Όχι δεν είναι εθισμός, είναι εξάρτηση.

Ο Θαλής Κουτούπης (σύμβουλος επικοινωνίας για πολλά χρόνια της Philip Morris), είναι ο μόνος που έχει τα κότσια που βγαίνει όλο αυτό τον καιρό μπροστά, για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα του καπνιστή.

Μπράβο του, θέλει πολύ κουράγιο να το κάνει αυτό τέτοιες εποχές. Επιμένει όμως να μιλάει για «εθισμό». Εθισμός είναι όταν κάτι συνηθίζεται από τον οργανισμό και η κατανάλωσή του ή η χρήση του δεν προκαλεί παρενέργειες. Το τσιγάρο είναι εξάρτηση όπως πολύ καλά εμπεδώνουμε όταν βλέπουμε καπνιστές να κατεβαίνουν χαρμάνηδες μετά από λίγες ώρες πτήσης.

Όχι οτι έχει καμία σημασία. Βλέπετε σε πολλά blogs που τις τελευταίες μέρες αναλύεται το θέμα, αναπτύσσεται φιλολογία για το αν το πολύ φαγητό ή τα λιπαρά είναι περισσότερο ανθυγιεινά από το τσιγάρο.

Αυτό όμως αφορά τους καπνιστές. Όχι τους υπόλοιπους. Για τους υπόλοιπους το θέμα δημιουργείται όταν τα πυκνά σύννεφα καπνού φτάνουν να είναι περισσότερα από τον διαθέσιμο αέρα όπως πολύ συχνά γίνεται σε νυχτερινά κέντρα με ανύπαρκτο εξαερισμό ("Ακτή Πειραιώς" π.χ. όπου έφυγα άρρωστος και μύριζα σαν τασάκι για μια εβδομάδα).

Σημαντική επίσης είναι και η προσπάθεια που καταβάλουν οι φίλοι καπνιστές να παρουσιάσουν την πράξη τους ως αντίσταση, ως ελευθερία στην καταπιεστικό κράτος που όμως έχει ένα σωρό έσοδα από τα τσιγάρα μπλα μπλα μπλα...

Αδιάφορο! Όπως παγερά αδιάφοροι ήταν οι ίδιοι για πολλά χρόνια όταν απαξίωναν να συζητήσουν με τους μη καπνιστές για το αν θα ανάψουν ή όχι τσιγάρο, όπως αγενώς τόσα χρόνια επιβάλλουν τα ντουμάνια τους επί δικαίων και αδίκων.

Όπως κάθε τοξικομανής που αδυνατεί να συζητήσει το πρόβλημά του, που αδυνατεί να επιβληθεί στην εξάρτησή του και να αναγνωρίσει ως υπέρτατο το δικαίωμα του άλλου στον καθαρό από καπνό χώρο.

Και όχι, η συζήτηση δεν γίνεται μεταξύ καπνιστών ή μη, γίνεται μεταξύ αυτών που αναγνωρίζουν δικαιώματα στους άλλους και αυτών που αρνούνται να το κάνουν.

Γι αυτό ας μη γκρινιάζουν οι φίλοι καπνιστές, η δική τους παράλλειψη για συναίνεση και μέτρο, είναι που τώρα ακυρώνει την όποια επιχειρηματολογία τους.

Υ.Γ. Ναι, χρυσή λύση θα ήταν να υπάρχουν καταστήματα και κέντρα για καπνιστές όπου ο πελάτης θα συναινούσε (με την είσοδό του) στο οτι θα συνυπάρξει με καπνιστές, αλλά στην περίπτωση αυτή -ειδικά στην Ελλάδα- δεν θα υπήρχε μέρος για τους μη καπνιστές.

Κι άλλο εδώ παλιότερα

Τα αναμμένα κάρβουνα του Παναγόπουλου (όταν ο χαβαλές των άλλων ξεβρακώνει)

Μιλάω για το απίστευτο κιτς που -διορθώστε με αν κάνω λάθος- δεν έχει ξαναματαπαρουσιαστεί άλλη χρονιά, μιλάω για αυτό τον απίστευτο χαβαλέ που έκαναν οι «εθνικές» αποστολές με το «θεσμό» με ελάχιστες χώρες να τον παίρνουν στα σοβαρά (μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα).

Ας πέσουν πια οι μάσκες.

Οι Ιρλανδοί, οι Ισπανοί και πάει λέγοντας, δεν νομίζω οτι στέλνουν εκπροσώπους που οικονομικά στηρίζονται στη χρηματοδότηση του κάθε καταναλωτή ηλεκτρικού. Έτσι ο χαβαλές που κάνουν , αυτή η αποδόμηση του «διαγωνισμού» έχει την πλάκα του. Απο μια άποψη γίνεται και ένας ενδιαφέρον αυτοσαρκασμός.

Εδώ όμως, πρέπει να παρελάσει η «συμμετοχή» εμπρός στον οικουμενικό Πατριάρχη, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τους λοιπούς επισήμους ως εθνικός στόχος για να δικαιολογηθούν τα φράγκα που χρηματοδοτούν τους τζάμπα μάγκες Παναγόπουλους και Γόντικες, που είναι μεν πρόθυμοι να φωτογραφηθούν και να σαλιαρίσουν με το ασήμαντο, το τίποτα, αλλά κατά τα λοιπά αζημίως απαξιώνουν τα κανάλια που διευθύνουν από οτιδήποτε αξιόλογο που πιθανόν δεν εξυπηρετεί τα αφεντικά τους.

Είναι μετά να μη κάθεσαι σε αναμμένα κάρβουνα, να μη σε λούζει κρύος ιδρώτας όταν ο χαβαλές των άλλων σε ξεβρακώνει;

Υ.Γ. Καμία διάθεση δεν έχω να είμαι απαξιωτικός και να κουνήσω το δάχτυλο μιλώντας για "κατάντες" κλπ μεγαλόστομα για το πανηγυράκι. Πάντα αντιπαθούσα το να υπαγορεύω στον οποιονδήποτε για το πως θα διασκεδάσει. Αλλά όχι με τα δικά μου τάλληρα παιδιά η πλάκα σας...

Τώρα είναι η ώρα να κλείσουμε το μαγαζί!

Τώρα είναι η καλύτερη ώρα για να γίνει χαμός στα ΑΕΙ, να γίνει ξεσηκωμός για όλα. Για το άσυλο, για τα πανό στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο, για της εκλογές, για την αξιολόγηση, για το αν θα έχουμε ιδιωτικά ΕΙ ή αν θα συνεχίσουμε να κάνουμε μόνο τα Δημόσια μπουρδέλο (όπου φυσικά "μας παίρνει").

Τώρα είναι η ώρα να φοβίσουμε και τους τελευταίους που επιμένουν να σπουδάσουν σ’ αυτό τον ωραίο ζωολογικό κήπο, να πάρουν τα ματάκια τους και να την κάνουν σιγά-σιγά με βαριές πηδηματάρες για την Μ. Βρετανία, ή για όπου αλλού, όπου οι σπουδές είναι σπουδές και όχι πρόφαση, οι καθηγητές είναι καθηγητές και όχι συντάκτες επιχορηγούμενων συγγραμμάτων και ερευνών και οι φοιτητές είναι φοιτητές και όχι εκκολαπτόμενοι εργατοπατέρες που εκπαιδεύονται στη συναλλαγή.

Η έκθεση των Βρετανικών πανεπιστημίων όπου στίφη ολόκληρα από υποψήφιους σπουδαστές-μετανάστες είναι κάθε χρόνο και μεγαλύτερη, σε λίγο δεν θα τίθεται καν θέμα επιλογών και εγγραφών, ολόκληρες αερογέφυρες θα παίρνουν όλους τους απόφοιτους των λυκείων για έξω, για την πολιτισμένη Δύση όπου έχουν πάρει τα πράγματα ελαφρώς πιο στα σοβαρά όπου τα παιδιά θα επιλέγουν το ίδρυμα της αρεσκείας τους αφού πρώτα φτάσουν και πουν "γλίτωσα".

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης και ακόμα πιο αριστερότερα, αβαντάρουν όσο μπορούν περισσότερο τους κομματικούς κλώνους τους στο να μην αφήσουν να περάσουν τα αντιδημοκρατικά μέτρα του να ψηφίζουν όλοι οι φοιτητές στις εκλογές(!), ενώ ο Καραμανλής και ο Στυλιανίδης ελπίζουν οτι θα γίνει μπάχαλο η κατάσταση για να ξεβρακωθεί η αντιπολίτευση, να γυρίσει ο κόσμος σε ακόμα πιο συντηρητικές απόψεις (είναι μετά να αναρωτιέσαι γιατί επανεκλέγεται η ΝΔ;)

Και στη μέση τα παιδιά που ελπίζουν να σπουδάσουν και να μην καταταγούν κι αυτά στη στρατιά των 700 ευρώ, που φυσικά οδηγούνται εξαναγκαζόμενα με την εισαγωγή τους στα "Ανίατα Ευτελέστατα Ιδρύματα" στις κομματικές οργανώσεις που επίσημα πια παίζουν το ρόλο του συμβουλάτορα / ινστρούχτορα / καθοδηγητή υποκαθιστώντας το ρόλο του πανεπιστημίου και δοξα τω θεώ μια χαρά περνάμε το αυτό ελπίζουμε και για σάς στα ξένα. Δεν οφηγούνται στις οργανώσεις απο ιδεολογία, όχι... για πρακτικούς λόγους το κάνουν, γιατί αν δεν καταταγούν θα είναι απελπιστικά "αβοήθητοι" (μάθημα 1ον: "μπες σε παράταξη να βολευτείς")

Κι αυτά με τις ευλογίες της "αριστεράς" που θέλει να φέρει και το επίθεμα "προοδευτική" αλλά είναι βαθύτατα υποκριτική. Βλέπετε μέχρι τώρα κανείς στη συζήτηση για Ιδιωτικά ή μη ΑΕΙ δεν είπε οτι είναι άσχετο το αν θα επιτραπούν ή όχι, με την απαραίτητη αναβάθμιση των Δημόσιων. Κανείς δεν είπε δηλαδή το απλούστατο, οτι τα δημόσια ΑΕΙ είναι ανάγκη να λειτουργήσουν μακρυά απο τα γνωστά σημερινά καρκινώματα είτε γίνουν είτε δεν γίνουν τα ιδιωτικά!

Γι' αυτό σας λέω, θα κάνετε μεγάλο καλό αν βάλετε ένα χεράκι να κλείσει μια ώρα νωρίτερα το "μαγαζί"...

(Μ' αυτά και μ' αυτά έγινε ιδιαίτερος άθλος το να λες σήμερα οτι είσαι αριστερός).

Ξανά Βγενοπουλο-μαχίες

Νέος κύκλος αντιδράσεων επειδή ο Βγενόπουλος κατέθεσε μήνυση και κατά του Γιώργου Παπανδρέου.
Μερικοί δε, στη Blogoσφαιρα ένοιωσαν τόσο αλληλέγγυοι με τον ΓΑΠ που καλούν τώρα τον κόσμο να κάνει μποϋκοτάζ στις εταιρίες συμφερόντων Βγενόπουλου!
Mπορεί να μην έκανες ποτέ μποϋκοτάζ για την ακρίβεια που σε ληστεύει, αλλά θα κάνεις τώρα γιατί έγινε αγωγή στον ΓΑΠ!

Τις απόψεις μου τις κατέθεσα πριν λίγο καιρό με την ευκαιρία της μήνυσης κατά Τσίπρα. Ασχολούμαι σήμερα γιατί μου προξενούν έκπληξη οι αντιδράσεις απο τα Μέσα και τα κόμματα.

Μετά από μια συζήτηση για τον ΟΤΕ στη Βουλή επιπέδου νηπιαγωγείου (εσύ δεν δούλεψες ποτέ σου, ναι αλλά εσύ δεν κάνεις ούτε για περίπτερο...), διαφωτιστήκαμε επαρκώς για την ικανότητα των πολιτικών μας να χαράσσουν μέλλον για τη χώρα, αλλά αποτύχαμε να μάθουμε πως χάθηκε ο οργανισμός.
Θαυμάστε τώρα τις ανακοινώσεις:

Το ΚΚΕ:
“Η αγωγή που κατέθεσε ο καπιταλιστής Βγενόπουλος κατά των προέδρων του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΝ αποτελεί μια απαράδεκτη και επικίνδυνη ενέργεια που πρέπει να καταδικαστεί από το σύνολο των εργαζομένων. Είναι ένα ακόμα στοιχείο που φανερώνει το πόσο έχει αποθρασυνθεί το κεφάλαιο.”

O Βγενόπουλος καπιταλιστής; Ανατρίχιασα... Υπάρχουν ακόμα καπιταλιστές στην Ελλάδα; Καλά, ποιο κολχόζ άφησε να αναπτυχθούν τέτοια παράσιτα; Αν το ΚΚΕ ξέρει κι άλλους καπιταλιστές μπορεί να μας τους υποδείξει; Με αλφαβητική σειρά παρακαλώ.

Το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς είχαν την ίδια έμπνευση και δήλωσαν:
«η αγωγή του επικεφαλής της MIG ακολουθεί έναν ολισθηρό και επικίνδυνο δρόμο για την πολιτική ζωή του τόπου και τη δημοκρατία»
Και
« (ο Βγενόπουλος) ακολουθεί ένα δρόμο ολισθηρό και επικίνδυνο για τη πολιτική ζωή του τόπου, για την ελευθερία της έκφρασης για την ίδια τη δημοκρατία» (Τσίπρας)

Προφανώς ξέχασαν και οι δύο οτι οι επιχειρηματίες δεν είναι θεματοφύλακες της δημοκρατίας, αυτό που τους αφορά είναι η δική τους δραστηριότητα, οι επενδύσεις και οι μετοχές τους.
Αυτός είναι άλλωστε ο μόνος λόγος που η διακυβέρνηση του τόπου δεν έχει ανατεθεί ακόμα σε ιδιωτική εταιρία. Αν έπρεπε να είναι υπόλογοι και για τη διαφύλαξη της δημοκρατίας να είναι σίγουροι οι πολιτικοί μας ότι πιθανότατα τώρα θα ψάρευαν σε ένα ωραίο νησί.

