"Λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλεια" σύντροφε.

Αγαπητέ μου σύντροφε,

Πιθανότατα θα θυμώσεις μ’ αυτά που θα σου πω. 

Αλλά δεν πειράζει, θα τα πω γιατί έχω ήδη θυμώσει πάρα πολύ εγώ ο ίδιος και πρέπει να σ’ τα πω.

Φωνάξαμε πολύ και στεναχωρηθήκαμε για την άνοδο της χρυσής αυγής, χαρακτηρίσαμε φασίστες τους κατοίκους των περιοχών του κέντρου που φωνάζουν για την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής τους, βρίσαμε επίσης ως φασίστες όσους ξεκινούν επιχειρήσεις για συμμάζεμα της κατάστασης από δήμαρχο μέχρι αστυνομία.

Διαπίστωσα όμως πως τόσο καιρό οι φωνές μας ήταν μόνο κριτική σε οτιδήποτε προσπαθεί να μετριάσει το πρόβλημα. Προτάσεις δεν είχαμε. Δεν έχει γίνει κανείς πιο σοφός από το διάλογο πέρα από την εύκολη διαπίστωση για τη συνθήκη «Δουβλίνο 2» που πρέπει να αλλάξει, που κακώς υπεγράφη. Και μετά, τι;

Ναι, οι αιτίες των μεταναστεύσεων είναι δύσκολο να αντιμετωπιστούν. Δε σταματάνε εύκολα από τη μια μέρα στην άλλη οι πόλεμοι, η πείνα, η φτώχεια. Θέλει πολλή δουλειά αυτός ο κόσμος. Ναι οι άνθρωποι αυτοί δικαιούνται να αναζητήσουν την ελπίδα στον δικό μας «δυτικό παράδεισο» της διαρκούς παρακμής.

Είναι πιο ανθρωπιστικό άραγε να περιφέρονται λιμοκτονούντες και πιθανότατα όσοι έχουν μικρότερες ηθικές αντιστάσεις να καταφεύγουν στην εγκληματικότητα για να επιβιώσουν; 

Ή είναι πιο σύμφωνο με την κοινωνία που οραματιζόμαστε το να δημιουργηθεί ένας υπερμεγέθης αστυνομικός στρατός για να ασκεί ασφυκτικό έλεγχο; 

Είναι πιο δόκιμη λύση η χρήση καμερών ασφαλείας που πολεμήθηκαν ως παραβιάζουσες τα προσωπικά μας δεδομένα;

Πόσο πιο ανεύθυνο είναι άραγε το να καταλήξει τελικά όλο αυτό το παγκόσμιο πρόβλημα στους ώμους του άμοιρου Αφγανού ή Πακιστανού και του κατοίκου της πλατείας Βικτωρίας και των Πατησίων; Πόσο ρεαλιστικό είναι να αφεθούν αυτοί οι δύο να αναζητήσουν μεταξύ τους τη λύση;

Η πρακτική της χωρίς κόστος μαξιμαλιστικής ρητορείας δεκαετιών, μας άφησε να αναζητούμε σήμερα μέτρο και λύσεις. Οι δογματικές ιδεολογικές αρνήσεις σε οτιδήποτε μπορεί να προτείνεται ως λύση τροφοδότησαν την απραξία και το θέριεμα του τέρατος που λέγεται «χρυσή αυγή». Που αναλαμβάνει τώρα να «καθαρίσει» με το μόνο τρόπο που ξέρουν οι πιθικοτραμπούκοι . Με τη βία.

Αλλά ακόμα κι όταν οι αλήτες αυτοί βγήκαν στη γύρα ξυλοφορτώνοντας αθώους μετανάστες, ήμασταν θεαματικά απόντες, απλά περιοριστήκαμε να φωνάζουμε «που είναι η αστυνομία» (κοίτα να δεις τι χρειάστηκε για να αναζητήσουμε τελικά την τήρηση των νόμων!).

Αλλά την αστυνομία που σε μεγάλο βαθμό επέλεξε να ψηφίσει τους φασίστες της χρυσής αυγής, επιλέξαμε να τους τη χαρίσουμε εδώ και καιρό αγαπητέ σύντροφε. Την αποκηρύξαμε ως ταξικό εχθρό, τους είπαμε συλλήβδην «μπάτσους γουρούνια δολοφόνους». Κάψαμε τις γέφυρες και παραμείναμε στις όχθες των διαδηλώσεων να πετάμε πέτρες και δακρυγόνα.

Πότε μαζευτήκαμε ως κομματικοί ή πολιτικοί σχηματισμοί να βοηθήσουμε με κάποιο ακτιβισμό άστεγους και άνεργους; Με ποιο δικαίωμα ασκήσαμε κριτική σε τέτοιες κινητοποιήσεις βάζοντας την περίφημη εύκολη ταμπέλα της «αστικής φιλανθρωπίας»;

Πως χαρίσαμε το δικαίωμα (και πάλι) στους φασίστες να δηλώνουν ευαισθησίες με διάφορα τηλεοπτικά σόου στο Σύνταγμα; 

Ναι ξέρω, περιμένουμε απ τον πεινασμένο να εξεγερθεί να φτάσει στο «μη χειρότερα» για να προσχωρήσει στις παρατάξεις μας, αλλά δεν είναι εξαιρετικά φτηνό αυτό το τέχνασμα για την αριστερή μας συνείδηση;

Τώρα λοιπόν που το κτήνος έδειξε τα δόντια του, τώρα που οι χρυσαυγίτες μπουκάρουν στα πλοία για να λιντσάρουν, δεν είναι καιρός να ξαναβρούμε το μέτρο; Τώρα που η κοινωνία μπατάρει δεξιά δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε τα απλά και βασικά απαιτώντας παράλληλα την ευνομία;

Τώρα είναι η ώρα να ξαναβρούμε τις χαμένες μας επαφές με την κοινωνία και τις χαμένες μας δυνατότητες για διάλογο. Αυτές τις δυνατότητες που καταστρέψαμε όταν αντί να συζητάμε για ιδέες και αρχές, ψελλίζαμε ή κραυγάζαμε μόνο διεκδικήσεις.

