Θα μάθουμε να διαβάζουμε εφημερίδες όπως πρέπει;

Η έλλειψη ανεξαρτησίας του Τύπου δεν είναι φαινόμενο ελληνικό. Είναι διεθνές. Όσο περισσότερα επιχειρηματικά συμφέροντα εμπλέκονται στα Media, τόσο περισσότερο θα πρέπει ο αναγνώστης να ασκείται στη δεύτερη ανάγνωση, στο να βλέπει πίσω απο τις γραμμές...

Είναι πια κοινός τόπος το ότι οι επιχειρηματίες δεν βρίσκονται στο χώρο του Τύπου απο ιδεολογία, ούτε για να υπηρετήσουν το δημοσιογραφικό λειτούργημα. Αλλά ούτε τα κέρδη απο τα παραδοσιακά media (εξαιρούμενης της ιδιωτικής τηλεόρασης) είναι πλέον τόσο σημαντικά για να απασχολούνται τόσα κεφάλαια.

Το "πάπλωμα" λοιπόν, η "ταμπακιέρα" (επιλέξτε όποια παρομοίωση/μεταφορά σας ταιριάζει ανάλογα με το αν νυστάζετε ή αν έχετε ντέρτια) είναι η αξία του πρωτοσέλιδου! Η διαμόρφωση της κοινής γνώμης, η πίεση προς την κάθε εξουσία, δηλαδή το παραπολιτικό παιχνίδι.

Γα παράδειγμα, ενα κάποιος θα ήθελε να διαβάσει ένα πρωτοσέλιδο για ένα σκάνδαλο σε ένα τριτοκοσμικό κράτος (π.χ. Πακιστάν) όχι με τον παραδοσιακό τρόπο αλλά "πίσω απο τις γραμμές" θα έπρεπε να ξέρει

1) Ποιός επιχειρηματικός όμιλος βρίσκεται στο τιμόνι του "Μέσου" έστω και υπεράκτια;

2) Γιατί επιλέγεται να "σκάσει" τώρα το σκάνδαλο όταν η υπόθεση είναι ήδη παλιά ως είδηση;

3) Ποιά άλλη εξέλιξη έγινε την ίδια χρονική στιγμή σε καίριο πόστο του εμπλεκόμενου φορέα;

4) Έχει κάποια σχέση αυτή η εξέλιξη με το επιχειρηματικό σχήμα του "Μέσου"; (να φανταστείτε ότι σε κάποιες τριτοκοσμικές χώρες ας πούμε -ευτυχώς όχι στην Ελλάδα- επιχειρηματικοί όμιλοι φτάνουν μέχρι και να διορίσουν κυβερνητικά στελέχη και κάποιους επικεφαλής οργανισμών)

5) Επιχειρείται απενοχοποίηση / αποστασιοποίηση της "εξέλιξης" (που όπως είπαμε σε κάποιες χώρες είναι μέχρι και νέος διορισμός) απο προηγούμενες αποφάσεις στον εν λόγω φορέα;

6) Το επιχειρηματικό σχήμα έχει "διορίσει" άλλα στελέχη σε υψηλότερο ή ευρύτερο κυβερνητικό πεδίο; Και αν ναι, τι στάση κράτησαν αυτά (τα κυβερνητικά στελέχη) στο θέμα των πρωτοσέλιδων; (αυτό ισχύει μόνο για τις τριτοκοσμικές χώρες που λέγαμε).

7) Στα Urdu (έπίσημη γλώσσα του Πακιστάν) dullah σημαίνει νταβατζής. Dullah είναι μόνο αυτοί που καρφώνονται ως τέτοιοι ή υπάρχουν και κρυφοί, στο απυρόβλητο;

8) Αν ισχύει το τελευταίο ποιό παράδοξο μπορεί να συμβαίνει όταν ένας dullah υποστηρίζει ένα Μέσο και μια κυβέρνηση αλλά το Μέσο αντιπολιτέυεται την κυβέρνηση;

Τηρουμένων των αναλογιών λοιπόν, αν σε κάποιες χώρες αυτά γίνονται, τι θα έπρεπε να γίνεται σε εξελιγμένες χώρες όπως η Ελλάδα που όσο να' ναι οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ είναι γνωστοί (και η ρουφιάνα η Ιερουσαλήμ είναι και μικρή);

Άρα τα εφόδια για σωστή ανάγνωση των εφημερίδων τα έχετε, χρησιμοποιήστε τα.

Καλή τύχη!

Το πρωτοσέλιδο επελέγη στην τύχη για αισθητικούς μόνο λόγους.

Που θα πάει πια το reallity show του ΠΑΣΟΚ;

Δεν πρόκειται να ασχοληθώ περισσότερο με αυτά που συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ. Ένα πράγμα ήθελα μόνο να παρατηρήσω.

Αυτό το ξεκατίνιασμα που παρακολουθούμε εδώ και καιρό, αυτή η κατάντια που καμία σχέση δεν έχει με πολιτική, δεν θα συνέβαινε αν δεν ήταν ανοιχτές οι εκλογές για την προεδρία. Δεν θα γινόταν ποτέ αν όπως παλιά ο αρχηγός εκλέγονταν από ένα κλειστό και εσωστρεφές συνέδριο, με τους βυζαντινισμούς του και με τα όλα του τα αξεσουάρ!

Το έργο που ξεκίνησε το 2004 με τη δυνατότητα όλου του κόσμου (μελών και «φίλων» του κόμματος) να εκλέγουν αρχηγό, μπορεί να είναι εντυπωσιακό σαν κίνηση, να δείχνει ένα άνοιγμα προς την κοινωνία και τους πολίτες, αλλά φαίνεται τελικά πως όταν επιλέχθηκε ως διαδικασία παραγνωρίστηκαν πολλές ποιοτικές παράμετροι.

Κυρίως δε παραγνωρίστηκαν οι επικοινωνιακοί όροι με τους οποίους γίνεται πλέον η κάθε «πολιτική» αντιπαράθεση. Παραγνωρίστηκε η σαρωτική τηλεοπτικοποίηση (με την κακή την έννοια), της πολιτικής ζωής που αναδεικνύει σε πρωτοσέλιδο, σε πρώτο θέμα το κάθε υπονοούμενο που θα εκφέρει ο κάθε υποψήφιος.

Κυρίως παραγνωρίστηκε το πόσο απελπισμένα είναι διατεθειμένος να παλέψει ο «αντίπαλος» για να κατακτήσει την εξουσία, το πόσο θεμιτά ή αθέμιτα μέσα και ρητορείες μπορεί να επιστρατεύσει για να φτάσει στο στόχο του. Θεωρήθηκε -κακώς- πως όλοι σε ένα τόσο μαζικό πολιτικό σχηματισμό, μοιράζονται το ίδιο αξιακό υπόβαθρο.

Εμπεδώνεται λοιπόν αντίθετα η αντίληψη ότι όσο πιο πολυσυλλεκτικό είναι ένα κόμμα, όσο πιο μαζικό, τόσο πιο χοντροειδώς θα απευθυνθεί στην μάζα των εν δυνάμει ψηφοφόρων του, τόσο λιγότερο πολιτική θα είναι η αντιπαράθεση, γιατί η μάζα -είτε μας αρέσει είτε όχι- δεν ασχολείται με πολιτική, επιλέγει μόνο «ποιος είναι ο καταλληλότερος να νικήσει τον Καραμανλή».

Αφήστε δηλαδή που δεν καταλαβαίνω το γιατί όλοι πια αναρωτιούνται για το πόσο οξύμωρο είναι το εύρημα του «ποιόν προτιμάτε εσείς για πρόεδρο» μετά το πιο πάνω ερώτημα στην ίδια έρευνα περί της κατατρόπωσης του Καραμανλή (δύο διαφορετικά πρόσωπα-απάντηση για κάθε ερώτημα).

Κανείς δεν είδε δηλαδή μέσα απο αυτή την ανίφαση, την ερμηνεία του «Ναι, ο Βενιζέλος είναι πιο ικανός να νικήσει αλλά ευχαριστώ πολύ δεν θα πάρω, προτιμώ τον Γιώργο γιατί μάλλον είναι καλύτερος άνθρωπος και αυτή τη στιγμή η ήττα του Καραμανλή δεν είναι το ζητούμενο μέχρι το ΠΑΣΟΚ να ξανα-είναι έτοιμο να κυβερνήσει»;

Διότι απ ότι αποδεικνύεται τελικά από την ποιότητα του «προεκλογικού» λόγου η εσωτερική κάθαρση ακόμα δεν έγινε και μάλλον θα αργήσει να γίνει.

Planes, Trains, Automibiles (στο δρόμο για το Machu Picchu)

Επειδή βλέπω οτι αυτοί οι προορισμοί σας συγκινούν όσο κι εμένα, λέω να σας δώσω μερικά στοιχεία παραπάνω για το ταξίδι στο Machu Picchu.

Κατ αρχήν το να φτάσεις εκεί πρέπει να περάσεις μια οδύσσεια που περιλαμβάνει τη χρήση αεροπλάνου, τραίνου και αυτοκινήτου.
Θα πρέπει δηλαδή μετά την άφιξη στη Λίμα να κάνεις πτήση διάρκειας μιας ώρας για το Cusco.

Το οποίο Cusco βρίσκεται σε ένα οροπέδιο με ψηλές κορυφές γύρω του.