Έπειτα η κατάθεση αγωγής γίνεται στα πλαίσια του νόμου και της δημοκρατίας. Είναι δηλαδή ένας θεμιτός τρόπος για κάποιον που νοιώθει οτι αδικείται. Ούτε αντισυνταγματικό είναι, ούτε καμιά απειλή για οποιονδήποτε συνιστά (εκτός φυσικά για την ασυλία και τις ανέξοδες ρητορείες που έχουν κακομάθει τους πολιτικούς μας).
Και φυσικά δεν συνιστά απειλή για την ποιότητα της δημοκρατίας ή για εμάς που περιμένουμε να δούμε τη συνέχεια της διαμάχης μεταξύ της "ελεύθερης αγοράς" που δημιούργησαν και του "σοσιαλισμού" που εκπροσωπούν...

Πάντως (και επαναλαμβάνοντας οτι δεν έχω καμία ιδιαίτερη συμπάθεια προς το πρόσωπο του κ. Βγενόπουλου) πρέπει να παραδεχτούμε ότι αγενός αυτός αναδυκνείεται σε ένα πολύ χρήσιμο πρόσωπο και αφεταίρου αναδεικνύεται και μια μεγάλή αλήθεια.

Κατ αρχήν κατάφερε να στερήσει τον ΟΤΕ από μια κυβέρνηση που έπαιξε με το χρηματιστήριο χωρίς να ξέρει τους βασικούς του κανόνες (νόμιζαν οτι απλά θα τράβαγαν χρήμα και τους έσκασε στα μούτρα!).
Kindergarden αποδείχτηκε το London School of Economics! Αλλά πάλι αυτοί αρχές διδάσκουν, δεν σου κάνουν μεταμόσχευση εγκεφάλου.

Και τώρα καταφέρνει να φέρει για πρώτη φορά στη ιστορία τους αντιμέτωπα τα κόμματα με τις συνέπειες των δηλώσεων που τόσα χρόνια έκαναν ανέξοδα. Και τους αναγκάζει να στέκονται αμήχανα μπροστά σε ένα αυνήθιστο «διάβημα».

Για να αποκαλυφθεί η απύθμενη ένδεια που δέρνει την πολιτική σκηνή.

Ένα συναρπαστικό ανάγνωσμα

Το βιβλίο “Pillars Of The Earth” του Ken Follett μου το σύστησε ένας φίλος από Αμερική όταν πριν από το Πάσχα βρεθήκαμε στη Βιέννη.

Συζητούσαμε για την εποχή που χτίζονταν οι μεγάλες εκκλησίες της Ευρώπης και για την αντίληψη των θρησκευτικών ηγετών ότι έπρεπε να είναι υπερμεγέθεις και να προκαλούν το δέος έτσι που να ταυτίζεται το κτίριο με τις θεϊκές αναλογίες.

Μου ανέφερε οτι το συγκεκριμένο ανάγνωσμα αναφέρεται σ’ αυτό ακριβώς το θέμα και οτι ξεκίνησε να το διαβάζει χαλαρά και μετά από λίγες σελίδες έμενε ξύπνιος για να συνεχίσει το διάβασμα.

Σταμάτησα στο πρώτο αγγλόφωνο βιβλιοπωλείο και το αγόρασα. Άρχισα να το διαβάζω αμέσως μετά το Πάσχα και μόλις το τελείωσα. Πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να διακόψεις την ανάγνωσή του, η δράση είναι καταιγιστική.

Αναφέρεται στην καρδιά του μεσαίωνα (1100) και ακολουθεί τα βήματα μιας γενιάς προσώπων που οι ζωές τους μπλέκονται με ένα δραματικό τρόπο (ένας χτίστης, μια ανεξάρτητη και συναρπαστική γυναίκα, ένας θεοσεβούμενος καλόγερος, μια κόρη αριστοκράτη και ένας κόμης σκέτη λέρα που γίνεται ο κοινός εχθρός όλων).

Η μυθολογία είναι αριστοτεχνικά δεμένη με την πραγματική ιστορία της Αγγλίας των εμφυλίων του μεσαίωνα και άρα το βιβλίο κατατάσσεται στα «ιστορικά μυθιστορήματα».

Ξεκινάς να διαβάζεις μια ιστορία που κανονικά θα μπορούσε να είναι και τηλε-σειρά καλύτερη κι από το Lost και το Prison Break μαζί και καταλήγεις στο τέλος του βιβλίου να ξέρεις ένα σωρό πράγματα για τη γοτθική αρχιτεκτονική!

Προσωπικά ενθουσιάστηκα τόσο πολύ από τον τρόπο που περιγράφεται η εποχή (για την οποία πολύ λίγα ξέρουμε) που αφού ρούφηξα το βιβλίο στα αγγλικά, αγόρασα και την ελληνική έκδοση («Οι στυλοβάτες της Γης») και έκανα μια παραβολή των αγγλικών όρων με την ελληνική απόδοση του Κώστα Μπαρμπή. Αν και δεν βρήκα σε όλα τα σημεία τη μετάφραση επιτυχημένη, αναγνωρίζω οτι είναι δύσκολο βιβλίο για να αποδοθεί σωστά (αλλά «πακτωτής» αντί για «ενοικιαστής»; τέλος πάντων, αν είναι να αποδοθεί η εποχή...).

Περισσότερα μπορείτε να βρείτε στη σελίδα του συγγγραφέα εδώ και στη wiki εδώ.

Εγώ ξεκινάω κατ ευθείαν για το επόμενο, το “World Without End” που είναι το sequel όπως «αρμόζει» σε κάθε πετυχημένη πρωτιά.

Ας σταματήσουμε λοιπόν να συντηρούμε την ΕΡΤ

Αν η απομάκρυνση ενός δημοσιογράφου γινόταν από ένα ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό πιθανότατα θα ενδιέφερε λίγους, εκτός φυσικά από τα εμπλεκόμενα μέρη. Θα αφορούσε άλλωστε τα εσωτερικά μιας ιδιωτικής επιχείρησης.

Όταν αυτό όμως γίνεται από τη δημόσια τηλεόραση τα πράγματα είναι ελαφρώς διαφορετικά.
Το θέμα τώρα ενδιαφέρει όλους όσους την πληρώνουν και τη συντηρούν και μάλιστα όχι μέσω φόρων αλλά με επιπρόσθετη εισφορά.

Ακόμα και αν κάποιος δεν παρακολουθούσε τις εκπομπές του κυρίου Κούλογλου, ακόμα κι αν κάποιος ήταν αδιάφορος στην -αντικειμενικά- ενδιαφέρουσα θεματολογία του, εξακολουθεί να είναι χρηματοδότης της δημόσιας τηλεόρασης και αυτός ο οργανισμός που λέγεται ΕΡΤ εξακολουθεί να είναι υπόλογος απέναντι στον κάθε χρηματοδότη του. Κυρίως λοιπόν οφείλει να αποδεικνύει ότι διοικείται σωστά και με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον.

Αυτό το δημόσιο συμφέρον λοιπόν δεν εξυπηρετείται όταν παύεται μια βραβευμένη και καταξιωμένη εκπομπή που αποτελεί περιουσιακό στοιχείο για οποιοδήποτε τηλεοπτικό προγραμματισμό.

Από την άλλη το γεγονός ότι η ΕΡΤ χρηματοδοτείται από τους πολίτες τους ελληνικού κράτους (ακόμα και από ορνιθοτροφεία εφόσον καταναλώνουν ηλεκτρικό ρεύμα) είναι από μόνο του μια σημαντική σύμβαση: Η δημοσιογραφική έρευνα μπορεί πλέον να είναι αντικειμενική και απαλλαγμένη από «δουλείες» που συνήθως επιβάλλονται μέσω των διαφημιστικών κονδυλίων αλλά και των πολιτικών προτιμήσεων του κάθε αφεντικού.

Οι κύριοι της διοίκησης της ΕΡΤ είναι έκθετοι σε όλους όσους απαιτούν από αυτούς να υπερασπιστούν το ρόλο της δημόσιας τηλεόρασης, να την κρατήσουν απαλλαγμένη από τους συνήθεις υστερόβουλους και πρόστυχους τακτικισμούς που οι πολιτικοί της προϊστάμενοι έχουν μάθει από την κομματική τους θητεία.

Από αυτή την άποψη το γεγονός ότι η διοίκηση της ΕΡΤ δεν τόλμησε να υπερασπιστεί τον Δημοσιογράφο και τη θεματολογία του απέναντι στις συνωστιζόμενες στους διαδρόμους σκοπιμότητες κάθε είδους, καθιστά αυτή τη διοίκηση αναξιόπιστη και ακατάλληλη για το πόστο αυτό.

Αν επομένως η δημόσια τηλεόραση αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει και λειτουργεί για να μεταδίδει ποδοσφαιρικές συναντήσεις, γιουροβίζιον και μπουζουκογλέντια ενώ απο την άλλη κάνει πολιτικά χατίρια και «βαράει προσοχή» σε κάθε τηλέφωνο του «αποπάνω» (δηλαδή τα ίδια κι απαράλαχτα με μια χούντα), τότε είναι σίγουρο ότι έχει αποτύχει στον πολιτιστικό ρόλο για τον οποίο χρηματοδοτείται.

Και από τη στιγμή που αυτά είναι πλέον αυταπόδεικτα, μπορούμε να απαιτήσουμε την παύση των εισφορών μας.

Και πάλι για την ακρίβεια

Από τη συζήτηση που έγινε στο Alter πριν λίγο, πληροφορήθηκα ότι το INKA κάνει μεθαύριο Πέμπτη γενικό μποϊκοτάζ στην αγορά! Ούτε ένα Ευρώ λέει, να μη ξοδέψουμε!

Καταλάβατε τώρα γιατί η ακρίβεια δεν κινδυνεύει; Γιατί οι λεγόμενες καταναλωτικές οργανώσεις αντί να κάνουν το απλό, πρακτικό αλλά και ρεαλιστικό, δηλαδή μποϋκοτάζ διαρκείας σε συγκεκριμένο προϊόν που είναι αδικαιολόγητα ακριβό σε σχέση με την ευρωπαϊκή του τιμή, προτιμούν τους αστείους ανεδαφικούς και γενικόλογους συμβολισμούς της μιας μέρας, κακά και αποσπασματικά οργανωμένους.

Γειά σου Ελλάδα!

Ναι, ναι, ξέρω!
Το θέμα σηκώνει ατέλειωτη πλάκα.
Αλλά εγώ νομίζω οτι η άγρια σουρεαλιστική ομορφιά είναι σκέτες οι φωτογραφίες που μου ήρθαν σήμερα. Χωρίς τίποτε άλλο.


Τα λένε όλα!

Η ακρίβεια είναι φυσιολογική

Κάθε σύγκριση τιμών Ελλάδος και Ευρώπης είναι καταλυτική.

Αποδεικνύεται οτι η Ελλάδα είναι πολύ πιο ακριβή στα ίδια είδη και μάλιστα και στις ίδιες αλυσίδες σουπερμάρκετ. Εξοργιστικό;

Όχι τόσο. Μάλλον φυσιολογικό είναι. Εξοργιστική όμως είναι η μόνιμη επωδός «τι κάνει το κράτος; τι κάνει η κυβέρνηση;»
Και κύρια αυτός ο λόγος αρθρώνεται από όσους λιγουρεύονται να πάρουν εξουσία για να κληθούν να «καθαρίσουν» για τους νεόπτωχους που πιθανά θα τους εκλέξουν. Αυτοί θα κάνουν κάτι για την ακρίβεια αν εκλαγούν, όπως υπόσχεται η κάθε αντιπολίτευση, όπως ορκιζόταν και η ΝΔ πριν γίνει κυβέρνηση.

Το κράτος; Για την ακρίβεια; Βεβαίως! Θα κάνει ότι κάνει για το περιβάλλον, για την υγεία, για την παιδεία, για την προστασία των δασών, για την ανάπτυξη, για την πάταξη της διαφθοράς, για όλα! Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να περιμένετε και να επιβιώσετε.

Φυσικά κανείς (εκτός ελάχιστων περιπτώσεων) δεν παρατηρεί ότι στην Ελλάδα έχουμε το πιο ανύπαρκτο καταναλωτικό κίνημα. Κανείς δεν παρατηρεί ότι παντού στον κόσμο η ακρίβεια αντιμετωπίζεται από τον ίδιο τον καταναλωτή με συστηματική και οργανωμένη αποχή από όλα τα είδη που είναι αδικαιολόγητα ακριβά.

Η επιμονή για «κρατικό παρεμβατισμό» είναι πέρα για πέρα άκυρη. Φυσικά πρέπει να υπάρξει παρέμβαση στις πρόστυχα καταχρηστικές εμπορικές πολιτικές των τραπεζών κατά κύριο λόγο, στις μονοπωλιακές τακτικές μερικώς πολυεθνικών (κάποτε πρέπει να μιλήσουμε και για το νεσκαφέ που αγοράζεται από τη Nestle για μερικά λεπτά ενώ πωλείται για 26 περίπου ευρώ το κιλό).

Αλλά για να κάνει ακόμα κι αυτά τα βασικά το όποιο κράτος θα πρέπει να το υποχρεώσετε εσείς αδέρφια να το κάνει. Με οργανωμένη και συστηματική πίεση από οργανωμένες ομάδες πληθυσμού που ομολογούν ότι έχουν πρόβλημα με την ακρίβεια.

Όπως η περίφημη γενιά των 700 ευρώ (που όσο κι αν έψαξα στο blog τους δεν βρήκα ούτε μια αναφορά στα οφέλη που μπορούν να προκύψουν από ένα οργανωμένο καταναλωτικό κίνημα, βρήκα όμως αναφορές για τις κάμερες της αστυνομίας και για «γυμναστήρια ανοιχτά την Κυριακή»).

Όπως οι συνταξιούχοι (μαζεύονται που μαζεύονται σε καφενεία και ΚΑΠΗ μια που δεν έχουν τι να κάνουν, γιατί δεν παρατάνε την πρέφα να ιδρύσουν μια καταναλωτική οργάνωση;)

Το φθινόπωρο του 2007 ήμουν στην Αργεντινή. Καμία σαλάτα στα εστιατόρια δεν διέθετε τομάτα και έτσι έμαθα ότι η χώρα ήταν στη μέση ενός πανεθνικού μποϋκοτάζ για την τιμή της τομάτας που θα έπρεπε να είναι περί το 1 δολάριο και είχε φτάσει πάνω από 5.

