεν δείχνουν και τη γενικότερη θεώρηση που έχουμε ως κοινωνία για τα φαινόμενα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε; Αποσπασματικά (φυσικά) τα αντιμετωπίζουμε μια και η σχέση μας με την πολιτική δεν φτάνει (και ποτέ δεν την πιστέψαμε ως επαρκή) για να επηρεάσει διαφορετικές αποφάσεις.

Εστιάζουμε λοιπόν σε οτι μας αφορά αφήνοντας τους κυβερνώντες να βρουν ποιους άλλους αριθμούς πρέπει να "πειράξουν" για να βγει η εξίσωση.

Αλλά καλά θα κάνουμε να δούμε καθαρά πλέον τι αντιμετωπίζουμε: Όταν ούτε το "μνημόνιο" δεν μεταφράστηκε σωστά, υπάρχει η παραμικρή περίπτωση για θεσμικές και ριζοσπαστικές αλλαγές;

Τα "εθνικά" και τα "αληθή"

Εδώ, στο blog του Στέλιου Φραγκόπουλου, θα βρείτε μια απολαυστικότατη και διδακτικότατη συνέντευξη του Νίκου Δήμου.
Αξίζει να διαβαστεί!

Σκοτώνει το νέο σου iphone!

Εδώ θα βρείτε ένα άρθρο που αποκαλύπτει τα ψέμματα του Steve Jobs για τις συνθήκες εργασίας στο εργοστάσιο που παραάγει το αγαπημένο σας iphone.

Εδώ θα βρείτε την ελληνική του απόδοση.

Μην έχετε καμμία αμφιβολία, η μεγάλη ζήτηση της ευημερούσας Δύσης -σε βαθμό υστερίας- για τα γκατζετάκια της Apple, μεταφράζεται σε υπερ-κέρδη για τα αφεντικά της Apple και των εργοστασίων που τα παράγουν αλλά και σε αφόρητες πιέσεις των καταδικασμένων Κινέζων της εργασίας χαμηλού κόστους που οδηγεί στις αυτοκτονίες.

Μισθωτέ! Πες "αλεύρι"!

Μπράβο βρε παλικάρια του ΠΑΣΟΚ, μπράβο Γιώργο Παπανδρέου.

Με ένα προεδρικό διάταγμα για τις απολύσεις, πετάξατε στα σκουπίδια όλη την επικοινωνιακή προσπάθεια του δισέλιδου αφιερώματος (στο "ΒΗΜΑ" της περασμένης Κυριακής), για το πόσο αθληταράς κωπηλάτης είναι ο Γιώργος, πόσο μάγκας και καραμπουζουκλής.

Μα είναι δυνατόν την ώρα που κάποιοι στο Δ.Ο.Λ. ιδρώνουν να φτιάξουν προφίλ στο Γιώργο, εσείς να τα τινάζετε όλα στον αέρα και να προωθείτε τις δεσμεύσεις απέναντι στους τοκιστές μας; Τις οποίες ακόμα δεν γνωρίζουμε στο σύνολό τους...

Και σκέφτομαι απλά: Αν αυτό το τέρας που αποκαλύφθηκε τώρα με τα απίστευτα ψαλίδια στις αποζημιώσεις σκάει τώρα που ακόμα ο κόσμος δεν έχει φύγει για μπάνια (όσοι φύγουν), τι πρόκειται να δούμε τον Ιούλιο - Αύγουστο που δεν θα υπάρχει πιθανότητα να δούμε οργανωμένες αντιδράσεις;

Εργασιακός μεσαίωνας λοιπόν, με την ελπίδα πως κάποιοι θα συγκινηθούν και θα έρθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα επειδή μειώθηκε το εργασιακό κόστος!

