Που'ναι η μπάλα; Οέο;

Για ακόμα μια φορά χάθηκε η μπάλα.
Για ακόμα μια φορά η συζήτηση που γίνεται ΤΩΡΑ (γιατί άραγε), για τα blogs είναι ακόμα μια φαρσοκωμωδία στα μέτρα των τηλεπαραθύρων που μπλέκει ασυδοσία, ελευθεροτυπία, όρια, συκοφαντίες.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις ισορροπία και ζητούμενα σε ένα κόσμο εκπαιδευμένο να διακρίνει μόνο μαύρο και άσπρο, να επικοινωνεί μόνο με χοντρές έννοιες για βασικές ανάγκες. Τα μέσα (για την τηλεόραση μιλάω), εκπαίδευσαν κρετίνους που αδυνατούν να ισορροπήσουν, να σταθμίσουν, να κρίνουν.

Υπάρχουν κίνδυνοι στο διαδίκτυο; Τότε είναι κακό το διαδίκτυο! Τρομοκρατηθείτε γονείς! Να παρέμβει ο εισαγγελέας, το κράτος να μας προστατέψει. Δε χρειάζεται να μάθει ο καθένας τους κινδύνους, να κρίνει, να προστατευτεί. Όπως ακριβώς και με τα χιόνια. Αν δεν ξέρεις να περάσεις αλυσίδες στις ρόδες σου, περίμενε, το κράτος θα στείλει πυροσβέστες και τροχονόμους να το κάνουν για σένα. Όπως το κράτος φταίει που δεν είχες μέτρα πυροπροστασίας και κάηκε το σπίτι σου που ήταν χτισμένο μέσα στα πεύκα.

Σήμερα η κουβέντα γίνεται για τα blogs κι ανάθεμα αν έχει καταλάβει κάποιος άσχετος με υπολογιστές, το τι είναι τα blogs και ποιο είναι το θέμα μας. Το ρεπορτάζ σε μεγάλο κανάλι το Σάββατο που μας πέρασε, αναφερόταν σε «ιστιοσελίδες» πράγμα ενδεικτικό για τη γνώση αυτών που διαμορφώνουν την «άποψη».

Όταν η συζήτηση πάει να γίνει πιο λεπτομερής και διαφωτιστική ο άνκορμαν (που δεν αναβάθμισε τη γνώση του από το 1980 που έγινε δημοσιογράφος), διακόπτει τον ομιλητή γιατί «αυτά είναι τεχνικά θέματα και δεν τα καταλαβαίνει ο κόσμος». Εννοεί βέβαια ότι αδυνατεί να τα κατανοήσει ο ίδιος, γιατί κάποιο κοινό μια χαρά καταλαβαίνει, απλά το θέμα είναι «ποιο κοινό». Και ξέρουν ότι το κοινό ΤΟΥΣ είναι η μάζα των βασικών εννοιών Συντάξεις=Πεινάω, Χιόνια=Κρυώνω, Σεισμός=Φοβάμαι. Όποιος επιθυμεί να κατανοήσει ας κατευθυνθεί σε άλλο Μέσο.

Τα blogs λοιπόν (για να έρθουμε και στο προκείμενο), δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι η ψυχοθεραπεία του καθενός που θέλει να βγάλει ότι κουβαλάει μέσα του. Ποίηση, μουσική, ημερολόγιο, σχόλια, αθλητικά. Αν έχει σκατά στην ψυχή του, σκατά θα βγάλει. Και θα το κάνει κι εύκολα αφού μπορεί να είναι ανώνυμος, με τρόπο που δεν θα έκανε στην κανονική επώνυμη ζωή του. Ενίοτε έχουμε και «δημοσιογραφία» από επαγγελματίες δημοσιογράφους. Γιατί όμως να κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου κάτι που κάνεις για επάγγελμα; Από καψούρα να πεις αυτά που σου επιτρέπει ο εργοδότης σου; Από ευαισθησία γιατί ξέρεις πράγματα που δεν μπορείς να υπογράψεις και να αποδείξεις;
Η επειδή το να είσαι ανώνυμος σου δίνει τη δυνατότητα να «κάνεις παιχνίδι»;

Επιμένω λοιπόν να θέλω να επιλέγω ποιον υπερασπίζομαι και γιατί. Επιμένω να θέλω να βλέπω αποχρώσεις και να μη βιάζομαι να πάρω θέση ειδικά σε μια ύποπτη χρονική περίοδο που οι αγαθές προθέσεις σπανίζουν.

Ας θυμηθούμε άλλωστε ότι το θέμα είναι μια ακόμα παράπλευρη επίπτωση της υπόθεσης Ζαχόπουλου. Της κουράδας που έκρυβε απο κάτω της ένα βόθρο στο μέγεθος της Αθήνας, δείχνοντας και το μέγεθος της κρίσης αξιών που περνάμε σαν κοινωνία.

Οι υπέροχοι Κουβανοί

Οι άνθρωποι στην Κούβα έχουν καθαρή ματιά, φωτεινό χαμόγελο, αθωότητα.

Για πρώτη φορά σε μια τέτοια γεωγραφική περιοχή, το τοπίο πέρασε σε δεύτερο πλάνο και το μόνο που με ενδιέφερε να φωτογραφίσω ήταν οι άνθρωποι.

Είναι ο μόνος λαός που μπορώ να σκεφτώ που τους αξίζει να αμοίβονται για να συνεχίσουν να είναι αυτοί που είναι.

Σας εκθέτω μερικούς από τους υπέροχους ανθρώπους που βρήκα στο διάβα μου.

Και μετά τον Κάστρο, τι;

Η εικόνα που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση όταν ήμουν στην Κούβα ήταν η εξής:

Πιτσιρικάς που μας έπιασε κουβέντα, με την παρέα του να παίζει λίγο πιο κάτω, βρέθηκε με μια χούφτα καραμέλες που κουβαλούσε ένας από εμάς. Έτρεξε αμέσως να τις μοιραστεί με τους άλλους. Αμέσως όμως, και με δίκαιη διανομή! Καθαρός Grassroots κομουνισμός στην πιο απλή του μορφή από αυτό τον ουτοπικό που διατυπώνεται μόνο σε θεωρία και μανιφέστα!

Κατάλαβα εκείνη τη στιγμή οτι η άσκηση «Κούβα» δεν είναι εύκολη. Εδώ είχα μπροστά μου μια γενιά που γαλουχήθηκε με ιδανικά και νοοτροπία, που προφανώς θα υπερασπίζονταν ένα τρόπο ζωής που έρχεται σε δραματική σύγκρουση με το «άρπα για να φας και κλέψε να’ χεις» της δικής μας καπιταλιστικής πραγματικότητας.

Απ’ την άλλη, πόσο θα μπορούσε αυτός ο κόσμος να αντέξει να ζει αποκομμένος, με υπερ-φιλτραρισμένο internet και απαγορευμένα ταξίδια; Με μια εφημερίδα της κομματικής και μόνης άποψης; Πόσο μπορεί να είναι χρήσιμος -σε διεθνοποιημένο επίπεδο- ένας ιδιαίτερα μορφωμένος Κουβανός που αγνοεί όμως σε τεράστιο βαθμό την παγκόσμια πολιτική ή οικονομική σκηνή; Απλά δεν μπορεί.

Γι αυτό και κάθε επίσκεψη στην Κούβα είναι σαν ένα ταξίδι στο παρελθόν. Και επειδή έρχεσαι σε επαφή με ένα κόσμο που έχει την δική του αίσθηση της (τοπικής) πραγματικότητας αλλά και επειδή αυτός ο απίστευτος λαός του συνεχούς χορού της μουσικής του μόνιμου χαμόγελου και της μηδενικής εγκληματικότητας είναι σαν ένα φλας μπακ μιας δικής μας εποχής που όλοι ήταν μια γειτονιά και όλοι έλεγαν «καλημέρα»...
Το πεισματικό και ασφυκτικό εμπάργκο που συνεχίζεται με αμείωτο πείσμα από τις ΗΠΑ (επανήλθε με ένταση το 2004), έχει υποχρεώσει του Κουβανούς να τα βγάζουν πέρα με μεγάλή δυσκολία. Τώρα εκτός των άλλων έχει μειωθεί κατά πολύ το ποσόν που επιτρέπεται να στείλουν οι φυγάδες του Μαϊάμι στους συγγενείς τους. Και ήταν μεγάλο αυτό το πλήγμα. Τόσο που ο Κάστρο σε μια στιγμή έντονου θυμού, απαγόρευσε τις συναλλαγές σε δολάρια, κάνοντας το Ευρώ «επίσημο» ξένο νόμισμα.

Ήλπιζαν οι αμερικανοί πως αυτή η έντονη πίεση θα έκανε τον κόσμο να ξεσηκωθεί εναντίον του Κάστρο, πως θα προκαλούσαν μια εξέγερση ανάλογη αυτής του 59 που έδιωξε το πιόνι τους. Το ελπίζουν εδώ και 50 χρόνια τώρα! Αλλά ο Κάστρο δεν είναι Μπατίστα.

Η «διεθνής κοινότητα» κρίνει τον Κάστρο και την Κούβα σαν να μην υπήρξε ποτέ εμπάργκο, σαν να μην υπήρξαν πάνω από εξακόσιες απόπειρες δολοφονίας του, σα να μην υπήρξε ο «κόλπος των χοίρων». Λες και αυτός ο αμείλικτος πόλεμος που ξεκίνησε με την εθνικοποίηση των αμερικανικών παραρτημάτων μετά την επανάσταση (και που έσπρωξε τον Κάστρο στην αγκαλιά της ΕΣΣΔ) να μην έγινε ποτέ.
Λες και ήταν εύκολο για τον Ραούλ Κάστρο (όταν ήταν υπουργός άμυνας) να μη καταρρίψει το δικινητήριο αεροπλάνο που εισβάλει στον εθνικό εναέριο χώρο με πιλότους πολιτικούς πρόσφυγες από το Μαϊάμι, έχοντας τέτοια προϊστορία στις προσπάθειες εξόντωσης του Φιντέλ.

Ο Κάστρο κρίνεται και επικρίνεται με τα δικά μας μέτρα και σταθμά. Και το δικό μας ζητούμενο είναι η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η δημοκρατία όμως έρχεται πακέτο με την ιδιωτική πρωτοβουλία, την επιδίωξη κέρδους και άρα την απελευθέρωση των αγορών, και επομένως με τον αγώνα επιβίωσης που νομοτελειακά θα ακολουθήσει. Το ίδιο έργο είδαμε στη Ρωσία των νεόπλουτων και χλιδάτων όπου οι άποροι και νεόπτωχοι νοσταλγούν την εποχή της ΕΣΣΔ που είχαν σπίτι και τροφή. Θλιβερό αλλά αληθινό!

Δεν ξέρω αν ποτέ η Κούβα θα είναι ξανά η ίδια μετά τον Κάστρο που παραήταν «χαρισματικός» για να κάνει οποιαδήποτε υποχώρηση.

Φαντάζομαι οτι είναι πολύ δύσκολο να συνεχιστεί η κόντρα των τελευταίων ετών. Είναι όμως πολύ ευαίσθητη η συγκυρία τώρα με την παραίτηση του Leader Maximo από τη μία και τις επερχόμενες αμερικάνικες εκλογές που μπορούν να επηρεαστούν από την πολυάριθμη Κουβανέζικη κοινότητα των προσφύγων στο Μαϊάμι. Κατά γενική ομολογία πάντως μια ενδεχόμενη νίκη των Δημοκρατικών και ιδιαίτερα του Obama μπορεί να είναι η αρχή μιας αμοιβαίας αποκλιμάκωσης έτσι που οι όποιες αλλαγές να είναι ήπιες και «εποικοδομητικές».

Άλλωστε ο Κλίντον προς το τέλος της θητείας του είχε «μαλακώσει» αρκετά τον αποκλεισμό ενώ είχε αρχίσει να αγοράζει και τα πούρα του (σαράντα χρόνια μετά τον Κέννεντι) απευθείας από τον συμπαθέστατο Emilio του El Aljibe (που να ήξερε ο άνθρωπος που θα κατέληγαν τα πούρα του!).

Άνευ Σχολίου

Η εμμονή μας με την ασφάλεια είναι γνωστή. Τι σχόλιο να κάνεις;

Τα φώτα ρε!

Εδώ και λίγο καιρό η Greenpeace δημιουργεί ιδιαίτερα επιτυχημένα τηλεοπτικά spot.
Μερικά από αυτά είναι ιδιαίτερα επιθετικά και θυμάμαι πριν από λίγο καιρό που ένα σωρό κόσμος τα έβαλε μαζί τους για τον «κακό» και απειλητικό πιτσιρικά.

Αλλά πως να περάσεις το μήνυμα σε ένα κόσμο που παραμένει ασυγκίνητος και αδιάφορος αν δεν τον σοκάρεις; Αν δε δηλώσεις εχθρός του, αν δεν καταλάβει οτι η παθητικότητα είναι κι αυτή μια στάση και μάλιστα ακραία αρνητική; Και ειδικά σε κοινωνίες όπως η ελληνική που είναι καταδικασμένη να έχει -μονίμως- άλλα θέματα να την καίνε;

Το νέο spot είναι ιδιαίτερα χαριτωμένο και πάλι με ένα επιθετικό και «αγενές» punchline, καταλληλότατο για να επικοινωνήσει με τους επίσης αγενείς και αδιάφορους.

Η γυναικεία γοητεία των 40+ (revisited)

Μέρα που είναι σήμερα, κι επειδή ο Zouri μου θύμισε την αβάσταχτη γοητεία της 40άρας, είπα να αναδημοσιεύσω ένα παλιότερο κείμενο-ύμνο στιη γυναικεία ωριμότητα...