Το αεροπλάνο πρέπει να περάσει ανάμεσα από ένα πλαϊνό προς το αεροδρόμιο άνοιγμα, ανάμεσα στις βουνοκορφές, να κάνει μια απότομη στροφή 90 μοιρών και να προσγειωθεί ΑΜΕΣΩΣ!.
Όπως καταλαβαίνετε οι πτήσεις γίνονται μόνο ημέρα και μόνο όταν υπάρχει πολύ καλή ορατότητα. Μόνο οι έμπειροι πιλότοι πετάνε στο δρομολόγιο αυτό, αλλά μην ανησυχείτε, ποτέ δεν έχει σημειωθεί κάποιο δυστύχημα στη διαδικασία αυτή (στη ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ όχι στο δρομολόγιο!!!).

Με κόκκινη γραμμή η πορεία του αεροπλάνου. Η ίδια πάντα ανεξαρτήτως καιρού και ανέμου και στην προσγείωση και στην απογείωση (αυτοί που ξέρουν καταλαβαίνουν).



Το πρώτο πράγμα που νοιώθεις είναι η πρωτόγνωρη εξάντληση που κάνει την εμφάνισή της στα 5 πρώτα λεπτά, μέχρι δηλαδή να φτάσεις στο χώρο παραλαβής αποσκευών! Ήδη έχεις λαχανιάσει από την έλλειψη οξυγόνου. 4.000 μέτρα δεν είναι παίξε-γέλασε. Η λύση είναι:


1) ένα ειδικό χάπι που μπορείς να πάρεις άπαξ και που μπορεί να βρεθεί μέχρι και σε μπακάλικα,
2) να ξαπλώσεις για την υπόλοιπη μέρα για να δώσεις στον οργανισμό σου να γεννήσει περισσότερα ερυθρά αιμοσφαίρια και ...
3) η κόκα!

Τα έκανα και τα τρία!

Το τσάι κόκας παρέχονταν δωρεάν και σε μεγάλες ποσότητες στο ξενοδοχείο Libertador. Ήπια μερικά φλιτζάνια και πήρα και ωμά φύλλα για μάσημα από το παντοπωλείο έξω από το ξενοδοχείο. Μετά πήγα να ξαπλώσω και αν τα κατάφερνα και να κοιμηθώ. Ναι καλά...


Η κόκα στον οργανισμό μου έκανε πάρτι και ήμουν έτοιμος περισσότερο για χασαποσέρβικο παρά για ύπνο!

Παρένθεση
Με την κόκα σου κόβεται η όρεξη! Μετά από αυτό το μασούλημα με τρεις μπουκιές έχεις χορτάσει. Και έτσι καταλαβαίνεις καλύτερα γιατί η καλλιέργεια της κόκας είναι τόσο συνδεδεμένη με τους ιθαγενείς που μαστίζονται από τη φτώχεια. Είναι κι αυτός ένας τρόπος να αντιμετωπίσεις την πείνα. Η κόκα καλλιεργείται στις Άνδεις από την προ Κολομβιανή εποχή και την χρησιμοποιούσαν για θρησκευτικές τελετές, για φάρμακο, ακόμα και για να «βλέπουν» το μέλλον. Οι ιδιότητές της καταπολεμούν όχι μόνο την πείνα και την κόπωση αλλά τονώνουν και την αίσθηση της ευφορίας. Αρχικά οι Ισπανική εκκλησία την απαγόρευσε όταν εγκαταστάθηκε στην περιοχή αλλά όταν είδαν ότι οι ιθαγενείς δεν μπορούσαν να εργασθούν αποδοτικά στα χωράφια και τα ορυχεία χρυσού, οι καθολικοί άρχισαν να την καλλιεργούν και να μοιράζουν τα φύλλα τρεις φορές τη μέρα στους εργάτες. Με περιεκτικότητα κοκαίνης όμως 0,1 - 0.9%, χρειάζεται ένας τόνος φύλλα για ένα κιλό κοκαίνης.
Τέλος παρένθεσης.

"Το φύλλο της κόκας δεν είναι ναρκωτικό" λέει η στάμπα στο μπλουζάκι που πήρα...

Κατόπιν πρέπει να πάρεις το τραίνο από το Cusco γia to Aguas Calientes. Τρεις ώρες, εκ των οποίων η μία είναι η διαδρομή που πρέπει να κάνει το τραίνο για να περάσει πάνω από τις κορυφές που περιστοιχίζουν το Cusco. Για να ανέβει λοιπόν το τραίνο αυτό το απότομο ύψωμα, κάνει συνεχή ζιγκ ζάγκ αλλάζοντας διαδοχικές γραμμές όπως όταν κάποιος ανεβαίνει σκαλοπάτια με τις πάντες ένα πράμα...

Η διαδρομή αυτή της ανάβασης γίνεται μέσα απο μια τεράστια παραγκούπολη (φωτο επάνω).

Αργότερα γίνεται καταπληκτική όμως, την περισσότερη ώρα η χάραξη είναι ακριβώς δίπλα σε ένα ποτάμι, ενώ κατεβαίνοντας προς το Aguas Calientes η βλάστηση είναι σχεδόν τροπική.

Δίπλα στο σταθμό της άφιξης έχει στηθεί ένα τεράστιο παζάρι με χειροτεχνήματα, αφού ο τουρισμός είναι πια ο μοναδικός πόρος του χωριού. Το ποτάμι τώρα περνάει μέσα από το κέντρο του χωριού, οπότε περνώντας τις γέφυρες πάνω από τα ορμητικά νερά, επιβιβάζεσαι στα μικρά λεωφορεία που μετά από μια ζαλιστική ανάβαση (ΧΧΧ μέτρα) μισής ώρας σε αφήνουν στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου.

Στο γαλάζιο κύκλο το Agues Calientes, στον πράσινο η ανάβαση-κατάβαση στο βουνό και στον κόκκινο τα ερείπια του Machu Picchu. Το ύψωμα ανάμεσα στον πράσινο και τον γαλάζιο κύκλο είναι αυτό:





Και μπαίνοντας, από το ίδιο σημείο από το οποίο μπήκε και ο Bingham (που το ανακάλυψε) βλέπεις ξαφνικά ...



Η επιστροφή είναι η ίδια μόνο που τώρα για να μη βαρεθούν οι επιβάτες, στη διάρκεια της διαδρομής γίνεται και επίδειξη μόδας! Τα μοντέλα (δύο σε κάθε βαγόνι για ανδρικά και γυναικεία), αλλάζουν ρούχα που επίσης είναι φτιαγμένα στην περιοχή, στο πίσω μέρος του κάθε βαγονιού και προσπαθούν να διατηρήσουν βήμα πασαρέλας ενώ το τραίνο κλυδωνίζεται από τις ταλαιπωρημένες ράγες.

Συνολικά το πράγμα έχει τη γραφικότητά του και το χαίρεσαι ανεξαρτήτως της συγκλονιστικής εμπειρίας του αρχαιολογικού χώρου που πριν απο λίγο έζησες.

Cusco, Machu Picchu

Ο Μάνκο Κάπακ και η αδελφή και γυναίκα του Όκγιο, ημίθεοι, τέκνα του βασιλιά Ήλιου (Inti), γεννήθηκαν από τα νερά της λίμνης Τιτικάκα με αποστολή να ιδρύσουν ένα νέο βασίλειο για να ζήσει καλύτερα ο λαός τους.


Έπρεπε να περπατήσουν μέχρι να φτάσουν στον τόπο που το χρυσό σκήπτρο που κρατούσε ο Κάπακ θα βυθιστεί στη γη. Σ’ εκείνο τον τόπο που θα κατάπινε το σκήπτρο, θα έκτιζαν τη νέα τους πόλη. Περπατώντας έφτασαν στο λόφο Χουανακάουρε, όπου το σκήπτρο βυθίστηκε πράγματι στο χώμα.


Εκεί ίδρυσαν την πόλη του Κούσκο (Cuzko) που στα κέτσουα (τη γλώσσα των Ίνκας) σημαίνει «αφαλός της Γης». Στο λόφο αυτό που κατάπιε το σκήπτρο του Κάπακ χτίστηκε αργότερα ο ναός του Ήλιου, ο σημαντικότερος ναός των Ίνκας. Πολλά χρόνια αργότερα, ο αυτοκράτορας Πατσακουτέκ, «ο αναμορφωτής» ήταν αυτός που έφτιαξε τα περισσότερα μνημεία στο Κούσκο.

Όταν έφτασαν οι Ισπανοί κατακτητές του Πιζάρρο λυσσασμένοι για χρυσάφι, το 1533, απήγαγαν τον αυτοκράτορα Αταχουάλπα, (εγγονό του Πατσακουτέκ), που πήγε να τους συναντήσει ειρηνικά για να διερευνήσει τις προθέσεις τους. Για να τον ελευθερώσουν απαίτησαν και πήραν ένα τεράστιο όγκο χρυσού που σήμερα θα αντιστοιχούσε σε πολλά εκατομμύρια δολάρια. Αντί να ελευθερώσουν τον αυτοκράτορα τον στραγγάλισαν και συνέχισαν να προελαύνουν για το Κούσκο.