Ρίξτε μια ματιά εδώ και θαυμάστε: Ο ίδιος ο πρόεδρος της Αργεντινής (το 2007) κάλεσε τους πολίτες να κάνουν μποϋκοτάζ! Η τιμή όχι μόνο έπεσε αλλά έκανε ακόμα πιο δύσκολο από εκεί και μετά για τους μεγαλέμπορους (Carefour, WalMart κλπ), να ανεβάζουν όσο ήθελαν τις τιμές.

Και για να σας πω τη μαύρη αλήθεια βλέπω εξαιρετικά υποκριτικό το να κράζουμε όποιον προτείνει πάγωμα σε μισθούς και συντάξεις. Και είναι υποκριτικό γιατί ξέρουμε πολύ καλά πως η διάθεσή μας να ρυθμίσουμε μόνοι μας την αγορά είναι ανύπαρκτη και η όποια αύξηση απλά θα φουντώσει τον πληθωρισμό εξαφανιζόμενη στις φουσκωμένες τιμές απο ένα σωρό αγοραστές που θα προτιμήσουν να πληρώσουν την τιμή που απαιτεί ο κάθε έμπορος από το να κάνει το απλούστατο πρώτο βήμα της οργάνωσης και της δράσης.

Ας μη περιμένουμε από κανένα κράτος να κάνει για εμάς αυτά που εμείς οι ίδιοι δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για τον εαυτό μας.

Σ.Κ.Α.Τ.Α. (Σκοτάδι, Κενό, Αδιέξοδο, Τέλμα και Απραξία)

Γύρισα άδειος!
Μια εβδομάδα μακριά και άδειασα εντελώς...

Δεν έχω καμιά διάθεση να μιλήσω ούτε για Πρωτομαγιές ούτε για Πάσχατα, ούτε για την οργιαστική φύση που συνάντησα, ούτε για το πόσο καλά πέρασα με την παρέα μου, ούτε με ενδιαφέρει να συμμεριστώ τα αισιόδοξα και τα θετικά. Oύτε όρεξη για μουσικές δεν έχω!

Σε τοπικό επίπεδο: Σε ένα κράτος-οπερέτα φτάνει ένα πρεζόνι για να ξεβρακώσει τον κρατικό μηχανισμό και ειδικότερα αυτόν που είναι επιφορτισμένος με την «τάξη» (που εδώ και χρόνια πολλά τώρα είναι ένα χονδροειδές καλαμπούρι), όταν οι συνέπειες των καλαμπουριών αυτών είναι τραγικές απώλειες που μετριούνται σε ανθρώπινα θύματα, όταν η κομματικές μηχανές έχουν κάνει κιμά τα πάντα και οι πολιτικοί προϊστάμενοι ποζάρουν αυτάρεσκα προσποιούμενοι τους υπουργούς.

Σε παγκόσμιο επίπεδο: Άρχισε η αντίστροφή μέτρηση. Η έλλειψη τροφίμων, η τιμή του πετρελαίου και η αδυσώπητη κερδοσκοπία που φανερώνει το πιο επικίνδυνο και κυνικό πρόσωπο του καπιταλισμού αλλά και τις σάπιες βάσεις του, με την παγκόσμια κοινότητα να παρακολουθεί ανήμπορη να επιβάλλει όρους και μέτρα, να φέρει μια οποιοδήποτε ισορροπία.
Και μέσα σε όλα αυτά η «ηγεσία» να είναι ανίκανη για οποιοδήποτε σχεδιασμό, πλάνο και πράξη, τα πολιτικά κόμματα να είναι απίστευτα βυθισμένα στη γαλάζια νάρκη τους, την πράσινη εσωστρέφεια, τον κόκκινο δογματισμό και την πορτοκαλιά αυτoθαυμαζόμενη αλλά άσχετη ατζέντα.
Αδιέξοδο!

Earth Day (γείτσες!)

Σήμερα είναι λεει η μέρα της Γης.
Η Γη το ξέρει αυτό;
Και να το ήξερε όμως δε νομίζω πως θα το εκτιμούσε ιδιαίτερα, είναι άρρωστη άλλωστε και μάλλον δεν τη νοιάζει το αν εμείς έχουμε μια μέρα αφιερωμένη σ’ αυτή όπως έχουμε το Φλεβάρη τον Άγιο Βαλεντίνο και πριν ένα μήνα την παγκόσμια μέρα του ύπνου.
Το μόνο που βλέπουμε εμείς είναι τα πρώτα συμπτώματα της αρρώστιας της, τα επίμονα και επαναλαμβανόμενα στρώματα γύρης (ποτέ παλιότερα τόση πολλή) που σκεπάζει τα πάντα, τα χνούδια απ’ τις λεύκες, που προσπαθούν να ασπρίσουν τον τόπο και που φαίνονται σα γενική επίθεση με κάθε τρόπο για να διεκδικήσει η Γη το χώρο που της αναλογεί, να βλαστήσει ότι προλάβει ανάμεσα στη τσιμεντένια θάλασσα.

Κι αυτό εις βάρος τους ιού που λέγεται άνθρωπος. Φέτος είδα πάρα πολλούς φίλους και συναδέλφους να γίνονται αλλεργικοί για πρώτη φορά στη ζωή τους. Στο γραφείο μόνο, 6 νέα άτομα σε σύνολο 15! Τα φαρμακεία έχουν ξεπουλήσει τα Ζιρτέκ, τα Πουλμικόρτ, τα Σινκγουλέρ και τα Αερολίν. Παράπλευρες απώλειες στην επιθετική άμυνα της φύσης, στο όπλο χημικού πολέμου που λέγεται «γύρη».

Η Γη λοιπόν δεν νοιάζεται αν λυπόμαστε για την αρρώστια της, απλά προσπαθεί να αμυνθεί με ότι σύστημα αυτο-ίασης διαθέτει. Αν δει οτι δεν τα βγάζει πέρα, θα τραβήξει μια τεράστια φυσική καταστροφή-αντιβίωση, θα μας εξαφανίσει σαν τους δεινόσαυρους και θα περιμένει τους επόμενους κατοικους-ιούς εξοπλισμένη με πιο καλά αντισώματα.

Παλιές και σταθερές αξίες!

Αφού πια αποδεδειγμένα όλοι γυρίζουν πίσω για να βρουν έμπνευση (και επιτυχία), λέω κι εγώ να αφήσω πίσω μου αυτά τα ταλαίπωρα indies που προσπαθούν να πείσουν οτι κάτι καινούριο γίνεται σήμερα στη μουσική.
Οι μόνοι που πείθονται είναι οι δήθεν μουσικοκριτικοί που βάζουν 4 και 5 αστέρια σε βαρετά αναμασήματα.

Α! Μην παραλείψετε να ακούσετε και το πρώτο τραγουδάκι του box δίπλα...

Η ιδιωτικοποίηση του ελεύθερου χώρου

Στο Ελληνικό λέει θα τσιμεντωθούν κάμποσα στρέμματα προκειμένου να εξασφαλιστούν πόροι για να μείνει πράσινο το υπόλοιπο. Το ίδιο θα γίνει και στο πάρκο Γουδή. Κάτι ετοιμάζεται να χτιστεί στον χώρο του πρώην ιππόδρομου (κάτι σαν πνευματικό κέντρο).

Οπουδήποτε αλλού αυτή θα ήταν μια δόκιμη λύση. Οι χρήσεις εκμετάλλευσης εξασφαλίζουν έσοδα για τη φροντίδα των ελεύθερων χώρων. Αλλά όχι στην Αθήνα! Γιατί η Αθήνα είναι ένας τσιμεντένιο όγκος που δε διαθέτει την υποχρεωτική αναλογία τετραγωνικών ελεύθερου χώρου ανά κάτοικο.

Κι όμως μέσα στους φόρους που πληρώνει ο πολίτης, μέσα στα δημοτικά τέλη, υπάρχει ένα ποσόν που αναλογεί στην υποχρέωση της πολιτείας να παρέχει αυτούς τους ελεύθερους χώρους.

Το «πράσινο ταμείο» είναι ελλειμματικό, το κράτος μας χρωστάει χώρους πρασίνου και ενώ θα έπρεπε να γίνονται απαλλοτριώσεις, να κατεδαφίζονται κτίρια και να αποδίδονται ως ελεύθεροι χώροι, κρατάμε ότι υπάρχει χτισμένο, είμαστε αγκιστρωμένοι σε κάθε εκατοστό μπετόν. Ακόμα και αυτό το αίσχος που λέγεται Fix και που θα έπρεπε να έχει κατεδαφιστεί μερικές δεκάδες χρόνια πριν, το κρατάμε σα να είναι πολύτιμο ορόσημο και μελετάμε ακόμα ποια θα μπορούσε να είναι η χρήση του.

Σε μια Αθήνα που στερείται κτιρίων - μνημείων, εμείς ανακηρύσσουμε σε πολιτιστική κληρονομιά ένα απρόσωπο κουτί πρώην εργοστάσιο μπύρας, το έχουμε εκεί σαν άψυχο σκελετό και το θαυμάζουμε ενώ αφήνουμε να ρημάζουν το Πεδίο του Άρεως (που ΤΩΡΑ αναπλάθεται) και το «Βασιλικό» κήπο που έχει ήδη χάσει σημαντικό μέρος της βλάστησής του.

Μη χαίρεστε, αλλού αυτά!

Κι ενώ το τέρας που λέγεται Αθήνα έχει καταβροχθίσει κάθε πιθαμή ελεύθερου χώρου συνεχίζουμε να βλέπουμε ως ανάπτυξη και αξιοποίηση μόνο την τσιμεντοποίηση, ο ελαιώνας θα επίσης πρέπει δηλαδή να φιλοξενήσει το νέο γήπεδο του ΠΑΟ για να «πάρει αξία» έτσι ώστε να ασχοληθούμε μαζί του.

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι. Αν μιλάμε για το Σουφλιά σαν αρμόδιο υπουργό, αυτή του η αδιαφορία για την εξασφάλιση ελεύθερων χώρων είναι πολύ μεγαλύτερο σκάνδαλο από οποιοδήποτε αυθαίρετο εκατόν δέκα τετραγωνικών. Και είμαστε κι εμείς άξιοι της τύχης μας που δεν διεκδικούμε τους χώρους αυτούς, επειδή έχουμε βολευτεί με τις καφετέριες του καφέ των 5 ευρώ.

Που στην ουσία αποτελεί και την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων ελεύθερων χώρων όπως ακριβώς έγινε με την επι πληρωμή παιδεία και υγεία.

Αν μου υποσχεθούν οι αρμόδιοι για το θέμα πολιτικοί μας, ότι με ένα ταξίδι σε μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, αντί να πάνε για ψώνια θα περάσουν λίγη ώρα στα πάρκα και τις πλατείες, για να διαπιστώσουν το πώς χρησιμοποιούνται εκεί οι ελεύθεροι χώροι θα κάνω έρανο να τους στείλω.

Αλλά για κάποιο λόγο είμαι σίγουρος ότι μόλις δουν τα καταπράσινα πάρκα θα πουν «πω-πω ένα αναξιοποίητο οικόπεδο!!!»

Η ψόφια κατσίκα του γείτονα

Προβληματίστηκα από τη συζήτηση που άνοιξε στο προηγούμενο post και κυρίως από το γεγονός οτι στη χώρα μας αν θες (ως πολιτικός) να αποκτήσεις λαϊκό έρεισμα πρέπει φανατικά να είσαι αντίθετος στην επιχειρηματικότητα. Που λέτε να οφείλεται αυτό;

Θυμήθηκα τη συνέντευξη του Bono των U2 που είχα διαβάσει πριν καιρό για τη φτώχεια.
Είχε πει τα εξής:

"Στις ΗΠΑ, οι άνθρωποι βλέπουν ένα ωραίο σπίτι στην κορυφή ενός λόφου και λένε «μία μέρα... θα κάνω κι εγώ χρήματα, θα αποκτήσω κι εγώ ένα σπίτι σαν αυτό».

Στην Ιρλανδία βλέποντας το ίδιο σπίτι λένε «μία μέρα... αυτόν τον κερατά θα τον πηδήξω!»"

Σκέφτηκα λοιπόν οτι για να είναι τόσο ίδια η κατάσταση με την Ελλάδα (μη μου πείτε οτι διαφωνείτε!), μάλλον θα πρέπει να αναζητήσουμε τα κοινά σημεία των δύο χωρών.
Ιστορικά και η Ελλάδα και η Ιρλανδία ήταν φτωχές χώρες. Μικρές αγροτικές χώρες, ποτέ δεν είχαν αποικίες, ο παραγόμενος πλούτος περιορισμένος οι ευκαιρίες λιγοστές, οι μετανάστευση τεράστια κυρίως προς Αμερική, την κάποτε «χώρα της ευκαιρίας». Τα διαθέσιμα χρήματα άλλαζαν χέρια κάνοντας το γνωστό κύκλο και μοιραία κάποιος που πλούτιζε, διατάρασσε και μείωνε το ποσό του κυκλοφορούντος κεφαλαίου. Φαινόταν δηλαδή όποιος πλούτιζε να στερεί τη δυνατότητα από άλλους να συμμετέχουν στη «νομή» των πόρων, συρρίκνωναν μια οικονομία τόσο μικρή που επηρεαζόταν από την πλουτισμό μια έστω ισχνής αστικής τάξης.

Παραδοσιακά λοιπόν οι έξυπνοι επιχειρηματίες συνήθως υιοθετούν ένα χαμηλό προφίλ που να μην προκαλεί. Διότι η επίδειξη πλούτου -η τουλάχιστον η μη απόκρυψή του- σχεδόν πάντα σημαίνει και υποσυνείδητη απόρριψη των όποιων αγαθών προθέσεων (η Γιάννα Αγγελοπούλου π.χ. ενταφίασε οποιαδήποτε πολιτική της φιλοδοξία από τη στιγμή που συνδέθηκε με πανάκριβα σπίτια στο Λονδίνο και υπερμεγέθη κότερα).