Από εκπομπή του Randy Rooney στο CBS:

"Όσο μεγαλώνω ηλικιακά, αξιολογώ τις γυναίκες άνω των 40 ολοένα και περισσότερο και σας παραθέτω μερικούς από τους λόγους παρακάτω:
Μια γυναίκα άνω των 40 δεν θα σε ξυπνήσει ποτέ μες στα άγρια χαράματα να σε ρωτήσει «τι έχεις και τι σκέφτεσαι», γιατί πολύ απλά δεν την νοιάζει αν έχεις ή αν σκέφτεσαι κάτι...

Αν μια γυναίκα άνω των 40 δεν θέλει να καθίσει μαζί σου να δει έναν αγώνα, δεν θα καθίσει δίπλα σου απλά για να γκρινιάξει, επειδή εσύ βλέπεις τον αγώνα... Θα κάνει κάτι που πραγματικά την ικανοποιεί και της προκαλεί ενδιαφέρον.

Οι γυναίκες άνω των 40 είναι διακριτικές...
Πολύ σπάνια θα μαλώσουν μαζί σου σε κάποιο θέατρο όπου όλοι κάνουν ησυχία ή σε ένα πανάκριβο εστιατόριο.

Είναι πάντα ικανές βέβαια να σε πυροβολήσουν αν και μόνο αν θεωρούν ότι θα την βγάλουν καθαρή μετά από αυτό...

Οι γυναίκες άνω των 40 είναι γενναιόδωρες στον σεβασμό που σου προσφέρουν αν και τις περισσότερες φορές δεν τον αξίζεις...
Αυτό επειδή ξέρουν πως είναι να μην σε εκτιμά κάποιος.

Όσο μεγαλώνουν δε, γίνονται και περισσότερο διαισθητικές.
Δεν χρειάζεται λοιπόν ποτέ να ομολογήσεις μια αμαρτία σε μια γυναίκα άνω των 40 ...
Την έχει καταλάβει πολύ πριν σκεφτείς να της την πεις!

Όταν δε αποκτήσουν και τις πρώτες ρυτίδες είναι μακράν πιο σεξουαλικές από τις νεότερές τους...

Οι γυναίκες άνω των 40 είναι ακριβοδίκαιες και ειλικρινείς.
Ευθύς αμέσως θα σου πουν ότι σε θεωρούν ηλίθιο αν συμπεριφέρεσαι σαν ηλίθιος...
Δεν θα χρειαστεί ποτέ λοιπόν να αναρωτηθείς ¨προς τα πού πάει¨ μαζί της.

Δυστυχώς όμως είναι ευρέως διαδεδομένο ότι για τις περισσότερες όμορφες, έξυπνες, καλοβαλμένες και σεξουαλικές 40άρες, υπάρχει ένας καραφλός κοιλαράς ξεμωραμένος ο οποίος θα γελοιοποιηθεί ανά πάσα ώρα και στιγμή για μια πιτσιρίκα σερβιτόρα...

Κυρίες μου...
Σας ζητώ ταπεινά συγγνώμη, εκ μέρους όλου του αντρικού φύλου που υποστηρίζει τον μύθο «γιατί να αγοράσεις ολόκληρη την αγελάδα ενώ μπορείς να έχεις καθημερινά δωρεάν φρέσκο γάλα;»

Tom Baxter

Ο Tom Baxter δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός στην Ελλάδα, τουλάχιστον στην ιντερνετική αναζήτηση που έκανα δεν βρήκα πάνω από μία ή δύο αναφορές.
Και είναι κρίμα γιατί είναι πανέμορφος ο δίσκος που κυκλοφόρησε πρόσφατα.
Αδικείται όμως γιατί οι κριτικοί παρά το ότι γουστάρουν να τον ακούν, διστάζουν να του βάλουν πολλά «αστέρια» από φόβο μη χαρακτηριστούν «μελό».

Δείτε τι έγραψε ένας:

«...Skybound is beautiful, moving and very lovey-dovey, but it does run the risk of being more of an album your mum would listen to than the latest, original and inspiring offering from a British singer/songwriter. On my own, I could sit in the dark and happily float away, but I would be embarrassed to play it at a dinner party. It's a bit too much. Baxter's voice is still lovely, but he won't be pulling in many young trendy types with this one.»

Δεν είναι cool, δηλαδή! Δεν πειράζει, ακούστε λίγο (4 τραγούδια στο Box δεξιά) και μετά πείτε μου αν δίνετε δεκάρα τσακιστή για coolness.

Αφήστε για λίγο τα δήθεν indie της συμφοράς που μας κατακλύζουν στην ελληνική blogoσφαιρα και απολαύστε λίγο un-cool λυρισμό...

Σκουλήκια! Λαμόγια!

Εσείς που αισθάνεσθε οτι...

η αγορά ενός ακινήτου είναι μια ανάγκη
ή μια σίγουρη επένδυση.
Αλλά το υψηλό κόστος απόκτησης δημιουργεί πρόβλημα.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ

Η RUNNER έχει την απάντηση.
Σε μόνιμη βάση,σας πληροφορεί για το σύνολο των κάθε είδους
ακινήτων,που προσφέρονται σε τιμή ευκαιρίας .

Πλειστηριασμοί,Πτωχεύσεις,
Εκποιήσεις τραπεζών,Ιδρυμάτων και Δημοσίου,
Ευκαιρίες από την ελεύθερη αγορά.

Παρέχοντας πλήρη υποστήριξη και ενημέρωση.
Γι' αυτό...
Αν θέλετε μια επένδυση χωρίς ρίσκο και με μεγάλο κέρδος
Αν ζητάτε την ευκαιρία στο χώρο των Ακινήτων

Επικοινωνείστε τώρα μαζί μας

ΤΗΛ: 210-9769680 , 210-9731393 , 210-9731235
Fax:210-9769681
email: runner@otenet.gr
www.runner.net.gr

....................................................................................................

Εδώ κυρίες και κύριοι έχουμε στα χέρια μας ένα email που στάλθηκε με την απλή και σπασαρχίδικη μέθοδο του spam.

Αυτό το ηλεκτρονικό μήνυμα είναι η επιτομή του νεοέλληνα μαφιόζου, η ελληνική έκδοση του μαλάκα που βγάζει κακό όνομα στο διαδίκτυο. Που πιστεύει ότι το internet είναι ο έξυπνος τρόπος για να βγάλει λεφτά. Σου λεει, εδώ πουλιούνται μωρά και νεφρά, εγώ θα κωλώσω;

Σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα, ένα τέτοιο ξεδιάντροπο spam με τηλέφωνα και fax θα είχε σαν αποτέλεσμα να ενεργοποιηθούν οι σχετικές αρχές, να τσακώσουν το μαλακιστήρι και να του χώσουν ένα πρόστιμο από εδώ ίσα με το Λαμπραντόρ.

Προσέξτε όμως, δεν είναι ένα οποιοδήποτε spam. Είδατε τι πουλάει;
Ακίνητα από πτωχεύσεις και κατασχέσεις! Είναι τα γνωστά κοράκια, η γνωστή μαφία που «χτυπάει» σε πλειστηριασμούς τα σπίτια του κάθε κακομοίρη που έχασε το σπίτι του απ’ την trap-εζα, με το γνωστό ληστρικό επιτόκιο πιθανότατα με πανωτόκια παράνομα και καταχρηστικά.
Άνθρωποι που είχαν ένα περιουσιακό στοιχείο, ένα σπίτι (που έφτιαξαν, ποιος ξέρει με τι κόπους) και που έκαναν το λάθος σε μια στιγμή ανάγκης να πάρουν δάνειο, υποκινούμενοι από μια χαριτωμένη διαφήμιση δανείου σε πολλές δόσεις. Έχασαν την περιουσία τους (όχι μετρητά και καταθέσεις, ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ!) από τις τράπεζες κι αυτά τα σκουλίκια και τις ύαινες που πλακώνουν όπου υπάρχει πτώμα να κλέψουν κομμάτια σάρκας. Όσο μεγαλύτερα μπορούν.

Αυτά λοιπόν τα σκουλήκια συνεπή προς το «ήθος» που κουβαλάνε δεν θα μπορούσαν παρά να διαφημίζονται με ξεδιάντροπα spam (ε, πως αλλιώς) και να ελπίζουν πως θα βρεθεί ένας άλλος σκατιάς να αγοράσει με τη σειρά του το σπίτι του πτωχέυσαντος...

Α, ναι... ανάμεσα στις άλλες εργασίες του "ευαγούς ιδρύματος" είναι και η εμπορία ηλεκτρονικών διευθύνσεων, όπως περίπου διαφημίζει το site τους:

"...Τώρα η RUNNER έρχεται να δώσει λύση. Με βάση τα αρχεία της (που είναι στη διάθεσή σας) έχετε συνεχή και άμεση επικοινωνία με τους υποψήφιους πελάτες σας, αναπτύσσοντας στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τις πωλήσεις σας καί τις σχέσεις σας μαζί τους "

Υ.Γ. Τα στοιχεία τους τα παραθέτω όπως είναι. Κάντε ότι καταλαβαίνετε, εγώ πάντως σκοπεύω να τους σπάσω τα νεύρα!

To κάστρο της Nebraska

Μέχρι τώρα τα πράγματα ήταν αμφίρροπα.

Αλλά από τη στιγμή που ο Obama κατάφερε να κερδίσει την πολιτεία της Nebraska μπορώ να στοιχηματίσω άφοβα οτι θα είναι ο νικητής του χρίσματος. Σίγουρα θα μεγαλώσει τη διαφορά από την «γυναίκα του πρώην γκόμενου της Μόνικα» (όπως σαρκαστικά γράφουν τα αυτοκόλλητα στους προφυλακτήρες).

Ξέρεις τι είναι να κερδίσεις τη Nebraska;
Το 90% των κατοίκων είναι λευκοί και μια τεράστια μερίδα του πληθυσμού είναι αυτό που λέμε “Bible Thumpers”, δηλαδή φανατικοί χριστιανοί απ αυτούς που για κάθε πρόβλημα ψάχνουν στη βίβλο για τη λύση. Στα ραδιοφωνικά κύματα σ’ αυτές τις πολιτείες το “Our Lord Jesus” ακούγεται πιο συχνά απ’ ότι η λέξη «πλουτοκρατία» στα γραφεία του ΚΚΕ!

Αυτό δηλαδή που προσπαθούσαν να καταφέρουν οι πιο φανατικοί ακραίοι δεξιοί ρεπουμπλικάνοι, δεν πέρασε. Το να παρουσιάσουν δηλαδή τον Obama σαν αντιαμερικανό και σαν τον αντίχριστο (μη γελάτε, οι bible thumpers περιμένουν τον αντίχριστο σε μορφή υποψήφιου προέδρου!).

Να συνυπολογίσουμε επίσης δύο σημαντικές παραμέτρους:
Η μία είναι οτι αυτό ακριβώς το ρεύμα του Obama, σπάει το φαύλο κύκλο του «χρηματοδοτούμε όποιον έχει τις περισσότερες πιθανότητες». Άρα με τα αποτελέσματα αυτά οι χρηματοδότες (αν και τα περισσότερα χρήματα έχουν ήδη δοθεί) ανοίγουν ακόμα περισσότερο τα πορτοφόλια.

Εξ άλλου οι αμερικανοί ψηφοφόροι (οι μη φανατικοί) επηρεάζονται ευκολότερα από μια νίκη που ξεπροβάλει νωρίς, αποκλείοντας τους άλλους συνυποψήφιους.
Και η Hillary είναι ήδη στριμωγμένη αφού αναγκάστηκε να απολύσει την επικεφαλής της προεκλογικής της καμπάνιας, και παλιά της συνεργάτιδα.

Και αυτά μπορεί να αποδειχτούν μοιραίοι αρνητικοί πόντοι που τσαλακώνουν τα γεμάτα σιγουριά προφίλ σε μια μιντιακή και εικονολατρική δημοκρατία.

Φυσικά υπάρχει δρόμος ακόμα, τα πανίσχυρα λόμπι παρακολουθούν με ενδιαφέρον και θα ενεργοποιηθούν όταν και αν η περίπτωση Obama γίνει απειλητική είτε σαν υποψηφιότητα για την προεδρία είτε αν δείξει αδιάλλακτη απέναντι στους παγιωμένους και οργανωμένους συντηρητικούς μηχανισμούς.

Το θέμα σε μια τέτοια περίπτωση θα είναι ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών μεταξύ αυτών των μηχανισμών λόμπι και του κόσμου που θα πάει να ψηφίσει για πρώτη φορά (γιατί για πρώτη φορά θα αισθάνονται οτι έχουν λόγο).

Υ.Γ. Μην ακούω αηδίες τύπου "και μας έφαγε η αγωνία" και "σκασίλα μας". Οι αμρικανικές εκλογές επηρρεάζουν την παγκόσμια ισσοροπία, οικονομία τα πάντα! Επηρρεάζουν τη ζωη μας, περισσότερο απ ότι οι δικές μας εκλογές...

Φυσιογνωμιστές...

"Μη πεις τίποτα, σε κατάλαβα απ τη φυσιογνωμία. Τέλος!"

Del Castillo

Με τον Robert Rodrigues (το σκηνοθέτη βεβαίως βεβαίως...)
Χωρίς άλλα σχόλια...

Έλα γενιά των 700€, να δεις τη γενιά της λάμπας των 8€!

Τη φωτογραφία και το θέμα τα είδα στο blog "Καφές και Τσιγάρο" του ΄φίλου Βιολόγου.
Η φωτογραφία είναι απο εδώ και πρέπει να το δείτε για να καταλάβετε...


Χαμός στην δωρεάν διανομή των οικονομικών λαμπτήρων που «οργάνωσε» ο ΣΚΑΙ.