Ένας από τους μισθοφόρους του Πιζάρρο, ο Σίσκο της Λεόν, έγραψε στο ημερολόγιό του για το πώς οι Ισπανοί έμειναν με το στόμα ανοιχτό όταν αντίκρισαν τα με απαράμιλλη τεχνική πέτρας κτίσματα, τους λιθόστρωτους δρόμους, τα πλούσια σπίτια φορτωμένα με χρυσά αντικείμενα, τους περίτεχνους κήπους. Όταν είδαν τα περίφημα κτίσματα γύρω από το Κούσκο, στο λόφο Σαξαϊχουάμαν (που οι αμερικάνοι τουρίστες μπορούν να το προφέρουν μόνο ως «σέξυ γούμαν»), τους ναούς, τα παλάτια και τα μαντεία, δεν μπόρεσαν να πιστέψουν ότι αυτοί «οι άγριοι, οι απολίτιστοι, οι χωρίς λογική σκέψη, οι όμοιοι με ζώα», θα μπορούσαν ποτέ να δημιουργήσουν κάτι τόσο ανώτερο. Ο θρησκευτικός φανατισμός τους ήταν ικανός μόνο να τους κάνει να πιστέψουν ότι αυτά είναι δημιουργήματα δαιμόνων, κακών πνευμάτων.


Ακόμα σήμερα είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν σε εξωγήινους που μετέδωσαν γνώση και τεχνικές, πολλοί οι γραφικοί που θεωρούν ότι αρχαίοι έλληνες (οι μόνοι ικανοί να μεταδώσουν πολιτισμό, που επίσης διαθέτουν αφαλό της γης), έκαναν περατζάδα για διακοπές με ιπτάμενους δίσκους. Πιο εύκολο φαίνεται από το να παραδεχτούν ότι η απληστία, η βαρβαρότητα και η θρησκοληψία κατέστρεψαν ένα μοναδικό πολιτισμό;
Οι Ισπανοί έκτισαν καθολικές εκκλησίες πάνω στα ερείπια των Ίνκας, από το μαντείο όπου οι ιερείς έβλεπαν το μέλλον ρίχνοντας φύλλα κόκας, δεν άφησαν πέτρα πάνω στην πέτρα. Όπως χτίστηκαν οι χριστιανικές εκκλησίες πάνω σε αρχαίες πέτρες που λάτρευαν το δωδεκάθεο. Ο μοναδικός βωμός που σώζεται, είναι σκαμμένος μέσα σε βράχο με γραμμές λείες και ακριβέστατες.


Πίστευαν οι κατακτητές ότι έκαναν το καθήκον τους μη αφήνοντας ούτε ίχνος από τον παγανιστικό πολιτισμό των «αγρίων» που απλά ήταν διαφορετικοί, μιλούσαν άλλη γλώσσα, πίστευαν σε άλλους θεούς και -κυρίως αυτό- είχαν πολύ χρυσάφι σε μορφή υπέροχων έργων τέχνης. Που στάλθηκαν στην Ισπανία για να λιώσουν και να πλουτίσουν ακόμα περισσότερο την αποικιοκρατική δύναμή της. Να επιβάλει τη θρησκεία της και τον δικό της «πολιτισμό» της υποταγής και της λεηλασίας.


Οι Ινδιάνοι που δεν πέθαναν από το σπαθί των μισθοφόρων, έσβησαν από τις νέες αρρώστιες που έφεραν οι λευκοί. Οι μικροί πληθυσμοί που απομένουν σήμερα ζουν στην απόλυτη φτώχεια, είναι ζητιάνοι και μικροπωλητές. Ζουν με πενταροδεκάρες που κερδίζουν σαν χαρτζιλίκι από τους τουρίστες ποζάροντας με τα λάμα τους και τις χρωματιστές τους φορεσιές. Ακόμα και στις Κυριακάτικες λειτουργίες, στους επιβλητικούς καθολικούς ναούς, δεν συμμετέχουν «Ινδιάνοι» ορεσίβιοι. Αυτοί είναι στην πόρτα του ναού και ζητιανεύουν ή πουλάνε τα χειροτεχνήματά τους στους πιστούς λευκούς.


Οι τουρίστες όμως δεν πάνε στο Κούσκο για τα Ισπανικά κτίσματα και τις εκκλησίες.

Πάνε να δουν τα απομεινάρια του πολιτισμού των Ινκας, να χαζέψουν την καταπληκτική χαμένη πόλη του Μάτσου Πίκτσου (όπως προφέρεται από τους ντόπιους), που εγκαταλείφθηκε όταν άρχισαν να πλησιάζουν επικίνδυνα οι Ισπανοί και καλύφτηκε προστατευόμενο από την τροπική βλάστηση του βουνού πριν προλάβουν να το συλήσουν οι μισθοφόροι. Ο αρχαιολόγος Χίραμ Μπίγκαμ το ανακάλυψε το 1911 ψάχνοντας για το μυθικό Ελντοράντο, την πόλη του χρυσού.


Οι ίδιοι τουρίστες που μένουν εκστασιασμένοι μπροστά στα απομεινάρια ενός καταπληκτικού πολιτισμού, δυσανασχετούν όταν πλησιάζονται από τους ζητιάνους καθαρόαιμους απόγονους των Ίνκας που είναι καταδικασμένοι να μην έχουν καμία ευκαιρία να καλυτερέψουν τη ζωή τους στον ίδιο τους τον τόπο.


Αυτά είδε και ο Τσε Γκεβάρα (που χάθηκε πριν 40 χρόνια) όταν πέρασε από το Μάτσου Πίκτσου..


Στο Περού είχα πάει πριν ένα χρόνο. Αλλά τότε δεν είχα αρχίσει το blog...
Οι φωτογραφίες απεικονίζουν 1) Τη "μονή" που χτίστηκε πάνω στα ερείπια του ναού του Ήλιου, 2)Την τελεια κοπή της πέτρας στο Machu Pichu, 3) Τον καθεδρικό ναό του Cusco, 4)εικόνες απο τους δρόμους και τα περίχωρα της πρωτεύουσας των Incas

Buenos Aires

Πριν μερικά χρόνια το Buenos Aires ήταν μια ακριβή πόλη. Ακριβότερη ίσως και από το Τόκιο, με 1Peso=1US$.


Και μετά ήρθε η καταστροφή.
Η υποτίμηση του Peso. Η οικονομία κατέρρευσε και ένα πρωί οι Αργεντινοί ξύπνησαν με τα 2/3 των χρημάτων τους να έχουν εξατμιστεί.
Σήμερα το BsAs είναι από τους φθηνότερους προορισμούς και επομένως είναι γεμάτο τουρίστες και εταιρικά συνέδρια που κατακλύζουν τα ξενοδοχεία του Purto Madero που είναι η ταχύτερα (και ακριβότερα) αναπτυσσόμενη περιοχή της πόλης.





Κάθε μοντέρνα πόλη θέλει τον Καλατράβα της!


Σήμερα ένα διαμέρισμα μεγαλύτερο από 100μ2 σε πολύ καλή περιοχή της πόλης, κοστίζει λιγότερα από 100.000€. Με τη φόρα που έχει πάρει όμως η οικονομία και πάλι, αποτελεί σίγουρα μια πολύ καλή επένδυση.


Στο Buenos Aires μία από τις περιοχές με την περισσότερη κίνηση (bar, εστιατόρια, κινηματογράφοι κλπ) είναι αυτή στη Recoleta. Αυτό που είναι αξιοπερίεργο είναι ότι τα μαγαζιά έχουν περικυκλώσει το ομώνυμο κοιμητήριο όπου «αναπαύεται» η Evita Peron.



Στη μια μεριά του δρόμου στριμώχνεται το night life ενώ ακριβώς απέναντι ο τούβλινος μαντρότοιχος (με τον σχετικό υποβλητικό φωτισμό) στεγάζει το «after-life».

Το νοστιμότερο κρέας του κόσμου! Επικίνδυνα εθιστικό. Αλλά πέραν αυτού ουδέν! Η αργεντίνικη κουζίνα είναι εξαιρετικά ρηχή. Βασίζεται αποκλειστικά στο μοσχαρίσιο κρέας. Ούτε μια σαλάτα της προκοπής...

Στο Cuba En Asia (που είναι και το πιο high club της πόλης) και όπου κάθε βράδυ γίνεται ο κακός χαμός, τσακώσαμε τούτο το ακομπλεξάριστο και φιλικότατο ελληνόπουλο εκ Νέας Υερσέης των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, να τραγουδάει ενθουσιωδώς «πόσο σε θέλω-πόσο μου λείπεις» όταν το άσμα ακούστηκε σε μια ανατολίτικη νύχτα με χορούς κοιλιάς.
Με καταγωγή από το Καρπενήσι! Φυσικά μόλις συνάντησε Έλληνες, εξαφανίστηκε κάθε άλλη παρέα και το επαγγελματικό της ταξίδι έγινε πιο ευχάριστο -λέει-.

Η Casa Rossada είναι η (κιτς;) κατοικία του εκάστοτε προέδρου. Ο απερχόμενος μετά από δύο θητείες δεν θέλει να μετακομίσει οπότε κατεβάζει τη σύζυγο Christina για επόμενη πρόεδρο, οπότε σε περίπτωση εκλογής της (πολύ πιθανή, αφού πλασάρεται στους απολίτικους Αργεντίνους ως νέα Evita) η οικογένεια θα παραμείνει στα «πράγματα». Σημειώστε ότι η διαφθορά είναι πολύ εκτεταμένη (κάτι που παρατηρείται σε κάθε απολίτικη κοινωνία όπου η επιτήρηση από τους πολίτες είναι αμελητέα) και ότι μια μικρή ολιγαρχία νέμεται το συντριπτικό ποσοστό εθνικού πλούτου (κάτι εξαιρετικά κοινό στη Ν. Αμερική, με αποτέλεσμα την άνοδο της αριστεράς σε πολλές χώρες).
Με τέτοιες προϋποθέσεις είναι να χάνεις την εξουσία;

Στα πάρκα της Recoleta αυτά τα δέντρα κλέβουν την παράσταση. Τα ριζώματα είναι κανονικά έργα γλυπτικής. Ψάχνω να βρω το είδος αυτού του απίστευτου φυσικού έργου τέχνης.
Αν έχετε γνώση διαφωτίστε με.