Η αντίθεσή μας αυτή είναι επιπλέον και επιλεκτική. Οι ξένοι δεν μας αφορούν, η αντίθεσή μας είναι με τους έλληνες επιχειρηματίες.
Το αεροδρόμιο που κατασκεύασε και λειτουργεί η γερμανική Χόχτιφ με πανάκριβα τέλη ελλιμενισμού αεροσκαφών, ίσως είναι ένας βασικός λόγος για την μειωμένη τουριστική κίνηση αφού δεν ενθαρρύνεται η φθηνή αεροπορική εταιρία που φέρνει τα πολλά «τουριστικά πακέτα». Ποτέ όμως δεν κατέβηκαν τα ίδια "καντήλια" που κατεβαίνουν όταν μέσα μας νοερά πολλαπλασιάζουμε τα διόδια επί τα αυτοκίνητα της Αττικής οδού. Ίσως γιατί στην περίπτωση της ελληνικές εταιρίας ξέρουμε ποιον να βρίσουμε.

Υπάρχει ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα που δείχνει την διαφορά αντιλήψεων με άλλες κοινωνίες: Οι ίδιοι οι πρωθυπουργοί (παντού όπου υπάρχει εξαγωγικό βιομηχανικό προϊόν), ταξιδεύουν, κάνουν επαφές, δίνουν ανταλλάγματα και κρατικά αντισταθμιστικά οφέλη, πιέζουν όπως μπορούν για να προωθήσουν την βιομηχανία τους. Την ιδιωτική βιομηχανία, που αποφέρει φόρους, θέσεις εργασίας. Εάν αυτό το επιχειρούσε οποιοσδήποτε έλληνας πρωθυπουργός για οποιαδήποτε μη κρατική ελληνική επιχείρηση, θα έπεφτε την επόμενη μέρα. Με πρωτοσέλιδα που θα κατήγγειλαν διαπλοκή, σκάνδαλα και ασυμβίβαστα. Με αντιπολιτευτικές κορώνες από κόμματα που σήμερα νέμονται με παραμάγαζα, χρήμα παροχές και σύστημα στο δημόσιο.

Και αναζητείται ακόμα ένα πολιτικός που θα αναλάβει την ευθύνη να βγει και να ομολογήσει το προφανές: Ότι για να υπάρχουν δουλειές, για να παράγεται πλούτος, θα πρέπει να υπάρχουν και εταιρίες, και προμηθευτές και βιομήχανοι. Ότι υποχρεωτικά θα κάνεις δουλειές μαζί τους και θα κάνεις προμήθειες και θα τους δίνεις χρήματα για να λειτουργούν την βιομηχανία τους και να τρέφουν την ίδια σου την οικονομία.
Αυτά που ζούμε σήμερα λοιπόν είναι ο ανταγωνισμός μεταξύ κομμάτων και πολιτικών για το ποιος είναι πιο επιχειρηματοκτόνος από τον άλλο, περήφανοι ότι ο γείτονας έμεινε χωρίς την κατσίκα του (από την οποία όμως πίναμε όλοι μας γάλα).

Πολύ ενδιαφέρουσα η αγωγή κατα Τσίπρα...

Χωρίς να δηλώνω θαυμαστής του κ. Βγενόπουλου, θα πρέπει να ομολογήσω ότι μου αρέσει που κατέθεσε αγωγή κατά του κ. Τσίπρα.
Κι είμαι έτοιμος να υποστηρίξω αυτή μου τη θέση.

Αν η κίνηση του Βγενόπουλου έχουν αφετηρία τις δηλώσεις Τσίπρα για ΟΤΕ και Marfin ως μετοχή-φούσκα και την λοιπή ρητορική στην οποία συχνά επιδίδονται πολιτικοί εις βάρος επιχειρηματικών (συνήθως φίλα προσκείμενων στην απέναντι πλευρά), τότε καλά έκανε.

Κατά καιρούς πολλοί πολιτικοί έχουν κάνει αθέμιτο πόλεμο σε επιχειρήσεις και επιχειρηματίες, για να χτυπήσουν στην ουσία την πολιτική παράταξη που υποτίθεται ότι εξυπηρετείται ή εξυπηρετεί. Φτάσαμε έτσι να έχουμε ενοχοποιήσει τη μόνη δραστηριότητα που κινεί τα γρανάζια της αραχνιασμένης ελληνικής οικονομίας. Φτάσαμε να αναγνωρίζουμε σαν θεμιτή επιχειρηματικότητα μόνο αυτή του δημοσίου λες και η Ελλάδα είναι η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης!

Ο επικεφαλής μιας εισηγμένης στο χρηματιστήριο εταιρίας, είναι αυτός που πρέπει να υπερασπιστεί τη φήμη, τα συμφέροντα και την τιμή της μετοχής της. Αν δεν το κάνει μπορεί να κατηγορηθεί για απιστία από τους μετόχους. Πρέπει λοιπόν να ακολουθήσει το δρόμο που το αστικό δίκαιο, η νομιμότητα του επιτρέπουν ή του επιβάλουν. Σαν δικηγόρος ξέρει ότι αυτή είναι μια επιλογή αμφιλεγόμενη και αδόκιμη, αλλά όταν νοιώθεις ότι αδικείσαι (και δεν διαθέτεις ασυλία), κάπως πρέπει να αντιδράσεις.

Συμπαθώ το ΣΥΡΙΖΑ και τον αρχηγό του, αλλά έχουμε χορτάσει με τον λαϊκισμό και την ανέξοδη κριτική που μας έχουν συνηθίσει οι πολιτικοί εδώ και χρόνια.

Αν ξέρει τι είπε και γιατί ο Αλέξης Τσίπρας, θα του δοθεί η ευκαιρία να το στηρίξει στο δικαστήριο και να αθωωθεί. Θα αποδείξει οτι δεν ήταν λαικισμός οι δηλώσεις αλλά λόγος γνώσης. Θα χαρώ πάρα πολύ να αποδείξει ο Τσίπρας οτι είναι διαβασμένος και οτι κατέχει καλά το θέμα. Θα τον εμπιστευθώ από εκεί και μετά πολύ περισσότερο.

Αν όμως οι δηλώσεις του είναι αστήρικτες, ας πάρει ένα μάθημα (στην ουσία μια δικαστική απόφαση-ορόσημο θέλει να αποσπάσει ο Βγενόπουλος), για το πόσο σοβαρά τεκμηριωμένες πρέπει να είναι οι θέσεις μιας ανερχόμενης πολιτικής δύναμης ακόμα και όταν εκφράζονται με ντουντούκα.

Όπως και να έχει σε καλό μόνο μπορεί να βγει αυτή η ιστορία, όποια κι αν είναι η απόφαση.

Υ.Γ. Ας μη σχολιάσουμε την κατα Star αγωγή που είναι σαφές οτι είναι πόλεμος Βαρδινογιάννη - Βγενόπουλου λόγω Παναθηναικού.

Όχι άλλα τσίρκο με ζώα!

Αφού όλους μας συγκλόνησε η ιστορία του "καλλιτέχνου" που έδεσε ένα σκύλο-έκθεμα καταδικάζοντάς τον σε θάνατο (και δικαίως), αφού όλοι (και καλά κάνετε) σπέυδετε να υπογράψετε το σχετικό petition, αφού ο πολιτισμός μας μας κάνει και αντιδρούμε στα δίποδα κτήνη, κάντε μια βόλτα απο το blog του απειρωτα και δείτε πως μπορείτε να έχετε κάποια χειροπιαστά και ευεργετικά αποτελέσματα για ζώα που βρίσκονται λίγο πιο κοντά μας.

Στο χέρι μας είναι να σταματήσουμε την κακοποίηση των ζώων σ' αυτά τα αίσχη που λέγονται "τσίρκο". Να επηρρεάσουμε το περιβάλλον μας.

Οταν η Salsa συνάντησε το Rai!

Και επειδή πολύ απο κάτω μας πήρα με την μόνιμα θλιβερή μας επικαιρότητα να κάνουμε και ένα μουσικό διάλλειμα.

Πρόκειται για μια μοναδική μουσική συνάντηση του Κολομβιάνου Yuri Buenaventura με τον Faudel, to νεαρό αστέρι του αλγερινού rai. Αξίζει τον κόπο να το ακούσετε!

Και ένα με τον Yuri μόνο του με μόνο άλλα 50 άτομα

Σωπάτε τώρα που εκπλαγήκατε από την υπόθεση ντόπινγκ...

Νομίζετε σοβαρά οτι θα ερχόταν η Ελλάδα ως συνήθως να σηκώσει τα μετάλλια στην άρση βαρών, ακυρώνοντας όλους τους λόγους για τους οποίους ανατέθηκαν οι Ολυμπιακοί στην Κίνα μέσω τόσων βασάνων;

Η αγορά πρέπει να ανοίξει προς την Ασία και θα ανοίξει. Το 2002 ανατέθηκε στην Ιαπωνία και την Κορέα το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου. Τώρα οι Ολυμπιακοί έρχονται να συμπληρώσουν το παζλ της παγκοσμιοποιημένης και televized αγοράς. Διότι δεν μπορεί ρε φίλε να αγοράζεις όλους τους αθλητικούς εξοπλισμούς, μπάλες, παπούτσια και τα συμπαραμαρτούντα χωρίς να έχεις τη δυνατότητα να τους πουλήσεις το ίδιο τους το προϊόν. Και για να αγοράσουν το προϊόν σου θα πρέπει να έχουν επιτυχίες, να δημιουργηθούν οι local heroes όπως καλή ώρα όλη η Ελλάδα έπαιζε μπάσκετ μετά το 89.

Στην Ολυμπιάδα του Πεκίνου λοιπόν τα μετάλλια θα πάνε σε άλλους αθλητές που θα χρησιμοποιούν άλλα αναβολικά, νέας γενιάς, επίσης μη ανιχνεύσιμα, διότι η τεχνολογία της εξαπάτησης είναι πάντα ένα βήμα μπροστά από την τεχνολογία της πρόληψης όπως ακριβώς γίνεται και με τους ιούς των υπολογιστών, όπως γίνεται σε κάθε εγκληματική δράση. Άλλωστε με τι θα ντοπαριστούν οι αθλητές των μεγάλων δυνάμεων που δεν πρέπει με κανένα τρόπο να ανιχνευθούν θετικοί;

Αλλά γιατί να μη ντοπαριστεί δηλαδή ο «αθλητής»; Ειλικρινά δεν βλέπω το λόγο. Όταν όλα το σύστημα τα παίρνει είτε από χορηγούς είτε από κρατικά κονδύλια για να φέρουν χρήμα στους πρώτους και δόξα στους δεύτερους, γιατί ο «αθλητής» που είναι η τελευταία ρόδα της άμαξας θα πρέπει να είναι αυτός που θα δώσει τον αγώνα τον καλό τον ηθικό και τίμιο;

Είναι σα να περιμένεις απ’ το δημόσιο υπάλληλο να μη λαδωθεί όταν όλη η δημόσια διοίκηση ζει απ’ το λάδι. Γιατί να είναι αυτός που θα πρέπει να υπερασπιστεί τα αθλητικά ιδεώδη τη στιγμή που στη γραμμή τερματισμού τον περιμένουν χρήματα, διαφημίσεις, θέση στις ένοπλες δυνάμεις, μόρια για εισαγωγή στα ΑΕΙ και πολλά φλας; Όταν όλη η αξία τους αθλητισμού είναι ήδη εδώ και καιρό συνοψισμένη στο αξίωμα ο πρώτος είναι τα πάντα και ο δεύτερος δεν είναι τίποτα;

Δηλαδή οι αρχαίοι έλληνες (σπουδαίος πολιτισμός, να τον μελετήσουμε κάποια στιγμή), ήταν κορόιδα που απένειμαν ένα στεφάνι ελιάς; Δεν ήξεραν λετε το πόσο μπορεί να αλλοιώσει τα ήθη μια υλική απολαβή;

Το δημοκρατικό δικαίωμα του να διαλέγεις κινητό

Είναι μερικές φορές που ένα μικρό σχόλιο, μια κουβέντα γίνεται αφορμή για μια χιονοστιβάδα σκέψεων που προκαλείται από μια ενοχική χιονόμπαλα, ή όπως έχουμε δει και στα καρτούνς μια ουρανομήκη κραυγή απελπισίας.
Στην περίπτωσή μου έφτανε Το post της Espoir να με βάλει σε σκέψεις.

Κάθομαι λοιπόν και αναλογίζομαι το πως έχουμε αφήσει να πεθάνουν όλες μας οι ιδεολογίες, τα πιστεύω, πως αφήσαμε να ξεπουληθούν οι αλήθειες μας. Να γίνουν οι σημαίες μας περιτύλιγμα στα ψώνια μας.

Πως γίνεται που να πάρει η ευχή να είναι αυτή σήμερα η πραγματικότητά μας; Πως γίνεται να δεχόμαστε έστω και υπόγεια, χωρίς να το συνειδητοποιούμε ότι περιορίσαμε τη δύναμη των δικαιωμάτων μας να εξαντλείται στην επιλογή του κινητού;

Θυμάμαι ότι κάποτε, εκτός από Μπάροουζ, Γκίνζμπεργκ, Μπουκόφσκι Κέρουακ και Καστανέντα, διαβάζαμε και Ρέυ Μπράντμπερυ, Ασίμωφ, Σπίνραντ και Χάξλευ που έκρυβαν πίσω από την ετικέτα «επιστημονική φαντασία» ολόκληρες πολιτικές πραγματείες που περιέγραφαν μια κοινωνία προβάτων, λοβοτομημένων, νομοταγών καταναλωτών που ζούσαν σε μια παστεριωμένη κοινωνία και φαίνονταν αυτές οι περιγραφές σαν εφιαλτικά σενάρια που ήταν αδύνατον να έρθουν ποτέ.

Πως έγινε δυνατόν να είναι σήμερα πραγματικότητα το κάποτε εφιαλτικό σενάριο που προέβλεπε ότι θα μετατραπούμε σε μια άβουλη επιτηρούμενη μάζα;

Φαινόταν αδύνατον τότε να συμβεί, γιατί αμφισβητούσαμε, είχαμε ταινίες, μουσικές και βιβλία που έλεγαν αυτό που θέλαμε να πούμε και μαζευόμασταν σε δικά μας στέκια και τα κουβεντιάζαμε. Δίναμε υποσχέσεις στον εαυτό μας ότι εμείς αλλιώς θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας, ότι εμείς δεν θα ενταχθούμε στο σύστημα με τους δικούς τους όρους. Ελπίζαμε ότι θα αλλάξουμε το σύστημα γιατί το σύστημα ακόμα κι αν είχε στελεχωθεί από εμάς, θα το πολεμούσαμε από μέσα. Και κάποτε ήρθε ο καιρός και ενταχθήκαμε στο σύστημα και δεν το ρίξαμε ποτέ, γιατί πλέον το χρειαζόμαστε. Γιατί έχουμε παιδιά να θρέψουμε και δεν τα ανατρέφουμε διαφορετικά, αλλά τα ανατρέφουμε με την εικόνα του πατέρα που αργεί να επιστρέψει στο σπίτι γιατί δουλεύει μέχρι αργά. Και δουλεύει μέχρι αργά για να μπορέσει να εξαργυρώσει την έλλειψη επαφής αγοράζοντας στο παιδί του αυτά που έχει και το παιδί του διπλανού, που είδαν στη διαφήμιση.