Ας δούμε όμως ένα παράδειγμα απ' τη σχιζοφρενική οικονομία μας για να πάρουμε μια ιδέα:
Τα τελευταία δέκα χρόνια η κερδοφορία των σουπερμάρκετ έχει εκτοξευτεί στα ύψη. Αυτό έγινε επειδή εκμεταλλεύτηκαν τη δεσπόζουσα θέση τους και συμφώνησαν με τις βιομηχανίες τροφίμων να επιδοτείται η θέση των προϊόντων τους στα ράφια. Με δεύτερες συμφωνίες πήραν επιπλέον χρηματοδότηση για το κόστος των νέων καταστημάτων που άνοιγαν!

Σε περίπτωση δηλαδή που ακόμα αναρωτιούνται κάποιοι γιατί έχουμε τόσο ψηλές τιμές στην Ελλάδα, ας σκεφτούν οτι οι τιμές λιανικής παρήγαγαν το κέρδος του σουπερμάρκετ, το κέρδος της βιομηχανίας και το κόστος ανέγερσης νέων καταστημάτων (γιατί πως νομίζετε οτι ξεφύτρωσαν τόσα σουπερμάρκετ σε κάθε γειτονιά;).

Αυτή λοιπόν η τόσο κερδοφόρα βιομηχανία, που φουσκώνει τόσο πολύ τον πληθωρισμό, που έχει στήσει μια αδίστακτη κομπίνα μεγαλώματος εναντίον των μικρών, που καταπατά κάθε έννοια υγιούς ανταγωνισμού με επιστροφές και πιστωτικά, που απορροφά ανελαστικά οικογενειακά έξοδα, απασχολεί (σε μεγάλο βαθμό) εργαζόμενους με 4ωρη απασχόληση έτσι που αυτοί να μη κατοχυρώνουν εργασιακό δικαίωμα μόνιμα απασχολούμενου.

Τώρα τι πρόκειται να συμβεί με το δωράκι που επιπλέον γίνεται σε τέτοιου τύπου εργοδότες;
Ακόμα μεγαλύτερο πάρτι! Δεν υπάρχει κανείς απολύτως λόγος να διατηρούνται ώριμης ηλικίας εργαζόμενοι με "υψηλές" αποδοχές, όταν η απόλυση μπορεί να γίνει σχεδόν τζάμπα (ΚΑΙ με δόσεις!) και να έρθουν στη θέση τους πιτσιρικάδες των 500 ευρώ. Άλλωστε οι Έλληνες αγοραστές ποτέ δεν τιμώρησαν ή επιβράβευσαν τις ανάλογες συμπεριφορές, η πελατεία είναι "μπετόν" (σημειώστε πως είναι ελάχιστες οι αλυσίδες που έχουν μακροχρόνια εργαζόμενους. Μόνο μια μου έρχεται στο μυαλό, αμιγώς Ελληνική!).

Και αυτή η "ρύθμιση" (που να σας ρυθμίσει ο παπάς, ανεπαρκέστατοι), δεν έρχεται ως μέρος ενός αναπτυξιακού σχεδίου που να δημιουργεί πραγματικές θέσεις εργασίας, που να ενθαρρύνει την εύκολη (χωρίς λαδώματα και γραφειοκρατεία) δημιουργία μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, που να δίνει μια προοπτική.
Δεν έρχεται καν -για απλούς επικοινωνιακούς λόγους- με ένα πόρισμα ή μια καταδίκη για τα χαμένα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων. αλλά έρχεται αποσπασματική κι αποκομμένη. Έρχεται σαν τρομοκρατικό χτύπημα κατά των εργαζομένων!

Και το κερασάκι είναι η πλήρης ανυπαρξία "Επιτροπής Ανταγωνισμού" που κανείς απολύτως απ' την κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει σαν προτεραιότητα παρά τα συνεχιζόμενα απίστευτα χάλια της αγοράς. Έτσι οι τιμές συνεχίζουν να είναι φουσκωμένες με ένα υπέροχο μονοπωλιακό τρόπο που επιτρέπει και την "απορρόφηση του ΦΠΑ" σε κάποιους χωρίς ιδιαίτερες απώλειες(!) και οι "φτηνά απολυμένοι", το βουνό των ανέργων του +20% που έρχεται το Σεπτέμβρη, θα πρέπει μάλλον να γίνουν κλέφτες για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τροφή και στέγη.

