Οι έλληνες ταλιμπαν

Με τη βία -και ειδικά την ανερμάτιστη, ηλίθια και τυφλή βία- δεν μπορείς να κάνεις διάλογο. Δεν μπορείς δηλαδή να απευθύνεσαι σ’ αυτούς και να λες «γιατί ρε παιδιά» και «μα δεν υπάρχει λογική στην επίθεση στον καθηγητή».
Η ηλίθια βία από μόνη της είναι πέρα απ’ το στάδιο του να εξοπλίζεται με λογικά επιχειρήματα.

Γιατί ακόμα και όταν δεν είναι ύποπτη και προβοκατόρικη, είναι απλά παρανοϊκή. 

Με την έννοια του ότι δεν καταφέρνει τίποτε απολύτως από τους υποτιθέμενους στόχους της.

Δεν θα αλλάξει ποτέ τον κόσμο. Όποτε άλλαξε κάτι σε μια κοινωνία, με τρόπο βίαιο, ήταν μέσα από μαζική συμμετοχή, από γενικευμένη εξέγερση, από επανάσταση. Όποτε άλλαξε με τρόπο μη-βίαιο, άλλαξε μέσα από εκλογές ή δημοψηφίσματα, με δομημένους συνταγματικούς τρόπους. 

Αφού η κρίσιμη μάζα πείστηκε για την ανάγκη αλλαγής.

Αν φέρνει ένα αποτέλεσμα η βία των ντόπιων ταλιμπάν («φονταμενταλιστές χωρίς Κοράνι» τους λέει πετυχημένα ο Φοίβος Καρζής), που δεν ανέχονται διαφορετικές απόψεις από οτιδήποτε έχουν σφηνωμένο ανάμεσα στα αυτιά τους και προσομοιάζει σε «ιδέα», είναι η συσπείρωση του κόσμου σε πιο συντηρητικές απόψεις, η απέχθεια σε οτιδήποτε προσπαθεί να επιβληθεί βίαια και ερήμην της ευρύτερης συναίνεσης (ή έστω σιωπηρής αποδοχής).

Ποιός πρόκειται μετά απο δύο - τρείς ακόμα παρόμοιες ενέργειες

να εναντιωθεί σε κάμερες σπαρμένες παντού; Ποιός να εναντιωθεί στην κατάργηση του ασύλου; Σε αστυνομικές παρεμβάσεις, έρευνες κλπ με συνοπτικές διαδικασίες; 

Και στο κάτω-κάτω αν ο απειλούμενος από τη βία μαλακώσει η στρογγυλέψει τις απόψεις του απλά υποκρινόμενος κάτι πιο αποδεκτό και «λαϊκό» δεν γίνεται πιο επικίνδυνος; Δεν εισχωρεί ύπουλα στην διαμόρφωση της γνώμης του όποιου ακροατηρίου;

Τον κύριο Κούγια -για παράδειγμα- εγώ τον θέλω να μπορεί να μιλάει απερίφραστα για το θύμα του πελάτη του, έτσι ώστε να με βοηθήσει να καταλάβω ποιος είναι και τι αντιπροσωπεύει. Αν απειληθεί ο ίδιος ή το γραφείο του και κρύψει αυτά που λέει σε δεύτερες και τρίτες αναγνώσεις, μπορεί και να με εξαπατήσει.

Αλλά φυσικά όλα αυτά δεν θα συζητηθούν ποτέ με τους κουκουλοφόρους των σιδηρογροθιών, τις κουμπουροφόρες «φράξιες» και τους «επαναστατικούς αγώνες», δεν αναζητάς λογική για τους στόχους. Γιατί είναι τόσο εξιταρισμένοι που βρέθηκαν με άσυλο, όπλα και εκρηκτικά, όσο ένας πεντάχρονος που μόλις κατέβασε την οπλισμένη καραμπίνα απ’ το πάνω ράφι.

Μια ενδιαφέρουσα ημερίδα για τα social media

Παρακολούθησα το μεγαλύτερο μέρος της εκδήλωσης Social Media και Επικοινωνία που οργάνωσε με επιτυχία το Ινστιτούτο Επικοινωνίας και έβγαλα μερικά πολύ χρήσιμα συμπεράσματα.