Πατείς με - πατώ σε, ταλαιπωρημένοι συνταξιούχοι (μέσος όρος ηλικίας 65 αν κρίνω από τις πολύ καλές φωτογραφίες του Σπύρου που βρίσκονται εδώ), σπρώχνονταν λες και ήταν λιμοκτονούντες Αιθίοπες μπροστά σε διανομή φαγητού από τον ΟΗΕ.
Γι αυτό και η λέξη «οργάνωσε» είναι σε εισαγωγικά. Γιατί προφανώς τίποτα οργανωμένο δεν υπήρχε στη διανομή αυτή.
Καμία ουρά, κανένα προσωπικό, κανένα σχέδιο για να μην προκληθούν οι κωμικοτραγικές σκηνές που εξελίχθηκαν. Ποιος σεβασμός και ποια αξιοπρέπεια;
Λες και αυτοί που ανέλαβαν αυτή την πρωτοβουλία δεν ξέρουν την κακομοιριά που δέρνει τον συνταξιούχο, λες και δεν ήξεραν πως εκατοντάδες ταλαίπωροι ηλικιωμένοι θα έτρεχαν να ποδοπατηθούν για την οικονομική λάμπα των 8 Ευρώ!
Την έχω δει αυτή την κακόμοιρη γενιά της αστείας σύνταξης. Τους είδα σε ομάδες να εισβάλουν οργανωμένα στις γενικές συνελεύσεις των εισηγμένων στο χρηματιστήριο εταιριών, που κατα κανόνα γίνονται σε κεντρικά ξενοδοχεία και διαθέτουν και «μπουφέ» για τους μετόχους.
Εκεί να δείτε γερόντια που κατασκηνώνουν μπροστά στους δίσκους και γεμίζουν πλαστικές σακούλες και τσέπες με καναπεδάκια σολομού και προσούτο! Μέχρι που οι κανονικοί μέτοχοι δεν προλαβαίνουν ούτε να δουν τι υπάρχει στο τραπέζι...
Να δείτε εκεί τραπέζια ολόκληρα να αδειάζουν σε λίγα λεπτά!

Δεν ξέρω αν όλοι αυτοί οι ταλαίπωροι είναι πράγματι ταλαίπωροι. Σίγουρα υπάρχουν εκεί και μερικοί απ’ αυτούς που παραγεμίζουν στρώματα με χαρτονομίσματα. Που από «ιδεολογία τσιγγουνιάς» προσπαθούν να τη βγάλουν με τράκα. Αλλά στην πλειονότητά τους είναι άνθρωποι που καλούνται να λύσουν μια απίθανη εξίσωση. Το πως θα καταφέρουν να επιβιώσουν με συντάξεις αστείες, πως θα γεμίσουν το στομάχι με τρεις κι εξήντα. Και δεν είναι νέοι άνθρωποι της γενιάς των 700€ που θεωρούν εκ-των-ουκ-άνευ το να βγουν και για διασκέδαση ή να πιουν ένα -ακριβό- καφέ στα μοδάτα στέκια., δεν θέλουν το καινούριο iPod.
Είναι η γενιά που κάνει σιωπηρή γιορτή που κατάφερε να τη βγάλει άλλη μια μέρα.
Είναι αυτοί που γεμίζουν τις αίθουσες των δημόσιων νοσοκομείων και των ΙΚΑ που δεν μπορούν να διαθέσουν χρήματα για ιδιωτικά ιατρεία και δεν έχουν ούτε τα 8 ευρώ που απαιτούνται για την αγορά μιας λάμπας που θα τους κάνει «οικονομία».

Δεν έχει σημασία όμως, ο πληθυσμός αυτός δεν είναι παραγωγική κοινωνικοοικονομική τάξη, δεν είναι «αγοραστές»δεν συμμετέχει στις μετρήσεις των εταιριών ερευνών, της AGB, δεν είναι target group κανενός, είναι καταδικασμένοι να βλέπουν μια κοινωνία να τους προσπερνά, να μη τους μετράει και να μη τους υπολογίζει, άσχετα αν θα είναι οι μόνοι που λόγω ένδειας θα σπεύσουν να ποδοπατηθούν για να πάρουν την πολύτιμη λάμπα και να τεκμηριώσουν την τεράστια επιτυχία στην καμπάνια του ΣΚΑΙ και της Philips που πάντως τη διαφήμισή τους, την έκαναν.

Smoke On The What???

Μάλλον πρέπει να το δείτε αυτό το βίντεο!

Παππάς / Ζευγάς

O Khlysty αναρωτιέται εδώ, για το αν θα δούμε ιεράρχη με την πνευματικότητα που αρμόζει σε μια σύγχρονη εκκλησία που επιθυμεί να γίνει χρήσιμη (όπως αναρωτήθηκα και εγώ πριν από μερικές μέρες).
Πολύ φοβάμαι όμως οτι τα σημάδια δεν είναι καλά.

Η έρευνα (ευρωβαρόμετρο) που είδαμε χτες δημοσιευμένη για την απογοήτευση του κόσμου από τα πολιτικά κόμματα (σας θυμίζω ότι το 80% δεν εμπιστεύεται τα κόμματα), είναι ένα σημάδι που πρέπει να «διαβάσουμε».

Άλλο ένα σημάδι είναι η φοβική στροφή του κόσμου προς το συντηρητικότερο (αυτό που κατά τη διάρκεια της αλήστου μνήμης «εθνοσωτήριας» έγινε γνωστό σαν «πατρίς θρησκεία οικογένεια).

Φοβάμαι λοιπόν οτι η εκκλησία θα αποτελέσει πόλο συσπείρωσης του συντηρητικού κωτσοφόρου μεριδίου της κοινωνίας και οτι θα συνεχίσουμε να έχουμε Άνθιμους με άποψη για σύνορα και εξωτερικές πολιτικές, με τη δικαιολογία οτι εκφράζουνε μεγάλο(;) μέρος της κοινής γνώμης.

Ο μακαρίτης άλλωστε άνοιξε το δρόμο και δικαιώθηκε με την κοσμοσυρροή στην κηδεία του.
Για να δούμε τι θα πει και η κάλπη...

Η Ακρόπολη τι πενθεί;

Πριν από λίγο καιρό ξανα-προσδιορίστηκαν τα παγκόσμια μνημεία με ψηφοφορία που έγινε στο Internet. Η Ακρόπολη δεν περιλαμβάνεται μέσα σ’ αυτά. Δεν προβληματιστήκαμε ποτέ απ αυτή την εξέλιξη, αντίθετα αντιμετωπίσαμε συνολικά την διαδικασία ως αναξιόπιστη και φτιαχτή και γυρίζοντας στο άλλο πλευρό συνεχίσαμε να ασχολούμαστε με τα «δικά μας».

Σήμερα λόγω της κηδείας του Αρχιεπισκόπου αργεί ο «δημόσιος τομέας», δηλαδή η μισή Ελλάδα.
Σήμερα είναι κλειστή η Ακρόπολη, λόγω πένθους.
Σήμερα διώχνουμε τους επισκέπτες, επειδή κηδεύουμε τον Αρχιεπίσκοπό ΜΑΣ

Κι εγώ δεν καταλαβαίνω, πως αποφασίζουμε να κλειδώσουμε τη «δική ΜΑΣ» Ακρόπολη, να διώξουμε τους αλλόθρησκους ξένους που θα ανηφορίσουν στο βράχο για να τιμήσουν τη διαχρονικότητα του μνημείου, τον κλασσικό ελληνικό πολιτισμό.

Τι μπορεί να πενθεί ένα παγκόσμιο μνημείο, μια οικουμενική κληρονομιά; Πως γίνεται κάτι τόσο μεγάλο και παγκόσμιο να το θεωρούμε απλά το αντικείμενο απασχόλησης μιας δημόσιας υπηρεσίας που να πάρει η ευχή;

Καταλαβαίνω ότι στην Ελλάδα είμαστε κατά ενενήντα κάτι τοις εκατό χριστιανοί ορθόδοξοι και αυτός είναι ο λόγος που αντιμετωπίζουμε (κακώς) την ορθόδοξη εκκλησία σαν τη μόνη θρησκεία. Άλλωστε στη σημαία υπάρχει πάντα ο σταυρός που καπελώνει ακόμα και τους έλληνες πολίτες άλλου θρησκεύματος.

Καταλαβαίνω επίσης οτι ο μη διαχωρισμός κράτους και εκκλησίας δημιουργεί όλες τις συνθήκες για μια κηδεία επιπέδου αρχηγού κράτους που στην ουσία είναι σφραγίδα της διαχρονικής εξουσίας της εκκλησίας.

Άντε να καταλαβαίνω επίσης και το οτι οι αρχαιοφύλακες σαν δημόσιοι υπάλληλοι και συνδικαλιζόμενοι έχουν επίσης δικαίωμα στη λούφα (εδώ κλείνουν την Ακρόπολη για «κινητοποίηση» δεν θα την κλείσουν τώρα;).

Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το πως γίνεται μετά από όλα αυτά, με τον τρόπο δηλαδή που ομφαλοσκοπικά ορίζουμε και επιβάλλουμε την καθολικότητα του πένθους, πως γίνεται λεω, να μας φαίνεται περίεργο που εξαφανίζεται η Ακρόπολη απο τις λίστες των παγκόσμιων μνημείων; Αφού εμείς οι ίδιοι της αφαιρέσαμε την οικουμενικότητα.

Πως γίνεται να διεκδικούμε και την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα;

Πως θέλουμε να τα βγάλουμε από ένα παγκόσμιο επίκεντρο όπως το βρετανικό μουσείο και να τα φέρουμε εδώ στην γωνιά των Βαλκανίων που ακόμα δεν έχει βρει την άκρη του νήματος της κοινής λογικής;

Που ακόμα έχει «κολλητούς» στα αρμόδια υπουργεία Πολιτισμού...

Είμαι σίγουρος οτι η Μελίνα που ξεκίνησε τον αγώνα αυτό, άλλη λειτουργία του κράτους θα είχε στο νου της.

Μπανιστιρτζήδες!

Κουράστηκα πολύ περιμένοντας έναν δημοσιογράφο να κάνει την υπέρβαση και να κάνει μια προσπάθεια να φτάσει στην αλήθεια. Και πώς να γίνει αυτό την ώρα που τα αφεντικά του, τα κανάλια, οι εκδοτικοί οίκοι, οι επιχειρηματικοί όμιλοι δηλαδή που εμπλέκονται σε μπίζνες βρήκαν την ευκαιρία με την υπόθεση Ζαχόπουλου να ξεκαθαρίσουν τις διαφορές τους.

Κι αν το ξεκαθάρισμα διαφορών παραπέμπει συνήθως σε μονομαχία με εξάσφαιρα «στον κόκκινο ήλιο» μια πόλης στην άγρια δύση, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το ελληνικό σύστριγκλο, θυμίζει νοικοκυρές με ρόμπες που μαλλιοτραβιούνται στα σοκάκια της γειτονιάς.

Επειδή λοιπόν δεν πρόκειται να φτάσουμε ποτέ στο ζητούμενο, παίρνω κι εγώ το δικαίωμα να ενώσω τις τελείες.

1. Το «Θέμα» επρόκειτο να αλλάξει χέρια και να ακολουθήσει μια πιο φιλική γραμμή προς την κυβέρνηση (μετά τις αποτυχημένες προσπάθειες να αποδυναμωθεί μέσω της παράλληλης ενίσχυσης άλλων εφημερίδων-κλώνων με μαύρο χρήμα).

2. Τα χρήματα του Αναστασιάδη προήλθαν από επιχειρηματία που ήθελε να χαλάσει την πώληση για να συνεχίσει η εφημερίδα να είναι επιθετικά αντιπολιτευτική.

3. Ο Θ. Α. χειρίστηκε με λάθος τρόπο την διακίνηση του κεφαλαίου με αποτέλεσμα η κυβέρνηση να τον πατήσει στον κάλο μέσω των κανονισμών για «βρώμικο χρήμα». Ξεκίνησε λοιπόν να εκβιάζει / πιέζει τον Αναστασιάδη να ενδώσει στην πώληση.

4. Ο Θ. Α. έκανε τζακ ποτ όταν του έπεσε στα χέρια το DVD και άρχισε να γίνεται ανάποδα ο εκβιασμός: «Τραβήξτε τα πιτμπουλ του ΣΔΟΕ από πάνω μου γιατί τα κάνω λαμπόγυαλο» (και το έκανε δημοσιεύοντας τις φωτογραφίες περισσότερο για να είναι συνεπής σε όσα απείλησε και δευτερευόντως για να πουλήσει φύλλα).

5. Ο Κουκοδήμος δεν λειτούργησε μόνος του αλλά σαν καλός αυλικός του περιβάλλοντος της βασιλικής οικογένειας, ήταν από τους undercover agents που αναλαμβάνουν βρώμικες αποστολές με τον κανόνα «αν σε ανακαλύψουν, εμείς δεν ξέρουμε τίποτα». Κανείς δεν αναλαμβάνει διαπραγμάτευση μια συναλλαγής αν δεν έχει πράσινη κάρτα να λειτουργήσει σαν ενδιάμεσος.

Ακόμα και αν διαγραφεί (που δεν θα γίνει τίποτα για να διατηρηθεί κλειστό το στόμα του) την ευθύνη φέρει ακέραια η «Ραφήνα» αφού όλοι οι πρωταγωνιστές κασετών, DVD, HDTV και δε συμμαζεύεται, είναι αυλικοί του πρωθυπουργικού (και συζυγικού) περιβάλλοντος.

Αυτά είναι, αν σας κάνουν κρατήστε τα αν όχι πετάξτε τα (αλλά πριν τα πετάξετε ρίξτε μια ματιά και στις ημερομηνίες).