Να αναγνωρίσουμε το δικαίωμα αυτού του τόπου να ορίζει τους κανόνες με τους οποίους θα δέχεται μετανάστες ή πρόσφυγες όπως γίνεται παντού στον κόσμο.

Να αφήσουμε τις εύκολες εικονικές κατάρες και τα συνθήματα για τις επιχειρήσεις-σκούπα και να γίνουμε χρήσιμοι με αληθινή δουλειά στον έλεγχο των συνθηκών διαβίωσης στα κέντρα κράτησης και στην εποπτεία των αστυνομικών αυθαιρεσιών. Να προσφερθούν νομικές υπηρεσίες σε όσους τις χρειάζονται. 

Να δείξουμε επιτέλους με κάποιο τρόπο πως μπορούμε να υπερασπιστούμε ανθρώπινα δικαιώματα αποδεχόμενοι ένα πλαίσιο. Ή να αγωνιστούμε να αλλάξουμε αυτό το πλαίσιο προβάλλοντας πειστικές και βιώσιμες αντιπροτάσεις. Αλλά να αποδεχτούμε το μονο σίγουρο: η στείρα ρητορεία δεν μας οδήγησε πουθενά καλύτερα.

Σήμερα σύντροφε, δηλώνεις απογοητευμένος  απ' την ελληνική κοινωνία και εκδηλώνεις τάσεις φυγής. Δεν είναι χρήσιμη η απογοήτευσή σου. Η ελληνική κοινωνία δε θα ακολουθήσει καλύτερους δρόμους επειδή θα λείψεις. Το αντίθετο θα συμβεί.

Αλλά πρέπει να καταλάβεις πως χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τους όρους της συζήτησης. Να αφήσουμε στην άκρη ιδεοληψίες και εύκολες ετικέτες. Να καταλάβουμε πως όλα αυτά τα χρόνια παρεξηγώντας τον ακτιβισμό, δεν καταφέραμε να δράσουμε αποτελεσματικά να δουλέψουμε για να δώσουμε δείγματα γραφής.

Τώρα είναι η ώρα να δείξουμε με δουλειά πως η «αριστεροσύνη» δεν είναι χρήσιμη μόνο μέχρι εκεί που μας ορίζει και αντανακλά το Εγώ μας, αλλά μπορεί να είναι αληθινή αντιπρόταση για μια καλύτερη κοινωνία.

Η επιλογή θέσης ως αντίποδας της ψήφου εξουσίας

Πάει αρκετός καιρός τώρα που δεν ψηφίζω με γνώμονα τα κόμματα εξουσίας. 

Εδώ και πολύ καιρό τα κόμματα που συγκεντρώνουν την πλειοψηφία, ψηφίζονται είτε επειδή χρησιμοποίησαν ευχάριστη γλώσσα, είτε επειδή κατέφυγαν σε συναισθηματικό λαϊκισμό, είτε επειδή διόρισαν στρατιές δημοσίων υπαλλήλων, μοίραζαν επιδόματα και συντάξεις μαϊμού. 
Δεν με αφορά λοιπόν -εκ των πραγμάτων- η επιλογή της μεγάλης μερίδας του εκλογικού σώματος. 

Αντίθετα προτιμώ να ψηφίζω κόμματα ή σχηματισμούς που θα ήταν χρησιμότεροι είτε σαν αντιπολίτευση, είτε σαν εξισορροπητικοί πόλοι είτε ως παρουσία και λόγος στη βουλή. 
Ανεξάρτητα από την ιδεολογική μου προτίμηση που προϊόντος του χρόνου ξεθωριάζει θεματικά. Έτσι κι αλλιώς ελάχιστες μεταβολές στη δημόσια ζωή έχουν γίνει στα μεταπολιτευτικά χρόνια που να είναι σύμφωνες με την ιδεολογική πλατφόρμα του εκάστοτε κυβερνητικού σχηματισμού. Εδώ θα μπορούσα να φέρω παραδείγματα από τον κρατισμό της ΝΔ, μέχρι τις νεοφιλελεύθερες επιλογές του ΠΑΣΟΚ. 

Και μεθαύριο το ίδιο θα κάνω. Δεν θα ψηφίσω μνημονιακούς ή αντιμνημονιακούς. 
Γιατί απλούστατα δεν πιστεύω σ’ αυτό τον κίβδηλο και καταστροφικά απλουστευτικό διαχωρισμό. 
Πιστεύω σε μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να είχαν γίνει από πολύ καιρό για να φύγουν τα χιλιάδες γνωστά καρκινώματα που μας καταδίκασαν σε χρεοκοπία. Τα μνημόνια δεν περιλάμβαναν μόνο τις γνωστές απαράδεκτες βλαπτικές μεταβολές και τους κοινωνικά και οικονομικά αδύναμους αλλά και αλλαγές προκειμένου να σταματήσει το κράτος να είναι βαρέλι χωρίς πάτο. 

Θα ψηφίσω λοιπόν με κριτήριο το ποιος σχηματισμός θα μπορούσε να έχει θετική παρουσία, να μπορεί να μετριάζει μαξιμαλισμούς και αμετροέπειες. Θα επιλέξω κόμμα που να μπορεί να συμμετάσχει σε κυβέρνηση. 
Γιατί πιστεύω πως είναι απόλυτη ανάγκη να προκύψει άμεσα κυβέρνηση ικανή να πάρει και να εφαρμόσει αποφάσεις, να λειτουργήσει ως συνομιλητής, να μπορέσει να προβεί στις βασικές ενέργειες για να αρχίσει μια κάποια ροή στο έλος, να βρεθούν φάρμακα για τα νοσοκομεία, κοινωνική στήριξη στους υποψήφιους αυτόχειρες, να βρεθεί φαγητό για τους φυλακισμένους και όσους εξαρτώνται από αυτή την ελάχιστη κοινωνική πρόνοια. 
Να σταματήσει η κατρακύλα. 