Καμία δουλειά δεν είν’ ντροπή. Ο νεαρός φυσικά κερδίζει βγάζει ένα σωρό χρήματα. Στην περίπτωση του retriever που φαίνεται αριστερά, τζάμπα λεφτά αφού ο σκύλος βγαίνει μόνος του βόλτα. Πιάνει το λουρί του στο στόμα με το που ανάβει πράσινο και περιμένει να ξεκινήσει η υπόλοιπη παρέα για να ξεκινήσει κι αυτός!



Αυτά τα λίγα...
Καλώς σας βρήκα!

Η πετρελαιοκηλίδα της Burma

Προφανώς έχετε παρακολουθήσει τα γεγονότα με τις εξεγέρσεις κατά της χούντας στη Βιρμανία (επιμένω να χρησιμοποιώ πλέον αυτό το όνομα της χώρας γιατί από ότι βλέπω, το όνομα Μυανμάρ το επέβαλλαν οι χουνταίοι ενώ οι αντικαθεστωτικοί δεν δέχτηκαν ποτέ αυτή την αλλαγή ονομασίας).

Το καθεστώς στηρίζεται από Ινδία, Σιγκαπούρη και Κίνα που διαγκωνίζονται για το ποιος θα εξασφαλίσει περισσότερα ενεργειακά συμβόλαια (βλ. πετρέλαια) ενώ και αρκετές Ευρωπαίοι κυρίως πετρελαιάδες (όπως η Γαλλική Total) έχουν τεράστια συμβόλαια.

Οι μπίζνες του πετρελαίου λειτουργούν κι εκεί όπως παντού. Τα έσοδα χρηματοδοτούν διεφθαρμένο και ολοκληρωτικό καθεστώς όπως συνήθως γίνεται όταν στην διακυβέρνηση μας τριτοκοσμικής χώρας υπάρχει χρήμα (και στις περισσότερες περιπτώσεις γι’ αυτό ακριβώς παραμένουν τριτοκοσμικές οι χώρες που παράγουν πετρέλαια).

Σε ένα ενδιαφέρον άρθρο που διάβασα στο bbc.co.uk υποστηρίζεται πως για να αποσταθεροποιηθεί ένα δικτατορικό καθεστώς θα πρέπει κατά κανόνα να τηρούνται οι ακόλουθοι παράγοντες:
1. Ευρύτατες δημόσιες διαμαρτυρίες από όλες τις κοινωνικές και οικονομικές τάξεις.
2. Μια ηγεσία αντιπολίτευσης με σαφείς ιδέες γύρω από τις οποίες οι άνθρωποι μπορούν να συσπειρωθούν
3. Δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν τα ΜΜΕ
4. Ένας μηχανισμός για να υπονομευθεί το καθεστώς
5. Εξωτερική πίεση από χώρες-κλειδιά που να μπορούν να ασκήσουν επιρροή.

Αυτή τη στιγμή φαίνεται πως μόνο ο τελευταίος παράγοντας μπορεί να διαδραματίσει κάποιο ρόλο. Αλλά προς το παρόν η εξωτερική πίεση, υπό μορφή διεθνών καταδίκης και συζήτησης των κυρώσεων, δεν είναι αρκετά ισχυρή και αποφασιστική.
Κάτω από κανονικές συνθήκες η Κίνα φυσικά δεν θα αντιδρούσε -όπως και δεν αντιδρά- αφού τα «ανθρώπινα δικαιώματα» εκεί είναι ανέκδοτο. Με μια διαφορά όμως. Σε ένα χρόνο έχουν Ολυμπιακούς αγώνες και δεν θέλουν με κανένα τρόπο να έχουν μποϋκοτάζ από οποιεσδήποτε χώρες και ειδικά μεγάλες χώρες-κλειδιά.
Έτσι και η Κίνα θα πρέπει να δώσει κάποια προσοχή στην παγκόσμια κοινή γνώμη αν επιθυμεί να είναι επιτυχής η διεξαγωγή των αγώνων αλλά και η Ολυμπιακή Επιτροπή θα ήθελε να δει να δικαιώνεται η επιλογή τους να αναθέσουν τη διοργάνωση στους Κινέζους.

Άρα αν θέλαμε να κάνουμε κάτι είναι να μιλάμε περισσότερο για τα εκεί γεγονότα, να προβάλλουμε όσο μπορούμε τους αγώνες των διαδηλωτών και να ασκήσουμε πίεση με οποιοδήποτε τρόπο.

Να δούμε και την ευαισθησία αυτών που τελευταία και του ασφαλούς αχολούνται αποκλειστικά και επιλεκτικά με χώρες-στόχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ...

Δείτε το
http://www.burmacampaign.org.uk/

(με «dirty list» των εταιριών που κάνουν δουλειές με τη χούντα και «clean list» όσων εταιριών αρνήθηκαν να κάνουν επενδύσεις εκεί για λόγους ανθρωπίνων δικαιωμάτων).

Και το
http://www.buddhistchannel.tv/

Το δάκρυ του κυρίου Υπουργού

Κόκκινη κάρτα -λεει- πήραμε για το σύστημα δημόσιας υγείας. Ανάμεσα σε 29 χώρες είμαστε οι 22οι, ενώ το 2006 είμαστε 17οι και το 2005 13οι.

Ωραία! Τώρα το έχουμε και με πιστοποίηση το χάλι μας.


Κάθε χρόνο και χειρότερα, με την υγεία να μη χρηματοδοτείται, τα ράντζα να επιστρέφουν θριαμβευτικά (και ειδικά τώρα που θα σφίξουν ακόμα περισσότερο τα πράματα ετοιμαστείτε για ιδιωτικά θεραπευτήρια όσοι θέλετε να επιβιώσετε), την παιδεία επίσης να μη χρηματοδοτείται (βουρ για ιδιωτικά όσοι ακόμα δεν έχετε πειστεί από τις τεράστιες ελλείψεις σε δασκάλους) και το κράτος...;


Το Κράτος, ο μπέης, ο αγάς να σε ξεσκίζει στους φόρους αλλά και να μη σου δίνει αυτό που δικαιούσαι πληρώνοντας όσα πληρώνεις.



Δηλαδή κάναμε επανάσταση το 21 για να απαλλαγούμε από τι ακριβώς; Ποια η διαφορά στο χαράτσι και τις συνθήκες διαβίωσης (τηρουμένων των αναλογιών);



Αν αυτό που ζούμε δεν είναι η μεγαλύτερη κατάντια στη ιστορία μας, τι είναι;

Σήμερα δε, το πρωί της Τρίτης 2/10 , κατέρρευσε το τηλεφωνικό κέντρο του «166» και είναι αδύνατες οι επικοινωνίες. Τα ραδιόφωνα δίνουν σταθερούς δεκαψήφιους αριθμούς για περιπτώσεις ανάγκης!
Δηλαδή πόσοι επιστήμονες πρέπει να συνεδριάσουν, πόσοι «φορείς», διευθυντές υποδιευθυντές υπουργοί και τμηματάρχες Α, Β να συσκεφθούν για να αποφασίσουν να εγκαταστήσουν ένα “disaster center”, ένα κέντρο εναλλακτικής λειτουργίας όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο ακόμα και λειτουργίες ακόμα και όπου ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΡΙΣΚΟ ΓΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΖΩΕΣ;

Κι ενώ ζούμε αυτή την κατάντια, βλέπουμε στην αλλαγή των υπουργών, στην παράδοση και παραλαβή των υπουργείων τους αποχωρούντες να βουρκώνουν, να δακρύζουν όπως π.χ. και ο προηγούμενος υφυπουργός Υγείας κ. Γιαννόπουλος. Να συγκινούνται που αφήνουν την καρέκλα όπως ποτέ δεν συγκινήθηκαν για την κατάσταση που διοικούσαν.
Αγκιστρωμένοι από τις καρέκλες της εξουσίας, από αυτούς που ποτέ δεν παραιτούνται ακόμα και στο χειρότερο ρεζιλίκι, που ξέχασαν ότι είναι προσωρινοί. Που η –επιλεκτική ως φαίνεται- ευαισθησία τους τη στιγμή του αποχαιρετισμού, δεν ήταν αρκετή όσα χρόνια διοικούσαν ένα παρακμάζον σύστημα για να τους κινητοποιήσει, να τους εξοργίσει, να κάνουν κάτι για να δικαιώσουν την παρουσία τους, να έχουν βάλει ένα λιθαράκι για να σταματήσουν τον τριτοκοσμικό κατήφορο αυτής της ρημάδας χώρας.
Για να δούμε τώρα με την πιστοποίηση της κατάντιας θα δακρύσει κανείς;





Οι φωτο απο το In.gr και Alpha TV

Διάβασμα δεν έχουν;

Χιλιάδες μοναχοί διαδήλωσαν και συνεχίζουν να διαδηλώνουν στη Μυανμάρ κατά της τοπικής χούντας. Μέχρι στιγμής αυτή η κινητοποίηση των βουδιστών μοναχών, φαίνεται να είναι η σοβαρότερη και ίσως αποτελεσματικότερη πράξη αντίστασης εδώ και χρόνια ενώ η βίαιη καταστολή από τις δυνάμεις ασφαλείας κινητοποιεί την παγκόσμια κοινότητα, όπως έγινε με το δικό μας "Πολυτεχνείο".