Υπάρχει κάπου κάτι που δεν είναι αντιληπτό ή δεν κολλάει στο σενάριο αυτό; Υπάρχει κάτι που να μη συνάδει με τα ήθος και το ύφος της εξουσίας, της πολιτικής ή της «δημοσιογραφίας» έτσι όπως ασκούνται στην Ελλάδα του 2008; Περιμένετε κάτι διαφορετικό από τα Media και τους πολιτικούς που έχουν πάρει είδηση τι ζώα είμαστε; Που αντί να πιέζουμε τους «εκπροσώπους» και να απαιτούμε ευθύνες, χαζεύουμε με μάτι γλαρό φωτογραφίες και βίντεο-φάρσες επιτήδειων σαν τελειωμένοι μπανιστιρτζήδες;

Μπανιστιρτζή με πολιτικό κριτήριο έχετε δει ποτέ;

"Σύγχρονοι ενήλικες"

Όταν ρίχνω νέα εμπι3 στα ipod και τα Zune (διαφορετικές συσκευές για διαφορετικές μουσικές στιγμές και περιστάσεις), φροντίζω να φτιάχνω πάντα σωστά τα tags.
Να είναι τα κομμάτια σωστά χαρακτηρισμένα, να έχουν τα εξωφυλλάκια τους κλπ.

Και μετά φτάνω στο «genre…» Πρέπει να κατατάξω τη μουσική σε ένα είδος.
Ο εφιάλτης μου!

Ο σίγουρος τρόπος είναι να ακολουθήσω τον γενικότερο χαρακτηρισμό της μουσικής βιομηχανίας, αλλά πάλι ποτέ δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να πω μια μουσική Lo-Fi όταν για μένα είναι απλά chill out ή easy listening...

Τελικά όταν το έψαξα, είδα οτι το όνομα προκύπτει όταν σε ένα μουσικό τεμάχιο έχει γίνει εισαγωγή μουσικής φράσης άλλου παλιότερου (συνήθως) κομματιού με χαμηλής συχνότητας δειγματοληψία. Πήγα πάσο. Lo-Fi; Lo-Fi! Ότι πείτε παιδιά. Ακόμα κι όταν δεν υπάρχει δειγματοληψία...

Τώρα θέλω να μου εξηγήσει κάποιος το Adult Contemporary! Αυτό το κορακίστικο «Σύγχρονο ενήλικο» τι να εννοεί; Ότι ας πούμε σαν τις τσόντες πρέπει να είσαι ενήλικας για να το ακούσεις;
Σύμφωνα με την κατηγοριοποίηση του Amazon πάντως, στην κατηγορία αυτή ανήκουν (ανάμεσα σε πολλούς), καλλιτέχνες σαν τους Van Morison, Robert Plant, K.D. Lang, Radiohead, Joni Mitchell και πάει λέγοντας.

Λοιπόν; Πόσο πρέπει να είσαι για να εκτιμήσεις τη μουσική της Joni Mitchell και του Van Morrison; Πόσο βαθύ ψυχικό τραύμα μπορεί να σου αφήσει το Moondance αν το ακούσεις σε τρυφερή ηλικία;
Πόσων ετών πρέπει να είσαι για να υπερβείς τους τόνους ίδιων μαζικών κατασκευασμάτων της Pop, των προκάτ μουσικών «κινημάτων» για να φτάσεις στην καθαρή μουσική ματιά των «σύγχρονων ενηλίκων» που όσο νάναι έχουν φαει και τη μισή τους ζωή στο κουρμπέτι;

Η μήπως να είναι η ηλικία του καλλιτέχνη που τον κατατάσσει; Μπα! Είδα και τον Mika εκεί, είδα και την Amy McDonald που φαίνεται κάνουν μουσική για ενήλικες.

Γενικά δεν ψήνομαι, αυτά τα τεμάχια που παραθέτω τα χαρακτηρίζω με πιο δοκιμασμένα ονόματα, φαντάζομαι πως δύσκολα θα βρεθώ σε θέση να επιθυμώ να ακούσω κάτι «σύγχρονα ενήλικο» γιατί κατά τα άλλα τούτους εδώ τους ακούω συνεχώς.

Ενας νέος Χριστόδουλος;

Δεν έχω πρόθεση και διάθεση να ασχοληθώ με τα της εκκλησίας, ούτε με την "κοίμηση" Χριστόδουλου που είχε βαλθεί να αποδείξει όσο κανείς άλλος το πόσο ανθρώπινη διάσταση (με όλες τις αδυναμίες, τις υστεροβουλίες και τις αστοχίες) μπορεί να έχει η θέση του προκαθήμενου της εκκλησίας.

Το κάνουν άλλοι και πολύ πιο διεξοδικά (όπως εδώ ο Στάθης Χαικάλης)

Με αυτό τον θεσμό λέω να ασχοληθώ και να με απασχολήσει (ελπίζω κι εσάς), όταν στη θέση αυτή εκλεγεί ένας άνθρωπος με τέτοια πνευματικότητα και τέτοιο ήθος που να μπορεί να κάνει την εκκλησία χρήσιμη, που να μην ανησυχεί απο τον διαχωρισμό με το κράτος (σαν τον Αναστάσιο Αλβανίας ας πούμε), αντί να έχει σαν προτεραιότητα την διατήρηση (και αύξηση) πλούτου εξουσίας και τη συναλαγή με την πολιτική εξουσία.

Για τα λεφτά τα κάνεις όλα!

Ο Άρης Σταθάκης παραιτείται καταγγέλλοντας πολυδιάσπαση αρμοδιοτήτων, απραξία αλλά και -κυρίως- κατασπατάληση κοινοτικών πόρων σε μορφή επιδοτήσεων «επιτροπών οδικής ασφάλειας» (σε μια εποχή που έχουμε 6 νεκρούς την ημέρα και κανείς δεν ιδρώνει).

Στην Θεσσαλονίκη λένε «όχι άλλες μελέτες για τη ρύπανση του Θερμαϊκού, μέτρα τώρα!» διότι μπούχτισαν να βλέπουν λαμόγια να κάνουν κοινοτικά αέναα επιδοτούμενες «μελέτες» (σε μια εποχή που η ρύπανση να έχει φτάσει το μη περαιτέρω, αν πέσεις δηλαδή στο Θερμαϊκό και δεν ξέρεις κολύμπι, πεθαίνεις από τα τοξικά πριν προλάβεις να πνιγείς).

600 δέντρα που φυτεύτηκαν στο Πέραμα (με κοινοτικά χρήματα) αφέθηκαν απότιστα και αφρόντιστα (αφού το πότισμα δεν είχε επιχορήγηση) με αποτέλεσμα να ξεραθούν. Και τώρα η Ευρώπη ζητάει τα χρήματα πίσω (σε μια εποχή που για να δεις αστικό πράσινο πρέπει να πας στο γήπεδο).

Σε πάμπολλες περιπτώσεις η κυβέρνηση κυνικά και έξω απ’ τα δόντια ενθαρρύνει οτιδήποτε παράγει επιδότηση και μαύρο χρήμα αλλά είναι παγερά αδιάφορη σε οτιδήποτε μπορεί να φέρει οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα.

Τα λεει κι ο Γεωργελές στην Athens Voice:
«Tην ώρα που αλλάζει ο αιώνας, την ώρα που ο κόσμος γύρω μας τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα και εφευρίσκει τη νέα πραγματικότητα, αυτή η χώρα, αποκομμένη, προσπαθεί να διασώσει τις πατέντες του προηγούμενου αιώνα. Aντί να δημιουργήσει νέο, προσπαθεί να μοιράσει και να ξαναμοιράσει στους πιο καπάτσους το λιγοστό πλούτο που της απέμεινε. Aν αφαιρέσεις το σασπένς και τους πρωταγωνιστές απ’ αυτό το δράμα που παρακολουθούμε όλες αυτές τις μέρες, θα συνειδητοποιήσεις ότι πρόκειται απλώς για μερικές στημένες μηχανές που μοιράζουν τον πλούτο της κοινωνίας. Tα κονδύλια του Yπουργείου Πολιτισμού, τις επιχορηγήσεις του OΠAΠ, τις επιδοτήσεις στις μη κυβερνητικές οργανώσεις, τα πακέτα της ευρωπαϊκής κοινότητας. Προγράμματα χωρίς περιεχόμενο, ανάληψη έργων με απευθείας αναθέσεις, προμήθειες χωρίς διαγωνισμούς. Όλη η ιστορία, μια μικρομεσαία, μικρομικρή καλύτερα, πατέντα διανομής χρήματος. Tίποτα παραπάνω, τίποτα περισσότερο. Oύτε σχέδιο ούτε προοπτικές ούτε επιλογές ούτε αποφάσεις. Pόλοι μόνο, που εναλλάσσονται στο ταμείο.»

Για κάποιο λόγο τα 5 εκ. ευρώ του Αναστασιάδη δεν με ενδιαφέρουν καθόλου!

Αυτό το τσιγάρο που καίει... κάπνισέ το μόνος σου!

Η καταργημένη στην πράξη απαγόρευση του καπνίσματος σε δημόσιους χώρους είναι το καλύτερο παράδειγμα του φόβου του πολιτικού κόστους. Είναι το πιο δυνατό επιχείρημα για όσους υποστηρίζουν ότι οι νόμοι του κράτους είναι κουρελόχαρτα όταν η εξουσία κλείνει το μάτι στον πολίτη και κάνει τα «στραβά μάτια».

Η απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους είναι πλέον γεγονός σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες. Παρόλα αυτά, η διστακτική εφαρμογή του ημίμετρου των χώρων καπνιζόντων και μη, ουδέποτε εφαρμόστηκε υποχρεώνοντας τους «επιτυχημένους και δημοφιλείς» υπουργούς υγείας Αβραμόπουλο και Κακλαμάνη να δηλώσουν (όχι ιδιαίτερα στεναχωρημένοι) οτι νικήθηκαν αφού «στην Ελλάδα οι νόμοι για το κάπνισμα είναι δύσκολο να εφαρμοστούν» (ειδικά όταν έχεις μικρούς και λίγους πολιτικούς που είναι ανίκανοι να επιβάλλουν το αυτονόητο).

Προσωπικά δεν είμαι αντικαπνιστής (ίσα – ίσα που πολύ συχνά και μετά από ένα καλό γεύμα μου αρέσει να απολαμβάνω ένα πούρο) αλλά για κάθε έναν που βαφτίζεται «υστερικός αντικαπνιστής», υπάρχει σίγουρα και ένας υστερικός καπνιστής απ’ αυτούς που δεν μπορούν να κάνουν την παραμικρή παραχώρηση μπροστά στην εξάρτησή τους, δεν μπορούν να καθυστερήσουν το φιξάκι τους ούτε για ένα λεπτό, ή που καπνίζουν χωρίς να ζητήσουν πρώτα την συγκατάθεση των γύρω τους.
Επόμενο είναι λοιπόν να αντιδρώ -όπως και πολλοί άλλοι- με όλους αυτούς που μεταθέτουν το πρόβλημά τους στους υπόλοιπους επιβάλλοντάς τους την τσιγαρίλα. Τελικά δηλαδή είναι θέμα πολιτισμού και δημοκρατίας, αφού το κάπνισμα είναι η επιβολή του καπνού στους μη καπνιστές απο την –έστω, ακόμη- πλειοψηφία.

Και οι νόμοι χρειάζονται σε ακριβώς τέτοιες περιπτώσεις όπου η κοινωνία δεν είναι σε θέση να αυτορυθμιστεί, όταν δημιουργούνται εντάσεις για δικαιώματα και υποχρεώσεις για ένα θέμα που είναι πια σαφές και αδιαμφισβήτητο.

Κι όμως, με μια απλή λογική συμπεριφορά από μεριά των καπνιστών, με κάποιες υποχωρήσεις που θα έδειχναν σεβασμό στα δικαιώματα των άλλων, ή ακόμα με κάποιες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες, θα μπορούσαμε να βλέπαμε κάποια στιγμή μαγαζιά για καπνιστές, όπου θα μπορούσε κάποιος να «απολαύσει» το τσιγάρο του με το ποτό του. Όπου ακόμα και οι μη καπνιστές θαμώνες συνειδητά θα επέλεγαν να διασκεδάσουν αποδεχόμενοι τη συνύπαρξη με καπνιστές. Σήμερα όμως στους περισσότερους χώρους οι μη καπνιστές είναι αυτοί που καταπιέζονται.

Ο τριτοκοσμικός μας χαρακτήρας δεν έγγυται στο πόσο καπνίζουμε οι έλληνες αλλά στο οτι καπνίζουμε ακόμα και στο χώρο που ζουν τα παιδιά μας, ακόμα και στους παιδότοπους ή στο αυτοκίνητο όταν μεταφέρουμε τα παιδιά μας. Η τριτοκοσμικότητά μας είναι στο βαθμό της αντίληψής μας στις συνέπειες της συνήθειάς μας στον κοινωνικό μας περίγυρο και όχι στην ίδια τη συνήθεια.

Θα μπορούσε λοιπόν το πράγμα να βρει ένα μέτρο πριν οι κοινοτικοί νόμοι επιβληθούν ανισόβαρα κατά των καπνιστών (και κάποια στιγμή θα γίνει). Αλλά αυτό είναι ιδιαίτερα δύσκολο όταν το κάπνισμα στην ουσία είναι εξάρτηση και όχι απλά εθισμός και οι περισσότεροι καπνιστές βγάζουν σπυριά όποτε πρέπει να συζητήσουν τη συνήθειά τους. Ακόμα περισσότερο όταν οι έλληνες καπνιστές κουβαλάνε και την γνωστή επιθετική αγένεια.