Κατ αρχήν να πω ότι όταν λεω «με επιτυχία» το εννοώ.

Μεταδόθηκε ολόκληρη με live streaming και ερωτήσεις μπορούσαν να τεθούν από όσους παρακολουθούσαν είτε απ την αίθουσα είτε από μακριά μέσω twitter (που έπαιζε στην οθόνη όταν τελείωναν οι παρουσιάσεις). Πραγματικά άρτια οργάνωση.

Στην ουσία τώρα: Οι διαφημιστές ασχολήθηκαν με το πως μπορούν να πείσουν τους διαφημιζόμενους πελάτες τους να χρησιμοποιήσουν τα social media στην εμπορική επικοινωνία τους.

Δύσκολο!

Πρώτον γιατί το σύστημα πληρωμής και επιστροφών / "επιβραβεύσεων" (Year-End-bonus) είναι πολύ σταθερά χτισμένο στο χώρο της διαφήμισης (και οι διαφημιστές λατρεύουν να ξοδεύουν εκεί που υπάρχει το "κεχρί"), αλλά και γιατί λόγω της διαδραστικής φύσης του μέσου, η ασφάλεια της μονοδιάστατης επικοινωνίας («λεω ότι γουστάρω απο TV-Ραδιόφωνο»), πάει περίπατο.

Στα social media η όποια εταιρία – μάρκα αποφασίσει να κάνει την εμφάνισή της, θα πρέπει να έχει ένα συμπαγές και ολοκληρωμένο σύστημα διαχείρισης της εικόνας της. «Τέτοιες ώρες τέτοια λόγια» θα πείτε, αλλά όπως φαίνεται σε μια περίοδο κρίσης δεν νομίζω οτι νικητές θα είναι αυτοί που θα ξοδέψουν τα μεγαλύτερα διαφημιστικά budget, αλλά αυτοί που θα αποκτήσουν μια πιο προσωπική σχέση με τους πελάτες τους (όπως σωστά ειπώθηκε και από κάποιους ομιλητές). Κι αυτή την αλήθεια ελάχιστοι διαφημιστές θα την παραδεχτούν.

Οι πολιτικοί (και οι συν αυτοίς) επικεντρώθηκαν στο πως μπορούν να εκμεταλλευθούν περισσότερο το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα / μέσα για καλύτερη επικοινωνία, αναφέρθηκε μάλιστα η καμπάνια του Obama σαν case study.

Μάλιστα!

Είναι πάντως άλλη τάξης θέμα οτι για να κάνεις τέτοια επικοινωνία και να συνεγείρεις τον κόσμο χρειάζεσαι περιεχόμενο πολιτικής, όραμα και προτάσεις, κι εκεί είναι σήμερα το πρόβλημα στην ελληνική πολιτική σκηνή. Ήταν πάντως το κομμάτι της εκδήλωσης που προκάλεσε τα πιο αρνητικά σχόλια, εκτός αυτής του εκπροσώπου του ΣΥΝ που επικεντρώθηκε στην κινηματική / ακτιβιστική πλευρά των social media και φυσικά ακούστηκε με το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Συνολικά χρησιμότατη εμπειρία με πολλά ερεθίσματα.

Υ.Γ. Ευτυχώς που ο εκπρόσωπος του blog της Γενιάς των 700 ευρώ Δ. Γκούγκλας, ενημέρωσε το ακροατήριο για την εξέλιξη της υπόθεσης της δικαστική περιπέτειας του Αντώνη Τσιπρόπουλου και του blogme.gr. Το να γίνεται συζήτηση που σε ένα βαθμό αφορά το πως θα "πάρουμε" απο τα social media, χωρίς αναφορές στις τριτοκοσμικές και ηλίθιες διώξεις όσων ανιδιοτελώς προσφέρουν σ' αυτό το χώρο, θα ήταν τουλάχιστον ντροπή.