Και μια τελευταία ερώτηση προς το Γιώργο και τη κυβέρνησή του: Όταν διακηρύσσετε σε κάθε κατεύθυνση πως "η Ελλάδα θα τα καταφέρει", ποιους ακριβώς Έλληνες έχετε κατά νου;


Υ.Γ. Δεν αντέχω να βλέπω ακόμα πολιτικούς που να προσπαθούν να "περάσουν" με επικοινωνιακά τερτίπια τέτοια εκτρώματα στην κοινωνία, με ύφος αθώας παρθένας που πιάστηκε στον ύπνο. Τακτική που δεν κρίνεται απαραίτητη βέβαια όταν κάτι αφορά επιχειρήσεις ή τους βιομηχάνους. Προφανώς οι "εργαζόμενοι", ο "λαός" κρίνονται στο σύνολό τους "χάπατα" που τρώνε εύκολα τα επικοινωνιακά τεχνάσματα επειδή (επίσης προφανώς) αν είχαν μυαλό δεν θα ήταν "λαός"! Να τελειώνει λοιπόν το παραμύθι.

Κι αν και τέτοιου ύφους σχόλια δεν είναι του χαρακτήρα μου και της παιδείας μου (που περιλαμβάνει πιάνο-γαλλικά-μπαλέτο), κύριε Υπουργέ Λοβέρδο αν σε συναντήσω στο δρόμο θα πληρώσω όσο-όσο για ένα γιαούρτι.

Υ.Γ.2 Άντε τώρα να βρω να αντιτάξω επιχειρήματα στο ΚΚΕ...

Το Λαικό Μέτωπο Κατα Της Πραγματικότητας

Πάντα θαύμαζα (θαύμαζα άραγε ή ζήλευα;) τους δογματικούς, τους φανατισμένους, τους οπαδούς. Αυτούς που κατέχουν τη μία και αδιαπραγμάτευτη μοναδική αλήθεια. Αυτούς που η ζωή ερμηνεύεται εύκολα κι απλά με οδηγό τη Βίβλο, το Κοράνι, το Κεφάλαιο, το κόκκινο βιβλίο του Μάο, τη σημαία της ομάδας τους, τον Χρυσό Οδηγό του ΟΤΕ...

Γι' αυτούς δεν υπάρχουν δεύτερες αναγνώσεις, δεν υπάρχουν λεπτές διαχωριστικές γραμμές, δεν υπάρχουν διεργασίες, εξελίξεις, ζυμώσεις, δεν υπάρχουν καν αντίθετες απόψεις που να αξίζει να συζητηθούν. Πόσο τυχεροί όσοι δεν έχουν να προβληματίζονται για το παραμικρό, που έχουν όλες τις απαντήσεις γραμμένες απο παλιά, με τυφλοσούρτη, με λυσάρι. Βέβαια ο κόσμος αλλάζει, ενίοτε η Γη απο επίπεδη γίνεται στρογγυλή, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία, αν το πιστεύεις αρκετά δυνατά και βρεις κι άλλους μερικούς χιλιάδες να το πιστέψουν μαζί σου η Γη για σένα και τους φίλους σου ξαναγίνεται επίπεδη, το μητρικό αστρόπλοιο θα σας περιμένει πάντα εκτός βαρυτικής τροχιάς να συναντηθείτε μετά την αυτοκτονία.

Πόσο τυχεροί αυτοί που ερμηνεύουν τον κόσμο με τσιτάτα και ξύλινες διατυπώσεις για την "πλουτοκρατία" και τα "συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών" και τα "δίκια των εργαζόμενων" (φαντάζομαι πως τα διευθυντικά στελέχη που είναι ουσιαστικά υπάλληλοι είναι δύσκολο να καταχωρηθούν σαν εργαζόμενοι).
Για το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ λέω που καταφέρνουν με συνοπτικές διαδικασίες να κλείσουν επιχειρήσεις, λιμάνια, να καταργήσουν δικαιώματα τρίτων.Γι' αυτούς το αγωνιστικό καθήκον υπαγορεύεται απ' τις "ιερές γραφές" και είναι ιδιαίτερα δυσδιάκριτη (ή αδιάφορη), η γενικότερη ζημιά, η πρόκληση φθοράς ακόμα κι αν θύματα είναι η ίδια τους η κοινωνική τάξη.

