Αριστερά και αστυνομία

Ναι, μερικές φορές είναι πράγματι πολύ δύσκολο να βρεις την άκρη σε ένα κουβάρι που μέρα με τη μέρα μπερδεύεται ακόμα περισσότερο. Και στο μπλέξιμο του κουβαριού βοηθούν όσο μπορούν οι ανακοινώσεις των κομμάτων της κοινοβουλευτικής αριστεράς που εκδόθηκαν μετά το θάνατο του οικογενειάρχη στην 3ης Σεπτεμβρίου. Τα μισόλογα και τα ευχολόγια δείχνουν ολοκάθαρα πως έχει χαθεί η επαφή με την πραγματικότητα.

Λέει ο ΣΥΡΙΖΑ: "Εκφράζουμε την ειλικρινή μας θλίψη για τη δολοφονία του 44χρονου συμπολίτη μας στην Αθήνα. Η δολοφονία ενός νέου ανθρώπου στο κέντρο της πόλης δείχνει με τον πλέον τραγικό τρόπο την εγκατάλειψη των γειτονιών της Αθήνας από την κυβέρνηση αλλά και την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Αντί η κυβέρνηση να παίρνει μέτρα που ολοένα και περισσότερο γκετοποιούν τις γειτονιές, χρειάζονται πολιτικές αναβάθμισης τους, καταπολέμησης της εγκληματικότητας, της φτώχειας και της ανεργίας".

Στ' αυτιά μου αυτό ακούγεται τόσο μαξιμαλιστικό, λαϊκίστικο και αφελές όσο και η ευχή για παγκόσμια ειρήνη απο μια ξανθιά bimbo σε κάποια μεσοδυτικά αμερικάνικα καλλιστεία. Αυτό που αρνούνται να ξεστομίσουν οι συμπαθείς σύντροφοι είναι η λέξη "αστυνόμευση". Δεν βγαίνει η κουφάλα η λέξη με τίποτα!

Γιατί βέβαια πως να μιλήσεις για αστυνόμευση όταν η αστυνομία έχει χρησιμοποιηθεί ενάντια σε δίκαιες διεκδικήσεις, έχει σαπίσει στο ξύλο αναίτια ειρηνικούς -και κατά προτίμηση πεσμένους στο έδαφος- διαδηλωτές (ο ένας ακόμα χαροπαλεύει), έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά όταν οι μπάχαλοι τα κάνουν γυαλιά - καρφιά, έχει δηλώσει αδυναμία να εξιχνιάσει και να "δέσει" υποθέσεις όπως αυτή της Κ. Κούνεβα (με αποτέλεσμα να καταλήξει στο αρχείο), αφήνει να φύγουν "στη ζούλα" συλληφθέντες χρυσαυγίτες και τέλος πάντων κάνει ότι μπορεί για να φανεί περισσότερο ταξικός ή παραταξιακός εχθρός παρά θεσμός ασφάλειας.

Σ' αυτή την αποκρουστική αστυνομία κυριαρχεί περισσότερο το αυτόματο ανακλαστικό του ματατζή (που θέλει να ξυλοφορτώσει το διαδηλωτή που τον ταλαιπωρεί δυσανάλογα για τις πενταροδεκάρες που πληρώνεται), έναντι οποιασδήποτε ισχνής και υποτυπώδους εκπαίδευσης. Άντε να βάλεις φραγή στο ξύλο και τη βία σ' αυτή την αφημένη στην τύχη της αστυνομία που θα θρηνήσει θύματα απο ποινικούς δολοφόνους ή τρομοκράτες λόγω κακού εξοπλισμού και κακής εκπαίδευσης. Στον πεσμένο διαδηλωτή οι αστυνομικοί (αποφεύγω τη χρήση του όρου "μπάτσος") με την ελάχιστη πολιτική σκέψη, βλέπουν τον δικό τους εχθρό, τον υποψήφιο δολοφόνο τους (ή όχι;).

Άντε να βάλεις όριο στη βιαιοπραγία ενός σώματος που σπανίως τιμώρησε αποτελεσματικά τις υποθέσεις "ζαρτινιέρας" με αποτέλεσμα να έχει εγκαθιδρυθεί η λογική του τρελού συμψηφισμού: "Δε σε πληρώνω καλά, αλλά τουλάχιστον σ' αφήνω να βγάλεις το άχτι σου χωρίς να σε τιμωρώ" (σε πολύ χονδρική διατύπωση).

Ναι, η εγκληματικότητα δεν είναι θέμα μεταναστών ή λαθρομεταναστών ή Ελλήνων, η φτώχεια και η κρίση μπορεί να έχει μεγαλώσει μέσα στον καθένα την ανάγκη για παραβατικότητα. Αλλά αυτό δεν είναι ένα θέμα που μπορεί να περιμένει να λυθεί όταν θα έχει καταπολεμηθεί η φτώχεια και η αδικία και το ψέμα σ' αυτή την κακούργα κενωνία. Ακόμα και ο χειρότερος μαχαιροβγάλτης θα σκεφτεί δύο φορές να διαπράξει έγκλημα όταν ξέρει πως στην επόμενη γωνία πιθανότατα θα πιαστεί.

Πρωτεύει λοιπόν η σωστή αστυνόμευση του πολύπαθου κέντρου της Αθήνας. Πρωτεύει να πιαστούν οι ναρκέμποροι, οι νταβατζήδες, οι έμποροι και οι εισαγωγείς μεταναστών, να βρεθεί χώρος και να αποφασιστεί μια αξιοπρεπής πολιτική για τα πρεζόνια. Πρωτεύει η αστυνόμευση που θα προστατεύσει εξίσου τον οικογενειάρχη αλλά και τον άμοιρο Μπαγκλαντεσιανό που έσφαξαν (μάλλον) οι ανεγκέφαλοι ναζί στα Πατήσια. Πρωτεύει η αστυνόμευση, εκπαίδευση και τιμωρία των ίδιων των αστυνομικών που δεν μπορούν να βάλουν φραγή στην οργή τους όταν πέφτουν κατα μπουλούκια σε διαδηλωτές. Πρωτεύει η αστυνόμευση με μεθοδολογία που θα επιτρέψει επιτέλους τη σύλληψη μερικών πραγματικών μπάχαλων (όχι με "δανεικά" σακίδια με πέτρες και μολότοφ), για να δούμε επιτέλους ποιοί είναι κι απο που παίρνουν εντολές. Πρωτεύει να σταματήσουμε να θρηνούμε νεκρούς λες και είμαστε Καμπούλ και Βαγδάτη.

Αυτά περιμένω να ακούσω απο την αριστερά. Να με πείσει πως έχει επαφή με την πραγματικότητα. Να υπερβεί τις αγκυλώσεις της και να μου δείξει πως θα ήθελε την αστυνομία, να μου εξηγήσει και να υπενθυμίσει το ρόλο της και να με κάνει να διεκδικήσω αυτό το ρόλο μαζί της.

Τη φωτογραφία την πήρα απο το blog του Allou Fun Marx

Λαγοί και κότες

Συγγνώμη που δεν μπορώ να συμμεριστώ το ενδιαφέρον για το τι λέει ο Λοβέρδος.

Συγγνώμη που βρίσκω αδικαιολόγητη όλη τη φιλολογία που αναπτύσσεται σε ΜΜΕ, σε blogs και στο tweeter για το αν είναι "λαγός" ή "παραιτείται" ή "καλλιεργεί το προσωπικό του προφίλ".