 Ναι αυτά είναι πολύ πιο σημαντικά από το να δικαιωθεί ο εύκολος ξεροκέφαλος λαϊκισμός των υποψηφίων ηγετών που πασχίζουν να κυβερνήσουν χωρίς πραγματικά να έχουν την παραμικρή ιδέα των προβλημάτων που περιμένουν στη στροφή. 
Είναι σημαντικό νομίζω να υπάρξει ένα σχήμα συγκυβέρνησης που -μέχρι να διαψευσθώ- θα μπορεί να διακρίνει και να ιεραρχήσει τα ζητούμενα και τις προτεραιότητες, να έχει τη δύναμη να ρίξει την όποια κυβέρνηση που θα προσπαθήσει να καταφύγει και πάλι σε εύκολες λύσεις αφαίμαξης της ψυχορραγούσας αγελάδας, που θα κατέφευγε σε συνοπτικές αποδοχές αυτοκτονικών οδηγιών. 

Καλή μας τύχη.

"Ευρωπαϊκή Αριστερά και λαϊκισμός"

Ένα εξαιρετικό κείμενο του Πέτρου Παπασαραντόπουλου 

ΣΥΡΙΖΑ, η επόμενη μέρα (και η χτεσινή).

Στο Σύριζα θα πρέπει ένα από τα πρώτα πράγματα που θα προβλέπει το πολιτικό πρόγραμμα, να είναι η άμεση διανομή ηρεμιστικών στους οπαδούς του. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ακουστεί η νηφάλια και χρήσιμη σήμερα φωνή των εναλλακτικών προτάσεων που υπάρχουν μέσα στο «κόμμα».

Ο Σύριζα «καβάλα στο κύμα» που λένε, δεν είχε χρόνο να εκπονήσει λεπτομερές αξιόπιστο πολιτικό και οικονομικό πρόγραμμα. Μόνο κάποιες γενικόλογες κατευθύνσεις ήταν διαθέσιμες εν είδη προγράμματος. Ο Γιάννης Βαρουφάκης λίγο πριν τις εκλογές αξιολόγησε τα προγράμματα των κομμάτων και βρήκε του Σύριζα το πιο κακογραμμένο και γενικόλογο. Αλλά αυτό είναι φυσικό να συμβαίνει τη στιγμή που η δυναμική είναι (ακόμα) σε τεράστια αύξηση.

Αλλά η αύξηση αυτή φουντώνει μέσα από τη διαμαρτυρία και την αγανάκτηση. Δεν φουντώνει μετά από ψύχραιμη μελέτη προγράμματος και δεδομένων. Κι αυτός είναι ο κύριος λόγος που οι περισσότεροι οπαδοί του Σύριζα είναι τόσο θυμωμένοι και έξαλλοι με όλα. Ειδικά στα κοινωνικά Μέσα,  έχουν χάσει την ικανότητα να συζητήσουν για λεπτές έννοιες. Η παρέμβαση Αλαβάνου πριν μερικές μέρες που έβαζε στο τραπέζι οδυνηρές παραδοχές (που η σημερινή ηγεσία αρνείται να συζητήσει σοβαρά) ήταν ένα σοκ για τους οπλισμένους με συνοπτικές και δυστυχώς αστοιχείωτες βεβαιότητες οπαδούς.

Τα στελέχη του Σύριζα που εμφανίζονται στα μίντια, αποδεικνύονται πολλάκις ανεπαρκή για δημόσιο διάλογο. Βουλευτίνα από την Κεφαλονιά δήλωνε τη Δευτέρα 14/5 στον ΒΗΜΑ FM: «Και τι θα πάθουμε δηλαδή αν πρέπει να πληρώνουμε με δραχμές»; Διαφωτιστική δήλωση για το επίπεδο γνώσης της αλλά και του διαλόγου που οδήγησε στην εκλογή της. Ο καθηγητής Σταθάκης επίσης εκλεγμένος, βγαίνει ευτυχώς να συμμαζέψει τις αμετροεπείς διατυπώσεις του Στρατούλη (που επανέλαβε και ο Γλέζος δύο μέρες μετά) περί υποχρεωτικών δανείων από τους πολίτες και ο σοβαρός Δραγασάκης δεν προλαβαίνει να κάνει παρεμβάσεις προσπαθώντας να αποκαταστήσει την τραυματισμένη σοβαρότητα της παράταξης. Και παραδεχόμενος (στον Πρετεντέρη  14/5) πως πραγματικά το οικονομικό πρόγραμμα δεν έχει φτάσει ποτέ στις απαραίτητες ποσοτικές λεπτομέρειες.

Σύνθεση δανεισμένη απο Newsgallery.gr

Όλα αυτά, αποτέλεσμα της εποχής Τσίπρα που θυσίασε την παραγωγή πολιτικής για να μη φανούν οι ενυπάρχουσες συνιστωσιακές διαφορές, για να μη χαθεί η ομογενοποίηση των ετερόκλητων αριστερών ομάδων που όμως φτιάχνει ένα τόσο αραιό πλέγμα, που είναι αδύνατον να συγκρατήσει το απαραίτητο έρμα για την ικανότητα κυβέρνησης.

Μοιραία λοιπόν η ηγεσία του Σύριζα αυτή τη στιγμή επιλέγει την άρνηση ανάληψης ευθυνών σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές του τόπου. Σε μια φάση που η χώρα βρίσκεται στην απόλυτη παραλυσία, όχι τόσο λόγω της ακυβερνησίας, αλλά λόγω της καθολικής ανυπαρξίας θεσμών και λειτουργιών που θα μπορούσαν να κάνουν δουλειά στον «αυτόματο πιλότο» ακόμα και χωρίς καθημερινά τηλεφωνήματα και παρεμβάσεις υπουργών. Πόσω μάλλον που σ’ αυτή ακριβώς της στιγμή είναι απαραίτητη μια ηγεσία που να μπορεί σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο να προβάλει την εξαθλίωση που έχουν υποστεί οι πιο ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες, την ύφεση που έχει προκαλέσει η καταστροφική συνταγή και να μοχλεύσει τις δειλές -ρητορικές ακόμα- απόπειρες που γίνονται  προς υπεράσπιση της Ελλάδας από θεσμικά ευρωπαϊκά φόρα.