Πόσο τυχεροί άνθρωποι αυτοί που μπορούν και αποφασίζουν τόσο εύκολα για την ποιότητα των μέχρι προ ολίγων ημερών "συντρόφων" τους...
Για τους ΣΥΡΙΖΑίτες - ναίτες ιππότες λέω, γι αυτό το οπαδικό κομμάτι της υποτίθεται μη-δογματικής αριστεράς που έχουν ταχθεί να φυλάσσουν τα άγραφα ιερά και όσια και λοιδορούν τώρα τους αποχωρήσαντες ("τηλεοπτική πτέρυγα" τους αποκαλούν).

Και πόσο τυχεροί που παρ' όλη τη γενικότερη ανικανότητα να δουν το αντικειμενικά ορθό που βρίσκεται μπροστά τους, καταφέρνουν και διακρίνουν τα πολύ ψιλά γράμματα που τους χωρίζουν από κόμμα της αριστεράς σε άλλο κόμμα της αριστεράς, που τους χωρίζουν σε τάσεις, συνιστώσες, ρεύματα και που πολεμιούνται λυσσαλέα μεταξύ τους χειρότερα από όσο μπορεί να πολεμήσουν την ακροδεξιά (για παράδειγμα).

Γιατί όπως μάθαμε κι απο τους ορθόδοξους χριστιανούς δεν μας απασχολεί ο άθεος που έτσι κι αλλοιώς δεν θα είναι ποτέ πελάτης μας, μας απασχολεί ο αιρετικός (ο χιλιαστής, ο παπικός, ο παλαιοημερολογίτης) που μας κόβει την πελατεία.

Φουρτούνες έχουμε. Καπετάνιο έχουμε;

Και"ξαφνικά" διαδηλώσεις εναντίον των μέτρων λιτότητας ξεφύτρωσαν παντού. Και στην Ισπανία και στη Γαλλία και στη Γερμανία και στην Δανία (την κανονική ε; του βορρά).

Οι περικοπές στις κρατικές δαπάνες γίνονται τώρα με συνοπτικές διαδικασίες. Εθνικά συστήματα υγείας αρχίζουν να ξεμένουν απο χρηματοδότηση, κονδύλια προς την παιδεία περικόπτονται, σ' εμάς οι ήδη χαμηλές συντάξεις και οι χαμηλοί μισθοί μειώνονται δραματικά και αυξάνονται τα όρια ηλικίας γιατί αυξάνεται -λέει- το προσδόκιμο ζωής (καλά, θα τα ξαναπούμε σε λίγο καιρό που η κρίση, η πίεση και η ανεργία θα μας προκαλεί εμφράγματα στα 45!).

Γεννηθήκαμε σε μια Ευρώπη με καλές κοινωνικές παροχές (σε σχέση με τις ΗΠΑ κι αλλού) όπως την πληρωμένη άδεια, τη 40ωρη εβδομαδιαία εργασία, και μια σειρά απο πράγματα που θεωρούσαμε αυτονόητα. Αυτά όμως τα δικαιώματα (ή αν θέλετε οι "εργασιακές κατακτήσεις"), σχεδιάστηκαν και κατακτήθηκαν σε μια εποχή που δεν υπήρχε Κίνα και Ινδία με φθηνή παραγωγή προϊόντων. Σχεδιάστηκαν και εφαρμόστηκαν σε εποχές που οι τσιμινιέρες της Ευρώπης κάπνιζαν σαν Έλληνες μετά απο 6ωρη πτήση. Υπήρχε παραγωγή και ανάπτυξη, προσφορά και ζήτηση.
Σήμερα με 1% μέσο ευρωπαϊκό όρο ανάπτυξης δεν είναι δυνατόν να βγούμε απ' την ύφεση, με τις παρούσες δομές.