Πριν λίγο καιρό σε ένα post με τίτλο "Τα κορδόνια των παπουτσιών του ΓΑΠ" αναδημοσίευσα ένα κείμενο από την Athens Voice και υποστήριζα πως είναι ίσως η πιο σημαντική είδηση της περιόδου. Έλεγα κι εκεί πως ο Γιώργος Παπανδρέου είναι τελικά ανεπαρκής, πως δεν μπορεί να κυβερνήσει και να είναι αποτελεσματικός από τη στιγμή

που δεν έχει το ίχνος δύναμης να επιβληθεί στους συνεργάτες του υπουργούς.

Την περασμένη εβδομάδα ο Πρετεντέρης στα ΝΕΑ δημοσίευε μια άποψη για μια αναποτελεσματική σύσκεψη που έγινε για τη μόνιμη βία στα γήπεδα. Συγκράτησα την εξής φράση του: "Τι τους έφταιγε ο πρωθυπουργός και τον έσερναν σε μια τέτοια σύσκεψη;" Και σκέφτηκα πως αν αυτή η πρόταση δεν ήταν εσκεμμένη (ώστε να περάσει υπόγεια την αντίληψη περι ανεπάρκειας του ΓΑΠ), τότε έδειχνε ολοκάθαρα το πως έχει παγιωθεί η άποψη μέσα μας πως ο πρωθυπουργός είναι μια άβουλη μαριονέτα που σύρεται σε φλύαρες και αναποτελεσματικές συναντήσεις.

Η φιλολογία πως ο Λοβέρδος επίσης είναι "λαγός" του ΓΑΠ επιβεβαιώνει μια επίσης κοινή υποψία πως ο ηγέτης του Πασόκ είναι ανίσχυρος να καθαρίσει το τοπίο και απαιτείται η φωνή του σπασίκλα της τάξης που επιβάλλει την ησυχία εκ μέρους του δάσκαλου. Διότι τους "λαγούς" στην πολιτική τους χρειάζονται μόνο οι "κότες".

Μοιραίο δεν είναι να είμαστε σαν χώρα αναποτελεσματικοί ακόμα και με τέτοιου μεγέθους οικονομική αιμορραγία μισθών και συντάξεων σαν αυτή που ζούμε τον τελευταίο χρόνο; Μοιραίο δεν είναι να έχει ήδη διαλυθεί και το τελευταίο απομεινάρι κρατικής οργάνωσης, μοιραίο δεν είναι το οτι σε μια περίοδο γενικευμένης παράλυσης ο κάθε υπουργός, θα φροντίσει απλά να επιβιώσει περιμένοντας στην όχθη του ποταμιού να δει να παρασύρεται το πτώμα του αντιπάλου του;

Δεν ξέρει ο ΓΑΠ ένα χρόνο τώρα ποιός μπορεί, ποιός θέλει και ποιός όχι; Δεν ξέρει πως λύσεις για συνεργάτες και υπουργούς υπάρχουν και πέρα από τους κοινοβουλευτικούς και τα κομματόσκυλα; Φυσικά και το ξέρει, η περίπτωση Μπιρμπίλη είναι χαρακτηριστική. Αλλά όταν η εξωκοινοβουλευτική υπουργός επιχείρησε να φέρει ένα σωστό νομοσχέδιο για την προστασία των περιοχών Natura έγινε το σύστριγκλο απ' όλους όσους είχαν προτεραιότητα τα ψηφαλάκια κι όχι το "που θα πάει να γεννήσει ο πελαργός".

Αυτή η είναι η κατάσταση στα κόμματα. Το βαθύ Πασόκ, η βαθιά Νουδού εγγυώνται πως οι παράγοντες δεν έχουν πάρει μυρωδιά από τις προκλήσεις και το διακύβευμα των ημερών, εγγυώνται πως η κομματική και μικροπολιτική ατζέντα παραμένει αλώβητη. Και χρειάζεται να είναι κάποιος Γιωργάκης ή Κωστάκης για να μην το αντιληφθεί.

Μηδέν!

Γειά σου καλέ μου άνθρωπε, σ' ευχαριστούμε

"Είκοσι ερωτήσεις για τον ΓΑΠ"

Για σήμερα το ανάγνωσμα που θα σας προτείνω είναι αυτό του Φώτη Κ.

Να το διαβάσετε απαραιτήτως!

ΔΕΘ-έλουμε να αλλάξουμε

Διαβάστε εδώ την εξιστόρηση των απίθανων καταστάσεων που συμβαίνουν στο Δ.Σ. της Δ.Ε.Θ απο τον εξαναγκασθέντα σε παραίτηση πρώην προέδρου της εταιρίας Γιάννη Κωνσταντίνου.

Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα για το πως αντιλαμβανονται το ρόλο τους στη σημερινή Ελλάδα τα κομματόσκυλα.

Σκάνδαλα, ρεμούλες, κουμπαριές, υπόγειες διαδρομές, εσωκομματικές συγκρούσεις, συνεχίζουν κανονικότατα και απτόητα σα να μη συμβαίνει τίποτα στη χώρα.

Η χαριτωμένη λεπτομέρεια που βρήκα κι εδώ λέει:

"Ωστόσο, η παραίτηση του προέδρου της ΔΕΘ Γιάννη Κωνσταντίνου φέρνει στην επιφάνεια διαπλοκή στελέχους του οργανισμού, υποστηριζόμενο από υπουργικό στέλεχος της παρούσας κυβέρνησης, που δείχνει προτίμηση σε εταιρεία – υποψήφιο ανάδοχο του έργο και ανάμειξη στενού οικογενειακού προσώπου. Ο λόγος για το εκτελεστικό μέλος της ΔΕΘ Κώστα Μαυράκη, ο οποίος ήταν προσωπική επιλογή της Υπουργού Εργασίας Λούκας Κατσέλη σύμφωνα με το «Βήμα», και έδινε πρόκριση στον διαγωνισμό για το εκθεσιακό κέντρο στην Ernst & Young ΑΕ, στην οποία είχε νωρίτερα προσληφθεί η κόρη του."

Πως το είχε πει ο ΓΑΠ; Αλλάζουμε για να μη βουλιάξουμε;

Πετυχημένο!

Κωλοελλήνων Πάσχα

'Ενα παιδί επτά ετών χαροπαλεύει επειδή ένας εικοσιπεντάχρονος κρετίνος δεν κατάφερε να αντισταθεί στην επιθυμία να ρίξει φωτοβολίδα.

Άλλοι δύο είναι τώρα νεκροί επειδή έσκασε η αποθήκη όπου ετοίμαζαν τα "βαρελότα". Τέσσερις άνδρες τραυματίστηκαν, κατασκευάζοντας αυτοσχέδιες κροτίδες στην Καλαμάτα.

Ενα σωρό νεκροί και φέτος και κάθε χρόνο επειδή κάποιοι άλλοι ηλίθιοι "οδηγάρες" δε μπορούν να αντισταθούν στη νεοελληνική τούρμπο μαγκιά τους.

Ατέλειωτες ουρές στις εθνικές οδούς επειδή κάποιοι ανεγκέφαλοι θεωρούν πως ο Κ.Ο.Κ. προέβλεψε μια λωρίδα, τη ΛΕΑ, ειδικά γι αυτούς που θέλουν να αποδείξουν στους άλλους πόσο κορόιδα είναι.

Εκατοντάδες εμφράγματα κάθε Κυριακή του Πάσχα επειδή κάποιοι δεν μπορούν να μετριάσουν τον όγκο των αμνοεριφίων που καταβροχθίζουν.