Νομοτελειακά η ευκολία της μαζικοποίησης, έχει ένα ανάλογο βαρύ αντίτιμο. Το βαθμό χρησιμότητας / επικινδυνότητας που κουβαλάς, ευθέως εξαρτώμενο από το αν δούλεψες όλα αυτά τα χρόνια ως πολιτικό κόμμα ή ως συνασπισμός διαμαρτυρόμενων ζηλωτών. Και είναι κρίμα να επιλεγεί το δεύτερο από το χώρο που είναι ικανός να διατυπώσει εναλλακτική πρόταση στα αδιέξοδα που μας οδήγησαν οι παντοδύναμες, αχόρταγες, ασύδοτες και χαϊδεμένες «αγορές» του καπιταλισμού.

Υ.Γ. Ο Φώτης Κουβέλης αποχώρησε από τον Σύριζα όταν πλέον το πνεύμα του υπεύθυνου "Συνασπισμού", έσβησε για χάρη των συνιστωσών. Πόσο θλιβερό είναι να κανιβαλίζεται σήμερα, σε καθημερινή βάση, από τους (λίγους) πρώην συντρόφους του και από τους (περισσότερους) νεόφερτους πρώην Πασόκους που ενέσκυψαν στο χώρο που υπηρέτησε με συνέπεια και τιμιότητα τόσα χρόνια! 

Είναι σίγουρο πως αυτά τα μειράκια την ίδια μεταχείριση θα επιφύλασσαν και για τον μακαρίτη Παπαγιαννάκη, αν αυτός δεν είχε την τύχη να μας αφήσει πριν λίγο καιρό. 

Η άρνηση της λογικής, ο τζόγος της αριστεράς

Και φυσικά όπως ήταν αναμενόμενο η αριστερά αντιτάχθηκε στην ευρύτερη χρήση των γενόσημων φαρμάκων! 


Δεν έχει σημασία που η πρακτική θα μειώσει την εξοντωτική δαπάνη που καρπούνται οι φαρμακευτικές εταιρίες και το κατεστημένο της υγείας. 


Δεν έχει καν σημασία το ότι τα ίδια φάρμακα χρησιμοποιούνται σχεδόν σε όλες τις χώρες τις Ευρώπης με βάση τη συνταγογράφηση της δραστικής ουσίας (αντί της μάρκας). 


Δεν έχει σημασία πως το ζητούμενο είναι ο αποτελεσματικός έλεγχος των φαρμάκων από τον ΕΟΦ που πολλές φορές άφησε και κυκλοφόρησαν επικίνδυνα φάρμακα (από «τα καλά», τα επώνυμα), που μετά αποσύρονται άρον-άρον λόγω ελλειπούς ποιοτικού ελέγχου. 


Δεν έχει καν σημασία το ότι σε ένα πολιτικό σύστημα σαν αυτό που επαγγέλλεται το ΚΚΕ π.χ. τα φάρμακα θα ήταν ΟΛΑ αντίγραφα από κάποιο κρατικό εργοστάσιο ή μια συνεταιριστική κολεκτίβα. 


Σημασία έχει να πούμε «ΟΧΙ», να συνταχθεί με την αριστερά ο φοβισμένος, ο αγανακτισμένος που θέλει το «καλό», το «ακριβό» φάρμακο (γιατί αυτό νοιώθει να δικαιούται) κι ας συντηρεί μια βρώμικη συναλλαγή μεταξύ γιατρών, φαρμακοποιών και φαρμακοβιομηχανίας. 


Πιθανότατα ο «λαός» δεν έχει την ικανότητα τέτοιες εποχές να διακρίνει λεπτές διαφορές στα πράγματα, δεν διαθέτει την απαραίτητη ψυχραιμία να διακρίνει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και αλλαγές που οφείλαμε να κάνουμε από τις ξερές εντολές του αποτυχημένου μνημονίου. 
Άλλωστε οι αριστεροί φίλοι, μας χώρισαν σε μαντριά με «μνημονιακούς» και «αντιμνημονιακούς» για να διευκολυνθεί η στείρα άρνηση και η υπεράσπιση των κατεστημένων και των στρεβλώσεων που σε κάποιο βαθμό μας έφεραν μέχρι εδώ. 


Τα εκλογικά οφέλη αυτό τον καιρό είναι τόσο εύκολα λόγω των εξαρτημένων ανακλαστικών που προκαλεί η λέξη «μνημόνιο», «τρόικα» που ακόμα και ο Αλέξης (ένας είναι ο Αλέξης), έφτασε να υπερασπίζεται τον Τράγκα που αποκάλεσε τη Μέρκελ «χοντροκώλα»(!). 


Είναι τόση η τύφλα που μας έφερε η κρίση, που το ΚΚΕ Πρέβεζας ανερυθρίαστα καταδίκασε εθελοντική πρωτοβουλία δωρεάν ιατρικής βοήθειας σε αναξιοπαθούντες επειδή -λέει- πάει να ωραιοποιήσει τον καπιταλισμό (ή κάπως έτσι, δε θυμάμαι ακριβώς τι σαχλαμάρες διάβασα). 


Αυτό είναι το χαμένο στοίχημα της αριστεράς. Εύκολα κέρδη(;) που ως επιδερμικά και ανερμάτιστα θα είναι και εύκολες απώλειες στην πρώτη ευκαιρία. 


Η αριστερά έμαθε πολύ καλά το παιχνίδι του να συσπειρώνει την αντίδραση γι’ αυτό ξέμαθε να αρθρώνει λόγο και πρόταση. Το ακόμα χειρότερο όμως είναι το ότι ξεδιάντροπα πια κατάντησε να ποντάρει στην εξαθλίωση για να πιάσει τόπο ο μεσσιανισμός της. Δεν υπάρχει καμία σωτηρία δηλαδή, αν δεν έρθει στην εξουσία η αριστερά. 