Εν τω μεταξύ τίποτε δε δείχνει πια να μπορεί να αναστρέψει τον κατήφορο. Η δημογραφική βόμβα είναι πια προβλέψιμη και λέει πως ο ευρωπαϊκός πληθυσμός περιλαμβάνει περισσότερα άτομα με ηλικία άνω των 60 απ' ότι κάτω των 14. Όταν ο μέσος όρος ηλικίας για συνταξιοδότηση στην Ευρώπη είναι τα 56 χρόνια αλλά ζούμε μέχρι τα 80, αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να εισπράττουμε συντάξεις για 25 χρόνια.

Άρα; πως ξεπερνάμε ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα; "Μόνο με ανάπτυξη", λένε όλοι. Μόνο με αύξηση της επιχειρηματικότητας που μπορεί να φέρει δημιουργικότητα και καινοτομία. Αλλά για να το κάνεις αυτό πρέπει να επαν-εφεύρεις το κράτος, να δημιουργήσεις κίνητρα και να δώσεις χώρο για πρωτοβουλίες

Αλλά υπάρχει μια διαφορά στο είδος της ανάπτυξης έτσι όπως το βλέπει ο καθένας απ' το πόστο που υπηρετεί. Δεν είναι δυνατόν να μετατρέψεις τους Ευρωπαίους (κι εμάς μαζί) να μάθουν να ζουν σαν Κινέζοι για να καταφέρουν να έχουν ανταγωνιστική παραγωγή. Άρα πόσο μπορείς να ελπίζεις πως θα έχουν αποτέλεσμα οι συρρικνώσεις των οικονομιών πριν καταρρεύσει η μεσαία τάξη, πριν αυξηθούν οι νεόπτωχοι και πριν περισσότερος κόσμος οδηγηθεί στη μετανάστευση;

Εδώ λοιπόν έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα. Δεν ξέρω τι κυβερνήσεις μπορεί να έχουν οι διαδηλωτές Δανοί, τι προβλήματα μπορεί να αντιμετωπίζουν και πως, αλλά σήμερα είναι εμφανέστατο πως εδώ στην Ελλάδα τουλάχιστον έχουμε ηγετικό έλλειμμα Εδώ κάθε (μα κάθε!) απλό θέμα κρύβει απο κάτω του μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία. Έχουμε ακόμα περιθώρια να δημιουργήσουμε και να κάνουμε τεράστια βήματα για να καλύψουμε το κενό με την υπόλοιπη Ευρώπη ή για να εκμεταλλευτούμε το όποιο μας δυναμικό.

Αν όμως η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου μετά απο τόσους μήνες στην εξουσία δεν έχει διορίσει τους επικεφαλής της κρατικής μηχανής, αν ακόμα δεν έχει ανακαλύψει πόσους δημόσιους υπαλλήλους πληρώνει, υπάρχει περίπτωση (σ' αυτή τη ζωή!) να έρθει με σοβαρές προτάσεις για φυγή προς τα εμπρός; Να σταματήσει τη γραφειοκρατεία; Να δημιουργήσει πλαίσια αναπτυξιακών πρωτοβουλιών;
Υπάρχει άραγε περίπτωση να δούμε να μπαίνουν αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης στους υπουργούς με βάση τις πρωτοβουλίες τους για δημιουργία καινοτομίας και ανάπτυξης στον κλάδο που υπηρετούν;
Επιτρέπεται μοναδική προσπάθεια της κυβέρνησης να είναι μόνο το που θα βρει τα δανεικά;