Αυτές οι μαζικές έξοδοι που συνοδεύονται από επίσης μαζική τήρηση "εθίμων" είναι ένας κανονικός τραγέλαφος. 'Ενας λαός που ποτέ δεν ενέταξε στην παιδεία του την πρόβλεψη ή έστω τη στάθμιση του αποτελέσματος μιας ενέργειας, δηλαδή μια σεβαστή μερίδα συμπολιτών μας που δεν έμαθε ούτε αυτό το βασικό πράγμα μεγαλώνοντας, καλείται να μετακινηθεί, να συνυπάρξει, να αυτο-οργανωθεί, να "διασκεδάσει" και να επιστρέψει.

Να καταφέρει έναν άθλο κανονικό δηλαδή σε σχέση με τις ικανότητές του.

Κάθε χρόνο τα ίδια, όπως και οι μόνιμες οδηγίες στα κανάλια για πεντάχρονα: "Οι οδηγοί να σέβονται τον κώδικα" λέει ο αξιωματικός της Τροχαίας "και να μην οδηγούν υπο την επήρεια αλκοόλ!".

'Ελα!

"Να προσέχετε που ρίχνετε τις κροτίδες και τα βαρελότα", "να φάτε με μέτρο".

Τι είπες τώρα...

Και γιατί να σταματήσουμε εκεί δηλαδή; Γιατί να μη εκδοθούν περισσότερες οδηγίες; Να σκουπιστούμε καλά μετά την τουαλέτα; Να μαγειρέψουμε την τροφή ή να την καταναλώσουμε ωμή; Τι θα συμβεί αν τραβήξουμε τη σκανδάλη του δίκαννου κοιτάζοντας μέσα στην κάννη για να δούμε αν είναι γεμάτο;

Γιατί όχι δηλαδή; Πόση σοφία χρειάζεται να κατακτήσει ένας εικοσιπεντάχρονος για να προβλέψει πως η φωτοβολίδα με αλεξίπτωτο είναι έρμαιο του ανέμου και πως είναι πολύ πιθανό να καταλήξει στα κεφάλια του κόσμου που είναι παντού τριγύρω στη Μητρόπολη;

Πόση ευρυμάθεια και εκπαίδευση σε νόμους της φυσικής χρειάζεται για να προβλέψεις πως η καγκούρικη οδήγηση θα έχει τραγικά θύματα στην πρώτη απρόβλεπτη στιγμή; Κι αν όχι εσένα κάποιον ανυποψίαστο, κάποια οικογένεια;

Πόσους γιατρούς χρειάζεται ο καθένας δίπλα του να τους εξηγήσουν πως τα πέντε κιλά αρνιού στο στομάχι θα προκαλέσουν πυρηνική έκρηξη στην καρδιά του όταν θα πασχίζει να τροφοδοτήσει με αίμα αυτό το σιλό με τα κρέατα και τα λίπη;

Πόση επιστημοσύνη είναι αρκετή για να σε πείσει πως η χρήση της ΛΕΑ θα προκαλέσει χειρότερο μποτιλιάρισμα όταν θα χρειαστεί να φύγεις αριστερά; (Άν θεωρήσουμε πως σε νοιάζει, γιατί βασικά στα παπάρια σου, το ζητούμενο είναι να βρεθείς μπροστά απο τους υπόλοιπους).

Ογκώδης άγνοια λοιπόν σε θανατηφόρο συνδυασμό με αδιαφορία -αν όχι έχθρα- για τους άλλους. Αυτός είναι ο ίδιος κόσμος που θέλει συνολική απαγόρευση του τζόγου για να μη χρεοκοπήσει από τα τυχερά παιχνίδια, και πιθανόν συνολική απαγόρευση του κρασιού για να μη μεθάει, σε τούτους κλείνουν το μάτι τα προστατευτικά ΜΜΕ που φωνάζουν λες και κάποιος δίνει γεμάτο περίστροφο σε πεντάχρονο. Πιθανότατα είναι και ο ίδιος κόσμος που την τήρηση των νόμων (ακόμα κι αυτών που λίγο-πολύ μας προστατεύουν απο την ίδια τη μαλακία μας) τη θεωρεί αντιδραστική και αντιλαϊκή.

Αυτοί είναι οι ίδιοι που καταφέρνουν να βρουν το δρόμο για την κάλπη κάθε που έχουμε εκλογές. Και μετά αναρωτιόμαστε πως διάολο φτάσαμε σαν κοινωνία εκεί που είμαστε...

Τη φωτογραφία τη δανείστηκα απο το blog zeidoron.blogspot.com. Διαφωτιστική;

Γειά σου Νίκο...

Οι αγαπημένοι μου Stateless μας έχουν μια έκπληξη

Η αριστερά της μεταπολίτευσης (απόσπασμα απο το "Απο τη χρεοκοπία στην αυτογνωσία")

Αντιγράφω απο το καταπληκτικό κείμενο "Από τη χρεοκοπία στην αυτογνωσία"

Από τη μεταπολίτευση και μετά, με την καθοριστική αλλά όχι αποκλειστική συμβολή του ΠΑΣΟΚ, η Αριστερά υπέστη μία μετάλλαξη. Από την Αριστερά της θυσίας, της ατομικής θυσίας, για χάρη των μεγάλων πολιτικών και συλλογικών προταγμάτων, είτε αυτά ήταν ο σοσιαλισμός είτε η δημοκρατία, προταγμάτων που κάθε αριστερός ήταν διατεθειμένος να καταβάλει ατομικό κόστος για να τα διεκδικήσει, περάσαμε, με την εδραίωση της δημοκρατίας, σε μια άλλου τύπου Αριστερά, του εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν. Μια Αριστερά που, ίσως και λόγω της στέρησης και της κακουχίας του παρελθόντος, αισθάνεται ότι τώρα ήρθε πια η ώρα να διεκδικήσουμε τη ζωή, ο καθένας για τον εαυτό του, ή τον κλάδο του (αλλά και πάλι με την έννοια του εαυτού του). Περάσαμε δηλαδή από μια πολιτική Αριστερά σε μιαν οικονομίστικη Αριστερά, από μιαν Αριστερά που διεκδικεί το συνολικό, δηλαδή το όλον, σε μιαν Αριστερά που εντός του συστήματος διεκδικεί το ατομικό, το μερικό, μια πιο εγωιστική Αριστερά. Ας το πούμε κυνικά: αυτή η Αριστερά είναι ακίνδυνη για το σύστημα, αλλά ζητάει «οικονομικό αντάλλαγμα» ώστε να είναι ακίνδυνη για το σύστημα. Λέμε όλοι ότι οι πρώτες δεκαετίες της μεταπολίτευσης είναι περίοδος ηγεμονίας των αριστερών ιδεών. Αλλά αυτές οι ιδέες πλήρωσαν ένα τίμημα ώστε να μπορούν να ηγεμονεύουν μέσα σε μιαν αδιαλείπτως καπιταλιστική κοινωνία.