Οι καπνιστές λοιπόν στην Ελλάδα δεν έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται για φανατικούς ή υστερικούς αντικαπνιστές, διότι ακόμα είναι η πλειοψηφία που επιβάλλεται στους υπόλοιπους σε ένα τόπο όπου οι λέξεις «δικαιώματα» και «υποχρεώσεις» ακόμα δεν έχουν πάρει σειρά για συζήτηση.

ΟΣΦΠ-ΠΑΟ 1-1

Ε, τι να κάνουν κι αυτοί, νέοι είναι, βράζει το αίμα τους. Να μη μαχαιρωθούν για την ομάδα τους; Να μην κάνουν ένα φόνο αντίπαλου; Πως θα δικαιολογηθεί μέσα τους το ότι ανήκουν σε ένα στρατόπεδο, ότι είναι μέρος ενός σώματος που τους αποδέχεται γι αυτό που είναι; Ειδικά αφού το σύστημα τους έχει απορρίψει.

Τι νομίσατε δηλαδή; Οτι ο κόσμος εκεί έξω είναι το ίδιο ροδαλός ποιητικός ιντελέκτσουαλ και νεραιδοπαρμένος με την blogoσφαιρα;

Όχι κύριοι! Eκεί έξω γίνεται πόλεμος και υπάρχουν χιλιάδες στρατιώτες ιδιωτικών στρατών που ανήκουν σε εταιρίες (Α.Ε. είναι επίσημα αλλά στην ουσία είναι περιορισμένης ευθύνης), που είναι έτοιμοι να σκοτώσουν και να σκοτωθούν.

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία ο σκοπός και το στρατόπεδο. Δεν έχει σημασία αν ο λόγος για τον οποίο σκοτώνονται είναι μικρότερης ουσίας από το αν θα έχει ο μουσακάς μπεσαμέλ ή όχι (θεωρητικά! Γιατί πρακτικά, στο μαγείρεμα, η μπεσαμέλ του μουσακά μπορώ να σου πω ότι είναι και πιο ουσιαστική από το ποια ομάδα κέρδισε).

Σημασία γι αυτή την ατέλειωτη στρατιά ηλιθίων που κινείται σε παράλληλο σύμπαν με δικούς του κανόνες και κώδικες, έχει η αποδοχή. Η αποθέωση της πράξης από τους υπόλοιπους νεάτερνταλ που βρήκαν κάποιο νόημα στην μίζερη ζωούλα τους.

Και οι «ηγέτες», οι ηθικοί αυτουργοί, ιδιοκτήτες ΠΑΕ αλλά και «πολιτικοί» που με τρόπο κλείνουν το μάτι στη μάζα αυτή είτε ντοπάροντάς τους είτε μπουκάροντας στα γήπεδα πουλώντας «οπαδοσύνη» ξέρουν πολύ καλά οτι τα κόλπα αποδίδουν είτε ψήφους είτε αποδοχή και αναγνώριση.

Υ.Γ. Είναι σίγουρα τα κροκοδείλια δάκρυα των αυριανών αθλητικών εφημερίδων, οπότε να επαναφέρω και το παλαιότερο post που φαίνεται να είναι διαχρονικό...

Υ.Γ. 2 Ο τίτλος αναφέρεται σε σκορ νεκρών, το λεγόμενο και bodycount!

Τα τέσσερα μέχρι τώρα συμπεράσματα της «Ζαχοπουλιάδας»

1
Η εξουσία δεν είναι η μόνη που γεννά διαφθορά.

Η διαφθορά γεννιέται και από «θεμα-τοφύλακες» του λαϊκισμού που μας κοιμίζουν με Τόκους και ξώβυζες ενώ συναλλάσσονται ανέτως με την κυβένρηση, το ΣΔΟΕ και πλουτίζουν με θεμ-ιτούς και α-θέμ-ιτους τρόπους. Η διαφθορά της εξουσίας όμως είναι αυτή που μας αφορά γιατί αφορά τους «εκλεγμένους» για τη διακυβέρνηση του τόπου, αυτούς που οφείλουν να διαμορφώνουν ήθη στην κοινωνία (καλά ένα αστείο είπαμε)...

Η συναλλαγή με τα DVD έγινε σαφώς σε χρόνο πρωθύστερο από αυτόν της απόπειρας αυτοκτονίας. Άρα η πολιτική εξουσία μπήκε σε συναλλαγή με το Μέσο, παραχώρησε ανταλλάγματα προκειμένου να θαφτεί ένα θέμα που αγγίζει το ίδιο το σπίτι του Πρωθυπουργού.

2
Ο Ζαχόπουλος όπως και διάφοροι άλλοι που κατά καιρούς διορίστηκαν σε θέσεις-κλειδιά που παράγουν πολλά λεφτά, ανήκουν σε ένα ευρύτερο κύκλο επαφών της Νατάσσας Καραμανλή που «τη βοήθησαν» σε σπουδές, διδακτορικά κλπ. Ας μη σφυρίζει λοιπόν αδιάφορα ο Κώστας, δικές του επιλογές ήταν όλο αυτό το συνάφι. Δεν μπορεί πλέον να υποκρίνεται τον τουρίστα.

3
Θα καταναλώσουμε τόση Ζαχοπουλιάδα όση είναι απαραίτητη για να ξεχαστεί το θέμα, όπως έγινε και με τις υποκλοπές, τη Vodafone και την (ολοκληρωμένη εκεί) αυτοκτονία. Είναι θέμα χρόνου και η κυβέρνηση το ξέρει. Ήδη η συζήτηση άλλαξε θέμα. Το μόνο που έχει να κάνει ο Καραμανλής είναι να περιμένει.

4
Με κάποιο τρόπο, δεν ξέρω πως, πρέπει να ξυπνήσουμε.

Πρέπει να μπορούμε με κάποιο τρόπο να ελέγχουμε το σύστημα εξουσίας. Μέχρι σήμερα αυτό δεν έγινε δυνατό. Ούτε με τα υπάρχοντα Μέσα, τους δημοσιογράφους (που ασκούν δημοσιογραφία δελτίων τύπου και συσχετισμών), ούτε με τους φορείς, ούτε με τίποτα. Δεν είναι δυνατόν να πρέπει να προηγηθούν απόπειρες ή κανονικές αυτοκτονίες και φυλακίσεις για να μάθουμε το σύστημα εξουσίας που λειτουργούσε στο ΥΠΠΟ, να μάθουμε για τους αποχαρακτηρισμούς αρχαιολογικών χώρων, για τις παροχές κονδυλίων του ΟΠΑΠ. Δεν είναι δυνατόν κάτω από τη μύτη μας και με πολίτευμα την κοινοβουλευτική δημοκρατία ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΕΙΔΗΣΗ για το τι γίνεται στα υπουργεία, στην κυβέρνηση.

Η αδιαφάνεια από τη μία και η δική μας αδιαφορία από την άλλη, είναι αυτά που δεν θα φέρουν ποτέ κανενός είδους διαφάνεια, που θα παράγουν συνεχώς σκάνδαλα. Και ένα πολιτικό σύστημα που δεν μπορεί να εισηγηθεί (αν όχι να επιβάλει) ένα σαφές και ολοκληρωμένο σύστημα δημόσιου ελέγχου, είναι εκ των προτέρων ένοχο για σκοπούμενη διαφθορά, όσες εξαγγελίες και να κάνει, όσες φούσκες και να ξεστομίσει για διαφάνειες, σεμνότητες και ταπεινότητες.

Κι εμείς είμαστε άξιοι της μοίρας μας που συντηρούμε ένα τέτοιο πολιτικό σύστημα χωρίς να το εποπτεύουμε.

Οι διαπλεκόμενες συμφωνίες του κ. Αλογοσκούφη

Ο ατσίδας (αριστερά) και το κορόιδο (δεξιά)

“…Κατατέθηκε σήμερα στη Βουλή από τον Υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών κ. Γιώργο Αλογοσκούφη το σχέδιο νόμου για την κύρωση της συμφωνίας στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ της ελληνικής Κυβέρνησης και της διεθνούς εταιρίας πληροφορικής Microsoft.





Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου η συμφωνία, που προβλέπει σημαντικά οφέλη για τους πολίτες, ιδιαίτερα τους μαθητές και φοιτητές, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και το Δημόσιο, είχε υπογραφεί το 2006 από τον κ. Αλογοσκούφη και τον Πρόεδρο της Microsoft κ. Bill Gates, στο πλαίσιο υλοποίησης της Ψηφιακής Στρατηγικής της Κυβέρνησης και της στενότερης συνεργασίας του ελληνικού Δημοσίου με τις εταιρίες του ιδιωτικού τομέα για θέματα πληροφορικής…”

Ποιος άραγε θα ξεσηκωθεί για την συμφωνία του Αλογοσκούφη με τη Microsoft (στη Λισσαβόνα είχαν δώσει τα χέρια τον Ιούλιο του 2006), που υποθηκεύει τα συμφέροντα της χώρας στους μεγαλοκαρχαρίες της Microsoft;

Όταν σε όλο τον κόσμο επεκτείνονται τα λογισμικά ανοιχτού κώδικα Linux (για να να σταματήσει κάποτε το αίσχος της συνεχώς ανανεούμενης πατέντας του λειτουργικού αλλά και για να μπορεί ο κάθε χρήστης να προσαρμόζει το λειτουργικό στις ανάγκες του), χρειάζεται τεράστιο θράσος για να παρουσιαστεί η συμφωνία σαν επιτυχία.

Το ανοιχτό λειτουργικό άρχισε από καιρό τώρα να γίνεται απειλή για τα συμφέροντα της Microsoft που αποκάλεσε το Linux «καρκίνο». Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Microsoft είχε δώσει εντολή στα τοπικά του παραρτήματα να κάνουν γενναίες εκπτώσεις, ή να διαθέσουν ακόμα και δωρεάν τα Windows(!) σε μεγάλους εταιρικούς και κρατικούς πελάτες όταν βλέπουν ότι πρόκειται να χάσουν την δουλειά από το Linux
(memo του Olrando Ayala τον Μάιο του 2003).

Όταν αυτό άρχισε να αντικατοπτρίζεται στα αποτελέσματα των παγκόσμιων νταβατζήδων της πληροφορικής, ο Gates και ο συνεταίρος του πήραν τους δρόμους και άρχισαν να χτυπάνε πόρτες και να επιδεικνύουν φάκες με τυράκι για να δουν ποιος αφελής θα ήταν διαθέσιμος να κάνει συμφωνία μαζί τους αντί να προσχωρήσει στη διεθνή τάση. Και ανάμεσα στους διάφορους τριτοκοσμικούς βρήκαν και τον κ. Αλογοσκούφη. Όταν έγινε η επερώτηση στη Βουλή για τη συμφωνία αυτή, τι απάντησε ο κ. υπουργός; Ότι ακόμα δεν υπάρχουν αρκετά διαθέσιμα προγράμματα για ανοιχτό κώδικα (κρίνοντας προφανώς από τα προγράμματα και τα παιχνίδια που έχει εγκαταστήσει στο laptop του).

Λίγο πριν γίνει η συμφωνία της Λισαβώνας to 2006, βγήκε η παρακάτω είδηση:
"Με την αιτιολογία ότι ο ανταγωνισμός θα φέρει καλύτερες και φτηνότερες λύσεις, η κυβέρνηση της Νορβηγίας ακύρωσε ένα αποκλειστικό συμβόλαιο που είχε υπογράψει με τη Microsoft. Σύμφωνα με τον Υπουργό Εργασίας η κυβέρνηση κατέληξε σε αυτήν την απόφαση διότι το συμβόλαιο που είχε με την εν λόγω εταιρία στην ουσία της έδινε το μονοπώλιο στις εφαρμογές γραφείου. Η κίνηση αυτή της Νορβηγίας έρχεται σε μια εποχή που πολλές κυβερνήσεις επανεξετάζουν τη σχέση τους με τον κόσμο του λογισμικού, και ειδικότερα με τη Microsoft, την οποία τα αμερικανικά δικαστήρια έχουν καταδικάσει για την πρακτική της να χρησιμοποιεί το μονοπώλιο λειτουργικών συστημάτων της για να επεκτείνει της διείσδυσή της σε άλλες αγορές. Έχουν πληθύνει οι φωνές των ειδικών που υποστηρίζουν ότι μια καλύτερη εναλλακτική λύση θα ήταν για τις κυβερνήσεις να χρησιμοποιήσουν open-source λογισμικό, όπως το λειτουργικό σύστημα Linux και εφαρμογές όπως το OpenOffice.org......"

Αν λοιπόν αυτή η συμφωνία σας κύριε Αλογοσκούφη δεν είναι καραμπινάτη διαπλοκή, δεν ξέρω τι άλλο είναι.

"Για σάς κυρία μου"

Η πατέντα αυτή της BMW θα γίνει προφανώς μεγάλη επιτυχία σε όσους δεν τα πάνε καλά με το παρκάρισμα.

Εγώ φυσικά και θα παραμείνω politically correct και ΔΕΝ θα πω ότι είναι μια πολύ χρήσιμη λειτουργία για το "ασθενές-αλλά-ωραίο" φύλλο. Απλά θα ήθελα να σας υπενθυμίσω οτι η BMW είναι κατα κύριο λόγο "ανδρική" επιλογή και η εταιρία προφανώς προσπαθεί να μεγαλώσει το μερίδιο αγοράς στο γυναικείο κοινό.

Διαφορετικά ίσως προσπαθούσε να παρουσιάσει κάποιο τεχνικό χρακτηριστικό που θα είχε σχέση με επίδοση (ίσως).

Προσοχή: Δεν δημιουργώ στερεότυπα, απλά τα παρατηρώ. Και θα ήμουν υποκριτής αν δεν παραδεχόμουν οτι η πλειοψηφία των οδηγών που δυσκολεύονται να παρκάρουν είναι γυναίκες.