Ο διπλανός δε, είναι ο σπασίκλας της τότε τάξης σου που ποτέ δεν αμφισβήτησε το σύστημα, που πάντα φλέρταρε με την συντήρηση και τα αξιώματα και ποτέ δεν έτρεχε σε διαδηλώσεις για αλληλεγγύη στη Νικαράγουα και σήμερα πια δουλεύετε -στην καλύτερη περίπτωση- σε διπλανά γραφεία και οι δύο για την ίδια εταιρία. Στη χειρότερη περίπτωση είναι το αφεντικό σου!

Να γιατί αυτοί που κάποτε θέλανε να αλλάξουν τον κόσμο, οι αμφισβητίες, οι ροκάδες, οι της αριστεράς έστω, πηγαίνουν σήμερα τα παιδιά τους να διασκεδάσουν στο Mall, προσπαθούν να υποκαταστήσουν την περιορισμένη τους παρουσία στο σπίτι, με ψώνια

Κι όμως, κάπου βαθιά μέσα μας ακόμα υπάρχει μια λάμψη που τρεμοπαίζει. Και που αναζωπυρώνεται κάθε φορά που μιλάμε με φίλους και γνωστούς από τότε, κάθε φορά που διαβάζουμε ένα από τα βιβλία της νιότης μας, που ακούμε ένα από τα τραγούδια που αγαπήσαμε, και τότε θέλουμε να μιλήσουμε, να τα πούμε και να αποφασίσουμε ότι αυτό που κάνουμε δεν μας πάει και ότι ακόμα θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

Δεν βρισκόμαστε πια με τα άλλα κουρέλια της νιότης μας γιατί και να βρεθούμε, αυτά που έχουμε να πούμε δεν ακούγονται.

Πώς να ακουστείς άλλωστε στην τόση φασαρία; Πώς να προλάβεις να μιλήσεις στο παιδί σου για ιδεολογίες όταν αυτό είναι τόσο απασχολημένο με το video game και το κινητό του;

Τα παιδιά μας δεν μας καταλαβαίνουν όταν τους μιλάμε γιατί δεν τα μεγαλώσαμε εμείς. Τα μεγάλωσε αντί για εμάς το σύστημα που με τόσο μίσος υπηρετήσαμε πιστά.

Το σύστημα που μας αλλοτρίωσε, που μας έκανε να ακούμε το «People have the power» να πουλάει κινητά απο το Γερμανό και να το βλέπουμε φυσιολογικό. Γιατί μέχρι εκεί φτάνει σήμερα η δύναμή μας.

Το εικαστικό με τον Λένιν είναι ζωγραφική του Alexander Kosolapov

Το "Μακεδονικό" της τελευταίας στιγμής

Εκεί στα ξένα που ήμουν αυτές τις μέρες, βρήκα στις εφημερίδες αυτή την καταχώρηση του Συμβουλίου Απόδημου Ελληνισμού (δεν ξέρω αν την έχετε δει κάπου αλλού, εγώ δεν την βρήκα στο διαδίκτυο).

Τις μέρες αυτές παρακολουθούσα επίσης από τα μεγάλα ειδησεογραφικά κανάλια τις ανταποκρίσεις που ανέφεραν ότι «αναμένεται βέτο στην είσοδο της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ, λόγω διαφωνίας στην ονομασία της χώρας, επειδή η Ελλάδα διαθέτει μια περιοχή με το ίδιο όνομα». Έτσι απλά και αφαιρετικά. Πως να μη φαίνεται σχετικά αστείο το θέμα με τέτοια παρουσίαση; Πως να πείσουμε οτι αυτό που εμείς θεωρούμε σαν απόλυτη προτεραιότητα στη σύνοδο του ΝΑΤΟ είναι το θέμα της ονομασίας της FYROM τη στιγμή που τα μεγάλα θέματα για την κοινή γνώμη είναι άλλα και μεγάλα (επέκταση ΝΑΤΟ ανατολικά, μεγαλύτερη στρατιωτική παρουσία στο Αφγανιστάν κλπ);

Όταν λοιπόν μια ανεπίσημη καταχώρηση, μια μέρα πριν τη σύνοδο, καλείται να αποκαταστήσει το έλλειμμα πληροφόρησης της διεθνούς κοινής γνώμης, τότε μπορούμε να μιλάμε για τεράστια αποτυχία της εξωτερικής μας πολιτικής. Γιατί τόσα χρόνια τώρα από τότε που ανέκυψε το θέμα, φαίνεται πως δεν καταφέραμε να πληροφορήσουμε αρκούντως για το πρόβλημά μας.

Επίσης δεν είμαι σίγουρος κατά πόσο είναι πειστικό το να χρησιμοποιούμε σαν επιχείρημα την ύπαρξη εθνικιστικών χαρτών και διεκδικήσεων για να τεκμηριώσουμε την ύπαρξη απειλής. Ελπίζω οι Σκοπιανοί να μη κάνουν το ίδιο χρησιμοποιώντας τις δηλώσεις Άνθιμου που θέλει τη Μακεδονία «με τα κομμάτια που της λείπουν» (εδώ χειροκροτάμε)...

Τι γίνεται από εδώ και μετά;
Τίποτα δεν θα αλλάξει, το παιχνίδι είναι ήδη χαμένο, η χώρα αναφέρεται ως Μακεδονία εδώ και χρόνια και θα συνεχίσει να λέγεται έτσι ακόμα και αν ισχύσει οποιοδήποτε σύνθετο όνομα. Θα συνεχιστεί η αναγνώριση της χώρας με το όνομα που αυτή επιθυμεί και απο άλλες χώρες έτσι που τελικά το status quo να είναι διαμορφωμένο πριν την οποιαδήποτε συζήτηση ένταξης.

Το μόνο που παίζεται τώρα πλέον, είναι το πολιτικό κόστος που φοβούνται οι δύο κυβερνήσεις οτι θα έχουν από τους απεγνωσμένους για εθνική ταυτότητα πολίτες που κάνουν παρελάσεις με μακεδονίτικες στολές ως μεγαλέξαντροι.
Κι από τις δύο μεριές...

"Ο Συμβολισμός του αγώνα ενάντια στην πραγματικότητα"

Ενα απόσπασμα που ταιριάζει γάντι σε ένα σωρό θέματα, απο την αγαπημένη μου κωμωδία!

Καλή Κυριακή και καλή άνοιξη

Η χώρα της σχιζοφρένειας

Θα μας τρελάνουν!

Οι δύο ειδήσεις μεταδίδονται σήμερα ταυτόχρονα:
Εδώ όπως τις βρήκα στο in.gr


Η 1η
«Στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια θα έχουμε αύξηση της θερμοκρασίας τα καλοκαίρια κατά 6-7 βαθμούς Κελσίου, ενώ παγκοσμίως η αύξηση της θερμοκρασίας θα είναι 3-4 βαθμοί Κελσίου» τονίζει ο Δημήτρης Λάλας, πρώην πρόεδρος του Αστεροσκοπείου Αθηνών. «Το διάστημα 1961-1990 οι 33 βαθμοί Κελσίου ήταν η μέση θερμοκρασία του Ιουλίου στην Αθήνα. Το διάστημα 2070-2100 θα είναι 41 βαθμοί Κελσίου. Το περιβάλλον στην Αθήνα θα θυμίζει κάτι μεταξύ Καΐρου και Ασουάν».
Παράλληλα, οι επιστήμονες βλέπουν μείωση των βροχοπτώσεων κατά 20% στη Μεσόγειο και αύξηση των βροχών κατά 20% στη βόρεια Ευρώπη.
Και επειδή ενός κακού μύρια έπονται, θα υπάρξει και αύξηση της ζήτησης για ηλεκτρική ενέργεια κατά 25% το μήνα, προκειμένου να αντιμετωπιστεί το κύμα καύσωνα."


Και η 2η
«Απόφαση για την αναστολή υποβολής αιτήσεων για λήψη άδειας παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από φωτοβολταϊκούς σταθμούς υπέγραψε ο υπουργός Ανάπτυξης Χρ.Φώλιας.
Αυτή η κίνηση κρίθηκε αναγκαία, καθώς η συνολική ισχύς των υποβληθέντων αιτημάτων για λήψη σχετικής άδειας υπερβαίνει πολλαπλώς τους στόχους του Προγράμματος Ανάπτυξης Φωτοβολταϊκών Σταθμών.»




Τα σχόλια δικά σας...

Τα γερασμένα μυαλά των νέων υπουργών

«...ο υπουργός Μεταφορών Κωστής Χατζηδάκης παραδέχτηκε οτι υπάρχει πιθανότητα να μπουν διόδια στο κέντρο της Αθήνας»

Μα φυσικά...
Οι πολιτικοί μας είναι άνθρωποι των εύκολων και γρήγορων λύσεων. Του πρώτου και του προφανούς επίπεδου ανάγνωσης.
· Χρειάζομαι έσοδα; Αυξάνω τους φόρους!
· Πρέπει να βρω λύση στο ασφαλιστικό; Μειώνω τις συντάξεις, αυξάνω τα όρια ηλικίας.
· Έχω πρόβλημα στο κέντρο της Αθήνας; Αντιγράφω την πιο εύκολη λύση και την «πουλάω» στο πόπολο με τη λογική οτι το ίδιο κάνουν και αλλού!

Με τη μόνη διαφορά οτι εκεί στο «αλλού» εκτός όλων των άλλων έχουν και εκτεταμένο δίκτυο μετρό με σταθμό σε κάθε γειτονιά και με επαρκή και ευρύχωρα parking ακόμα και για ποδήλατα (όταν εδώ Παγκράτι, Κυψέλη, Περιστέρι που συγκεντρώνουν τον μεγαλύτερο πληθυσμό της πρωτεύουσας, ακόμα δεν διαθέτουν πρόσβαση στο μετρό!).

Έχουν λεωφορειακές γραμμές που πάνε παντού, με συνεπές και γρήγορο δρομολόγιο και με λεωφοριολωρίδες που επιτηρούνται αυστηρότατα.

Έχουν φροντίσει να κάνουν επανασχεδιασμό των βασικών αρτηριών
με μονοδρομήσεις και εξασφάλιση χώρου για λεωφορειολωρίδες.

Εμείς θα εφαρμόσουμε από το συνολικό πακέτο μόνο το εύκολο, δηλαδή την είσπραξη. Χωρίς να δημιουργήσουμε πρώτα την υποδομή και την εναλλακτική λύση.
Χωρίς κάποια απ’ τις παραπάνω συνθήκες.

Κι ας μη μεσολάβησε αρκετός χρόνος μέχρι να δημιουργηθεί η κουλτούρα «μαζικής συγκοινωνίας».

Κι ας μην υπάρχει έστω και ένα υπουργείο ή κάποια μεγάλη υπηρεσία που να «αποκεντρώθηκε», να μεταφέρεται έξω από το λεκανοπέδιο (φυσικά ένας από τους λόγους είναι η επιθυμία των επικεφαλής να κωλοτρίβονται με την υπόλοιπη εξουσία στα Κολωνακιώτικα cafe και λοιπούς χώρους εστίασης γύρω από τη Βουλή και τα άλλα υπουργεία).

Κι ας μην είδαμε υπηρεσίες που να χρησιμοποιούν πιο έξυπνους τρόπους συναλλαγής με το κοινό (φτάνει ένα παράδειγμα: ακόμα σήμερα, αν οφείλεις χρήματα στο ΙΚΑ, πρέπει υποχρεωτικά να πας στην 3ης Σεπτεμβρίου και Σολωμού!!!)

Επίσης για να μπορέσει μια πολιτεία να ενθαρρύνει τους πολίτες του να περπατήσουν ή γενικά να μη χρησιμοποιήσουν αυτοκίνητο, οφείλει να διαθέτει μεγάλα και άνετα πεζοδρόμια με ομοιογενή χαρακτηριστικά διευκόλυνσης ατόμων με ειδικές ανάγκες, με αυστηρά επιτηρούμενες διαβάσεις πεζών και άλλα πολλά.

Πότε το υπουργείο συγκοινωνιών ή ο δήμος Αθήνας ή οποιοσδήποτε ανέλαβε να φέρει στην Ελλάδα την από τριακονταετίας εφαρμοσμένη χρήση του RDS για να γίνονται ανακοινώσεις για κυκλοφοριακό φόρτο και εναλλακτικές διαδρομές;

Και προσέξτε, μιλάμε για μια τεχνολογία που υπάρχει ήδη στα ραδιόφωνα ΟΛΩΝ των αυτοκινήτων ΚΑΙ στην κρατική ραδιοφωνία (για να ανακοινώνει το όνομα του σταθμού!), και το μόνο που λείπει είναι η οργάνωση του δικτύου!

Να λοιπόν που η παρουσία ενός «νέου ανθρώπου» (και blogger!) σε μια θέση εξουσίας δεν είναι κατ’ ανάγκη και εγγύηση φρέσκων και ευφάνταστων ιδεών. Αντίθετα η επιβολή αποσπασματικών και φορομπηχτικών μέτρων δείχνουν ανθρώπους που ξεσήκωσαν μόνο τα εύκολα και τα προφανή, δηλαδή μυαλά γερασμένα, χωρίς φαντασία.

Υ.Γ. Αφήνω κατα μέρος το οτι στο Λονδίνο όπου εφαρμόστηκε το μέτρο των "διοδίων κέντρου", η επίδραση ήταν καθαρά ταξική. Τα μεγαλοστελέχη του city συνεχίσουν να φτάνουν στα γρεφεία με τα αυτκίνητά τους (με πληρωμένα απο τις εταιρίες τους και άρα αποφορολογημένα έξοδα τα διόδια), ενώ αυτοί που αναγκάζονται να στραφούν στα ΜΜΜ είναι οι πωλητές των εμπορικών καταστημάτων και οι κατώτεροι υπάλληλοι. Αυτό που θα γίνει κι εδώ δηλαδή.