Και δείχνει ταυτόχρονα ότι η θρησκεία δεν είναι αποκομμένη από τη ζωή, από τις αξίες από την αξιοπρέπεια.

Δεν ξέρω αν αυτοί οι μοναχοί είχαν διάβασμα ή όχι, αλλά φαίνεται να ξέρουν περισσότερα από κάποιους δικούς μας που σε ανάλογους καιρούς διάβαζαν τα –λάθος όπως φαίνεται- συγγράμματα...

Ο πραγματικός εσωτερικός εχθρός

Τα άνομα κέρδη που απεκτήθησαν με την είσπραξιν μισθών και σιτηρεσίων για στρατεύματα που ουδέποτε είχαν στρατολογηθή και η απονομή του βαθμού του συνταγματάρχη σε φαρμακοποιούς και του καπετάνιου σε ιπποκόμους και τσιμπουξήδες, αποδιοργάνωσε τις στρατιωτικές δυνάμεις της Ελλάδος.
Θαρρούσες πως οι στρατιώτες είχαν ξεχάσει τον πόλεμο με το Σουλτάνο, και μοναδική τους σκέψις, λες και ήταν η εντρύφηση στην πολυτέλεια των φανταχτερών αμφιέσεων και των λαμπρών όπλων.
Τα χρήματα που εισρεύσανε στην Ελλάδα από τα δάνεια, δημιουργήσανε ξαφνικά μια ζήτηση αλβανικών ειδών. Τα παζάρια της Τριπολιτσάς και του Ναυπλίου, του Μεσολογγίου και των Αθηνών, είτανε γεμάτα απο χρυσοκέντητα γελέκια, επίχρυσα γιαταγάνια και ασημοκεντημένες πιστόλες. Απο τα Γιάννενα και τη Θεσσαλονίκη, συρρέανε διαρκώς ραφτάδες. Πάλες, πιστόλες και καρυοφίλια πλούσια στολισμένα διαμετακομίζονταν συνεχώς απο τα Επτάνησα σαν αντικείμενα εμπορίου μεταξύ Αλβανίας και Μοριά. Τα άρματα και η φορεσιά ενός παλληκαριού, μίμηση της φορεσιάς των Τόσκηδων της νοτίου Αλβανίας, συχνά στοιχίζανε 50 λίρες. Η στολή του Χιλίαρχου ή του στρατηγού με τα φανταχτερά φάλαρα του αλόγου του, κατά κανόνα ξεπερνούσε τις 300 λίρες.

Τα ποσά αυτά προέρχονταν από τα δάνεια, που τα αφαιρούσαν από τις ανάγκες της πατρίδος. Ήτανε γενική κατακραυγή ότι η Ελλάδα κινδύνευε να καταστραφεί από τις απίθανες αυτές σπατάλες.

G. Finley, «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως»


Και όμως δεν είχε περάσει ούτε έτος αφ’ ότου ήλθον εις την Ελλάδα τα χρήματα του δεύτερου δανείου, όταν την 7ην Απριλίου 1826 η εθνική Γ΄ Συνέλευσις των Ελλήνων, εψήφιζε να ανοιχτεί νέον δάνειον 1000.000 ταλλήρων, δια να χρησιμεύσει δια το μέλλον μόνον εις τροφάς και μισθούς του στόλου, εις επισκευήν και τροφάς δια το Μεσσολόγγιον και εις τα έξωθεν αυτού συστηθησόμενα στρατόπεδα. Αλλά πριν ξηρανθή η μελάνη δια της οποίας εγράφη το ψήφισμα τούτο, το Μεσσολόγγιον έπεσε.
Εκατόν χιλιάδες τάλληρα λοιπόν ήσαν αρκετά δια να σωθεί το προπύργιον εκείνο.

Η ελληνική κυβέρνησις αν και διεχειρίσθη κατα το δωδεκάμηνον που επέρασεν, ένα εκατομμύριον περίπου ταλλήρων, δεν ημπορούσε να εξοικονομήση εξ αυτών εκατόν χιλιάδας απο τα οποίας εξηρτήθη η τύχη της Ελλάδος.

Κ. Παπαρρηγόπουλος «Ιστορία του Ελληνικού Έθνους»

Τα αποσπάσματα είναι απο το βιβλίο του Β. Τσιμπιδάρου "Το 1821 χωρίς δάφνες και στέφανα"


Θέλετε να μιλήσουμε για ιστορία; Ας μιλήσουμε λοιπόν! Σε ποιο σχολικό βιβλίο ή σε ποια τάξη διδάσκονται αυτές οι ιστορικές αλήθειες που θα μας βοηθούσαν να εντοπίσουμε τα κακά της ράτσας μας και να καταφέρουμε να αλλάξουμε κι εμείς οι ίδιοι; Μέχρι πότε το μέλημα του μαθήματος της ιστορίας θα είναι να συντηρούμε τις δάφνες μας και το πόσο αδικηθήκαμε από τους ξένους, τους άλλους όταν εμείς οι ίδιοι διαχρονικά είμαστε οι χειρότεροι εχθροί μας;
Τίποτα δεν άλλαξε, παρά το γεγονός ότι μεγαλώσαμε με τα μυαλά φουσκωμένα από ηρωισμούς.

Απλά τα δάνεια του τότε, τώρα λέγονται ΚΠΣ, οι πιστόλες Porche Cayenne και οι ιπποκόμοι που έγιναν στρατηγοί, τώρα λέγονται "δικά μας παιδιά".

Δε θα μοιραστεί το βιβλίο ιστερίας...

Λοιπόν παιδί μου άκου!
Αν η κυβέρνηση εκλεγεί με ισχνή πλειοψηφία, τότε να ξέρεις ότι μας έσφαξαν οι Τούρκοι. Αν εξασφαλίσει ισχυρή αυτοδυναμία, τότε «συνωστισμός και στριμωξίδι και που και που κανα βρισίδι»...
Οπότε πάρε δύο βιβλία ιστορίας στη σάκα σου και ανάλογα με το τι γίνεται στη βουλή, ανάλογα με το αν η ΝΔ θα χρειάζεται στήριξη και συμμαχία από το ΛΑΟΣ, θα σου λεει ο δάσκαλος ποιο θα βγάζεις.

Αυτή είναι η πολιτική σήμερα παιδί μου, το τι θα διδάσκεσαι θα αποφασίζεται από την κάθε μικροπολιτική σκοπιμότητα που σήμερα είναι αυτή, αύριο θα είναι μια άλλη. Όταν η προηγούμενη υπουργός έλεγε ότι το βιβλίο που ελέγχθηκε και διορθώθηκε «θα μοιραστεί κανονικά», δεν ήξερε το εκλογικό αποτέλεσμα ούτε οτι δεν θα εκλεγεί η ίδια. Τώρα έχουμε νέο υπουργό ο οποίος έχει και πολύ καλές σχέσεις με την εκκλησία, οπότε τώρα θα (ξανα)μάθεις ότι υπήρξε και “κρυφό σχολειό”!

Η ουσία, η επιστημονική αλήθεια, είναι έννοιες θολές και δυσδιάκριτες, δεν είναι και ιδιαίτερα δημοφιλείς στη σημερινή τηλεοπτική δημοκρατία. Σήμερα μετράει το πόσο πολύ φωνάζεις, το πόσο θόρυβο κάνεις και αν αναγορεύεις αυτό που εξυπηρετεί την ατζέντα σου σε μείζον. Διαφορετικά ο κόσμος δεν θα ψήφιζε ένα κόμμα που έκανε σημαία τον επαγγελματικό πατριωτισμό και θα προκαλούσε τεράστιο πολιτικό κόστος στην κυβέρνηση που θα τολμούσε να χρησιμοποιήσει σχολικά βιβλία σαν μέσο πολιτικής συναλλαγής.

Άκουγα στο ραδιόφωνο ένα ιστορικό με αξιόλογα επιχειρήματα απο αυτούς που επιμένουν να μιλούν σιγανά, να μη θορυβούν και άρα να χάνουν (δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομά του). Είπε λοιπόν πως γι αυτούς που θορυβούν κατά του βιβλίου, δεν έχει καμία σημασία αν αναφέρεται ή όχι ο τυραννοκτόνος Αριστογείτων, δεν έχει καμία σημασία αν τα παιδιά δεν διδάσκονται με την συγκεκριμένη ιστορία του Αριστογείτονα τη σημασία της προάσπισης της Δημοκρατίας. Δεν εξετάζεται λοιπόν αν αναπτύσσεται δημοκρατικό φρόνημα, αν η ιστορία γίνεται μάθημα εκπαίδευσης πολιτών. Αυτό που έχει σημασία είναι να αναγράφονται γεγονότα που συντηρούν το μίσος και την καχυποψία με την Τουρκία. Αυτή η επιλεκτική αντιμετώπιση, είναι προφανές πως εξυπηρετεί συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα, είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι έδωσε ρεύμα στους εθνικιστές που άρχισαν να χρησιμοποιούν τα δοκιμασμένα από όλα τα απολυταρχικά καθεστώτα φοβικά σύνδρομα προκειμένου να ισχυροποιήσουν τη θέση τους.
Δεν αποτυπώνεται αρκετά σ’ αυτό το βιβλίο για τα παιδιά του Δημοτικού το πόσο πολύ σφαγήκαμε! Δεν διαπαιδαγωγεί αυτό το βιβλίο νέους ιντερνετομάχους απο αυτούς που σπαταλάνε ώρες ολόκληρες σε πόλεμο πληκτρολογίου και βρισιάς με τους Τούρκους ομολόγους τους για το ποιος αδίκησε περισσότερο τον άλλο.