Ο Μακάκας μέσα μας

Τα παραθέτω όπως τα βρήκα στο "in.gr"

Οι αρσενικοί μακάκοι συχνά πληρώνουν για σεξ

Το αρχαιότερο επάγγελμα του κόσμου ίσως είναι αρχαιότερο και από το ίδιο το ανθρώπινο είδος: Οι αρσενικοί πίθηκοι μακάκοι συχνά πρέπει να περιποιούνται το τρίχωμα των θηλυκών ως προκαταβολική πληρωμή για τις ερωτικές τους υπηρεσίες.

Ο Δρ Μάικλ Γκούμερτ του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου της Σιγκαπούρης ανακάλυψε το φαινόμενο μελετώντας 50 μακάκους στο Καλιμαντάν Τένγκα της Ινδονησίας.

Η πιθανότητα να δεχτεί ένα θηλυκό μια πρόταση ερωτικής συνεύρεσης υπερδιπλασιαζόταν αν είχε πρώτα δεχτεί την περιποίηση του υποψήφιου μνηστήρα -το προσεκτικό ξεψείρισμα της γούνας από κάποιο μέλος της κοινότητας είναι μια σημαντική δραστηριότητα για τους περισσότερους πιθήκους.

Όπως διαπίστωσαν οι ερευνητές, τα θηλυκά της ομάδας έκαναν σεξ κατά μέσο όρο μιάμισι φορά την ώρα. Ωστόσο αν κάποιος τους είχε πρώτα περιποιηθεί το τρίχωμα, η συχνότητα αυτή εκτοξευόταν στις 3,5 φορές ανά ώρα, και ο προτιμώμενος σύντροφος ήταν το αρσενικό που είχε προσφέρει το αντάλλαγμα.

Παρουσιάζοντας τα αποτελέσματα της μελέτης, το περιοδικό New Scientist επισημαίνει ότι η τιμή του σεξ φαινόταν να εξαρτάται από... παράγοντες της αγοράς.
Αν σε μια περιοχή υπήρχαν πολλά θηλυκά, τα αρσενικά μπορούσαν να εξαγοράσουν μια συνέρευση με μόλις οκτώ λεπτά ξεψειρίσματος. Αν όμως υπήρχε διαθέσιμο μόνο ένα θηλυκό, η τιμή ανέβαινε στα 16 λεπτά περιποίησης.

Η μελέτη υποστηρίζει τη θεωρία ότι βιολογικές δυνάμεις της αγοράς μπορούν να εξηγήσουν κοινωνικές συμπεριφορές, σχολιάζουν οι συγγραφείς. Ακόμα και στο ανθρώπινο είδος υπάρχουν περιπτώσεις οικονομικών συναλλαγών όσον αφορά το ζευγάρωμα.
«Υπάρχουν πολλά παραδείγματα πλούσιων ηλικιωμένων ανδρών που κερδίζουν νεαρές γοητευτικές κυρίες» αναφέρει το άρθρο.

Ενίοτε και για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο (θα προσέθετα εδώ).

Να επανεξετάσουμε τα δημοκρατικά μας δικαιώματα;

Σήμερα άκουγα οτι στη Γερμανία με αφορμή την ιδιαίτερα βίαιη επίθεση δύο νεαρών (ενός Έλληνα και ενός Τούρκου) κατά 75χρονου συνταξιούχου ξαναγίνεται κουβέντα για την «εισαγόμενη» από τους μετανάστες εγκληματικότητα. Ο Τούρκος απ ότι λεει η Deutche Welle εδώ θα απελαθεί, ενώ ο 17χρονος Έλληνας δεν μπορεί να έχει την ίδια μεταχείριση γιατί είναι πολίτης της ΕΕ.

Ταυτόχρονα αρχίζει μια ολόκληρη συζήτηση από τα ακροδεξιά κόμματα και Media για τους μετανάστες και τη βία (ενώ δεν κατάφεραν ακόμα να βρουν απάντηση στα ερωτήματα για τη βία των Γερμανών νεο-ναζί που καινε ζωντανούς μετανάστες σε πολυκατοικίες).

(Ναι ελληνολάτρες και ελληνοπρεπείς κύριοι, ελληνόπουλο προκάλεσε εγκεφαλικές κακώσεις στον συνταξιούχο για πλάκα γιατί ήταν γεμάτος αλκοόλ και ναρκωτικά. Ελπίζω κάποτε να αντιληφθείτε οτι η εγκληματικότητα είναι δημιούγημα συνθηκών και όχι dna).

Είδα επίσης οτι τελευταία αναζωπυρώνεται η κουβέντα στα blogs αλλά και σε κάποια πολιτικά κόμματα για το πως πρέπει να αντιμετωπίζονται οι παιδεραστές και άλλοι εγκληματίες, μέχρι και ερωτηματολόγια για την οπλοκατοχή είδα.

Να προκαλέσουμε λοιπόν τεχνητή ανικανότητα στους παιδεραστές;
Να διώξουμε όλους τους μετανάστες;
Να οπλιστούμε όλοι με όπλα για να αμυνθούμε στην αυξανόμενη εγκληματικότητα;
Να βάλουμε κάμερες μέχρι και στα σπίτια μας για «πρόληψη»;
Να χωρίσουμε τη χώρα σε τμήματα και να απαιτείται ειδικό πάσο για την μετάβαση από το ένα στο άλλο;
Που τραβάμε τη γραμμή ακριβώς και που τοποθετούμε τον πήχη;

Έχουν λόγο οι επιστήμονες, οι κοινωνιολόγοι, οι συνταγματολόγοι, ή οι νόμοι πρέπει να ξαναγραφούν με μπούσουλα το Μωσαϊκό «οδόντα αντί οδόντος» για να κορέσουμε το «περί δικαίου αίσθημα» των ψηφοφόρων (και όχι των Πολιτών); Και αν το κάνουμε ποια είναι η διαφορά μας από τις ακραίες ισλαμικές «σαρίες» με τις οποίες διαφωνούμε σαν δυτικοί που διέπονται από τις αρχές του διαφωτισμού;

Τα περισσότερα από αυτά τα πιο πάνω ερωτήματα έχουν απαντηθεί στις σύγχρονες δημοκρατίες, με νόμους, με λειτουργία ενός ευνομούμενου κράτους δικαίου και το θεσμό της λειτουργίας της δικαιοσύνης. Μόνο όταν διαταράσσεται το αίσθημα ασφάλειας που παρέχει αυτό το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα, αρχίζει η αμφιβολία, η φοβία.
Έτσι άλλωστε δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος για να ριζώσει ο Χίτλερ στην κοινωνία της Γερμανίας του 30;

Να κάνω ένα παραλληλισμό; Η πρακτική του να τίθενται θέματα επανεξέτασης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, θυμίζει το Patriot Act των ΗΠΑ, που κατάργησε βασικές ελευθερίες των πολιτών για «να προστατευτεί το κράτος από την τρομοκρατία».

Ποτέ η μάζα -που μοιραία θα είναι επιρρεπής στις κάθε είδους φοβίες- δεν θα αναρωτηθεί για το αν και πόσο πιο εγκληματίας θα γίνει ένας «πειραγμένος» παιδεραστής, δε θα αναρωτηθεί αν ένα έγκλημα θα είχε αποφευχθεί αν το κράτος ήταν στελεχωμένο με κοινωνικούς λειτουργούς, αν η γειτονιά είχε μεγαλύτερη συνοχή, για το αν η επίθεση της 11/9 θα είχε προληφθεί αν δινόταν προσοχή στις αναφορές των υπηρεσιών, για το αν η οπλοκατοχή προωθείται σαν ιδέα από το ίδιο lobby που εκλέγει προέδρους στις ΗΠΑ, για το ποια θα ήταν η κατάσταση στην Ελλάδα αν υπήρχε κάποια ελάχιστη πολιτική για τους μετανάστες. Γιατί η «μάζα» ποτέ δεν θα διακρίνει τις άπειρες ενδιάμεσες λύσεις που μπορούν ενδεχομένως να αλλάξουν μια κατάσταση. Η κατάργηση των δικαιωμάτων φαντάζει ευκολότερη λύση απο την επίτευξη της εύρυθμης δημοκρατίας / κοινωνίας.

Και έτσι οι προτάσεις που έρχονται «στο τραπέζι» κάθε φορά έχουν ένα προσεκτικά επιλεγμένο timing. Γίνονται πάντα σε στιγμές φόβου και ανασφάλειας, σε στιγμές λαϊκής αγανάκτησης. Ο στόχος είναι πάντα ο ίδιος. Η δημιουργία ενός προληπτικού κράτους ή κοινωνίας ασφάλειας με αντάλλαγμα την παραχώρηση βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Κι αυτό εξυπηρετεί όσους έχουν βάλει πορεία σε μια κοινωνία «μεγάλου αδελφού».

Υ.Γ. Η εικονογράφηση είναι από το έργο «V for Vendetta». Σύντομα θα δείτε στις αίθουσες έργα με κεντρική ιδέα την αυτοδικία απέναντι σε δικαιοσύνη που αποτυγχάνει να λειτουργήσει. Αν στη μια άκρη βρίσκεται η κοινωνία της πρώτης ταινίας και απέναντι η "των άλλων προτιμώ να καταφύγω στο αξίωμα «καλύτερα ένας ένοχος ατιμώρητος παρά ένας αθώος μέσα σε (όποιου είδους) φυλακή.

Μεθεόρτια Μελαγχολία

Πολύ δύσκολη η επιστροφή στο γραφείο μετά τις γιορτές! Ειδικά αν έχεις περάσει καλά, έχεις ξενυχτήσει, έχεις πιει (και φαει) τον άμπακο, έχεις περάσει καλά με φίλους και παρέες, έχεις ακούσει πολύ καλές μουσικές, είδες καλές ταινίες, παραστάσεις, έκανες βόλτες.

Σταχυολογώ μερικά πράγματα ανάμεσα σ’ αυτά που έκανα και μου άρεσαν:

Είδα τους “Jumpin’ Jive” (γλέντι τρελλό με swing και ρεστα!!!) στο Half Note (σταθερά πολιτισμένο sevice).

Έπαιξα «Assassin’s Creed” στο Playstation 3 που αγόρασα (κόλλησα με τα γραφικά!)

Είδα το “Michael Clayton” με τον Clooney (ταινιάρα εξορισμένη σε μίζερες αίθουσες όπως το Odeon Cineφίλοι στο Μαρούσι). Ποτέ δεν κατάλαβα ποιος τους είπε πως το σινεφίλ κοινό είναι μαζοχιστές που γουστάρουν αίθουσες με ανύπαρκτο κλιματισμό, τσουρούτικες οθόνες και καθίσματα τύπου «-Χαμηλώνετε λίγο γιατί δεν βλέπω; -Δεν γίνεται, γιατί μετά δε θα βλέπω εγώ».

Είδα το πολυδιαφημισμένο και εντυπωσιακό (αλλά χλιαρό σαν αποτέλεσμα) «I Am Legend» με τον Will Smith, το πολύ καλό American Gangster (η φωτογραφία θα πάει για Οσκαρ) και το «νιανιά» αλληγορικό «Αστέρι του Βορρά» στο Kosmopolis με τα «χορευτά» ασανσέρ (αν δεν τα έχεις μάθει -μήνες τώρα- μπορεί και να νομίσεις οτι πέφτεις, επιμένουν να μην τα διορθώνουν και δεν υπάρχει κι ένα άνθρωπος να τους το πεις, πήγα να το πω σε ένα υπόλοιπο-απο-σεκιουριτά και εισέπραξα την απάντηση «σας φαίνομαι για τεχνικός κύριε»; Όπα ρε μεγάλε, sorry κιόλας!). Ακόμα δεν έμαθαν τα παλικάρια να λειτουργούν τα cineplex και τα Mall!

Πήγα στο πολύ όμορφο Public στο Σύνταγμα (πολύ καλή ποικιλία σε βιβλία)

Έπαιξα μετά από πολύ καιρό χαρτιά (για το καλό!) και κέρδισα (για καλό; Θα δείξει...).

Τσιμπούσια σε σπίτια φίλων, αφορμές για συνεύρεση με όσους γουστάρεις κι αγαπάς.

Ανακάλυψα το πολύ καλό Single Malt «Superstition – Isle of Jura» και το κόκκινο Robust του Καρυπίδη (ιδανικό κρασί για κρεατικά)

Ξαναείδα σε DVD το κορυφαίο «Big Lebowski» των Κοέν και το (ξανα)χάρηκα.

Απόλαυσα τη σχετικά άδεια Αθήνα.

Δεν γούσταρα καθόλου:
Την παράσταση «Φούστα - Μπλούζα» των Ρέππα – Παπαθανασίου, παραλίγο να φύγω στη μέση.

Την Πρωτοχρονιά στο Ζαχαράτο (μία από τα ίδια τα περσινά αλλά επιπλέον σε μπουζουκομάγαζο με ΑΙΣΧΡΟ σέρβις).

Πλήρωσα ένα πανάκριβο Vintage Port που αποδείχτηκε «αρπαγμένο» με χαλασμένο φελλό.

Επιβεβαίωσα ότι ακόμα και σε μια άδεια Αθήνα και ανεξαρτήτως εορτών και αργιών πάντα θα υπάρχουν οι μαλάκες οδηγοί και τα ραμολιά που περνάνε με κόκκινο (που δεν το βλέπουν επειδή είναι 80 και βάλε).

Λυπήθηκα όσους έπρεπε να περάσουν γιορτές μόνοι, βλέποντας την θλιβερή μας τηλεόραση όπου σε μια φευγαλέα ματιά συνάντησα να προβάλλεται ο Ψωμιάδης σαν «ανατρεπτικός πολιτικός»!!!