Χλωμιάζει η ολυμπιακή φλόγα...

Παρακολουθώ σε απευθείας μετάδοση το αρχαιοπρεπές τελετουργικό της αφής της Ολυμπιακής φλόγας που δίνει «κάθαρση» όπως λεει και ο Απειρωτας και που λειτουργεί σαν ένα ισχυρότατο καθαριστικό και μάλιστα χωρίς πρόπλυση.

Η Κίνα δεν είναι μια περίπτωση από αυτές που θα λέγαμε «αμφιλεγόμενες». Δεν υπάρχει κανείς που να υποστηρίζει τη πολιτική της στο Θιβέτ όπου αφού το απομόνωσαν άρχισαν να εκτελούν εν ψυχρώ. Δεν υπάρχει κανείς που να αμφιβάλει για την υποστήριξη της Κίνας στη χούντα της Βιρμανίας, για τη συνενοχή της στο δράμα του Νταρφούρ, για τις αθρόες εκτελέσεις και φυλακίσεις των αντικαθεστωτικών, με δυο λόγια κανείς δεν έχει αντίρρηση στο οτι η Κίνα είναι μια στυγνή δικτατορία.
Πολύ εύκολα λοιπόν ξεμπέρδεψαν οι υπουργοί αθλητισμού στη Σλοβενία όπου «συζητήθηκε» η επιβολή μποϋκοτάζ στους Ολυμπιακούς του Πεκίνου και φυσικά απέρριψαν την πιθανότητα με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Patrick Hickey, πρόεδρος των Ολυμπιακών επιτροπών είπε οτι όλοι συμφώνησαν οτι είναι κατά του μποϋκοτάζ και πως αυτό θα στεφόταν κατά των αθλητών.
Μεγάλο ψέμα φυσικά και όπως καταλαβαίνουμε όλοι εδώ προσπαθούν να υπερασπιστούν τις δουλίτσες τους, τις συμφωνίες τους, το προϊόν τους, τα έσοδά τους.
Κανείς δεν θα αναλάβει το κόστος του να εναντιωθεί σε μια παγκόσμια οικονομική δύναμη που παίζει πια πολύ δυνατό παιχνίδι στη γεωπολιτική και στην οικονομία.
Εκτός από τον κόσμο. Που δεν ρωτήθηκε ποτέ για τη στάση των εκπροσώπων του στη Σλοβενία. Που έχει πλέον αυξημένες ευαισθησίες αλλά και ενημέρωση και μπορεί πολύ εύκολα να αντιδράσει.
Η αλήθεια είναι πως αν ο κόσμος γυρίσει την πλάτη του στους αγώνες του Πεκίνου, δεν θα είναι οι αθλητές που θα «τιμωρηθούν». Θα τιμωρηθεί η Ολυμπιακή επιτροπή, η ολυμπιακή οικογένεια (φαμίλια) Α.Ε. και οι επιλογές της που έχουν κάνει –με το αζημίωτο βέβαια- το σπουδαιότερο αθλητικό γεγονός του κόσμου ένα πανηγυράκι ξελιγωμένων για τζίρους χορηγών.

Όσο για τη φλόγα που διαχειριζόμαστε σαν κληρονόμοι (που στην ουσία δεν μας ανήκει, συμβατική υποχρέωση είναι), αυτή υποτίθεται οτι καθαγιάζει τους αγώνες και φέρνει την σύνδεση του αθλητισμού με ανθρώπινες αξίες, ελευθερία, δημοκρατία. Και αθλητισμός χωρίς αξίες δεν είναι αθλητισμός, είναι αδιάφορες επιδόσεις και πρωταθλητισμός.

Αυτή τη χρονιά η διαδρομή της φλόγας θα είναι χλωμότερη από κάθε άλλη φορά, θα απομυθοποιήσει τους αγώνες και όσα πιστεύουμε οτι αντιπροσωπεύουν με ένα βίαιο πολιτιστικό σοκ, για να πειστούν και οι πλέον ρομαντικοί οτι από τους «Ολυμπιακούς» δεν έχει μείνει τίποτε εκτός του ονόματος.

Υ.Γ. Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, βλέπω πως έγινε επεισόδιο στη διάρκεια της τελετής, ενώ η κινέζικη TV διέκοψε τη μετάδοση για να μη φανεί η διαμαρτυρία με τη σημαία που έφερε τους πέντε ολυμπιακούς κύκλους-χειροπέδες.

Ελπίζω να μη γίνουμε "βασιλικότεροι του βασιλέως" και προβούμε σε κακοποιήσεις ανάλογες των κινεζικών εις βάρος των διαδηλωτών που συνελήφθησαν.

Για όσους ενδιαφέρονται να υπογράψουν σχετικά petitions, πλήρης αναζήτηση/οδηγός στο Theoulini

Update
Στο CNN που έβαλε την ερώτηση πριν λίγο, αν οι αθλητές θα χρησιμοποιήσουν τους αγώνες σαν πλατφόρμα για να εκφράσουν την γνώμη τους, ο «πολύς» τενίστας - ίνδαλμα Φέντερερ, δήλωσε οτι «δεν έχει αρκετή πληροφόρηση» και άρα δεν μπορεί να έχει πολιτική άποψη(!).

Καλά, είχαμε πάντα την υποψία οτι οι σημερινοί επαγγελματίες αθλητές (αλλά κυρίως businessmen) είναι πολιτικά ούφο αλλά κάπου όλοι ελπίζουμε σε ένα θέαμα σαν αυτό των τριών πρώτων «Μαύρων Πανθήρων» στο Μεξικό για να ξαναπιστέψουμε οτι υπάρχουν και αθλητές-πολίτες-ακτιβιστές.

Πλημμυρήσαμε...

Έτσι μπράβο αγόρι μου, πιάσε τη ΛΕΑ και προσπέρασέ μας όλους.
Τα σκατά δεν περιμένουν...

Πέτα τη γριά απ' το τραίνο!

Η ελληνική μουσική είναι μια γριά σε αναπηρική καρέκλα που κρατιέται με το ζόρι στη ζωή με εισαγόμενους ορούς - διασκευές είτε του Bregovic είτε των Night Arc είτε κάποιου τουρκο-αραβικού λαϊκού σουξέ.

Και αυτό είναι ψύχραιμο συμπέρασμα. Όπου κατέληξα όταν διαπίστωσα τη μέχρι σιχαμάρας επαναληπτική αναπαραγωγή αυτού του ρέγκε του συρμού με το Θωμά και τη Χαβάη.

Ενώ ήμουν στον κόσμο μου με τους Yesayer, τον Mario Biondi και τους Iron & Wine, τόλμησα να γυρίσω σε ραδιόφωνο για να δω τι γίνεται με τις απεργίες.
Τι κακό ήταν αυτό;

Και να φταιει η έλλειψη έμπνευσης και φαντασίας των μουσικών παραγωγών ή να φταιει που πραγματικά αυτό το κοινό περιμένει κάποιο τέτοιο σουξεδάκι για να γεμίσει πίστες, να ρίξει τονωτικές ενέσεις στα συρτάρια των δισκογραφικών εταιριών, να κάνει τον χωρίς έμπνευση στίχο (απομίμηση «Μαίρης Παναγιωταρά») σλόγκαν;

Δηλαδή γιατί να μη προτιμήσω τη Σάσα Μπάστα που την έβαλαν και έλεγε «Ξεσκίστε» το Que Hiciste της Jeniffer Lopez;

Θα μου πεις ότι όλοι έχουν δικαίωμα σε λίγη ελαφρότητα, πάσο!

Να αναλογιστούμε όμως το πόσο αυτή η ελαφρότητα εκλαμβάνεται ως τέτοια η ως πραγματικό πολιτιστικό προιόν, γιατί εγω δεν κατάφερα να ανιχνεύσω παράλληλα και άλλα "σοβαρότερα" κομμάτια που θα μου επτρέψουν να δω τη "Χαβάη"σαν ένα χαρωπό διάλειμα, αντίθετα είναι το ίδιο το φιλέτο της νέας παραγωγής της Πρωτοψάλτη.

Την ίδια στιγμή η Αρβανιτάκη διασκευάζει ιταλοπόπ μιας δεκαετίας πριν.

Ε, την πετάς τη γριά ή δεν την πετάς;

Η καταχρηστική και εκδικητική Microsoft

Ο φίλος μου ο Δημήτρης αγόρασε νέο υπολογιστή και είπε να δοκιμάσει τα Vista Premium αντί για τα Βasic που είχε εγκατεστημένα ο υπολογιστής.

Φυσικά εγκατέστησε μια «σπασμένη» έκδοση για να αξιολογήσει αν άξιζε να πληρώσει τα -όχι λίγα- επιπλέον χρήματα που ζητάει η Microsoft (η οποία φυσικά δεν προσφέρει evaluation version για τα upgrades).

Και την τρίτη μέρα, ο υπολογιστής «κλειδώθηκε» από ένα update που εγκαταστάθηκε από τη Microsoft και που ανίχνευσε πως η εγκατάσταση ήταν παράνομη.
Η μόνη επιτρεπόμενη λειτουργία ήταν η είσοδος στο site της Microsoft για να αγοραστεί άδεια λειτουργίας. Σύντομα διαπίστωσε οτι ούτε αυτό δεν μπορούσε να κάνει γιατί η καλή εταιρία του έδινε μόνο το δικαίωμα να αγοράσει «επιπλέον» άδεια για ένα δεύτερο υπολογιστή. Ήταν δηλαδή προϋπόθεση οτι είχε ήδη μια νόμιμη κόπια σε κάποιο άλλο μηχάνημα.

Καμιά λειτουργία δεν μπορούσε να γίνει πια στον υπολογιστή.

Δηλαδή η Microsoft όχι μόνο δεν του έδινε την ευκαιρία να αγοράσει μια νόμιμη έκδοση αλλά έπαιρνε και εκδίκηση για την πειρατική κόπια.

Αλλά πως!

Κλειδώνοντας αρχεία που μπορεί να είχαν δημιουργηθεί με άλλα νόμιμα αγορασμένα προγράμματα.

Φυσικά ο φίλος αναζήτησε κάποια κόλπα στο internet, ενεργοποίησε το explorer.exe και κατάφερε τουλάχιστον να αντιγράψει τα αρχεία του πριν καταλήξει στην μοναδική διέξοδο του format.

Η επιλογή της Μicrosoft είναι χωρίς αμφιβολία βαθύτατα καταχρηστική και χωρίς αναλογικότητα (η "επίπτωση" γίνεται βαρύτερη του "πταίσματος"), αλλά είναι και χαρακτηριστική του πνεύματος που τη διακρίνει. Είναι από τις ενέργειες που θα την κάνουν πιο αντιπαθητική από οτι ήδη είναι.

Η εταιρία έχει φυσικά δικαίωμα να απενεργοποιήσει το πειρατικό λογισμικό (με προειδοποίηση ή χωρίς, με δυνατότητα πληρωμής η μη), αλλά δεν έχει κανένα δικαίωμα να εκδικείται με το να κλειδώνει αρχεία και εργασία που δεν της ανήκει, αυτοανακηρυγμένη σε μοναδικό αφεντικό του μηχανήματος και των περιεχομένων του!

Και έπρεπε να περάσει αυτή την περιπέτεια ο φίλος μου ο Δημήτρης για να συνειδητοποιήσει δύο πράγματα που τώρα συζητάει σε κάθε περίσταση:

Πρώτον οτι η Microsoft κατέκτησε αυτή τη δεσπόζουσα θέση αφήνοντας για πολλά χρόνια τα Windows να αντιγράφονται και να μοιράζονται χωρίς κανένα κλείδωμα.. Και όταν ήταν πια δυνατή και εγκατεστημένη στην συντριπτική πλειονότητα των υπολογιστών ξεκίνησε έξυπνα τη φιλοσοφία «και τώρα ξηλωθείτε»!

Το δεύτερο που συνειδητοποίησε είναι οτι αυτό που προσπαθεί να πουλήσει η Microsoft δεν είναι ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα που κάνει μια κάποια συγκεκριμένη εργασία, αλλά απλά το λειτουργικό. Δηλαδή το απαραίτητο εργαλείο για να δουλέψει ο υπολογιστής!

Και στην ουσία το γεγονός οτι βάζει με το λειτουργικό τα Media Players κλπ για να δικαιολογεί το τίμημα, την κάνει να χάνει συνεχώς τα περί δεσπόζουσας θέσης και μονοπωλίου δικαστήρια.

Φυσικά ο κάθε χρήστης έχει την επιλογή να παραμείνει με το αρχικά εγκατεστημένο Basic λειτουργικό του υπολογιστή και να μη πληρώσει τίποτα επιπλέον αλλά η ίδια η Microsoft φροντίζει αφενός να σταματά να υποστηρίζει τα λειτουργικά μετά από κάποια χρόνια (οπότε υποχρεωτικά θα προβείς σε αγορά άλλης έκδοσης ή άλλου υπολογιστή) αλλά απο την άλλη επίσης φροντίζει να πουλάει σαν νέα έκδοση τις όποιες βελτιώσεις σε αναπηρίες ή τρωτά σημεία. Απλά τις αμπαλάρει σε ένα εντυπωσιακό περιτύλιγμα (όπως έγινε με τη μετάβαση απο τα XP στα Vista.

Από την περασμένη εβδομάδα ο Δημήτρης έγινε δοκιμαστικός χρήστης των δωρεάν Linux Ubuntu και έδωσε σε όλους μας υπόσχεση οτι από τη Microsoft δεν θα ξαναγοράσει ούτε ποντίκι!

Η ομάδα της Microsoft της εποχή της ίδρυσης της εταιρίας. Με flower-power εμφάνιση και αντισυμβατική νοοτροπία!