Εκκωφαντικά μουγκή σε κάθε απόπειρα οργάνωσης καταναλωτικού κινήματος που θα ανακούφιζε τα οικογενειακά έξοδα, φανερά εχθρική σε κάθε «εθελοντισμό» που θα αναιρούσε την ανάγκη κρατικών παρεμβάσεων και θα βοηθούσε τη "ζύμωση" και τη συννοχή των πολιτών, απελπιστικά απούσα σε κάθε ακτιβισμό που δεν προϋποθέτει ανατροπή του καπιταλισμού για καλυτέρευση του επιπέδου ζωής. 


Ε, φτάνει σύντροφοι! Αξίζουμε μια πολύ καλύτερη αριστερά.




Update: 


Σήμερα Παρασκευή 2/3 είδα και ανακοίνωση του ΚΚΕ ενάντια στον "κίνημα της πατάτας"! 
Μέμφονται τους πολίτες επειδή με μια απλή κίνηση κατήργησαν τους ενδιάμεσους. 


Αδυνατώ να παρακολουθήσω την παράνοια πλέον, έχουν καταντήσει απόλυτα γραφικοί και επικίνδυνοι για τον κόσμο που υποτίθεται πως εκφράζουν.

Ο Πάνος Καμμένος κάνει chat

Το πολιτικό μας σύστημα πιάστηκε αδιάβαστο.

Σε περίπτωση που σας διαφεύγει το πως ασκείται σήμερα η πολιτική έρχεται ο Μιχαλης να σας το θυμήσει. 


Όχι δεν έχει γίνει κανένα λάθος και δε λέει κανένα ψέμμα. Ούτε τα νομοσχέδια και οι τροπολογιες που ψηφίζονται στη βουλή διαβάζονται. Οι ψηφοφορίες γίνονται στο όνομα της κομματικής πειθαρχίας, όποιος δεν συντάσσεται μπαίνει στο στόχαστρο, τη δε συγκεκριμένη χρονική περίοδο στο ΠΑΣΟΚ διαγράφονταν. Και δεν είναι μόνο ο Χρυσοχοίδης που δε διάβασε το μνημόνιο. Το ίδιο δήλωνε το προηγούμενο βράδυ και η Λούκα Κατσέλλη.


Το μνημόνιο ε; Όχι ένα "terms and conditions" απ αυτά που προσπερνάμε με ένα απλό "Accept" χωρίς να τα διαβάσουμε ποτέ, γιατί αφορά μόνο εμάς και μια πληρωμή ενός μικροποσού. Αλλά μια βαριά συμφωνία που υποθήκευε το μέλλον της χώρας, τις εξελίξεις στην οικονομία, το επίπεδο ζωής, τις ίδιες τις ζωές των Ελλήνων. 


Κι όμως! 

"Κυρία ημουν απασχολημένος. Πολεμούσα το έγκλημα. "

Η πολιτική εδώ πιά ασκείται με αυτούς ακριβώς τους όρους. Και σε περίπτωση που και το τελευταίο κομματόσκυλο δεν το έχει αντιληφθεί, αυτές οι κυνικές δηλώσεις υποκρύπτουν το απόλυτο τέλος της πολιτικής, αυτό που οδήγησε μια ανάπηρη και ανίκανη πολιτικά κυβέρνηση του Πασόκ να παραδοθεί την τελευταία στιγμή και με δεμένα χέρια πόδια και άδεια ταμεία στους δανειστές. 


Το τέλος της πολιτικής είχε επέλθει απο τη σιγμή που ο δικομματισμός ανίκανος να αντιπαλέψει τον ίδιο του εαυτό που μέσα σε λίγα χρόναι διπλασίασε το ήδη φουσκωμένο δημόσιο, αρνήθηκε να κάνει τομές, να κόψει τα δικά του αγαπημένα καρκινώματα (π.χ.) που το φόρτωναν με ελλείματα και χρέη, που το περίφημο "πολιτικό κόστος" οδηγούσε σε μη-ενέργειες, σε πλήρη απραξία. 


Φυσικό λοιπόν δεν είναι να είμαστε σήμερα όμηροι όσων δεν έχουν καμία ευθύνη για τη ζωή του έλληνα πολίτη; Πόσο πιο καθαρά δηλαδή έπρεπε να το πει ο Σαρκοζί από τότε που έλεγε "δεν είμαστε εμείς οι εκλεγμένοι ηγέτες που έχουν την ευθύνη για την Ελλάδα"; (ή κάπως έτσι).


Και τώρα λοιπόν που είδαμε πως διοικούν και πως (δεν) πράττουν οι εκλεγμένοι αυτού του τόπου, ας το πάρουμε απόφαση. το πολιτικό μας σύστημα έχει χρεοκοπήσει, ας το προσπεράσουμε, ας δούμε την επόμενη μέρα, ας στήσουμε το νέο πλαίσιο που θα ενθαρρύνει την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού που θα λέει πλέον αλήθειες όσο οδυνηρές κι αν είναι. 


Ας βρούμε πολιτικό προσωπικό που να εχει τη γενναιότητα να πάρει αποφάσεις με γνώμονα το γενικό καλό, να μπορεί να στηρίξει αποφάσεις και να μη φοβάται να χάσει εκλογές γιατί δε θα κινδυνεύει το πολιτικό ή επαγγελματικό του μέλλον.


Κι ας αλλάξουμε το πλαίσιο λειτουργίας της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας που φροντίσαμε να είναι τόσο κακό που να φαίνεται πολύ μικρή απώλεια σε όσους επαγγέλλονται "φωτισμένους πατερούληδες".

Βιβλία και e-books μετά το φετιχισμό του χαρτιού.