Περίμενα μισή ώρα σε ουρά για –κρατηθείτε- βασιλόπιτα από τον Τερκενλή στο Χαλάνδρι! (α ρε στερημένοι που είμαστε οι Αθηναίοι, κι εγώ μαζί. Ανακηρύξαμε σε σύγχρονα landmarks τα μεγαλοζαχαροπλαστεία!).

Μου μένουν ακόμα για τις επόμενες μέρες:
Τραπέζωμα στου Γιάννη
«Ζυγός» για Ζουγανέλη, Σταρόβα, Μπουλά κλπ δυνάμεις
Τα 100 τσιγγάνικα βιολιά στο Badmington
Η ταινία «Ορφανοτροφείο»

Και η επαναφορά στην καθημερινότητα θα έχει ολοκληρωθεί...
(Όχι δεν πήγα ούτε σκοπεύω να πάω στην Αράχωβα)

Καλή μας Χρονιά!

Ευχές σε όλους.

Το τραγουδάκι με το οποίο έχω κολλήσει αυτές τις μέρες είναι το This Is What You Are με τον Mario Biondi.

Χρόνια Πολλά με παλιές - νέες επιτυχίες!

Το σύνδρομο της «Ολέθριας Σχέσης» της εξουσίας

Κάτι ήξεραν οι παλιοί που μιλούσαν για την ακαταλληλότητα μιας σχέσης σε επαγγελματικό χώρο.

Αλλά τα «παιδιά» είναι πρωτόβγαλτα στο παιχνίδι της εξουσίας και δεν έχουν τις φυσικές άμυνες να αντιληφθούν ότι η «γκόμενα» μέσα στον εργασιακό χώρο «πέφτει» όχι από την αρρενωπή ομορφιά τους, αλλά επειδή εκεί ακριβώς παράγεται «εξουσία» και μαύρο ταμείο που είναι η φυγή από τη μιζέρια της δημόσιας υπηρεσίας.

Και μια σχέση βασισμένη σε συντελεστές όπως η συναλλαγή της εξουσίας δεν καταλήγει ποτέ σε happy ending.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά συν τα σκάνδαλα των αυθαίρετων, ο Καραμανλής όχι μόνο ξεμένει από στελέχη ικανά να αντισταθούν στα θέλγητρα της εξουσίας αλλά είναι και ακόμα πιο δύσκολο πλέον να μείνει στα μάτια της κοινής γνώμης άσπιλος όταν πραγματικά είναι στο κέντρο του οχετού.

Όση κρατική διαφήμιση, όσο δημόσιο χρήμα και να μοιράσει.

"Τι πάροχο να διαλέξω;"

Πολύ διασκεδάζω με τις διαφημίσεις του κλάδου των τηλεπικοινωνιών.

Απο το «γιατί να πληρώνεις πάγιο ΟΤΕ», φτάσαμε τώρα στην αντεπίθεση του «πρόσεξε καλά ποιον πάροχο επιλέγεις» με χαρακτήρες καρικατούρες που λένε «δεν πειράζει που δεν δουλεύει, φτάνει που δεν έχει πάγιο ΟΤΕ».

Και ως συνήθως ο καταναλωτής είναι στη μέση.
Πάροχοι τηλεφωνίας και Internet που κάνουν πάνω από μία ώρα να απαντήσουν σε ένα τηλεφώνημα, αιτήσεις που κάνουν μήνες ολόκληρους να διεκπεραιωθούν, πολλά υποσχόμενες υπηρεσίες που διαψεύδονται αμέσως μετά την σύνδεση...

Τα περιοδικά οι εφημερίδες και τα fora σαν το adslgr.com είναι γεμάτα με καταγγελίες πελατών, με «άπλυτα» και παράπονα. Η κακή εξυπηρέτηση κάνει βόλτα με emails από χρήστη σε χρήστη.

Οι προτάσεις με ή χωρίς συνδυασμό ADSL, κινητής, σταθερής με κουτιά ή χωρίς, απλά μπερδεύουν τους περισσότερους χρήστες που εκτός από το να λύσουν το σταυρόλεξο των χρεώσεων πρέπει να λύσουν και το sudoku του σεταρίσματος ενός δικτύου(και μιλάμε για μια χώρα όπου σε πάνω από τα μισά νοικοκυριά το «12:00» αναβοσβύνει στο βίντεο).

Αν κύριοι «εναλλακτικοί» έχετε αυτά τα χάλια στην εξυπηρέτηση των πελατών σας και το user-fiendliness, ΤΩΡΑ που παίζεται το σημαντικό παιχνίδι του κέρδους των εντυπώσεων και του μεριδίου αγοράς , τι θα κάνετε άραγε όταν έχει μοιραστεί η πίτα και δεν υπάρχουν άλλα περιθώρια ανάπτυξης; Μαστίγωμα με κνούτο ίσως;

Φυσικά ο ΟΤΕ με ένα τεράστιο δίκτυο, με εγκατεστημένο μηχανισμό τεχνικής υποστήριξης μπορεί προς το παρόν να είναι πολύ πιο εύστοχος και έγκαιρος αλλά με τα (διπλά και τριπλά) πάγια (ΚΑΙ για τηλεφωνία ΚΑΙ για γραμμή ADSL) δεν πρόκειται να δει κανενός είδους ανάπτυξη όσες διαφημίσεις και αν κάνει.

Μια από τα ίδια κακά της μοίρας μας δηλαδή και σ’ αυτό τον τομέα με κακούς γενικά εναλλακτικούς παρόχους που δεν ξέρουν πως να επωφεληθούν από ένα πανάκριβο ημι-κρατικό ΟΤΕ και με κερασάκι τις εξωφρενικά υψηλές χρεώσεις για ADSL συνδέσεις.

Η φωτο είναι απο "κουτιά" του ΟΤΕ στο Γέρακα

Αγιος Βασίλης έρχεται απο το Foshan της Κίνας

Και ξαφνικά ανακαλύψαμε ότι τα παιχνίδια που κατασκευάζονται στην Κίνα, όχι μόνο είναι ανασφαλή σαν κατασκευές αλλά είναι και εξαιρετικά επικίνδυνα αφού περιλαμβάνουν μόλυβδο και άλλα τοξικά συστατικά στα χρώματά τους.

Και αυτό δεν αφορά μόνο τα φτηνιάρικα ανώνυμα παιχνίδια των καλαθιών και των μαζικών «ανεξάρτητων» εισαγωγών (με τα οποία θα παίξουν τα παιδιά των χαμηλών εισοδημάτων), αλλά και τα παιχνίδια των πολυεθνικών εταιριών. Η Matell τον περασμένο Αύγουστο ανακάλεσε εκατοντάδες χιλιάδες παιχνίδια Barbie και Batman που βρέθηκαν να περιέχουν επικίνδυνες ουσίες, ακολουθώντας τη Hasbro που έκανε το ίδιο ένα μήνα νωρίτερα.

Και καλά, οι μεγάλες και επώνυμες εταιρίες το κάνουν γιατί δεν μπορούν να ρισκάρουν τη λερωμένη τους φήμη. Με τα ανώνυμα και φτηνά όμως που κατά δεκάδες τόνους εισάγουν τα παιχνιδομάγαζα τι γίνεται; Πως ελέγχονται αυτά; Υπήρξε άραγε κάποιος έλεγχος από το χημείο του κράτους σε αυτές τις τεράστιες ποσότητες που είναι στοκαρισμένες στην Ελλάδα από νωρίς για τη Χριστουγεννιάτικη αγορά στα μαγαζιά της χώρας; Γιατί προφανώς η παραγωγή των παιχνιδιών αυτών έχει γίνει πριν την κρίση των καλοκαιρινών ανακλήσεων!
Ναι, αμέ…

Οι ανακλήσεις των παιχνιδιών ξεκίνησαν από μεγάλες χώρες (ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία και ορισμένες χώρες της ΕΕ) όπου όχι μόνο λειτουργούν ελεγκτικοί μηχανισμοί αλλά υπάρχουν και οργανωμένα καταναλωτικά fora.

Μα καλά, δεν είναι ανόητο να περιμένουμε από τους ανώνυμους Κινέζους κατασκευαστές παιχνιδιών να σέβονται την υγεία των δικών μας παιδιών από τη στιγμή που έχουν τα δικά τους σαν εργάτες στα εργοστάσια;

Είμαστε τόσο αφελείς να πιστεύουμε πως η Κίνα που πλέον κατασκευάζει το 100% των παιχνιδιών θα ξοδέψει χρήματα για έρευνα και έλεγχο τη στιγμή που το ΜΟΝΟ ζητούμενο είναι το χαμηλό κόστος;

Και να ήταν μόνο τα παιχνίδια… Το ίδιο γίνεται και σε ένα σωρό προϊόντα. Οδοντόκρεμες με αρσενικό και συστατικά αντιψυκτικών αυτοκινήτων (!) που ανακαλύφθηκαν τυχαία από ένα καταναλωτή στον Παναμά, τροφές για κατοικίδια, κραγιόν και πάει λέγοντας.
Στέκομαι όμως ειδικά στα παιχνίδια γιατί μέρες που είναι, έχουν ένα ιδιαίτερο συμβολισμό, είναι η ιστορία σαδιστικά ειρωνική.

Ο iΒασίλης δεν φέρνει δώρα από την Καισαρεία ή τον Βόρειο Πόλο αλλά από το Foshan και το Hubei, που έχουν κατασκευαστεί με υλικά τη παγκοσμιοποίηση, το αυξημένο πετρελαϊκό κόστος και τα κερδών που πρέπει να αυξηθούν για να συνεχιστούν οι εξαγορές και οι συγχωνεύσεις. Κι αυτή η συνταγή φτιάχνει δώρα - δηλητήριο.

Ξεπουληθήκαμε μαζικά και σαν καταναλωτές και σαν γονείς στην παραγωγή χαμηλού κόστους ενώ ξέρουμε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό. «Ευαισθητοποιημένοι» κατά τα άλλα, προσέχουμε μεν να μην αγοράσουμε στα παιδιά μας πολεμικά παιχνίδια αλλά μετά αναρωτιόμαστε γιατί θερίζει ο καρκίνος.

Υ.Γ. Μα είμαι με τα καλά μου; Περιμένω ευαισθησία σε τέτοιο θέμα από γονείς που καπνίζουν δίπλα στα παιδιά τους;;;

«Μαμά σήμερα μας πήγε το σχολείο εκδρομή»

Το blog χαιρετίζει τις νέες πρωτοβουλίες του Υπουργείου Πόρνοιας (φτου! Λάθος το έγραψα) για αντιμετώπιση των επαναλαμβανόμενων κρουσμάτων σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών. Θα εξοικειώσει τα παιδιά του Δημοτικού με τη σεξουαλικότητά τους και θα τα κάνει εξπέρ στη χρήση ερωτικών βοηθημάτων (για να μη τρέχουν απο δώ κι απο κεί για βοήθεια και απασχολούν και τις αστυνομικές αρχές απο το κύριο έργο τους).

Πιο φτηνά θα έρθει αυτό το project από το να στελεχωθούν οι διάφορες υπηρεσίες και η Τοπική Αυτοδιοίκηση με κοινωνικούς λειτουργούς.

Οι ανήθικες διαφημίσεις του Jumbo

Και μια που μιλάμε για διαφημίσεις, δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στην κατακλυσμιαία καμπάνια του Jumbo.

Τους είχα αντιπαθήσει τους τύπους από ένα παλιότερο Πάσχα όπου η ραδιοφωνική διαφήμισή τους, είχε θέμα κάποια πιτσιρίκια που κορόιδευαν τη λαμπάδα ενός άλλου που είχε γενικώς φιόγκους και ήταν βαρετή ενώ η δική τους που ήταν αγορασμένη από τα Jumbo είχε γνωστούς σούπερ ήρωες των made in china πολυεθνικών. Η διαφήμιση αναδείκνυε σε ήρωα το νονό και τη νονά που θα έπαιρναν στα παιδιά λαμπάδα με trandformers και λοιπές αηδίες.

Αισθάνθηκα τότε ιδιαίτερη ντροπή που κανένας ηθικός δισταγμός από τη μεριά της διαφημιστικής εταιρίας και καμία επιτροπή δεοντολογίας από πλευράς είτε διαφημιστικής «βιομηχανίας», είτε κρατική, δεν είχε σταματήσει αυτό το αίσχος που έφτανε στα αυτιά μου σαν πολυβόλο. Κουβέντα από κανένα!

Τώρα ακούω στο ραδιόφωνο τη νέα τους καμπάνια με θέμα ένα καλομαθημένο παιδάκι που τραγουδάει για το πόσο χαίρεται με κάθε νέο παιχνίδι (προσέξτε, όχι το δώρο των Χριστουγέννων αλλά με ΚΑΘΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ δώρο) σε μελωδία κλισέ τύπου «We are the world». Θεωρώ περιττό να επιχειρηματολογήσω ή να ηθικολογήσω κατά της συγκεκριμένης «διαφήμισης».

Απλά είμαι περισσότερο από ποτέ σίγουρος οτι οι διαφημιστές της Olympic DDB που από δεκαετίας τώρα παράγουν αυτά τα διαφημιστικά μηνύματα (και ειδικά τώρα που οι καιροί είναι ακόμα πιο δύσκολοι από πλευράς «λογαριασμών») όχι μόνο είναι πρόθυμοι να ξεπεράσουν κάθε ηθική αναστολή προκειμένου να ικανοποιηθεί ο πελάτης, αλλά έχουν μάθει πολύ καλά να παραδίδουν δουλειά ανάλογη του γύφτικου και πρόστυχου brief που θα πάρουν.