Αν η δικοί μας της "γενιάς του πολυτεχνείου" μπορούν να γίνουν οι χειρότεροι σπεκουλαδόροι, γιατί να μη γίνουν οι στυγνότεροι ταλληροφονιάδες τα φρικιά και οι nerds της δεκαετίας του 70;

(ο φίλος του Αλογοσκούφη κάτω αριστερά)

Πόσο γρήγορα θα ξεφουσκώσει ο Τσίπρας;

Συμπαθάτε με αλλά εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει τι είναι αυτό που δημιούργησε το «φαινόμενο» και τη «θύελλα» Τσίπρα που σαρώνει στις δημοσκοπήσεις. Ακόμα δεν κατάφερα να αποκωδικοποιήσω το γιατί οι συμπολίτες μας φαίνονται να γοητεύονται από ένα πρόσωπο που ακόμα δεν έχει δώσει το παραμικρό ίχνος γραφής.

Εκτός δηλαδή από το γεγονός οτι ο Τσίπρας βρίσκεται στην τέταρτη δεκαετία της ζωής του τη στιγμή που αναλαμβάνει την ηγεσία ενός πολιτικού κόμματος (ένα πείραμα που μέχρι στιγμής δεν έχει επιχειρηθεί από άλλο πολιτικό σχηματισμό), ειλικρινά δεν βλέπω -ακόμα- λόγο να συρρέουν οι προτιμήσεις των ψηφοφόρων προς ένα πολιτικό κόμμα που μέχρι τώρα αντιμετωπιζόταν απαξιωτικά (με εκλογική δύναμη επιπέδου 3%), μέχρι που δεν κατάφερνε κάποιες φορές να καταλάβει έδρανα στη βουλή.

ΟΚ, ένας λόγος να είναι η κρίση του δικομματισμού, οι τραγικά κακές γραφές από τα κομματικά κατεστημένα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Άντε ένας ακόμα λόγος να είναι η κακή διαχείριση της αρχηγίας του ΠΑΣΟΚ απο τον ΓΑΠ (να μη ξαναλέμε τα ίδια) που χαράμισε μια λαϊκή εντολή ενός εκατομμυρίου φίλων του ΠΑΣΟΚ (που ας μη ξεχνάμε επίσης συνέρευσαν να τον ψηφίσουν κι αυτόν σα μεσσία αλλαγής χωρίς ουσιαστικά να έχουν τα δείγματα γραφής που είδαν αργότερα προς μεγάλη τους απογοήτευση).

Και σίγουρα ένας τρίτος λόγος πρέπει να είναι η ελπίδα που πάντα ο απογοητευμένος αλλά και παρορμητικός έλληνας έτρεφε σε νέα άφθαρτα πρόσωπα. Η προσδοκία της αλλαγής και της νέας πολιτικής που σχεδόν πάντα διαψεύδεται στη συνείδησή μας μετά από ένα μόνο τέρμινο στην εξουσία.

Εδώ όμως έχουμε μια ουσιώδη διαφορά.
Ο Συνασπισμός είναι αριστερό κόμμα με ότι αυτό συνεπάγεται. Δηλαδή δεν είναι αρχηγικό / αρχηγοκεντρικό. Που σημαίνει οτι οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά και όχι από μια μονοπρόσωπη αρχή που συνήθως κάνει τις αντιλήψεις του και κομματικό καταστατικό, επιβάλλει «κομματική πειθαρχία» και ελέγχει τα «κομματικά όργανα».
Που επίσης σημαίνει οτι δεν ανακαλύφθηκε ο νέος προφήτης της κεντροαριστεράς, αλλά απλώς τοποθετήθηκε ως γραμματέας (διότι γραμματέα οφείλουν να διαθέτουν τα αριστερά κόμματα και όχι πρόεδρο ή αρχηγό, όπως γραμματέα όφειλε να διαθέτει και το ΠΑΣΟΚ όταν η δημιουργήθηκε σαν Σοσιαλιστικό Κίνημα).

Άρα τι μπορεί από μόνος του ο συμπαθής κατά τα άλλα Αλέξης Τσίπρας να φέρει στην ελληνική κοινωνία που μέχρι σήμερα δεν είχε παραχθεί σαν ιδεολογία και σαν άποψη από το χώρο του ΣΥΝ και τα στελέχη του;

Και μη με παρεξηγήσετε, μια χαρά μου κάνει αυτή η μαζική στροφή προς τον ΣΥΝ από το εκλογικό σώμα, για χίλιους λόγους. Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε δύο πράγματα: Πρώτον οτι όπως είπαμε σ’ αυτό τον πολιτικό χώρο δεν υπάρχουν ευκαιρίες για προσωπικές "χαρισματικές" πολιτικές και δεύτερον οτι αυτός ο κόσμος όσο εύκολα σε αποθεώνει τόσο εύκολα σα ξεπερνάει και σε αποκαθηλώνει στην πρώτη ευκαιρία.

Οπότε ας καθυστερήσουν λίγο το καβάλημα του καλαμιού στον ΣΥΝ. Και αν θέλουν να διαψεύσουν το μύθο για την αχλάδα και την ουρά της, καλά θα κάνουν να στρωθούν και να παραδώσουν αυτά τα ρημάδια τα «δείγματα γραφής» που θα καθυστερήσουν την άτακτη φυγή των υψηλών ποσοστών σε χρόνο ντετέ.

Υ.Γ. Το «εκλογικό σώμα» σε μια κρίση ευθυμίας και αμφισβήτησης έβαλε τον Ψαριανό στη Βουλή. Αυτό από μόνο του δε λεει τίποτα και ποτέ δεν πρόκειται να πει, αν τα πρόσωπα δεν έχουν χρεωθεί με τις προσδοκίες και τις ελπίδες των πολιτών που τους εξέλεξαν. Ο Ψαριανός λοιπόν όχι μόνο δεν έδωσε ακόμα «γραφή», αλλά σε κάποια συνέντευξη δήλωσε οτι «δοκίμασε και κοκαίνη για να δει πως είναι» περνώντας και την αντίληψη οτι η κόκα είναι τόσο αθώα και μη-εθιστική που ανά πάσα στιγμή μπορείς να την κόψεις χωρίς να τρέξει το παραμικρό.
Αμ παιδιά, αν δε σοβαρευτούμε δεν γίνεται προκοπή...

Malta Buses

Τα λεωφορεία στη Μάλτα είναι ένα τουριστικό αξιοθέατο. Ειδικά για όποιον έχει μια κάποια λόξα με τα vintage αντικείμενα, με την αισθητική και το design της δεκαετίας του 40 ή του 50.
Η Μάλτα φυσικά απέχει πολύ απ’ το να θεωρηθεί το ευρωπαϊκό αντίστοιχο της Κούβας σε οτι αφορά τα αυτοκίνητα, παρά το γεγονός ότι βρίσκεις εξαιρετικά παλιά –και ρυπογόνα- αυτοκίνητα σε κυκλοφορία (και NSU και Triumph κι απ όλα). Η χαρακτηριστική μυρωδιά του καυσαερίου είναι παντού.
Ειδικά όμως στα λεωφορεία έχουν καταφέρει ένα τεχνικό θαύμα. Τα συντηρούν λες και είναι καινούρια. Και παρά το γεγονός οτι είναι εξαιρετικά άβολα (με ξύλινα σκληρά καθίσματα) δύσκολα αντιστέκεσαι στο να κάνεις διαδρομή απλά για μια κοντινότερη επαφή με την ιστορία...

Οι trap-εζες μας θυμώνουν

Ο φίλος Κώστας Σκαρμαλιοράκης μου στέλνει την εξής επιστολή:

.......................................................................................................................
Ξετινάξτε την ανθισμένη αμυγδαλιά!

Εάν ήμουν διευθυντής καταστήματος σε κάποια Τράπεζα δεν θα έβαζα ποτέ την υπογραφή μου κάτω από κείμενο που θα απευθυνόταν σε πελάτη αναφέροντας:

«Οι αμυγδαλιές άνθισαν, ο καιρός θα αρχίσει να βελτιώνεται και η άνοιξη έρχεται… Με την επιστολή αυτή, μπορείτε να φέρετε την άνοιξη πιο γρήγορα στα οικονομικά σας και να πραγματοποιήσετε κάποιες από τις επιθυμίες σας, καθώς η Citibank έχει προεγκρίνει σε επιλεγμένους πελάτες όπως εσείς… 15.100 ευρώ μετρητά».

Τόσο παπαριλίκι σε κείμενο, ούτε σε καθημερινή σαπουνόπερα της τηλεόρασης δεν ακούμε πλέον. Αυτό είναι το σοβαρό marketing που εφαρμόζουν οι Τράπεζες στις μέρες μας; Με τέτοια κείμενα θέλει να πείσει τους πελάτες της η (κάθε) Citibank;

Επειδή μόνο οι αμυγδαλιές και οι τσέπες των Τραπεζών ανθίζουν σήμερα, επιτέλους αφήστε μας στην ησυχία μας. Το κυριότερο, μην εκμεταλλεύεστε την ανάγκη (ή την ελαφρότητα) του κοσμάκη που βλέπει να του προσφέρουν «ζεστό» χρήμα αλλά στην πραγματικότητα δεν γνωρίζει πόσο θα καεί!

Υ.Γ. Η επιστολή της Citibank τελειώνει: «Βιαστείτε. Η προσφορά μας λήγει στις…#/#/2008»
Τι λήγει ρε καραγκιόζηδες! Αφού τον άλλο μήνα θα μου στείλετε νέα επιστολή που θα μου προσφέρεται 20.000 ευρώ! Άσε που θα με πάρετε και 2-3 τηλέφωνα για τον ίδιο λόγο. Αυτό που δεν λήγει (δεν έχει τελειωμό μιλάμε) είναι η βλακεία σας που σας καθιστά ενοχλητικούς όσο δεν παίρνει.
...............................................................................................................................

Ο Κώστας είναι θυμωμένος και με το δίκιο του όπως και πολύς άλλος κόσμος είναι απηυδισμένος. Όπως κι εγώ άλλωστε.

Όχι γιατί οι τράπεζες παράγουν υπερκέρδη – ρεκόρ σε μια περίοδο γενικής ύφεσης (θεμιτό μπορεί να είναι σε μια ελεύθερη αγορά).

Αλλά γιατί αυτά τα υπερκέρδη παράγονται με αθέμιτους τρόπους, με ληστρικά επιτόκια, με δανεισμό σε νοικοκυριά που δεν συγκεντρώνουν εγγυήσεις (αλλά έχουν ένα περιουσιακό στοιχείο που νομοτελειακά θα «φαει» κάποια στιγμή η τράπεζα), με καταχρηστικούς όρους για τους οποίους έχουν καταδικαστεί αλλά δεν συμμορφώνονται (πανωτόκια κλπ), με κρυμμένες χρεώσεις για τις οποίες ποτέ δεν λογοδοτούν.

Ο χωρίς επαρκή ενημέρωση καταναλωτής έχει παραδοθεί σαν λεία σε σαρκοβόρα, με μηδενική κρατική εποπτεία και έλεγχο, με ανύπαρκτους θεσμούς διαιτησίας.

Αλλά φταιμε κι εμείς, που ελάχιστα αντιδρούμε, που αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα το κάθε «έτσι γουστάρω» χωρίς να τρέχουμε να κλείσουμε λογαριασμούς, να μεταφέρουμε τα χρήματά μας κάθε φορά που ανακαλύπτουμε τη βλάβη στα οικονομικά μας και την αξιοπρέπειά μας.

Πριν από λίγο καιρό προσπάθησα να μεταφέρω ένα χρηματικό ποσό από τηνAlpha Bank στην HSBC χρησιμοποιώντας το phone banking της πρώτης.
Πήρα την απάντηση οτι δεν ήταν δυνατή η μεταφορά του ποσού λόγω «τεχνικού προβλήματος» (χωρίς άλλη εξήγηση, παρά το οτι η δυνατότητα ήταν στα διαφημιζόμενα "features").

Μη έχοντας άλλη επιλογή, έπρεπε να απευθυνθώ σε ένα κατάστημα της τράπεζας για να διεκπεραιώσω τη μεταφορά. Ξέρετε πόσο με χρέωσαν για τη συναλλαγή;

12 Ευρώ!

Απευθύνθηκα λοιπόν στην τράπεζα με διαμαρτυρία ζητώντας να μου πιστωθεί το ποσό αφού με δική τους υπαιτιότητα έπρεπε να κάνω τη συναλλαγή μέσω του «ακριβού» τρόπου, ενώ στη μεταξύ μας "σύμβαση" των όρων, αναφέρεται οτι οι μεταφορές μπορούν να γίνουν απ’ το phone banking χωρίς χρέωση.

Μπορεί να τους πήρε περίπου τρεις μήνες να μου απαντήσουν αλλά τελικά απάντησαν ότι «έχω δίκιο» μου επομένως μου πιστώνουν το ποσό των 12Ευρώ.

Το γεγονός ότι χρειάστηκαν τρείς μήνες για να πάρουν αυτή την απόφαση σημαίνει πως είναι μια διαδικασία που προφανώς δεν έχει ακολουθηθεί στο παρελθόν και πιθανότατα έπρεπε να στηθούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες που θα επέτρεπαν την επιστροφή του ποσού.

Αναφέρω αυτή την περίπτωση γιατί προφανώς δεν έχουμε μάθει να ζητάμε το δίκιο μας απ’ αυτούς τους πολυπλόκαμους και αρτηριοσκληρωτικούς μηχανισμούς όπως είναι οι τράπεζες που άλλωστε είναι και εξουσία στην οικονομική ζωή της Ελλάδας, και επειδή μάλλον έχουμε αποδεχτεί defacto την καταχρηστική συμπεριφορά απέναντι στην οποία επίσης αποδεχόμαστε ότι είμαστε ανυπεράσπιστοι.

Μερικές φορές λοιπόν, σε περιπτώσεις κοινής λογικής δεν χρειάζεται να το σκεφτόμαστε δεύτερη φορά. Ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε οτι τα κέρδη ρεκόρ που αναφέραμε στην αρχή, σε κάποιο (σημαντικό) ποσοστό προέρχονται απ’ τη δική μας αδράνεια.

Να πω μπράβο λοιπόν στην τράπεζα για την αντιμετώπιση; Όχι δεν θα το πω γιατί όλα τα προβλήματα ξεκινούν από ένα άλλο σημείο:

Κανονικά θα έπρεπε να έχω και τον εναλλακτικό τρόπο διεκπεραίωσης της συναλλαγής μέσω web banking με τη μόνη διαφορά οτι η τράπεζα απαιτεί γι’ αυτή τη λειτουργία από τους πελάτες της να προμηθευτούν το «ειδικό μηχανάκι» με τους κωδικούς ασφαλείας που χρεώνει 7 μόνο Ευρώ.