Πέρασε πολύς καιρός μέχρι ο Γιώργος Παπανδρέου και το επιτελείο του να καταλάβουν ακριβώς τι παραλάμβαναν στην οικονομία μετά τη νίκη τους στις εκλογές. Πόσος χρόνος πρέπει να καταναλωθεί μέχρι να καταλάβουν πως τα χρήματα των μηχανισμών της Ευρώπης ΔΕΝ φτάνουν για να σώσουν το μπάχαλο που ξεκίνησε να αποκαλύπτεται με τα ελλείμματα και τα ψεύτικα στοιχεία και στις υπόλοιπες χώρες;
Πόσο δύσκολο είναι να δούμε την πιθανότητα παρά τα δανεικά να μείνουμε στο ίδιο ακριβώς σημείο που είμαστε; (Αλλά με πολύ μεγαλύτερο χρέος;)

Αν σήμερα (τι "σήμερα"; ΧΘΕΣ!) δεν αρχίσει να δημιουργείται όραμα, σχεδιασμός, ρυθμίσεις και νόμοι για να καταφέρουμε να ξεκινήσουμε τη σβηστή μηχανή και να κινητοποιήσουμε τον κοιμώμενο Έλληνα (όσο ακόμα οι ταμειακές μας ανάγκες υπηρετούνται), ας ετοιμαζόμαστε να ψάχνουμε για δουλειές ανειδίκευτου εργάτη σε Κινέζικες εφημερίδες!

Η χαβαλετζίδικη βουβουζέλα και οι σοβαροί έλληνες οπαδοί

Μόλις επέστρεψα στην Ελλάδα για ένα Σαββατοκύριακο και ξαναφεύγω πάλι.

Πρόλαβα όμως να δω την κατάντια στο μπάσκετ Ολυμπιακού - ΠΑΟ με τους γνωστούς κρετίνους στις κερκίδες να προκαλούν για άλλη μια φορά το χάος. Καμία έκπληξη. Έχουμε τους "οπαδούς" που μας αξίζουν. Και θα τους έχουμε για καιρό ακόμα γιατί τέτοιες ώρες τέτοια λόγια, ποιός θα κάτσει τώρα να ασχοληθείμε τέτοια θέματα;

Στη Ν. Αφρική η μεγάλη τους ένοια πάντως είναι η κατάργηση της βουβουζέλας. Η βουβουζέλα είναι μια καραμούζα που χρησιμοποιείται στο γήπεδο και που παράγει έναν απίστευτης έντασης μπάσσο ήχο. Φανταστείτε τώρα ένα ολόκληρο γήπεδο γεμάτο απο βουβουζέλες. Αποσυντονίζει ποδοσφαιριστές, προπονητές, εκφωνητές. Πάντως οι ομαδοί περνάνε καταπληκτικά, το γλεντάνε με την ψυχή τους.

Κι αν αποσυντονίζει μια φορά τους συνηθισμένους πια στον ήχο νοτιοαφρικανούς, τι θα γίνει με τις εθνικές ομάδες που κληθούν να παίξουν σε γήπεδα γεμάτα με χίλιους πληγωμένους ελέφαντες (γιατί έτσι ακούγεται η βουβουζέλα); Οι τοπικές αρχές λοιπόν είχαν αποφασίσει πως θα απαγορεύσουν τις βουβουζέλες στο γήπεδο αν και είναι εξαιρετικά δημοφιλές "όργανο" ειδικά στο μαύρο πληθυσμό. Η FIFA δεν το δέχτηκε, δεν θέλει -λέει- να στερήσει το τοπικό χρώμα (μάλλον θα κατασκευάσει και επίσημες βουβουζελες με το σήμα της FIFA;). Καθήστε να δείτε τι έχει να γίνει!


Όταν ήμουν στη Ν. Αφρική πριν μερικούς μήνες έμεινα εντυπωσιασμένος απο τον ήχο αλλά και απο το πως το γλεντούσαν οι οπαδοί. Με ρωτάει λοιπόν ο ντόπιος αστειευόμενος:

-Τι λες, θα ήταν επιτυχία στα γήπεδα της Ελλάδας; Να κάνουμε εξαγωγή;
-Όχι, του λέω, εμείς κάνουμε άλλα πράγματα για να εκτόνωση στα γήπεδα.