Τούτη η ιδεολογική διεργασία (στην οποία οφείλεται η μεγάλη πολιτική επιτυχία του ΠΑΣΟΚ) συνοδεύτηκε και από μιαν αντίστοιχη οικονομική διεργασία, την οποία έχουμε ήδη υπαινιχθεί προηγουμένως: το Δημόσιο, προκειμένου να εξασφαλίσει το «αντάλλαγμα», αρχίζει να τυπώνει χρήμα αλλά και να δανείζεται χρήμα (ειρήσθω εν παρόδω: το τύπωμα, δηλαδή ο πληθωρισμός οδηγεί σε μαζική φυγή εγχωρίων κεφαλαίων στο εξωτερικό προς εξασφάλιση της αξίας τους κι αυτό πέραν του ότι στερεί πόρους για την ανάπτυξη, δημιουργεί ανάγκη περαιτέρω εξωτερικού δανεισμού οδηγώντας σε έναν φαύλο κύκλο). Αυτή η συνεχιζόμενη κατάσταση του δανεισμού από το κράτος προς εξυπηρέτηση ατομικών αναγκών δημιουργεί στους Έλληνες μιαν αντίστοιχη ιδεολογία. Την ιδεολογία ότι το κράτος ορίζει το χρήμα σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρείται μια απέραντη πηγή πλούτου από την οποία μπορεί να διεκδικήσει κανείς το μερτικό που αναλογεί στις ανάγκες του. «Δεν θα κερδίσεις αν δεν διεκδικήσεις» έγραφε ένα πανό των περσινών (και τελευταίων) αγροτικών κινητοποιήσεων, εκφράζοντας με τον πιο λακωνικό τρόπο τη διάχυτη ιδεολογία που στο μεταξύ είχε εδραιωθεί όχι μόνο στους εργαζομένους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα αλλά στο σύνολο σχεδόν του πληθυσμού, ότι δηλαδή δεν κερδίζουμε (ή δεν κερδίζουμε μόνο) πουλώντας τα προϊόντα και τις υπηρεσίες μας στην αγορά, αλλά διεκδικώντας μαχητικά μερίδια από τον απέραντο δημόσιο κορβανά. Υπερβάλλοντας κάπως μπορούμε να πούμε ότι στην Ελλάδα δημιουργήσαμε έναν δεύτερο, παράλληλο προς τον καπιταλιστικό, τρόπο παραγωγής που συνίσταται στην ατομική (ή και κλαδική) ιδιοποίηση δημόσιου χώρου, με τη έννοια όχι μόνο του δημόσιου χρήματος ή της δημόσιας γης, αλλά της δημόσιας σφαίρας γενικότερα. Γιατί αυτό που ξεκίνησε ως οικονομική συνδρομή του κράτους σε έναν ταλαιπωρημένο πληθυσμό, πολύ σύντομα κατέληξε σε ένα γενικευμένο πλιάτσικο των ατόμων εναντίον της δημόσιας σφαίρας, σε ατομική εδώ και τώρα κατανάλωση της δημόσιας σφαίρας.

Διαβάστε το ολόκληρο, αν και μεγάλο αξίζει τον κόπο και τα ξαναλέμε.

Δεν πάει άλλο!

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι φτιαγμένοι για να ζουν μαζί σε μια κοινωνία.

Δε γίνεται.

Δεν είναι δυνατόν.

Δε μπορείς να πάρεις τόσους πολλούς Έλληνες και να τους βάλεις να ζήσουν ο ένας δίπλα στον άλλο. Μισιούνται μεταξύ τους με τόσο πάθος που είναι αδύνατο να συνυπάρξουν.

Διαβάστε το

"Αμα σε λέγαν Βάσω..."

Απο προχτές μούρχεται αυτό το τραγουδάκι του Νικόλα Άσιμου. Προχτές έμαθα για το χαμό που έγινε στην κοινοβουλευτική ομάδα εργασίας με καπετάνισσα τη Βάσω Παπανδρέου.

Ακούστηκαν πολλά και χαριτωμένα όπως αυτό το τριπλό σάμερσολτ λογικής που εξίσωνε τα τυχερά παιχνίδια με την πορνεία και τα ναρκωτικά(!). Προφανώς οι βουλευτές δεν είναι τόσο βλάκες για να κάνουν αυτές τις απλοϊκές συγκρίσεις. Προφανώς ξέρουν πως το "πρόβλημα του ελέγχου" έχει να κάνει με το αν διαθέτεις ρυθμιστική αρχή και με τι εξουσίες.

Προφανώς και ξέρουν πολύ καλά πως αυτή τη στιγμή οι ιντερνετικοί στοιχηματζίδες και καζινάδες αλωνίζουν στην ελληνική αγορά και διαφημίζονται κανονικότατα στα νεανικά ραδιόφωνα του Κωστόπουλου και του Λυμπέρη. Και φυσικά το ζητούμενο κατά τη λογική τους δεν ήταν να μπουν κανόνες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αλλά να φύγει ηττημένος απο το αντάρτικο ο Παπακωνσταντίνου.

Η πολιτική καριέρα αγαπητοί μου προϋποθέτει καπατσοσύνη και σημαντικό ποσοστό πουτανιάς. Όταν λοιπόν διαβάζετε ερμηνείες τέτοιων φαινομένων και για πιθανό ανασχηματισμό ή πιθανές εκλογές, για εκβιασμούς και pressing προκειμένου να εξασφαλιστούν ανταλλάγματα, να ξέρετε πως αφορούν αποκλειστικά και μόνο την καπατσοσύνη.

Και η πουτανιά;

Ε, για να ερμηνεύσετε την πουτανιά ψάξτε στα ιντερνέτια να δείτε ποιοί μεγαλοεπιχειρηματίες / εργολάβοι / εκδότες ετοιμάζονται να μπουν με άδειες για τυχερά παιχνίδια, πόσα χρήματα θα διακινηθούν για εξασφάλιση αδειών και ίσως βγείτε σοφότεροι.

Ανακαλύψτε την πολιτική σας ταυτότητα

Δεν ήξερα πως υπήρχε αυτό. Το είδα στο προφίλ του Alexandros στο τουίτερ.

Έχει τοποθετήσει μια εικόνα που απεικονίζει ένα διάγραμμα με μια κουκίδα που αντιπροσωπεύει το που "στέκεσαι" σε σχέση με αριστερές / δεξιές απόψεις και ολοκληρωτική / φιλελεύθερη νοοτροπία.

Πολύ έξυπνο!

Αποφάσισα να κάνω κι εγώ το test. Αυτό που χρειάζεται να κάνει κάποιος είναι να απαντήσει σε μια σειρά απο ενδιαφέρουσες ερωτήσεις -που μπορεί να είναι και αφορμή για εξαιρετικά παραγωγικό προβληματισμό- και στο τέλος σου παραδίδεται η "εικόνα" της θέσης σου.

Και ιδού η δική μου:

Φαίνεται πως είμαι κάπου ανάμεσα στο Nelson Mandela και τον Dalai Lama απ ότι μου λέει η ερμηνεία.

Ζυγισμένα αριστερός με αντι-ολοκληρωτικές θέσεις. Άρα είμαι κοντά σ' αυτό που θα λεγόταν "φιλελεύθερος αριστερός" ΑΝ κάτι τέτοιο υπήρχε ως διατυπωμένο πολιτικο/οικονομικό σύστημα.

Να λοιπόν που μάλλον ξεμπερδεύω με το να πρέπει κάθε φορά στα σχόλια να πρέπει να εξηγώ τις πολιτικές μου απόψεις.

Αν θέλετε κι εσείς να χαρτογραφηθείτε, εδώ είναι το site.

Πάντως καλό είναι να μη περιχαρακωθείτε απο το στίγμα σας. Ο άνθρωπος είναι απο τη φύση του προικισμένος με διάννοια που του επιτρέπει να σκέφτεται, να διαλέγεται, να συμμετέχει, να αναθεωρεί και τελικά αυτή η ζύμωση να μας οδηγεί σε πιο σύνθετες σκέψεις που οδηγούν στην διαμόρφωση της αντίληψής μας για την πραγματικότητα και τη συνύπαρξη.

Αυτό λέγεται "ωριμότητα". Και θα με (σας;) ανησυχήσει βαθύτατα αν η κουκίδα σας εφάπτεται στα εξωτερικά πλαίσια του πίνακα.