Ενημερωτικά πάντως να σου θυμίσω παιδί μου πως την απόφαση της κυβέρνησης να μη μοιράσει το βιβλίο, έσπευσαν να χαιρετήσουν οι: αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, νομάρχης Ψωμιάδης, η γνωστή υστέρω που έκανε καριέρα με το βιβλίο και άλλα στοιχεία που χρόνια τώρα μας οδηγούν στην πρόοδο και την επίτευξη όλων των εθνικών μας στόχων

Αυτή η καραμπόλα έγινε μπροστά μου στην Αττική Οδό πριν από μισή ώρα.

ΝΑΙ, ακόμα υπάρχουν ηλίθιοι που σε συνθήκες μεγάλου κυκλοφοριακού φόρτου, νομίζουν ότι είναι σε πίστα.
ΝΑΙ ακόμα δεν μάθαμε να χρησιμοποιούμε τα alarm και τα φυλάμε μόνο για την παράνομη στάση μας. Το αποτέλεσμα είναι στην καραμπόλα να έχουν πάρει επιτυχώς μέρος 6 αυτοκίνητα.
ΝΑΙ οι υπεύθυνοι της Αττικής Οδού ακόμα δεν έχουν τοποθετήσει επαρκή σήμανση που έγκαιρα να ειδοποιεί τους στόκους με τα γκάζια ότι μπροστά υπάρχει μποτιλιάρισμα. Ένα Peugeot πίσω μου (με περίπου 120 χλμ/ω) πρόλαβε στο «τσακ» να σταματήσει και να μη πέσει επάνω μου, ενώ η ουρά ήταν ευδιάκριτη από απόσταση και ενώ είχα ανάψει τα alarm. Και ενώ ξέρουν ότι μία (καθημερινή) πλέον καραμπόλα τινάζει στον αέρα τη ροή της κυκλοφορίας, ακόμα δεν έχουν αντιμετωπίσει το θέμα.
ΝΑΙ δεν έχουμε ακόμα μάθει να οδηγούμε ενώ έχουμε δικαίωμα να ψηφίζουμε!

Υ.Γ. Και βάζω στοίχημα οτι τα αυτοκίνητα της Αττικής Οδού θα άργησαν να φτάσουν στο σημείο να ελευθερώσουν το δρόμο, αφού και η ΛΕΑ θα ήταν κατηλλειμένη απο τους συνήθεις κρετίνους!

Τα σκυλάδικα!

Ο γλυκός μου ο κόπρος!

Ενίοτε εμφανίζεται ένα τόσο μοναδικό πλάσμα με μια περίεργη παραπανίσια εγκεφαλική σύναψη και τότε παραδίνεσαι στο θυμικό σου, χαμογελάς και τον αντιμετωπίζεις ως ίσο!

Ως όφειλες δηλαδή εξαρχής!

Αρχίζουν να πέφτουν οι μάσκες...

Ομολογώ ότι δεν εκτίμησα την κατάσταση όπως έπρεπε. Δεν φάνηκε από την αρχή η σοβαρότητα της κατάστασης. Νόμιζα ότι τέλος πάντων... δεν είναι και καταστροφή να αναλάβει ένας Βενιζέλος τις τύχες του ΠΑΣΟΚ.
Σήμερα που ο συνήθης ψυχοπαθής μπουγελωτής χτύπησε τον Βαγγέλη, άρχισε να φαίνεται το λυκίσιο πρόσωπο κάτω από την προβιά.
Τι βγήκε και δήλωσε το άτομο;
«Ορισμένοι καταστρέφουν το πολιτικό κεφάλαιο της δημοκρατικής παράταξης. Εγώ ως μελλοντικός ηγέτης όλης της παράταξης συγχωρώ τους ταλαίπωρους ανθρώπους, συγχωρώ τους επαγγελματίες που γίνονται καθοδηγούμενα όργανα σε μία αθλιότητα, υπονομεύουν την παράταξη, έχουν ευθύνες αυτές που καθοδηγούν και υποθάλπουν αυτή την αντιαισθητική κατάσταση»

Ρε Βαγγέλη, σπέκουλα στην πλάτη ενός κακομοίρη; Πολιτικό παιχνίδι με ένα μουρλό; Τι έγινε σταμάτησες να απευθύνεσαι στο «σκεπτόμενο» πλήθος; Τελικά έχουν δίκιο όσοι μιλάνε για αδίστακτο αριβίστα;

Ρε μπας κι έχει δίκιο η Γητεύτρια;

Καλός ο Γιώργος αλλά δεν έχει...

...στόμφο!

Να το ζητούμενο με τις ατέλειωτες κουβέντες που γίνονται στο ΠΑΣΟΚ για την επόμενη μέρα. Η αμείλικτη λέξη, ο όρος-κλειδί: «Στόμφος».
Όταν λίγα κείμενα πιο κάτω έλεγα ότι ο ΓΑΠαπανδρέου θα ήθελε περισσότερο να είναι ένας ξυλοκόπος παρά πολιτικός αρχηγός, εννοούσα ακριβώς αυτό. Δεν νοείται πολιτικός αρχηγός χωρίς στόμφο. Αν δεν έχεις στόμφο, δεν κάνεις και δεν κάνεις επειδή δεν πουλάς. Οι καλύτεροι πωλητές δεν πουλάνε προιοντικά χαρκτηριστικά, πουλάνε την εικόνα ενός ανθρώπου "που ξέρει". Και για να βγάλεις αυτή την εικόνα πρέπει να έχεις ...(δικό σας): "Στόμφο"! έτσι μπράβο...

Ο Καραμανλής δεν έχει καμία ιδιαίτερη ρητορική, ούτε λόγος να γίνεται για στρατηγική, για πρόγραμμα. Αλλά αποστηθίζει αυτά που λεει και τα απαγγέλλει με αυτή την απίστευτη παντομίμα των χεριών επειδή του είπαν να έχει στόμφο.
Ο Πολύδωρας δεν έγινε υπουργός επειδή έχει κάποια ιδιαίτερη γνώση διοίκησης. Έγινε επειδή έχει στόμφο.
Ο ΓΑΠ λοιπόν χάνει πάρα πολύ σ’ αυτό σε σύγκριση με τον Βαγγέλη. Ο Βαγγέλης ξέρει άριστα ελληνικά, μπορεί να παραγγείλει τηγανητά καλαμαράκια σαν να διαβάζει εργασία για ντοκτορά! Και επιπλέον χρησιμοποιεί και τα χέρια του πιο σωστά. Δεν αναπαριστά τις λέξεις σαν τον Κώστα, αλλλά υπογραμμίζει τις σημαντικές λέξεις του σαν να τις κάνει bold.

Και ο Έλλην σέβεται τρία πράγματα: Το χρήμα (δεν εκτιμάει τον κάτοχό του αλλά υποκλίνεται στα λεφτά του), το στόμφο (αλλά όχι το ύφος που μπορεί να παρερμηνευτεί σε δική του υποτίμηση) και ότι δεν καταλαβαίνει («δεν κατάλαβα Χριστό, αλλά δείχνει να το κατέχει το θέμα»). Αν τα δύο τελευταία συνδυάζονται, ακόμα καλύτερα.

Ο Βαγγέλης λοιπόν έχει στόμφο. Και αυτό ίσως να είναι αρκετό για να αντισταθμίσει την έλλειψη πλάνου ή και πολιτικής του ΠΑΣΟΚ. Ο κόσμος θα αγοράσει στόμφο, όχι καλοσύνη, ανθρωπιά και όλα όσα υποτίθεται ότι έχει ο ΓΑΠ. Και αυτό μπορεί να ξαναφέρει το κόμμα στην εξουσία που είναι και το ζητούμενο για τους πράσινους. Άλλωστε δεν μπορείς να λέγεσαι κόμμα εξουσίας και να τη βλέπεις με το κιάλι. Ο Γιώργος λοιπόν, το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να έχει ο Καραμανλής ώστε να μην είναι υποχρεωμένος να εργάζεται και να κυβερνά, είναι ήδη καμένο χαρτί. Δεν μπορεί να ξαναοδηγήσει το κόμμα του σε άλλες εκλογές με τόσο πληγωμένο κύρος.

Τώρα αν αναλάβει ο στόμφος του Βαγγέλη, που θα υπερισχύσει του Κώστα, ο τελευταίος βλέποντας τα σκούρα, θα αναγκαστεί να κυβερνήσει, να βγει απο το σπίτι. Μπορεί δηλαδή τελικά ο Βαγγέλης να μας βγει σε καλό.
Αν φυσικά υποθέσουμε πως είναι καλό το να κυβερνά ο Κώστας!