Δεν το πήρα ποτέ το μηχανάκι φυσικά. Μπορεί να δώσω και 20 Ευρώ στον τύπο που μου καθάρισε το τζάμι στα φανάρια, αλλά αρνούμαι να πληρώσω ακόμα και ένα λεπτό ΔΙΠΛΟΧΡΕΩΣΗΣ για την διεκπεραίωση συναλλαγών για τις οποίες ήδη χρεώνομαι κάθε φορά. που τις πραγματοποιώ. Είναι δηλαδή σα να σου λεει η τράπεζα οτι η κάθε χρέωση συναλλαγής δεν περιλαμβάνει την (προαπαιτούμενη φυσικά) ασφάλεια συναλλαγών!

Για το θέμα αυτό είχα απευθυνθεί στη Γραμματεία Καταναλωτή που με τη σειρά της απευθύνθηκε στην τράπεζα χωρίς να υπάρξει κάποια απάντηση εδώ και πολύ – πολύ καιρό. Η γραμματεία καταναλωτή ποτέ δεν επανήλθε για την εκκρεμότητα και φαίνεται ότι έχει παραδοθεί άνευ όρων στην εξουσία της τράπεζας.

Διατίθενται όμως από τις τράπεζες (και ειδικά απο την Alpha), πολλά χρήματα σε προγράμματα εταιρικής υπευθυνότητας και δημοσίων σχέσεων για να αναβαθμίσουν την εικόνα τους. Λες και δεν είμαστε όλοι "πυρ και μανία" μαζί τους.

Δεν έχεις ρεύμα; Πήγαινε για ψώνια!

Αν σας έχουν κόψει το ρεύμα και βαριέστε σπίτι, πηγαίνετε μια βόλτα για ψώνια στο Mall.
Εκεί, στο ανεξάρτητο κράτος - ασυλο, το ρεύμα δεν κόβεται ποτέ!
Ας μάθουν κανένα τέτοιο "μαγικό" και τα μαγαζάκια των μικρομεσαίων μπας και τη βγάλουν καθαρή, ας μας αναλύσουν οι φωστήρες τύπου Τράγκα πως γίνεται αυτό το κολπάκι για να ξέρουμε ποιους και πόσους βλάπτει η κάθε διακοπή ρεύματος.

Κατα τα άλλα, κάθε σχολιασμός της απεργίας στη ΔΕΗ και το πως αντιμετωπίζουν το θέμα τα Media είναι περιττός, ειδικά μετά το μεγαλοπρεπές post της Espoir

Μπου!

Οι «Μακεδόνες» θα μας πάρουν τη Μακεδονία. Θα φτάσουν μέχρι τη Θεσσαλία!

Κυκλοφορεί χαρτονόμισμά τους με το Λευκό Πύργο!

Οι Αλβανοί θα μας πάρουν τη Τσαμουριά και θα φτάσουν μέχρι τον Αμβρακικό! Ο Οδυσσέας Τσενάι, αυτός ο αχάριστος που δεν εκτίμησε την προσβολή που του κάναμε τόσα χρόνια που δεν του δίναμε τη σημαία, τώρα που αποφοιτά από τις ΗΠΑ θα έρθει στην Ελλάδα να κάνει Αλβανικό κόμμα!

Οι Τούρκοι μας επιτίθενται γενικώς, θα μας πάρουν τη Θράκη, τα νησιά, το FIR.

Οι Κρήτες θα παρθούν μόνοι τους αφού ήδη κηρύσσουν ανεξαρτησία (άσε που δεν πονάνε -μωρέ- τα παλληκάρια).

Οι Πελλοπονήσιοι τίποτα; Οι Στεροελλαδίτες;

Πότε γίναμε τόσο φοβικοί; Πότε κατάφεραν όλα αυτά τα συμπλέγματα να εγκατασταθούν μέσα μας και να μας τρομάζουν τόσο εύκολα έτσι που να στέλνουμε να σχετικά «τρομοκρατικά» emails ο ένας στον άλλο; Πως γίνεται να μας λένε οτι θα χιονίσει και να κάνουμε επιδρομή στα σουπερμάρκετ λες και θα μας πολιορκήσει ο Κιουταχής; (φάε τώρα μακαρόνια για ένα χρόνο!).

Πως γίνεται (ξαναρωτάω) κάποιος που έχει πρόσβαση στο Internet και όλη την πληροφορία διαθέσιμη να αναπαράγει την περίφημη φάρσα με το σκοπιανό χαρτονόμισμα έτσι αβασάνιστα;
Μας πήραν είδηση αδέρφια και μας δουλεύουν όλους ψιλό γαζί.

Αν είναι να φοβάστε κάτι, φοβηθείτε για τους λίγους και αστείους πολιτικούς που εκλέγουμε (που με την πολιτική τους θα μπορούσαν να ανοίξουν την κατακτητική όρεξη της Μποτσουάνα, όχι μόνο των Βαλκάνιων εθνικιστών) .

Αν είναι να φοβηθείτε, φοβηθείτε με εμάς του ίδιους που γεμίζουμε τις καφετέριες στις 11 το πρωί.

Μ' εμάς που εξαρτάμε το εκάστοτε αμυντικό μας δόγμα από το ποιος θα σκάσει τα περισσότερα «μαύρα».

Μ' εμάς που έχουμε κρατικούς λειτουργούς που προσλαμβάνονται με κριτήριο το καλύτερο τσιμπούκωμα!

Αει στο διάολο πια...

Τα κρατικά θερμοκήπια των εκβιαστών

Είμαι στο γραφείο και κάνω ένα διάλειμμα για μια γρήγορη περιήγηση στα blogs που παρακολουθώ. Η συζήτηση είναι για το θέμα που έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων. «Ψευδώνυμα», «blogs», «εκβιαστές» και μπόλικη φιλολογία τη στιγμή που η κυβέρνηση (αυτά τα νεο-γιαπάκια, αυλή του Θόδωρα και του Κώστα που αποφοίτησαν από κολέγια και τα άλλα ευαγή ιδρύματα για την ευκατάστατη ελίτ) επεξεργάζεται νομοσχέδιο για την άρση της ανωνυμίας στα blogs (ένα το κρατούμενο, η κολεγιακή και πανεπιστημιακή εκπαίδευση αποδεικνύεται ανεπαρκής για την κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του κυβερνοχώρου)

Αποσπάσματα κειμένων:
«Εαν είναι αλήθεια (που είναι) ότι η ανωνυμία παρέχει βήμα σε συκοφάντες, άλλο τόσο είναι αλήθεια ότι δεν λείπουν, σε καθημερινή βάση, οι επώνυμοι συκοφάντες.»
(Ροίδης)


«Συνηθίζεται και στον παραδοσιακό Τύπο, του οποίου την ελευθερία κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε να περιστείλει. Οι σοβαρότερες παραβιάσεις προσωπικών δεδομένων, της τιμής και της υπόληψης πολιτών γίνονται σήμερα από την τηλεόραση, της οποίας η νόμιμη λειτουργία παραμένει αρρύθμιστη εδώ και 20 χρόνια»

(Ελισάβετ Δεληγιάννη στην «Κ»)

Τη στιγμή που διαβάζω αυτές τις γραμμές, χτυπάει το κινητό.

Βλέπω το όνομα και αφήνω την κλήση αναπάντητη. Είναι «δημοσιογράφος» που υπογράφει σε θεματική εφημερίδα με ψευδώνυμο και μου τηλεφωνεί να μάθει πότε μπορεί να περάσει να εισπράξει το «λάδι» που χρειάζεται για να συνεχίσει να μην επιτίθεται στην εταιρία όπου εργάζομαι.

Προσέξτε: Όχι για να γράψει «καλά λόγια» ή να αβαντάρει. Αλλά για να μην κάνει επίθεση, να μην αρχίσει να λασπολογεί όπως έκανε στο παρελθόν για να αποδείξει τη δύναμή του.

Όχι, δεν κινδυνεύει από ρύθμιση άρσης του ψευδωνύμου του, ούτε κινδυνεύει από νομοθετικές ρυθμίσεις, όπως δεν κινδυνεύουν και άλλοι πολλοί που γράφουν σε άλλα παρόμοια Μέσα (εφημερίδες και sites) «έγκυρες» πληροφορίες κατά παραγγελία παντός ενδιαφερομένου με φράγκα.

Και αν νομίζετε οτι αυτό το φαινόμενο είναι μεμονωμένο ή περιορίζεται στη ζούγκλα των ιδιωτικών εταιριών και τα νόμιμα ή άνομα συμφέροντα που προφανώς προωθούν και αντιπροσωπεύουν, σας παραπέμπω στο «Φίλαθλο» της 28/2 και στο κύριο άρθρο του Ν. Καραγιαννίδη όπου γίνεται λόγος για τον (μακρύ) κατάλογο των δημοσιογράφων που παίρνουν κανονικό μηνιαίο μισθό απ’ τον ΟΠΑΠ για να γράφουν ελεγχόμενα θετικά πράγματα για την «εισηγμένη» κατα τα άλλα ΔΕΚΟ.


Για να καταλάβουμε τελικά ποιος είναι ο ιδιοκτήτης των θερμοκηπίων των εκβιαστών.


Εκβιαστών που φυσικά δεν έχουν blogs αλλά θέσεις συντακτών (χαιρετίσματα στην ΕΣΗΕΑ) σε εφημερίδες «επίσημες» και «αξιόπιστες».

Χάσαμε το όνομα, χάνουμε και τη "χάρη"

Όπως και να εξελιχτούν τα πράγματα, το ζήτημα με το όνομα των Σκοπίων το έχουμε χάσει.

Ήδη ολόκληρη η υδρόγειος αναφέρεται σε «Μακεδονία» και θα συνεχίσει να αναφέρεται ακόμα και αν η ελληνική διπλωματία πετύχει να περάσει σύνθετη ονομασία. Ακόμα και αν οι Σκοπιανοί δεχτούν το «Σλαβομακεδονία» στην ουσία δεν θα αλλάξει ούτε μόριο ουσίας.

Το θέμα το χάσαμε καιρό τώρα. Από πολύ παλιά που το Linguaphone διαφήμιζε ανάμεσα στις γλώσσες και τα «Μακεδονικά». Το οτι εμείς προτιμήσαμε το στρουθοκαμηλισμό του να κοιτάμε αλλού, να υποκρινόμαστε οτι δεν υπάρχει θέμα απο τότε, δείχνει αφενός την άγνοια που είχαμε στο ενδεχόμενο ανεξαρτητοποίησης του κρατιδίου αλλά και την άγνοια που έχουμε για τις στρουθοκαμήλους (μια και το οτι χώνει το κεφάλι της στο χώμα είναι φοβερό ψέμα...)

Και τώρα; Τώρα το ένα μας βρωμάει το άλλο δε μας αρέσει.

Μια χαρά είναι το «Ανεξάρτητη Δημοκρατία της Μακεδονίας». Είναι το μοναδικό κομμάτι της Μακεδονίας που λειτουργεί σαν αυτόνομο κράτος και δεν ανήκει ούτε στην Ελλάδα ούτε στη Βουλγαρία όπως οι άλλες δύο περιοχές. Δεν μας κάνει όμως γιατί όπως και τα άλλα ονόματα, ξυπνάει «αλυτρωτικές» διαθέσεις σαν αυτές που μας πουλάνε τις τελευταίες μέρες στις τηλεοράσεις με χάρτες που φτάνουν στη Θεσσαλία και που δεν είναι τίποτα περισσότερο απο παραληρήματα σλάβων Καρατζαφέρηδων και Άνθιμων (=να πάρουμε τα κομμάτια της Μακεδονίας που μας λείπουν).
Έτσι τρομάζουν και οι δικοί μας ελληναράδες τους απο κεί, έτσι γίνονται σημαία τα δικά μας παραληρήματα.

Αν κάποιος θέλει να τρομάξει τον άλλο, αυτά θα ανακινήσει και όχι την πραγματική σχέση μεγέθους των δύο χωρών ή τις διαθέσεις της πλειοψηφίας των Σκοπιανών που δεν έχουν καμία διάθεση για περιπέτειες.

Απο την άλλη οι ΗΠΑ πιέζουν τώρα να μη προβάλουμε «βέτο» στην ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ έτσι που να «κλειδώσουν» τα σύνορά τους. Θράσος κι αυτό... Δε φτάνει που έδειξαν το δρόμο και άνοιξαν την όρεξη στους εθνικιστές της Αλβανίας με την απόσπαση του Κοσσόβου, τώρα τρέχουν και πασχίζουν να μη γίνει το ίδιο με τα Σκόπια! Και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.

Μια χαρά ευκαιρία θα ήταν για την Ελλάδα να στυλώσει τα πόδια ώστε να υποχρεωθούν τα Σκόπια σε κάποια παραχώρηση και να εξασφαλίσουν την ένταξη αυτή μια ώρα αρχύτερα.
Έλα όμως που δεν θα βγει κανένα ουσιαστικό όφελος απο αυτή την καθυστέρηση. Και στο θέμα του ονόματος (που όπως είπαμε έχει χαθεί) αλλά και στο θέμα της κωλυσιεργίας που μας κάνει να φαινόμαστε πεισματάρηδες και αναξιόπιστοι στο να παίξουμε κάποιο βαρύνοντα ρόλο στην περιοχή.

Το μόνο που ενδιαφέρει την ελληνική διπλωματία είναι το «πολιτικό κόστος» που βλέπει η κυβέρνηση να σκαει στη γωνία, οπότε και προτιμάει να κάνει την βιασμένη παρθένα παρά να βγάλει όνομα σαν «εύκολη ερωμένη».

Υ.Γ.

Ως bloger και ως άνθρωπος υποκλίνομαι ταπεινά στον χωρίς όρια σουρεαλισμό των αιρετών τύπου Ψωμιάδη που μας θυμίζουν με τον καλύτερο τρόπο το ποιοί καλούνται να λύσουν όχι μόνο εθνικά, αλλά και τοπικά θέματα που αντιμετωπίζει στον 21ο αιώνα η χώρα.

Τι να κλάσουν τώρα τα επεξεργασμένα βίντεο του Λαζόπουλου...