Υ.Γ. Οι φίλοι με τους οποίους μιλάμε σ' αυτό το blog ή στα δικά τους και που θα το κάνουν ας με ενημερώσουν για το στίγμα τους. Θέλω να δω (αν επιτρέπεται)!

Μάθαν πως διαβουλευόμαστε, πλακώσανε και οι...

Το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης κατέθεσε σχέδιο νόμου για διαβούλευση με τίτλο: «Για τα δεσποζόμενα και τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς και την προστασία των ζώων από την εκμετάλλευση ή τη χρησιμοποίηση με κερδοσκοπικό σκοπό».

Πατήστε σε οποιοδήποτε κεφάλαιο του νόμου κι απολαύστε στα σχόλια το χαμό που γίνεται.

Ο οποιοσδήποτε νοιώθει φιλόζωος αισθάνεται πως είναι σε θέση να προσθέσει τη μοναδική του σοφία στη φιλοσοφία του νομοθέτη. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά αναπτύσσουν και διάλογο με όσους έχουν διαφορετικές απόψεις. Άλλοι καταθέτουν τρυφερές ιστοριούλες.

Πραγματικά τέτοιο χαμό, τόση αμορφωσιά, τόση έλλειψη μέτρου και κοινής λογικής δεν έχω ματαξανασυναντήσει. Θα μου πεις πως έτσι καινούριος όπως είναι ο θεσμός της διαβούλευσης, είναι λογικό να παρατηρηθούν οι παιδικές ασθένειες.

Ναι, αλλά αν ρίξετε μια ματιά θα παρατηρήσετε πως το επίπεδο της διαλεκτικής είναι όχι ανάλογα "παιδικό" αλλά φρικτά παιδαριώδες.

Περάστικά σε όποιον επιχειρήσει να βάλει μια τάξη σε όσα εκτοξεύονται εκεί μέσα και να βρει μέσα σ' αυτό το χαμό τα λίγα πράγματα που οφείλουν να ενσωματωθούν στο τελικό νομοσχέδιο.

Επίδομα ανθυγιεινής εργασίας θα πρέπει να του δοθεί.

Δημόσιος ή Κρατικός υπάλληλος;

Ποιός αισιόδοξος άνθρωπος ελπίζει πως θα μπορέσουμε κάποτε να συνεννοηθούμε σ' αυτή την κωλοχώρα;

Όχι εγώ πάντως. Η κρίση που περνάμε είναι πρωτίστως κοινωνική και δευτερευόντως οικονομική. Και είναι κοινωνική γιατί όπως έχουμε ξαναπεί χάσαμε τη συνοχή μας, σταματήσαμε να νοιώθουμε αλληλέγγυοι, κλέψαμε φόρους, γίναμε πολλές μικρές μειοψηφίες που αντιπαλεύτηκαν με όλες τις άλλες.

Παράλληλα το τεράστιο "δημόσιο" με τους εκατοντάδες χιλιάδες υπαλλήλους (που δεν ξέραμε για πολύ καιρό πόσοι είναι και που είναι) έδινε ένα ασφαλές καταφύγιο σε πολύ κόσμο που δεν είχε άλλη επαγγελματική προοπτική, σε τεμπέληδες (κοπρίτες) με πολιτικό δόντι, σε ανίκανους εξουσιομανείς και σε μερικούς ικανούς και εργατικούς που στην πορεία "διορθώθηκαν" και ομογενοποιήθηκαν.

Ναι, είναι μεγάλο το δημόσιο και παρα πολλοί οι δημόσιοι υπάλληλοι. Όπως έχουμε ξανασυζητήσει, το "πολλοί" είναι ένα σχετικό μέγεθος. Αν έχεις ακόμα και μόνο 100 άτομα που δεν ξέρεις να να διοικήσεις, δεν έχεις διαδικασίες και αξιοκρατικές δομές, τότε είναι πολλά.

Κυρίως όμως, όλοι αυτοί που δούλευαν για το κράτος είχαν την πολυτέλεια να διαμορφώσουν μια στρεβλή άποψη για την προστατευμένη καθημερινότητά τους.

Μπορούσαν να έχουν ακλόνητα στερεότυπα και ασφαλείς ιδεοληψίες. Δεν κινδύνευαν να διαψευθούν γιατί δεν υπήρχε γύρω τους καμία νομοτέλεια να τους ανατρέψει τις βεβαιότητες. Είχαν μόνο τρεις αλήθειες:

1. οτι δεν θα έχαναν τη δουλειά τους,

2, θα έπαιρναν το μισθό τους στο τέλος του μήνα βρέξει-χιονίσει και

3, είχαν εξουσία απέναντι στον πολίτη.

Γιατί μη μου πείτε πως δε σας έτυχε απέναντί σας ο υπάλληλος που ένοιωθε "κρατικός" κι όχι "δημόσιος"...

"Κρατικός" είναι ο υπάλληλος με το αίσθημα εξουσίας απέναντι στον πολίτη (βλέπε video). "Δημόσιος" είναι ο υπάλληλος που ξέρει πως πληρώνεται για να εξυπηρετήσει ανάγκες, πως είναι στην υπηρεσία του εργοδότη του πολίτη που πληρώνει το μισθό του.

Αυτή η σιγουριά και το προστατευμένο περιβάλλον επέτρεψαν να αναπτυχθεί μια νοοτροπία που δεν έχει σχέση με τους κανόνες οικονομίας όπως ισχύει στην πραγματική ζωή (και πιθανότατα εκεί να οφείλεται και η μεγάλη απήχηση της λαϊκιστικής αριστεράς στο δημόσιο), που δεν έχει μεγάλη σχέση με τη λογική σειρά των πραγμάτων κι έτσι επιτρέπει τις μαξιμαλιστικές προσεγγίσεις σε ΟΛΑ τα θέματα.

Αυτός ο "κρατικός" υπάλληλος που ξέσκισε τη χώρα, που έχει σοδομίσει την ανοχή μας, που έστησε πάρτι με τα κερατιάτικα που πληρώνουμε στην εφορία με τον ιδρώτα μας, σήμερα εμφανίζεται σε όλη του τη μεγαλοπρέπεια σε κάθε σχετική είδηση:

Οι συνδικαλιστές που τρώνε με χρυσά κουτάλια (υποβρύχια, ΟΣΕ, Ολυμπιακή κλπ), οι του Υπουργείου Οικονομίας που έσβηναν τεράστια χρέη με το αζημίωτο, οι εξαφανισμένοι της ΕΡΤ που έπαιρναν τους μισθούς και δεν πατούσαν το πόδι τους, τα επιδόματα "εργένη" και τα άλλα φαιδρά στα ΕΛ. ΠΕ. των τραπεζοκόμων με τα 5.000€ μηνιαία, οι οδηγοί της Εθνικής Τράπεζας με τα άλλα τόσα (καλά γι αυτό θα μάθετε σε λίγο), οι "εξαφανισμένοι" του Δήμου Θεσσαλονίκης που ψάχνει ο Μπουτάρης, η πολεοδομία (χωρίς άλλα σχόλια)...

H λίστα θα μπορούσε να συνεχιστεί μέχρι να πέσετε για ύπνο (οι πιο χοντρόπετσοι) ή να αυτοκτονήσετε (οι πιο ευαίσθητοι).