Άκουγα το περασμένο Σάββατο σε ραδιοφωνική συνέντευξη τον συγγραφέα Αλέξη Πανσέληνο να καταθέτει απόψεις μεταξύ άλλων και για τα ηλεκτρονικά βιβλία.


Προηγουμένως είχε καταθέσει την άποψη πως πρέπει να διαβάζουμε περισσότερο, πως πρέπει να απεξαρτηθούμε απο την εικόνα και την οθόνη και πως ακόμα κι ένα κακό βιβλίο είναι προτιμότερο, γιατί γυμνάζει το μυαλό σε αντίθεση με την "έτοιμη" προσλαμβάνουσα της εικόνας (καπως έτσι, όχι με τα ακριβή λόγια, γι αυτό και δε βάζω εισαγωγικά).


Τις συσκευές ανάγνωσης ηλεκτρονικών βιβλίων τις απέρριψε, επειδή φτάνουν -όπως είπε- να μετατρέπουν το βιβλίο σε εικόνα και πως είναι ημιτελής η ανάγνωση ενός  ηλεκτρονικού βιβλίου επειδή σε αποστερεί απο την αίσθηση του χαρτιού, τη μυρωδιά του μελανιού.


Δυστυχώς ο δημοσιογράφος ήταν πολύ απασχολημένος με το θαυμασμό του προσώπου και την επαναλαμβανόμενη υπενθύμιση της τιμής του να φιλοξενεί το συγγραφέα, διαφορετικά θα μπορούσε να απαντήσει (ενδεχομένως) πως: 


- Η συσκευή ανάγνωσης αναπαράγει την ίδια εικόνα του κειμένου, των λέξεων, που αποτυπώνονται σ' ένα τυπωμένο βιβλίο. Η απόριψη της εικόνας που προέρχεται απο ηλεκτρονικό βιβλίο -λόγω οθόνης- είναι επομένως άνευ ουσίας όταν το περιεχόμενο είναι ακριβώς το ίδιο.


- Το να καταφέρουμε να αγγίξουμε την ουσία του συγγράμματος (και να μας αγγίξει με τη σειρά του), είναι όλο το ζητούμενο. Το εκτυπωμένο βιβλίο ή το ηλεκτρονικό αρχείο είναι απλά εργαλεία. Η μυρωδιά του μελανιού, το άγγιγμα του χαρτιού, το βιβλίο στο ράφι είναι -κατα πάσα πιθανότατα- ένας περιττός φετιχισμός. Το αποτέλεσμα της ανάγνωσης δεν είναι διαφορετικό σε κάθε περίπτωση.


-Κι όμως υπάρχουν πολύ κακά αναγνώσματα και πολύ καλά θεάματα. Επίσης άστοχη και απόλυτη η αγιοποίηση του -κάθε είδους- βιβλίου και η συλλήβδην απόρριψη ενός κατατοπιστικού τηλεοπτικού ντοκυμαντέρ ή ενός κινηματογραφικού αριστουργήματος απλά επειδή απευθύνεται σε περισσότερες αισθήσεις. Οι εμπειρίες μας, η σκέψη μας, η κριτική μας ικανότητα διαμορφώνονται απο οποιοδήποτε ερέθισμα. Η ανάγνωση απαιτεί περισσότερη πνευματική λειτουργία απο την εικόνα , αυτό είναι αλήθεια, αλλά είναι άσχετο της κρίσης και των ερεθισμάτων.


Προφανώς ο συγγραφέας εννοούσε πως η διαρκής προσύλωσή μας στην εικόνα μας έκανε να ξεχάσουμε το διάβασμα κι αυτό σε ένα μεγάλο βαθμός είναι αλήθεια. Αλλά αυτή ακριβώς η πραγματικότητα θα έπρεπε να του κάνει τα ηλεκτρονικά βιβλία συμπαθέστερα αφού τα κάνει πιο προσβάσιμα και μερικές φορές πιο φθηνά.


Η τεχνολογία θα προχωρά είτε μας αρέσει, είτε όχι. Η δυνατότητα να έχεις σε ελάχιστα γραμμάρια και σε άμμεσο χρόνο διαθέσιμο οποιοδήποτε βιβλίο είναι απο μόνη της επανάσταση. Ο πρόσφατος εμπλουτισμός βιβλίων με διαδραστικό περιεχόμενο (τρισδιάστατοι πίνακες, βίντεο, ήχοι) που ενσωματώνονται πλέον στα βιβλία του ηλεκτρονικού βιβλιοπωλείου της Apple αλλάζουν θεαματικά τη μεταδοτική δυνατότητα των βιβλίων, ιδιαίτερα αυτών με επισημονικό, μαθησιακό περιεχόμενο. 


Είναι πολύ κρίμα, άνθρωποι του χώρου της σκέψης να μην είναι σε θέση να εκτιμήσουν τα τεράστια πλεονεκτήματα που μποορύν να προκύψουν απο αυτές τις εφαρμογές και να παραμένουν υπερασπιστές συμβόλων.


(τη φωτογραφία τη βρήκα στο Bookriot.com)

Ο υπουργός-πρίγκηψ, οι Ρώσοι και μια συλλογή ζωγραφικής

Μια που σήμερα ήρθε στη δημοσιότητα η υπόθεση Γερουλάνου και του υπηρεσιακού του τηλεφώνου και είχε την τιμητική του στις τουιτεροκουβέντες, να πούμε και κάτι ακόμα για τον υπουργό.


Η ακόλουθη ιστορία είναι 100% αληθινή.


Πριν απο λίγο καιρό έφτασε στην πόρτα του υπουργείου του, το ενδιαφέρον Ρώσων (συγκεκριμένα του διευθυντή του BBC Ρωσίας) να αγοράσουν απο το ελληνικό δημόσιο την περίφημη συλλογή Κωστάκη με έργα Ρώσων πρωτοπόρων ζωγράφων.