Σκόρπιες σκέψεις για την επόμενη μέρα

Και μετά την κατάρρευση του κράτους, κερδισμένος βγήκε ο μόνος που δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτό. Ο Κώστας Καραμανλής! Που αναμένεται τώρα να κάνει πολύ πιο σκληρή αντιπολίτευση στην νέα κυβέρνησή του. Ή θα βάλουν μυαλό οι υπουργοί από εδώ και πέρα ή οι κύκλοι του μεγάρου Μαξίμου θα διαρρέουν την αγανάκτηση του ακόμα περισσότερες φορές!

Εσείς δηλαδή νομίσατε ότι η πλάκα με τη Σαρρή και το ΛΑΟΣ δεν είχε τίποτα κρυμμένο από πίσω; Τσιμπίστε τώρα βουλευτές Πλεύρη, Βορίδη, Γεωργιάδη!
Πιστεύετε ότι η φασαρία με το βιβλίο ιστορίας (με την ευγενική χορηγία του «Θέματος»), ευνόησε κάποιον άλλο εκτός του Καρατζαφέρη;
Με τις υγείες μας!

Το ΚΚΕ ενισχυμένο και άρα θα είναι περισσότερο δογματικό από ποτέ. Άρα η αριστερά θα συνεχίσει να είναι διασπασμένη και η Κανέλλη θα συνεχίσει να καπνίζει στα παράθυρα.

Ολόκληρη κουβέντα για τους «νέους ψηφοφόρους» του ΣΥΡΙΖΑ. Μπαρούφες!

Οι νέοι είναι ιδιαίτερα απολίτικοι πλέον. Και πριν μιλήσετε κύριε Αλαβάνο για τη γενιά του Internet και τους νέους ψηφοφόρους, δείτε ότι ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, χρόνια ολόκληρα ευρωβουλευτής με έργο, σημαντικό στέλεχος της αριστεράς, πήρε τον ίδιο αριθμό ψήφων με το Γρηγόρη Ψαριανό που κάνει χαβαλέ στο ραδιόφωνο. Σας προτείνω λοιπόν για ακόμα θεαματικότερα αποτελέσματα να βάλετε στα επόμενα ψηφοδέλτια, τους ΑΜΑΝ και τους «Άγαμους Θύτες». Θα σας πρότεινα και τον Πανούση αλλά έχει να βγάλει καινούριο καλαμπούρι 10 χρόνια τώρα...

Η εκλογή στις πρώτες θέσεις των: Μπακογιάννη, Αβραμόπουλου, Καϊλή κλπ επιβεβαιώνει ότι η τηλεοπτική δημοκρατία μας ισχυροποιείται. Η εικόνα υπερισχύει του όποιου έργου. Χιλιάδες σταυρών ακόμα και αν δεν κάνεις τίποτα α-πο-λύ-τως. Γενικότερα αν παρακολουθήσει κάποιος τις λίστες με τους εκλεγμένους θα δει ότι εκλέγονται όσοι είχαν τις περισσότερες εμφανίσεις, δεν εκλέγονται όσοι δεν βγήκαν στο γυαλί. Πολλούς σταυρούς πήρε και ο γίγαντας Γιακουμάτος!

«Γιώργο χάσαμε»!
Δεν κατάφερες να φέρεις όσους σε ψήφισαν για πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ κοντά στο κόμμα, οι παγιωμένοι κομματικοί μηχανισμοί τους φρέναραν στην είσοδο. Δεν σου βγήκαν οι επιλογές (Ξενογιαννακοπούλου κλπ) και αναγκάστηκες να αναστήσεις το παρωχημένο προϊόν «Λαλιώτης» που σε έφερε πιο κοντά από ποτέ στο αμαρτωλό παρελθόν του κινήματος, αυτό που ο κόσμος μάλλον θέλει να ξεχάσει. Αυτά σε συνδυασμό με τα τραγικά λάθη των τελευταίων ημερών με τις λίστες, σου εξασφάλισαν μια άνετη ήττα!


Και την ώρα που τα κόμματα αναλύουν τα αποτελέσματα, που έχουμε κερδισμένους και χαμένους, είναι αδύνατον αυτή την εποχή να βρεις αεροπορικό εισιτήριο για Αγγλία.

Πάνω από 25.000 έλληνες φοιτητές ταξιδεύουν αυτή την εποχή για τις σπουδές τους στα αγγλικά πανεπιστήμια μια και δεν υπάρχει χώρος γι’ αυτούς στην Ελλάδα, είτε γιατί τα ΑΕΙ εδώ είναι σε αξιοθρήνητο επίπεδο, είτε γιατί δεν υπάρχουν ανάλογα courses, είτε γιατί τους άφησε έξω η βάση του 10 (επειδή δεν δίνουμε αρκετά χρήματα για τους δεχτούμε όλους στην ανώτατη εκπαίδευση). Κυρίως όμως επειδή δεν έχουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Ευτυχώς όμως διορθώθηκε το βιβλίο ιστορίας και καταδικάστηκε ο πρόσφατα καταγγελθείς από το ΠΑΣΟΚ χάρτης που έγραφε «Μακεδονία», οπότε σώθηκε η παιδεία μας την τελευταία έστω στιγμή...

Το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια μέσα κυρίαρχε λαέ!

Δε γλυτώνεις με μια ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια!

10 τουλάχιστον κακουργήματα του απαγγέλθηκαν και από την πίκρα του, κατέληξε στο νοσοκομείο. Και τι έκανε ο άνθρωπος; Το πιο φυσιολογικό πράγμα. Καταχράστηκε χρήματα (ΟΚ, κατηγορείται ότι...) την ώρα που κανείς δεν έβλεπε.

Δηλαδή την ώρα (το χρόνο, την τετραετία), που το Υπουργείο Εσωτερικών δεν κάνει κανένα έλεγχο στους ΟΤΑ, την ώρα που το δημοτικό συμβούλιο διακοσμεί μια χαρά την αίθουσα των συνεδριάσεων, την ώρα που οι δημότες ψηφίζουν μια φορά τα τέσσερα χρόνια και απλά, εύχονται τα πράγματα να μην πάνε χειρότερα. Είναι δυνατόν;

Έχω κουραστεί να λεω γύρω μου ότι η ασυδοσία γεννά τη διαφθορά. Ο «συνήγορος του πολίτη» έχει αποφανθεί πως οι ΟΤΑ, Δήμοι, Κοινότητες και Νομαρχίες είναι το πρώτο και μεγαλύτερο επωαστήριο διαφθοράς. Και πως να μην είναι; Είδατε κανέναν να επιβάλλει ελέγχους στη λειτουργία ή τα οικονομικά τους;


Και πως να επιβάλλει ελέγχους ένα κράτος που υπερχρηματοδοτεί κομματικά προσκείμενους δημάρχους και νομάρχες ενώ τιμωρεί τους κομματικούς αντιπάλους; Πως να κάνει έλεγχο ένα κράτος που δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα αρμοδιότητες, που δεν έχει ακούσει τίποτα για λειτουργικό πλαίσιο; Με αρμοδιότητες που αλληλοκαλύπτονται και με κενά ακάλυπτα;


Αυτό το διοικητικό χάος είναι που δημιουργεί και την ασυδοσία που δημιουργεί τους απατεώνες. Αυτό και η αδιαφορία από τους πολίτες/δημότες (πότε ήταν αλήθεια η τελευταία φορά που παρακολουθήσατε το δημοτικό συμβούλιο του Δήμου σας;).

Όποιος νομίζει πως είναι αρκετό να ψηφίζει μια φορά τα τέσσερα χρόνια (ΑΝ ψηφίσει) είναι βαθιά νυχτωμένος, γιατί με την ενδιάμεση απραξία και αδιαφορία δημιουργεί κρατικούς και δημοτικούς άρχοντες με τους οποίους είναι καταδικασμένος να ζήσει απερίγραπτες περιπέτειες.

Διαβάζω στο «Κ» της «Καθημερινής» της περασμένης Κυριακής ένα άρθρο για τους κατοίκους του χωριού «Κεφαλάς». Είχαν εγκαίρως μετατρέψει ένα αριθμό τρακτέρ (30 παρακαλώ!) σε πυροσβεστικά μηχανήματα. Με δεξαμενές νερού και αντλίες. Με δική τους πρωτοβουλία! Φυλάγανε σκοπιές με βάρδιες. Μείνανε και πολέμησαν τη φωτιά με τα δικά τους μέσα. Δεν περίμεναν τίποτα απο το κράτος.
Και εσωσαν το χωριό!


Αποδελτιώνω:
«...τα νέα παιδιά, η γενιά που σήμερα είναι 30-35, αποφάσισαν να εκμεταλλευθούν τις επιδοτήσεις για τους νέους αγρότες, να μείνουν στο χωριό και να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, να δημιουργήσουν σύγχρονες βιολογικές καλλιέργειες και να μπουν σε προγράμματα της ΕΕ που τότε ξεκινούσαν. Δημιούργησαν μια πρότυπη βιολογική καλλιέργεια που σήμερα παράγει το λάδι «Θεράπνη» και άλλα προϊόντα ελιάς...», «...Αυτό που μας έμαθε η εμπειρία της φωτιάς είναι οτι αν δεν προσπαθήσεις μόνος σου δεν γίνεται τίποτα. Μόνο εμείς ξέρουμε τα χωριά μας, μόνο εμείς τα πονάμε και μπορούμε να τα σώσουμε. Από το Δήμο περιμένω μόνο οικονομική συνδρομή, να μας βοηθήσει να πάρουμε καλύτερα πιο δυνατά τρακτέρ ωστε την επόμενη φορά να είμαστε πιο αποτελεσματικοί...»