Εμείς που είμαστε κάπου στη μέση μπορούμε απλά να πούμε "Άντε γαμηθείτε που μας θέλετε και αλληλέγγυους, ας ιδιωτικοποιηθεί τώρα όλο το δημόσιο μπας και δουλέψει". Και μόλις το αναφωνήσουμε, θα διαπιστώσουμε τα αίτια της διάρρηξης της κοινωνικής συνοχής που λέγαμε πιο πριν

Ο Ριζοσπάστης για τον "Κυνόδοντα".

Αυτό δεν πρέπει να το χάσετε όσοι έχετε πραγματική αίσθηση του χιούμορ.

Όταν το ΚΚΕ είναι υποχρεωμένο να μιλήσει για τέχνη, τα αποτελέσματα είναι σπαρταριστά.

Υ.Γ. Τη πατήσανε οι φίλοι του Ριζοσπάστη όμως. Ο Κυνόδοντας είναι μια βαθύτατα κομμουνιστική ταινία:

Γιατί μπορεί να υπάρχουν μερικές ελάχιστες αλληγορίες για τη αλλοίωση της πραγματικότητας απο τη σοσιαλιστική ηγεσία της οικογένειας αλλά αυτό γίνεται για ένα απώτερο σκοπό: Την προστασία της εργατιάς και της αγροτιάς απο την πλουτοκρατία που έχει διαμορφώσει μια απάνθρωπη καπιταλιστική πραγματικότητα. Αυτή την πραγματικότητα την υφίσταται ο πατερούλης καθημερινά, τη νοιώθει στο πετσί του με το χειρότερο τρόπο στο χώρο εργασίας του (όπου βλέπουμε πως απουσιάζει κάθε συνδικαλιστική δράση - να τα λέμε αυτά), και γι' αυτό προσπαθεί να την βαστήξει μακρυά απο τα μέλη της -κατα βάθος- σοσιαλιστικής οικογένειάς του.

Όταν λοιπόν ένα μέλος της οικογένειας αψηφάει το ταξικό του καθήκον τι γίνεται; Το τελικό πλάνο υποννοεί το θάνατο της κοπέλας που προσπαθεί να δραπετεύσει απο το προστατευμένο περιβάλον του "πατερούλη" (που σημειωτέον έχει μια γνήσια αγάπη και διάθεση προστασίας για τα τέκνα του) και καταδείχνει με τον καλύτερο τρόπο τι θα συμβεί στην εργατική τάξη όταν αυτή εγκαταλείψει την ταξική της συνείδηση.

Μπράβο σύντροφε Λάνθιμε!

Αμ πως;

Του Έλληνος ο τσούτσουνος αδικία δεν υπομένει!

Σα κεραμίδα έπεσε στα κεφάλια μας η είδηση πως είμαστε μικροτσούτσουνοι.

Μάλιστα κύριοι. Παραμονές της εθνικής μας γιορτής και σα να μην μας έφτανε η κρίση, η ανεργία, τώρα η διεθνής συνωμοσία με διαβλητούς χάρτες προσπαθεί να καταρρακώσει το ηθικό του Έλληνος κατατάσσοντάς τον σε "μπόι" δίπλα όχι μόνο στους Τούρκους, αλλά και στους Σουηδούς και τους Γερμανούς που παραδοσιακά ξέραμε οτι τους πηδάμε τις γυναίκες όταν έρχονται για διακοπές!

Μεγαλύτεροι απο εμάς οι Γάλλοι; οι Ιταλοί; Είστε καλά;;;

Και για μισό λεπτό: Αυτή η πράσινη νησίδα στην Ουγγαρία τι θέλει να μας πει; Είπαν όχι στο ΔΝΤ και την έχουν ΚΑΙ μεγαλύτερη; Μήπως το ένα είναι συνάρτηση του άλλου;

Τι κάνει η κυβέρνηση; Που είναι το κράτος;

Ευτυχώς όμως είμαστε σε καλύτερη μοίρα απο τους Αμερικανούς παρά το γεγονός οτι εκεί μετριέται και το σημαντικά μεγάλο ποσοστό Αφροαμερικανών (κρύφτε λόγια, μάλλον δεν πήραν είδηση την "απογραφή").

Αυτή η έρευνα είναι η απόλυτη ύβρις! Λοιπόν ή η στατιστική υπηρεσία μας και πάλι μας σαμποτάρησε (όπως όταν έστελνε ψεύτικα οικονομικά στοιχεία στην Ευρώπη), ή κάναμε εισαγωγή χαλκευμένα ελαττωματικά μέτρα και μεζούρες.

Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Βγάλτε τες τώρα έξω να τις ξαναμετρήσουμε ρε!

Υ.Γ. Παρατηρήστε πως δεν υπάρχουν στοιχεία για την Κύπρο. Δεν μετρήθηκαν γιατί ήταν όλοι πολύ απασχολημένοι με το να τρέχουν να τραγουδάνε στο Greek Idol;

Ο τσολιάς με τα Nike

Εξοχος Γιαννακίδης σήμερα στο Protagon.gr

"...η έννοια του πατριωτισμού υπηρετείται εξόχως με το να πληρώνεις φόρους, να προσέχεις το περιβάλλον και να σέβεσαι τη διαφορετικότητα του συμπολίτη σου. Φοβούμαι ότι το να μιλάμε για πατριωτισμό δείχνοντας μόνο προς το 1821, ισοδυναμεί με το να συζητούμε περί αλτρουισμού χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τον Superman..."

Το βραχυκύκλωμα της ελληνικής αριστεράς με τη Λιβύη

Η Λιβύη είναι μια περίεργη περίπτωση χώρας. Και πιο συγκεκριμένα για την εξέγερση μιλάω που έχει πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Για χρόνια ολόκληρα, ο Γκαντάφι διοχέτευε αρκετό πετρελαϊκό χρήμα σε υποδομές στη χώρα του, είχαν δημιουργηθεί π.χ. τεράστια αρδευτικά projects στην έρημο για καλλιέργειες. Οι πρόσφατες ανατιμήσεις στις τιμές των τροφίμων που προκάλεσαν εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο, στη Λιβύη πέρασαν απαρατήρητες. Κάπου διάβαζα πως η κυβέρνηση απορρόφησε το μεγαλύτερο ποσοστό αυξήσεων. Άλλωστε δεν είναι δύσκολο να μοιράσεις ένα μικρό μέρος των εσόδων του πετρελαίου σε ένα πληθυσμό 6,5 εκατομμυρίων με τα (πολλά) υπόλοιπα να αποθησαυρίζονται απο την οικογένεια Γκαντάφι. Τα διάφορα προνόμια και αξιώματα, νέμονται τα μέλη δύο ή τριών ολιγάριθμων φυλών που αποτελούν και την "ελίτ" της Λιβυκής κοινωνίας.

Δεν μπορεί δηλαδή κάποιος να υποστηρίξει πως στη Λιβύη η εξέγερση είναι η επανάσταση των πεινασμένων. Το θέμα δεν είναι ταξικό λοιπόν. Το κύμα των διαδηλώσεων που ξεκίνησαν στον αραβικό κόσμο για δημοκρατικά δικαιώματα και κατά των μη εκλεγμένων ηγετών με δεκαετίες στην εξουσία, ήταν θέμα χρόνου να ξεκινήσουν και στη Λιβύη. Εκεί λοιπόν υπήρχε μια συνταγή που έκανε τα πράγματα πιο εύφλεκτα: Το ικανοποιητικό μορφωτικό επίπεδο του κόσμου (που τους έκανε να μιλάνε σε κοινωνικά δίκτυα για δημοκρατία και δικαιώματα), η τεράστια διαφθορά και η πολύ μεγάλη ανεργία.