Η συλλογή αγοράστηκε το 2000 απο τον τότε ΥΠΠΟ Ευάγγελο Βενιζέλο ο οποίος ως καλός σαλονικιός παράγων, έστειλε τη συλλογή στη Μονή Λαζαριστών της Θεσσαλονίκης, ιδρύοντας παράλληλα και ένα "Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης" που απασχολεί περί τους τριάντα εργαζόμενους(!) κάνοντας γύρω στα 3 εισητήρια ημερησίως(!).


Οι Ρώσοι που προσπαθούσαν για πολύ καιρό να μιλήσουν για το θέμα αυτό με τον υπουργό Γερουλάνο έτρωγαν μονίμως πόρτα απο τον σύμβουλο επικοινωνίας του και δεν δόθηκε μέχρι τώρα η ευκαιρία ούτε καν να μάθουμε για το τι ποσό προσφέρεται για την απόκτηση της συλλογής.


Να υπενθυμίσουμε εδω πως στη Ρωσία βρίσκεται ήδη η μισή συλλογή καθώς ήταν μια απαραίτητη προυπόθεση για την έξοδο απο τη χώρα της άλλης μισής αλλά και των κλήρονόμων της.
Η Ρωσία τώρα επιθυμεί να χτίσει ένα μεγάλο και πολυτελές μουσείο για να φλοξενήσει πλέον ενιαία τη συλλογή καθώς την αντιμετωπίζουν ως μέρος της πρόσφατης πολιτιστικής ιστορίας τους. 
(Σας θυμίζει κάτι μάρμαρα η υπόθεση;)    


Φυσικά είναι μεγάλο απόκτημα για το ελληνικό δημόσιο και τους εν Ελλάδι φιλότεχνους η κατοχή αυτής της συλλογής αλλά μέρες που είναι, θα είχε ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον να μάθουμε τα εξής:


-Ποιά θα ήταν η προσφερόμενη τιμή απο τους Ρώσους για τη συλλογή; Τι ποσό θα ερχόταν στα κρατικά ταμεία σ' αυτή την περίοδο κρίσης;


-Ποιό είναι το παθητικό, το κόστος της λειτουργία του μουσείου που φιλοξενεί σήμερα τη συλλογή; Πόσο μας στοιχίζει;


-Ποιά είναι η δική μας θέση απέναντι στο αίτημα των Ρώσων τη σιτγμή που κι εμείς έχουμε βάλει ένα παρόμοιο αίτημα για τα μάρμαρα του Παρθενώνα; (δε συγκρίνω φυσικά τις δύο υποθέσεις, καθώς η μία είναι νόμιμη κατοχή και η δεύτερη κανονική λεηλασία, αλλά η επιθυμία μιας χώρας να διαθέτει στο έδαφός της τα κομμάτια της ιστορίας της είναι ένα θεμιτό αίτημα).


και τέλος:

-πόσο δικαιολογείται το πείσμα του πρίγκιπος-υπουργού που ούτε καν καταδέχεται να συναντήσει κάποιον απο τους ενδιαφερόμενους για "ακρόαση";
  

Πάει κι αυτός ο τιμονιέρης

Θρήνος σήμερα στην Πιονγιάνγκ για το θάνατο του μεγάλου ηγέτη.
Ευτυχώς είχε απόγονο κι έτσι η φωτισμένη δυναστεία θα συνεχίσει να οδηγεί τη χώρα της οικογένειας.


Υ.Γ. : Τελικά το καλάθι με τα τρόφιμα το κέρισε ο κυριούλης που χτυπιέται στο 1:24

Αριστερά μπαίνοντας ή βγαίνοντας;

Ένα πολύ εύστοχο κείμενο του Κώστα Βαξεβάνη

Angry Birds performed by the London Philharmonic Orchestra

Οι εθνικοί μας κλέφτες (του Κώστα Γιαννακίδη)

Τα πράγματα είναι σχετικά απλά: Η φοροδιαφυγή μας γονάτισε. 


Ο Κ. Γιαννακίδης λέει πως είναι "εξοργιστικά απλά". Και μάλλον έχει περισσότερο δίκιο.


Σε αντίθεση με τους φίλους μου της φανατικής αριστεράς πτέρυγας (κοινοβουλευτικής ή μη) που θεωρούν πως το "μαζί τα φάγαμε" είναι ταξικό θέμα και πως το "φάγαμε" πρέπει να παραπέμπει υποχρεωτικά σε πούρα και κότερα, τα νούμερα είναι αμείλικτα και δείχνουν πως το θέμα είναι διαταξιακό.


Διαβάστε το άρθρο του Γιαννακίδη κι εδώ είμαστε να το συζητήσουμε.

Παράδειγμα κρατικής οργάνωσης

Τυχαίες φθινοπωρινές διαπιστώσεις

Η βόρεια Ευρώπη έχει ήδη γεμίσει ανεμογεννήτριες. 
Η Γερμανία είναι διάσπαρτη με εγκαταστάσεις που έγιναν μέσα στα τελευταία δύο χρόνια. 
Στη Μ. Βρετανία οι μελέτες ήδη δείχνουν πως μέσα στα επόμενα είκοσι χρόνια το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειας μπορεί να προέρχεται από εναλλακτικές πηγές ενέργειας. 
Εδώ δεν έχουμε δει ακόμα σημαντικές επενδύσεις, ακόμα και οι λίγες ανεμογεννήτριες που έχουν τοποθετηθεί είναι οι περισσότερες ανενεργές. 


Μια τεράστια ποσότητα ελληνικών πορτοκαλιών θάβεται αδιάθετη ή σαπίζει κάτω από τα δέντρα, με τους παραγωγούς να βρίσκονται σε καφετέριες και σε καφενεία επειδή τα εργατικά της συλλογής τους, η μεταφορά με ολιγοπωλιακά φορτηγά (γιατί δίκτυο σιδηροδρόμων που παντού είναι οικονομικότερο, δεν υπάρχει) αλλά και τα κέρδη των -απαραίτητων- μεσαζόντων, κάνουν την τελική τιμή τους απαγορευτική. 
Αντίθετα σε όσα λίγα ξενοδοχεία παρέχουν στο πρωινό τους φρέσκο χυμό πορτοκαλιού, βρίσκεις εύκολα πορτοκάλια από το Ισραήλ. 