Και δεν μου φταιει το ότι έμαθα ότι οι εργασιακές συνθήκες στην εταιρία του κ. Βακκάκη (που είναι ιδιοκτήτης της αλυσίδας Jumbo) παραπέμπουν σε σκλαβοπάζαρο (υπάρχουν και χειρότερα όπως στα δισκάδικα Metropolis των Τοπιντζήδων).

Ούτε μου φταιει που πάνω από 10 χρόνια τώρα αρνούνται να κάνουν συσκευασίες δώρου (γιατί του «κοστίζει» η ανθρωποώρα, λες και αυτό δεν ισχύει για τους άλλους). Μου φταιει όμως που πήρε μόνος του ο κ. Βακκάκης το δικαίωμα σε μια παραλυμένη από διαδικασίες δεοντολογίας αγορά, να εισβάλει με βάρβαρο και προσβλητικό τρόπο στην ευαίσθητη ισορροπία και το μέτρο της προσφοράς ενός παιδικού παιχνιδιού για να πουλήσει το εμπόρευμά του.
Είμαι σίγουρος οτι αν επιχειρούσε αυτά τα φτηνά κολπάκια σε άλλη χώρα με πιο οργανωμένες διαδικασίες, πάνω από τις μισές του διαφημίσεις θα είχαν κοπεί.

Καμία αλυσίδα παιχνιδιών δεν έχει καταφέρει να με κάνει μπουρλότο όσο τούτος εδώ. Ας τον σταματήσει κάποιος και -τέλος πάντων- αν πιστεύετε οτι η κάθε αγορά σας είναι και ψήφος επι- ή απο- δοκιμασίας, πράξτε ανάλογα.


Υ.Γ.
Στην Ελλάδα φαίνεται πως αυτά είναι λεπτομέρειες. Το 2006 ο Βακκάκης βραβεύτηκε σαν «καλύτερος έμπορος της χρονιάς» απο τα βραβεία «Χρήμα» γιατί αύξησε το μερίδιό του! Παρά τις αισχρές διαφημιστικές τακτικές!

Είσαι αρκετά άνδρας για ένα Hummer;

Ομολογώ κύριοι ότι με βάλατε σε αμφιβολίες για πρώτη φορά στη ζωή μου.

Μάλλον δεν είμαι «αρκετά άνδρας» για να αγοράσω ένα από τα πανάκριβα παιχνίδια σας. Και δεν είμαι για τους εξής λόγους:

Δεν μου είναι και πάρα πολύ εύκολο να κυκλοφορώ με ένα μηχάνημα παραγωγής ρύπων ισότιμο με εργοστάσιο λιγνίτη τη στιγμή που επικρατεί παγκόσμιος προβληματισμός για την αλλαγή κλίματος. Ακόμα κι αν διέθετα αυτά τα χρήματα για ένα αυτοκίνητο θα προτιμούσα ένα υβριδικό.

Δεν μου είναι εύκολο να κουμαντάρω σε ασφυκτικά γεμάτους δρόμους ένα τανκ που σχεδιάστηκε για τον αμερικάνικο γιγαντισμό (τα μεγαθήρια αυτά να σας πω οτι έχουν απαγορευτεί να κυκλοφορούν στην Κωνσταντινούπολη, ας μάθουμε κι εμείς κάτι από τους γείτονες...). Ακόμα κι αν διέθετα αυτά τα χρήματα για ένα αυτοκίνητο θα προτιμούσα ένα «έξυπνο» και ευέλικτο από ένα που παραπέμπει σε ΚΔΟΑ (Κτηνώδη Δύναμη – Ογκώδη Άγνοια που έλεγε και ο Πάνος Κουτρουμπούσης, καλή του ώρα).

Δεν έχω διάθεση (κάτσε να το πω κομψά...) να είμαι το αντικείμενο του προβληματισμού των γύρω μου για το πιθανό μέγεθος του μορίου μου (πως τα πήγα;). Δόξα τω θεώ, καλά είμαι! Ακόμα κι αν διέθετα αυτά τα χρήματα για ένα αυτοκίνητο θα προτιμούσα ένα που να μη προκαλεί τέτοιου είδους «αρνητικούς συνειρμούς».

Δεν επιθυμώ να κυκλοφορώ με ένα όχημα που παραπέμπει τόσο πολύ στον αμερικάνικο μιλιταρισμό. Και αυτό δεν έχει καμμία σχέση με τα χρήματα.

Και τέλος, έχω αρκετή ευαισθησία για να μην αγοράσω ποτέ μου ένα προιόν που θα με προκαλούσε να το αγοράσω με τέτοιο πρόστυχο και χονδροειδή τρόπο!

Πιθανά λοιπόν μέ τέτοιες ευαισθησίες να μην είμαι αρκετά άνδρας...

Οι υπόλοιποι που είστε αρκετά άνδρες για να κάνετε υπέρβαση αυτών των ζητημάτων μπορείτε να συνεχίσετε να κυκλοφορείτε σε μια από τις τελευταίες χώρες όπου αυτές οι λαμαρίνες μπορούν να είναι αντικείμενο φθόνου αντί χλεύης όπως θα έπρεπε.

Επιτέλους είμαστε εξουσία!

Δεν κατάλαβα ρε παιδιά τι έχετε με το Μαγγίνα και φωνάζετε.

Διόρισε τα 3 παιδιά του σε τομείς του «ευρύτερου δημόσιου».
Έβαλε μια οικογένεια Ινδών μεταναστών να του δουλεύει το εξοχικό έχοντάς τους ανασφάλιστους.

Δηλαδή τι άλλο θέλετε για να καταλάβετε ότι επιτέλους έχουμε στην εξουσία έναν από εμάς;
Δεν φωνάζατε καιρό τώρα «ο λαός στην εξουσία»;

Το περιβάλλον μπορεί να περιμένει

Απ ότι ψιθυρίζεται, αυτό το «σβήσιμο» του ρεύματος που οργανώνεται από την ελληνική bloggoσφαιρα, οργανώνεται και στη Γερμανία αλλά για άλλους λόγους.
Εκεί γίνεται για να προκαλέσει awareness για την υπερθέρμανση του πλανήτη, οι αφορμές είναι δηλαδή καθαρά περιβαλλοντικές.

Δεν μου φαίνεται περίεργο, εμάς ακόμα μας απασχολούν τα θέματα του μικρόκοσμού μας, παίζουμε με τη ΔΕΗ και τα τιμολόγιά της, με τον ΟΤΕ και τους μετόχους του (τώρα στην κυβέρνηση δεν αρέσουν τα κεφάλαια που «εκπροσωπεί ο Βγενόπουλος» οπότε και θέλουν να καταργήσουν τα δικαιώματα που έχει ένα μέτοχος!).

Δεν ξέρω αν έχουν ενημερωθεί οι φίλοι bloggers για τη ρύπανση που προκαλεί o λιγνίτης που είναι το βασικό καύσιμο της ΔΕΗ (εδώ ένα σχετικό ενημερωτικό της Greenpeace) και αν σκέφτονται να διαμαρτυρηθούν ΚΑΙ για αυτό το λόγο. Όχι ε;

Καλά λοιπόν, το περιβάλλον μπορεί να περιμένει υποθέτω, ελπίζω ότι όταν αποφασίσουμε να μη βλέπουμε μόνο το δέντρο, θα υπάρχουν ακόμα δάση να δούμε!





Άλλωστε η σχέση μας με το περιβάλλον είναι γνωστή: Ελληνας είναι αυτός που όταν ακούει οτι με το λιώσιμο των πάγων θα ανέβει η στάθμη της θάλασσας, αγοράζει φτηνό οικόπεδο λίγο πιο μέσα, περιμένοντας να γίνει παραθαλάσσιο αργότερα.

The Flies, "All Too Human"

Ξαναγυρνάω σε τούτο το άλμπουμ τακτικά τις τελευταίες μέρες γιατί μου χει κολλήσει.

Λέγεται “All Too Human” και πρόκειται για ένα τρίο απο Bristol μεριά, που αποτελείται απο τους Bob Locke και Tim Norfolk (που έχουν κάνει συνεργασίες με τους Massive Attack και τους Goldfrapp) ενώ φωνητικά και στίχους έχει αναλάβει ο σούπερ cool από άποψη στυλ Sean Cook κυρίες μου και κύριοι...

Σκοτεινός ήχος με έγχορδα και νότες από παλιά καλή ροκ εντ ρόλλ, απο Roy Orbison.

Άντε να μιμηθούμε τους οινογνώστες και να πούμε για χρώματα κι αρώματα σε κάθε γουλιά.
Το "Walking On the Sand" ακούγεται σαν ένα διεστραμμένο "Fever" της Peggy Lee, το "The Temptress" (το έχω βάλει στο box δεξιά αλλά σιγά μην το πήρατε είδηση) με μαρίμπες, ξύλινα πνευστά, βιολιά πιτσικάτο και τεχνητά σκράτς είναι sexy as hell, επίγευση απο Beatles στο "We began" και καθαρόαιμο Pink Floyd το «One Of Them». Μέχρι και κόρνα (πληθυντικός, τα πνευστά ντε...), έχουν χρησιμοποιήσει στο Bitter Moon! (μωρέ άμα έχει έμπνευση ο δημιουργός... με το τίποτα σου φτιάχνει θαύματα).

Ξέρω ακούγεται σαν να είναι απομίμηση από όλα αυτά αλλά δεν είναι, αντίθετα μας φέρνουν φάτσα με τις επιρροές τους αλλά τις χτενίζουν, τις στυλιζάρουν και κάνουν ένα πολύ ενδιαφέρον άκουσμα.

Και επιβεβαιώνουν (διακριτικά μεν αλλά επιβεβαιώνουν) αυτό που έλεγα πριν από μερικά posts, οτι δηλαδή η έμπνευση γυρνάει στα παλιά.

Ο καθείς με τις προτεραιότητές του

Οι bloggers κάνουν λέει μπουκοτάζ για τια αυξήσεις της ΔΕΗ!
Νάστε καλά παιδιά να οργανώνεστε, να μιλάτε στις τηλεοράσεις για το πως αντιδράσατε στις αυξήσεις με συμβολικές ενέργειες που βλάπτουν την τσέπη μας.

Εγώ ευχαριστώ δε θα πάρω, περιμένω ακόμα να κινητοποιηθείτε για τις επιθέσεις στους μετανάστες. Που μπορεί να μη βλάπτουν την τσέπη μας αλλά τη συνείδησή μας.


Καλή επιτυχία σας εύχομαι...

Το νου σας μη μείνουμε μόνοι μας

«Ομάδα 25 ατόμων εισέβαλε σε σπίτι στο Αιγάλεω και τραυμάτισε σοβαρά οκτώ Πακιστανούς που διέμεναν εκεί. Από τους τραυματίες οι πέντε νοσηλεύονται με βαριά τραύματα.»

Την «έπεσαν» που λετε οι «νεαροί» σε μερικούς κακόμοιρους Πακιστανούς... τι λεβεντιά! τι ελληνοπρεπές ιδεώδες...

Προσέξτε: Δεν την "έπεσαν" σε τίποτε μεγαλομαφιόζους από αυτούς που διακινούν λευκή σάρκα, ούτε σε τίποτε ναρκο-έμπορους που έχουν γεμίσει την πιάτσα με πρέζα.

Ούτε καν σε τίποτα πορτοφολάδες, τσαντάκηδες, μπουκαδόρους, ριφιφίδες και πάει λέγοντας...

Όχι...

Γιατί αυτοί οι «νεαροί» δεν βγήκαν στο δρόμο αγανακτισμένοι για την αυξανόμενη εγκληματικότητα, δεν κινητοποιήθηκαν από καμία «ευαισθησία». Προφανώς λοιπόν δεν θα τα έβαζαν με ένα δύσκολο στόχο σαν αυτούς που παράγουν την εγκληματικότητα, ούτε καν τους ένοιαξε αυτό το άλλοθι.

Βγήκαν σαν αγέλη με το γνωστρό θρασύδειλο νεοφασιστικό τρόπο, να κατασπαράξουν κάποιους κακόμοιρους Πακιστανούς απο αυτούς που σπανίως δημιουργούν προβλήματα, που δεν έχουν παραβατική συμπεριφορά, που πασχίζουν για ένα τίμιο μεροκάματο, που προσπαθούν να βγάλουν μερικά ευρώ να στείλουν πίσω στις οικογένειές τους, που ανέχονται (γιατί δεν μπορούν να κάνουν και διαφορετικά) τόσο τις απαγωγές των εντολοδόχων νταήδων του Βουλγαράκη και τώρα τις άνανδρες και φονικές επιθέσεις των καλόπαιδων που αποφάσισαν να διώξουν τους "ξένους απ’ την Ελλάδα".

Δεν θα επιχειρηματολογήσω περισσότερο για αυτή την παράνοια, δεν πρόκειται να κάθομαι να παραθέτω επιχειρήματα και να μπω σε συζήτηση για μια ομάδα εγκληματίες και φονιάδες (ούτε καν ρατσιστές δε τους λες, αφού εδώ δεν υπάρχει καν ιδεολογία κι άποψη).

Περιμένω όμως από το «προοδευτικό» κομμάτι της κοινωνίας μας,

τους συν-bloggers που κινητοποιήθηκαν για πολλά παρόμοια ζητήματα,

τα επίσημα κόμματα,

φορείς και συνδικάτα,

μαθητές και φοιτητές,

να κατέβουν σε διαδήλωση όπως πριν χρόνια στη Γαλλία όταν ο κόσμος βροντοφώναξε «Κάτω τα χέρια από τον φιλαράκο μου».
Γιατί αν δεν το κάνουμε τώρα αυτό, κινδυνεύουμε ίσως να μας φύγουν οι μετανάστες αφήνοντάς μας μόνους μας με αυτούς τους "έλληνες".

Για να δούμε...