Θα του στείλω λοιπόν το βίντεο του χτεσινού αγώνα μπάσκετ για να καταλάβει οτι η επιτυχία της αθώας βουβουζέλας (και μάλιστα σε μια χώρα με τεράστιο πρόβλημα εγκληματικότητας), δεν υπάρχει περίπτωση να επαναληφθεί στην Ελλάδα των ίσως χειρότερων οπαδών στον κόσμο.
Εδώ έχουμε πάρει τη βία πολύ περισσότερο στα σοβαρά.

Χοντρός τζόγος στην ανατολική Μεσόγειο

Εξαιρετικά πολωμένη η περίοδος στην ανατολική Μεσόγειο. Και οι τόσοι θάνατοι ανθρώπων που ήθελαν ειρηνικά να φτάσουν με ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, κάνουν εξαιρετικά δύσκολη την εξαγωγή καθαρών συμπερασμάτων. Ειδικά τώρα που είναι τόσο συναισθηματικά φορτισμένα τα πράγματα.

Ο στολίσκος θα μπορούσε να παρεμποδιστεί χωρίς θύματα εντός των χωρικών υδάτων.
Αντ' αυτού επιλέχθηκε η "πειρατεία" σε διεθνή ύδατα. Που αυτομάτως κάνει την αντίσταση του πληρώματος του "Mavi Marmara" να είναι νόμιμη άμυνα σε ένα παράνομο ρεσάλτο. Μπορεί λοιπόν οι τύποι να είναι τραμπούκοι αλλά δεν είναι ανόητοι τραμπούκοι, πάντα έχουν ένα στόχο πίσω απ΄την κάθε επίδειξη δύναμης.

Η προκλητική δολοφονία των ακτιβιστών ήταν μεν εξοργιστική, αλλά προκάλεσε μια κρίση που απάλλαξε τον Νετανιάχου απ΄το να πρέπει να μπει σε ειρηνευτικές συνομιλίες με τον Ομπάμα.
Το Μάρτιο σε επίσκεψη του Μπάιντεν στο Ισραήλ (σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ προσπαθούν να οργανώσουν το αντι-ιρανικό μέτωπο), προκλήθηκε μια εποικιστική κρίση που ανάγκασε τον αντιπρόεδρο να φύγει εσπευσμένα και θυμωμένος καταγγέλλοντας το Ισραήλ για την πολιτική του αυτή.
Από τότε υπάρχει αυτή η κρίση που υποτίθεται πως θα εξομαλυνόταν με την συνάντηση των ηγετών.

Ο Νετανιάχου φυσικά δεν έχει κανένα λόγο να πρέπει να μπει σε ειρηνευτικές συνομιλίες, μια χαρά τον "βολεύει" αυτός ο απίστευτης σκληρότητας αποκλεισμός της Γάζας. Κι αυτό γιατί μέσω του ανθρωπιστικού δράματος (60% των Παλαιστινίων εκεί πεινάνε) συνεχίζει να πυροδοτεί το φανατισμό που ανέδειξε σε ηγετική δύναμη τη Χαμάς. Και ο φανατισμός, οι επιθέσεις, το πρόβλημα διατηρεί την "κατάσταση απειλής" του Ισραήλ με αποτέλεσμα να πρέπει να εξοπλίζεται αφειδώς από τις ΗΠΑ ακόμα και κάτω από φαινομενικά "ψυχρές" σχέσεις.

Αυτοί οι τραμπουκισμοί όμως δυσκολεύουν τη συστράτευση που ζητούν οι ΗΠΑ εναντίον του Ιράν όπως είπαμε. Το Ισραήλ είναι αντιμέτωπο με "διπλωματική χρεωκοπία", βρίσκεται σε διεθνή απομόνωση και αργά αλλά σταθερά γίνεται βαρίδι στα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή.

Για να δούμε πόσο ακόμα θα φτουρήσει ο ακραίος Νετανιάχου...