Πολύ μεγάλη παραγωγή ελληνικού ελαιόλαδου πωλείται σε χαμηλές τιμές χονδρικής στην Ιταλία, όπου συσκευάζεται και πωλείται με σωστό marketing σε πολύ υψηλότερες τιμές. Ποιοτικά ελληνικά τρόφιμα, βιολογικά ή μη, που παράγονται από νέους παραγωγούς σε πολλά μέρη στην Ελλάδα, δεν έχουν ακόμα όχι σωστό marketing αλλά ούτε μια αξιόπιστη ενιαία πιστοποίηση που να επιτρέπει στα τρόφιμα αυτά να μπουν στη διεθνή αγορά με αξιώσεις. Ακόμα και εδώ, στην εσωτερική αγορά πληρώνουμε πολύ ακριβά αγροτικά προϊόντα που είναι κυριολεκτικά σκουπίδια. 


Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι η προσωποποίηση του κακού. Απαγορεύονται με απόφαση του καθηγητικού κατεστημένου όπως και η απελευθέρωση των επαγγελμάτων ταξιτζήδων, φορτηγατζήδων κλπ. Όλο αυτό πλασάρεται καλυμμένο πίσω από πομφόλυγες για την «κακιά» επίσης σύνδεση εκπαίδευσης-εργασίας (διότι πιθανότατα φιλοδοξούμε να παράγουμε άνεργους). Έτσι δεν έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε μια νέα βιομηχανία σε ανερχόμενα επαγγέλματα με υψηλή ζήτηση που πιθανά θα μπορούσε να ελκύσει σπουδαστές από Βαλκάνια, ανατολική Μεσόγειο κι αλλού. 


Η Λάρισα αναδεικνύεται σε παγκόσμια πρωτεύουσα των Porsche Cayenne με τη μεγαλύτερη αναλογία των συγκεκριμένων αυτοκινήτων σε σχέση με τον (αγροτικό κατά βάση) πληθυσμό. 
Όλα τα κιλά, όλα τα Καγιέν.  


Πρόσφατο άρθρο των ΝΕΩΝ μας υπενθυμίζει πως ακόμα, παρά την κρίση που στέρησε αρκετό εισόδημα από τις πιο αδύναμες τάξεις των Ελλήνων, οι πολυεθνικές εταιρίες πωλούν στην Ελλάδα ακριβότερα τα ίδια προϊόντα. Ένα αναψυκτικό π.χ. είναι ακριβότερο εδώ κατά 16% απ ότι στην Ισπανία. Σε πείσμα όμως της τόσο εύκολης ακρίβειας ΚΑΜΙΑ ενέργεια, μποϋκοτάζ ή άλλη κινητοποίηση δεν αποφασίζεται από τους Έλληνες καταναλωτές. 


Μετά απ όλα αυτά τα όμορφα, απλά και καθημερινά, και την πραγματικότητά μας να αλλάζει προς τα χειρότερο αποφασίζεται στην επέτειο του «ΟΧΙ», 
1. Οι καθηγητές να παρελάσουν με μαύρα περιβραχιόνια 
2. να αναρτηθεί από τους πιο οργισμένους συμβολικό πανό στο μπαλκόνι με το ΟΧΙ να απευθύνεται σε όλους αυτούς που ευθύνονται για το ότι φτάσαμε ως εδώ. 


Όχι εμάς ανόητε, τους άλλους! 

Μια "εφ όλης της ύλης" συζήτηση στο Radiobubble με τις Timeliners (22/10/2011)

Η περίεργη παραίτηση του Δ. Σπινέλλη.

Η παραίτηση του Διομήδη Σπινέλλη απο την κεφαλή της Γραμματείς Πληροφοριακών Συστημάτων προκάλεσε αρκετή δυσαρέσκεια, γιατί επρόκειτο για έναν άνθρωπο που έκανε τη δουλειά του σωστά και αποτελεσματικά.
Την ιστορία ξεκίνησε η εφημερίδα "Παρασκευή και 13" με ανυπόγραφο άρθρο.

Ακολούθησε η "Καθημερινή" με ένα άρθρο του Σωτήρη Νίκα που κάνει ξεκάθαρα λόγο για "φάγωμα του Δ. Σπινέλλη απο τους λαθρέμπορους πετρελαιοειδών που έχουν απ ότι φαίνεται ερίσματα και στο "βαθύ Πασόκ"

Σημερινό άρθρο του Κυριάκου Μητσοτάκη στο protagon.gr (με τίτλο "Καπελέρης-Σπινέλλης : Σημειώσατε 1"), επίσης κάνει λόγο για φάγωμα του δεύτερου απο τον πρώτο τον οποίο δείχνει και σαν "βαθύ Πασοκικό φορολογικό κατεστημένο" (που εξυπηρέτησε τη μαφία των πετρελαιάδων).

Με δεδομένο οτι την εφημερίδα που ανακίνησε το θέμα εκδίδει ο όμιλος Βαρδινογιάννη (απ ότι τουλάχιστον φαίνεται εδώ), οι συσχετισμοί και οι ευθείες που ενώνουν τις τελείες δείχνουν πως μπορούν να προκύψουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις για όλοιπον έχει τα άντερα να ασχοληθεί.
Και ιδιαίτερο το ενδιαφέρον όταν ένας πολιτικός της ΝΔ δείχνει τους σκοτεινούς συνδέσμους!

Ο Κώστας Βαξεβάνης προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο

Από την αλήθεια της ρητορείας προτιμώ τη ρητορεία της αλήθειας

Feist - Anti-Pioneer

Guardian: Steve Jobs, a stylist for a consumer society

"We die not wishing we owned more gadgets, Apple or otherwise. We die wishing we had more time for the people we loved". 


Να ενας τύπος που λέει τα πράγματα καλύτερα. Διαβάστε το, είναι πολύ διεισδυτικό σε σχέση με τις σημερινές ψυχώσεις μας.