Με το που ξεκίνησε ο συγγραφέας και ακτιβιστής Jamal al-Hajji να μιλάει για διοργάνωση διαδήλωσης, συνελήφθη απ' τους μυστικούς αστυνομικούς του καθεστώτος και άρχισε η βίαιη καταστολή, η λογοκρισία, το μπλακ-άουτ των τηλεπικοινωνιών, που δημιούργησε τη χιονοστιβάδα της εξέγερσης.

Το γεγονός λοιπόν οτι η εξέγερση δεν έχει ταξικά χαρακτηριστικά, εξηγεί σε ένα μεγάλο βαθμό και τη δυσκολία των ελληνικών αριστερών κομμάτων να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Οι ανακοινώσεις τους (εδώ κι εδώ) είναι δυστυχώς για κλάματα.

Μιλάνε για "ιμπεριαλιστικό" πόλεμο και αγνοούν ακριβώς αυτό που υποτίθεται οτι πρέπει να αντιπροσωπεύουν: Τη θέληση του Λιβυκού λαού, των εξεγερμένων, που όταν ανακοινώθηκε το ψήφισμα του ΟΗΕ άρχισε να πανηγυρίζει (προφανώς δεν τους είχε ενημερώσει κανείς για τις απόψεις της ελληνικής αριστεράς). Κάποιος λοιπόν πρέπει να τους ενημερώσει τους άμοιρους οτι οφείλουν να πεθάνουν απο τα (δυτικά) όπλα του Γκαντάφι παρά να παρέμβουν τα κακά όπλα των δυτικών υπέρ τους.

Venceremos σύντροφοι!

Η εξέγερση στη Λιβύη είναι μαζικότατη. Η αντίδραση του παράφρονα ηγέτη της χώρας που μιλούσε για κατσαρίδες, Αλ Κάιντα και παραισθησιογόνα έδειχνε πως δεν είχε καμία επαφή με την πραγματικότητα. Και το χειρότερο ήταν οτι άρχισε μια μαζική επίθεση που μέχρι σήμερα μετράει περίπου οκτώ χιλιάδες νεκρούς! Η νομιμοποίηση του καθεστώτος λοιπόν έχει πάψει να υφίσταται απο τη στιγμή που σφαγιάζει το λαό του. Έχει σταματήσει να είναι "εσωτερικό θέμα" κυρίαρχου κράτους. Όπως είχε γίνει και με το Μιλόσεβιτς!

Αντί να δουν λοιπόν αυτά τα ουσιαστικά περιστατικά τα αριστερά κόμματα, δείχνουν τον ΟΗΕ σαν τον "κακό" της ιστορίας, προφανώς γράφοντας στα παλιά τους τα παπούτσια την εξέγερση (που αρχικά οι οπαδοί τους είχαν υποδεχτεί ένθερμα).

Αλλά παιδιά σας έχω νέα: Αυτοί οι εξεγερμένοι είναι οι μόνοι που έχουν λόγο. Αυτοί θα κληθούν την επόμενη μέρα να πάρουν αποφάσεις για το μέλλον της χώρας τους. Είναι αυτοί που θα κάνουν την επέμβαση είτε βήμα για την ελευθερία τους είτε την αρχή της εξάρτησής τους στη Δύση. Δεν έχετε κανένα δικαίωμα να αποφασίζετε πριν απ' αυτούς γι' αυτούς.

Για μια ακόμα φορά η ελληνική αριστερά, φαίνεται πως αδυνατεί να αναλύσει διακριτές περιπτώσεις, βραχυκυκλωμένη απο σταλινικά ή ουγκοτσαβεσικά στερεότυπα.

Κρίμα.

Υ.Γ. Ας ηρεμίσουν οι φίλοι που αναπτύσσουν επιχειρήματα περί πολεμικού κόστους που καλούμαστε να φορτωθούμε σε καιρούς κρίσης και του ΔΝΤ. Τα αεροπλάνα μας και τα πλοία δεν είναι δεμένα και παρκαρισμένα. Περιπολούν και κινούνται είτε ως μέρος της καθημερινής τους ρουτίνας, άρα καταναλώνουν καύσιμα. Τώρα αν τα καταναλώσουν για να περιπολούν στα πλαίσια του ρόλου μας στο ΝΑΤΟ στα νότια σύνορά μας, αυτό δεν αλλάζει τη δαπάνη, μόνο το "κέντρο κόστους" αλλάζει.

Υ.Γ. 2 Προφανώς και το ΝΑΤΟ ή οι Αμερικανοί θα έπρεπε να παρέμβουν και σε πολλές άλλες περιπτώσεις (Ρουάντα, Παλαιστίνη κλπ). Είναι προφανές οτι οι ΗΠΑ με τίποτα δε θέλουν να αποσταθεροποιήσουν τα φιλικά καθεστώτα τους σε Σαουδική Αραβία, Μπαχρέιν, Υεμένη κλπ. Φυσικά και τους "παίρνει" να παρέμβουν τώρα αφού ούτε φιλικές σχέσεις έχουν με τον Γκαντάφι, ούτε πετρέλαια ψωνίζουν απο Λιβύη. Προφανώς είναι φορτωμένοι με αμαρτίες οι πρώην δυτικοί αποικιοκράτες που τώρα πρωταγωνιστούν.

Αλλά δεν μπορεί να είναι αυτό κριτήριο για να αφεθεί στη σφαγή η εξέγερση. Η αλλαγή στο status quo είναι πιθανόν να φέρει τις καλύτερες μέρες που δεν υπήρχε περίπτωση να έρθουν με τη δικτατορία.

"Σκάσε ρε Σούλα"!

Η φράση ακούγεται στο βίντεο με το επεισόδιο με τον Πάγκαλο έξω απ' την ταβέρνα. Η "Σούλα" ουρλιάζει κάποια πράγματα που δεν ακούγονται ενώ κάποιοι προσπαθούν να συνομιλήσουν με τον Πάγκαλο. Της φωνάζει λοιπόν κάποιος να "σκάσει" γιατί δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τη συνομιλία.

Βασικά Σούλα μου, δίκιο έχεις αλλά τέλος πάντων σκάσε, άσε να γίνει η κουβέντα Εντάξει σε κανέναν δεν αρέσει να έρθει να εγκατασταθεί μια χωματερή (ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ δεν έχει και τόση σημασία), δίπλα στο σπίτι του, ειδικά όταν δεν έχει προηγηθεί ενημέρωση, διαβούλευση, συζήτηση, πλάνο.

Αλλά ρε Σούλα δες το λογικά. Έτσι άναρχα που έχει αναπτυχθεί το αστικό τοπίο, έτσι όπως μπαίνουν στο σχέδιο πόλης περιοχές αφού πρώτα έχουν χτιστεί τα αυθαίρετα, υπάρχει περίπτωση στην Αττική να βρεθούν χώροι που να μην είναι κοντά σε σπιτια ή σε οικόπεδα;

Φυσικό δεν είναι κάποιοι να θιγούν; Κι αν Σούλα μου υποστηρίζεις τη λογική "γιατί δε γίνεται στην Κηφισιά ή στην Εκάλη" να σου πως πως έχεις πέσει θύμα του χειρότρου είδους λαϊκισμού. Γιατί σε καμία χώρα δε θα δεις χωματερή στις "καλές" κι ακριβές περιοχές, γι'αυτό άλλωστε είναι ακριβές. Ούτε στο Μαίηφερ του Λονδίνου, ούτε στη Γκίνζα του Τόκυο, ούτε στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης.