Όσοι λοιπόν έχουν αντιληφθεί πως λειτουργεί το κράτος και οι «υπερεσίες» του, πήραν τη ζωή τους στα χέρια τους. Έδωσαν υπόσταση σε έννοιες όπως «συνοχή», «κινητοποίηση», «αυτενέργεια», «πρωτοβουλία».


Πληρώνουν τους φόρους τους για να τους αφήσει ήσυχους το «κράτος» και μετά κάνουν αυτό που πρέπει μόνοι τους. Και σώζονται.


Οι υπόλοιποι με την απραξία, με το να ελπίζουν πως θα σωθούν από διορισμένους κομματικούς, κουμπάρους και υπουργούς που «ποινή εκτίουν», με τις κατάρες προς το κράτος σε κάθε καταστροφή, ας ελπίζουν πως οι «άρχοντες» θα σταματήσουν για μια στιγμή το πλιάτσικο για να ρίξουν μια ματιά στις ανάγκες τους.

Λιγότερη φασαρία, περισσότερη Μουσική

Πολύ φασαρία

Πάρα πολύ φασαρία. Κουραστήκαμε!
Χαμηλώστε τον ήχο της TV, αφήστε τις ομιλούσες κεφαλές να φωνάζουν μόνο για αυτούς που είναι στο studio κι εσείς παίξτε δυνατά Faithless.


To All New Arrivals

In our world, Malaria kills a child every 30 seconds.
11 Million children die every year of mal-nutrition.
(To all new arrivals, welcome)

In our world, 15 Million children have been orphaned by AIDS. 3
0,000 children die of preventable causes every day.
(To all new arrivals, welcome)

In our world, 2 million children are working in the sex trade this moment.
1.1 Billion people in the world, earn less than a dollar a day.

To all new arrivals, we love you.
We would die for you, kill for you, ahhh...
Welcome.

If theres a God, be aware, I'm a man newly made.
My son lies here, and only of him, am I afraid.
As I gaze into that face, I perceive that which is true.
I created him, and we created you... in his image.

And I never knew love like this.






Music Matters
For all those who stood up and were counted
For all those for whom money was no motiveF
or all those for whom music was a message
I want to thank you
For making me
A little more sure
A little more wise
And courageous
You told me to look much further
You told me to walk much more
You told me that music matters
And to chase the dogs back from my door
I won't stop hereI
won't be still until the sun sets
On us all..

Under the sheets with my radio
Turn down lowS
o nobody know
It's the late night show
Hopin' to hear 'Hey Joe'
Jimi was my hero
Head blown by Todd R.
A wizard a true star
From Dali Lama to Tanamo
Curtis Mayfield
to Kurtis Blow
Singing into my pillow
And praying I don't dose
Until my 9 Volt battery goes..

You told me to look much further
You told me to walk much more
You told me that music matters
And to chase the dogs back from my door
I won't stop here
I won't be still until the sun sets
On us all..

You told me to look much further
You told me to walk much more
You told me that music matters
And to chase the dogs back from my door
I won't stop here
I won't be still until the sun sets
On us all..
You told me that music matters..

Ενίοτε φτάνει και ένα μουσικό κομμάτι για να πει περισσότερα από οποιοδήποτε πολιτικό πρόγραμμα

Πρωθυπουργός ή ξυλοκόπος;

Θυμήθηκα αυτό το περίφημο σκετς των Monty Pythons με τον υπάλληλο του Pet Shop που πούλησε νεκρό παπαγάλο. Στο τέλος δεν αντέχει και ξεσπάει «επιτέλους τι θες από μένα; Δεν ήθελα να κάνω αυτή τη δουλειά, εγώ ήθελα να είμαι ξυλοκόπος στον Καναδά!»

Γιατί θυμήθηκα αυτό το σκετς;
Διότι βλέπω το Γιώργο σε όλη αυτή την προεκλογική περίοδο να προσπαθεί να αρθρώσει τον απαιτούμενα επιθετικό αντιπολιτευτικό λόγο που προφανώς απαιτούν οι περιστάσεις. Με το ζόρι βγαίνει ο λόγος, το βλέμμα παραμένει κενό και αμέτοχο, όταν χρειάζεται να δείξει οργισμένος αυτό πρέπει να αποτυπωθεί από τον λογογράφο στο περιθώριο του χειρόγραφου (σημ: «εδώ να είσαι εκνευρισμένος και οργισμένος»). Ακούω το μηχανισμό του εγκεφάλου στα όρια της λειτουργίας του να προσπαθεί να μη κάνει σαρδάμ και να ζωγραφίζει την εικόνα της επόμενης λέξης.

Δεν νομίζω ότι τον αδικώ όταν λέω ότι βλέπω έναν άνθρωπο που κληρονόμησε μαγαζί γωνία από τον πατέρα του, πρέπει να το «τρέξει» στη σκιά του, αλλά η γλώσσα του σώματος, το ύφος, όλα, φωνάζουν ότι θα ήθελε εκείνη τη στιγμή να είναι κάπου αλλού.

Τώρα βέβαια μπήκε στο χορό και θα χορέψει. Αν ο κόσμος αποφασίσει να του αναθέσει την ηγεσία του τόπου, τι θα κάνει, θα ηγηθεί. Αλλά μάλλον όταν θα κληθεί να συντονίσει τις επόμενες μεγάλες πυρκαγιές του 2008 που θα καίνε την υπόλοιπη Ελλάδα, μπορεί να το κάνει λίγο πιο αποτελεσματικά γιατί δεν θα θέλει να καούν τα δάση στα οποία θα ήθελε να είναι ξυλοκόπος.

"Κάπου αλλού έπρεπε να είμαι τώρα"

Τέλος στα εκλογικά διλήμματα

Μέσα σε όλο το τουρλουμπούκι και τον πανικό το θέμα δεν είναι ο Μαυρογιαλούρος που μιλάει στο κεντρικό μπαλκόνι της πλατείας αλλά ο τρελός του χωριού που κάνει καραγκιοζιλίκια πίσω από το συγκεντρωμένο πλήθος.

Όσο πιο βαρετός είναι ο Μαυρογιαλούρος, όσο πιο ίδια μιλάει με την προηγούμενη φορά, τόσο πιο πολλά κεφάλια θα γυρίσουν να δουν τον τρελάρα.

Νάσαι καλά όμως άνθρωπέ μου, έκανα καινούριο συκώτι απο τα γέλια...

Πολύ πεταμένο χαρτί βρε παιδιά...

Αγαπητοί υποψήφιοι βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που έχετε πλημμυρίσει το γραμματοκιβώτιό μου με τα φυλλάδιά σας, έχω να σας κάνω μερικές ερωτήσεις:

Κατ αρχήν που βρήκατε τη διεύθυνσή μου;
Στα κομματικά σας γραφεία δεν έχω καταθέσει ποτέ τα στοιχεία μου. Ως εκ τούτου υποθέτω ότι σας δόθηκαν από κάποιους που διαθέτουν αυτά τα στοιχεία κατά παράβαση των κανονισμών της προστασίας προσωπικών δεδομένων. Παρανόμησαν λοιπόν αυτοί που σας έδωσαν τα στοιχεία παρανομείτε κι εσείς που τα χρησιμοποιείτε.

Πώς να σας εμπιστευτώ λοιπόν την ψήφο μου και κυρίως πώς να πιστέψω το ότι θα προστατεύσετε τα δικαιώματά μου όταν εσείς ήδη τα παραβιάζετε;

Έναντι ποιού ανταλλάγματος σας παρασχέθηκαν αυτά τα στοιχεία; Και γιατί αυτό το αντάλλαγμα δεν προσφέρθηκε από τα «μικρά κόμματα»; Δεν προσφέρθηκαν άραγε ή μήπως αυτά σέβονται τους νόμους περισσότερο από εσάς;

Και τέλος:
Σας είπε ποτέ κανείς ότι είναι ιδιαίτερα μειωτικό το να μου εσωκλείετε και τα σταυρωμένα ψηφοδέλτια;
Δεν νομίζετε ότι αυτή η προστυχιά του μοναδικού σταυρού στην ονοματάρα σας είναι και αντισυναδελφική συμπεριφορά έναντι των συνυποψηφίων σας; Η μήπως προσπαθείτε να τους στερήσετε σταυρούς πονηρούληδες πριμοδοτώντας τη δική σας υποψηφιότητα; Πόσο ηθικό είναι αυτό;

Όσοι μου στείλατε φυλλάδια, ήθελα να ξέρετε ότι αυτά πήγαν κατευθείαν στον κάδο ανακύκλωσης. Εσείς φυσικά δεν ξέρατε αν θα ανακυκλώσω ούτε σας ενδιαφέρει. Αν σας ενδιέφερε θα φροντίζατε να κάνετε ιστοσελίδα (και να δώσετε και τη δυνατότητα για διάλογο με τους επισκέπτες της) αντί να πετάξετε τόσο χαρτί.

Οι εποχές άλλαξαν, εσείς παραμείνατε τραγικά ίδιοι.