Αλλά ακόμα κι αν γίνει εκεί χωματερή, μην ανησυχείς, η Κηφισιά και η Εκάλη θα μετακομίσουν μέσα σε μια νύχτα στην επόμενη καλύτερη περιοχή (που και πάλι θα ακριβύνει και θα σου ξαναφταίει). Οι "οχληρές" δραστηριότητες βγαίνουν πάντα παραέξω. Όπως στα Λιόσια ας πούμε που τόσα χρόνια Σούλα μου τα είχες αποδεχτεί ως φτηνή και υποβαθμισμένη περιοχή. Κι εκεί ξέρεις, παιδιά μεγαλώνουν.

Πάντως -αν με ρωτάς- εγώ είμαι υπέρ του να έχει κάθε Δήμος τη δική του χωματερή. Αν πρακτικά ήταν δυνατόν να γίνει, θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να μειώσουμε τα σκουπίδια μας, είναι διαφορετικό όταν ξέρεις πως θα "φας" ο ίδιος τη συνέπεια της συμπεριφοράς σου. Άλλωστε αυτή είναι γενική μας αρχή. Τα σκουπίδια -με ή χωρίς τον κάδο- πάντα πάνε με κάποιο μυστήριο τρόπο κάτω απ΄ το παράθυρο του "αλλουνού".

Φαντάζομαι όμως οτι τα πράγματα μας βολεύουν όπως ακριβώς είναι, σε όλα τα επίπεδα, γιατί προσωρινά έχει ισορροπήσει η κατάσταση. Έχουμε συμφιλιωθεί με καταστάσεις που

συνηθίσαμε και δεν μπορούμε να δεχτούμε την οποιαδήποτε αλλαγή γιατί κάθε αλλαγή φέρνει διαταραχές. Σε μια κακοφορμισμένη πληγή, όποια και να είναι η επέμβαση, θα υπάρξει πόνος. Το ίδιο ριγμένος με σένα θα πρέπει να νοιώθει κι ένας ευσυνείδητος κι εργατικός δημόσιος υπάλληλος που τώρα πρέπει να πληρώσει την ανύπαρκτη παραγωγικότητα των συναδέλφων του.

Αλλά χωρίς επέμβαση δεν γίνεται πια. Και για να αποκτήσει αποχέτευση η Ανατολική Αττική ας πούμε, θα πρέπει να γίνει ο βιολογικός καθαρισμός στη Λούτσα. Δεν γίνεται τόσα χρόνια γιατί κι εκεί ξεσηκώνονται οι κάτοικοι. Όχι γιατί μένουν τριγύρω αλλά επειδή έχουν κτήματα και θα πέσει η αξία τους. Κι έτσι κρατάνε όμηρο τη μισή Αττική.

Λοιπόν Σούλα, διεκδίκησε το δίκιο σου στα δικαστήρια, στο Σ.Τ.Ε., στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, διεκδίκησε το διάλογο, την ενημέρωση που δεν έγινε, κοίτα να οργανώσετε εκεί στην Κερατέα κάποια επιτροπή επιτήρησης για τις σωστές προδιαγραφές και τη λειτουργία του χώρου, κοίτα να εξασφαλίσετε οτι δε θα υπάρξει ρύπανση σε υπόγεια νερά από στραγγίσματα ή στον αέρα απο καύσεις.

Κοίτα τι θα γίνει την επόμενη μέρα, τι χρήσεις θα εξασφαλίσετε για τα παιδιά σας όταν κορεστεί και κλείσει ο χώρος, αλλά κάνε μου τη χάρη και άσε τις φωνές γιατί με φωνές τόσα χρόνια προκοπή δεν είδαμε.

200 εκατομμύρια για μια πλάκα!

200 εκατομμύρια ευρώ έφυγαν απο τις ελληνικές τράπεζες λόγω του μαϊμουδένιου email που έστειλαν ένας ψαράς, ένας φαναρτζής και δύο - τρεις άλλοι.

200 εκατομμύρια φοβισμένων συμπατριωτών που πίστεψαν οτι μπορεί και να είναι αλήθεια η κακοστημένη και χοντροκομμένη φήμη.

Οτι μπορεί και να τυπώνονται δραχμές στο Χολαργό, οτι θα δεσμευτούν οι καταθέσεις τους και θα μπορούν να παίρνουν απ' το λογαριασμό τους μόνο 100 ευρώ το μήνα.

Θα μου πεις: δύσκολο είναι να συμβεί; Έτσι απρόβλεπτη όπως είναι σήμερα η κατάσταση δε θέλει και πολύ.

Ναι, ίσως αλλά απο την άλλη, αν αυτός ο κόσμος που τρομοκρατήθηκε φρόντιζε να ενημερωθεί για τις εξελίξεις, να παρακολουθήσει λίγο περισσότερο τι τι λέγεται και γράφεται για την Ελλάδα στα διεθνή Μέσα, θα έβλεπε πως η ολική κατάρρευση δεν είναι και το πιο απλό πράγμα να συμβεί.

Αλλά για μια στιγμή... εδώ δεν είναι που ακόμα ευδοκιμεί το φρούτο όσων επαναπροωθούν το chain mail με τη Microsoft και την Intel που για κάθε αποστολή θα στείλουν 1.800€;

Εδώ δεν είναι που ευδοκιμούν οι πρόθυμοι να στηρίξουν ολόκληρη κοσμοθεωρία τους στην κάθε μαλακία που θα πει ο Λαζόπουλος κι ο Λιακόπουλος; Εδώ δεν είναι που όλοι ψοφάμε για χαβαλέ και επικοινωνούμε με σλόγκαν διαφημιστικών σποτ ενώ είναι αδύνατον να βρούμε το ζητούμενο σε κάθε προκύπτον θέμα;

Εδώ δεν είναι που επιμένουμε να μαθαίνουμε την ιστορία μας μέσω των πατροπαράδοτων μύθων κι όχι μέσα απο ιστορικά συγγράμματα (και ξεσηκωνόμαστε όταν οι μύθοι μας τρίζουν επικίνδυνα απο μια επιστημονική άποψη);

Εδώ δεν είναι που εξαντλούμε όλη μας την ώρα να κάνουμε "like" την κάθε μαλακία στο facebook αλλά είμαστε ανίκανοι να κάνουμε ένα κλίκ παραπάνω και διαβάσουμε ένα άρθρο σε μια ξένη εφημερίδα; Το εθνικό μας κουσούρι δεν είναι που για να επισκεφτούμε ξένη ιστοσελίδα θα πρέπει εκεί να διεξάγεται δημοσκόπηση και να κινδυνεύουμε να χάσουμε απο Τούρκους;

Το έχουμε ξαναπεί: Αυτή τη στιγμή πολύ κόσμος τζογάρει πάνω σε συναλλαγματικές ισοτιμίες (Forex). Ο ανίδεος και ακαλλιέργητος έλληνας, αυτή η μάζα που συνηθίζει να αδειάζει τα ράφια των σουπερμάρκετ μόλις κάποιος υπαινιχθεί απλά έναν υποτιθέμενο κίνδυνο, είναι το καλύτερο υλικό για χειραγώγηση, για να επιτύχουν οι επιτήδειοι εύκολους στόχους.

Πως είπατε; Ναι γίνονται κι αλλού αυτά. Αλλά κατά παράδοση σε άλλες βαλκανικές χώρες όπου ο απαίδευτος κόσμος έχει να καταλογίσει ευθύνες στον κομμουνιστικό πατερναλισμό, στη φτώχεια και την αμορφωσιά.

Εμείς οι ευημερούντες νεοέλληνες με τις 4 τηλεοράσεις και τα τρία πισιά, τι δικαιολογία έχουμε;