Πέρα απο το πρόστιμο της Nestle

Την περασμένη εβδομάδα -δεν ξέρω πόσοι από εσάς το παρακολουθήσατε-, επιβλήθηκε ένα σοβαρό πρόστιμο (30 εκ Ευρώ!), στη Nestle από την επιτροπή ανταγωνισμού για παράνομες εκβιαστικές τακτικές (κατάχρησης δεσπόζουσας θέσης).

Και αυτή η είδηση έτυχε σχετικά περιορισμένης δημοσιότητας αλλά στην περίπτωση αυτή παραβατικής και σκανδαλώδους συμπεριφοράς μιας πολυεθνικής ΚΑΙ η μπλοκγόσφαιρα δεν ανέφερε το παραμικρό, σε αντίθεση με την περίπτωση του Mall (έχουμε συγκεκριμένους εχθρούς που λατρεύουμε να μισούμε). Παρα το γεγονός οτι η συγκεκριμένη εταιρία είναι ο Νο 1 στόχος των καταναλωτών παγκοσμίως με συνεχή μπουκοτάζ.

Άργησε λίγο η επιτροπή ανταγωνισμού. Ο κόσμος βοούσε, «κι αυτοί κρυφό καμάρι». Πέρασαν περίπου δύο χρόνια από τότε που δημοσίευμα του «Βήματος της Κυριακής» ανέφερε: «Nestle και Kraft ψήνουν την τιμή του καφέ στην Ελλάδα».

Αφορούσε την τακτική των δύο εταιριών και να κρατούν την τιμή του καφέ στα ύψη, παρά το γεγονός ότι και οι τιμές του καφέ έχουν πέσει ιδιαίτερα αλλά και παρά το γεγονός ότι το ίδιο προϊόν προσφέρεται σε άλλες χώρες της ΕΕ με τιμές περί του 40%(!) χαμηλότερες (π.χ. Γερμανία).

Στο δημοσίευμα αναφερόταν ότι ο Έλληνας πληρώνει ακριβά τα σχεδόν μονοπωλιακά μερίδια αγοράς της κάθε εταιρίας. Η Nestle κρατάει το μεγάλο μερίδιο στο στιγμιαίο καφέ (Nescafe) κι η Kraft στον καφέ φίλτρου (Jacobs). Έτσι, δεν είναι υποχρεωμένοι να μπουν σε πόλεμο τιμών και κερδίζουν και οι δύο από τις μονοπωλιακές πρακτικές απομονώνοντας τους ανταγωνιστές τους.

Πόσο κερδίζουν;

Πάρα πολλά, διότι οι τιμές του καφέ διεθνώς είναι στο απόλυτο χαμηλό, ενώ παράλληλα το τελικό προϊόν είναι αδικαιολόγητα ακριβό. Ειδικά στην Ελλάδα η Nestle έχει βρει τη σωτηρία της διότι:

α: Παράγει κυρίως στιγμιαίο καφέ (το φραπόγαλο που καταναλώνουμε με το λίτρο),

β: Για την παραγωγή του στιγμιαίου ("πεφρυγμένου")καφέ χρησιμοποιούνται τα απομεινάρια της κάθε σοδειάς και οι κατώτερης ποιότητας κόκκοι καφέ. Οι καλύτερες ποιότητες κόκκων πωλούνται ολόκληροι σε εταιρίες που παράγουν καλό καφέ κυρίως στην Ιταλία λόγω ειδίκευσης στους espresso.

γ: Ο περήφανος Έλλην δε θα αγωνιστεί ποτέ για να μειώσει τις τιμές γενικώς, πόσω μάλλον του φραπόγαλου

Χρήσιμο ειναι να ξέρουμε και τα εξής:

Αυτή τη στιγμή υπάρχει υπερπροσφορά καφέ σε διεθνές επίπεδο με αποτέλεσμα οι τιμές να είναι πάρα πολύ χαμηλές (οι χαμηλότερες στα τελευταία 30 χρόνια).

Πολλοί παραγωγοί από την Νότιο Αμερική εγκαταλείπουν τις καλλιέργειες καφέ για πιο επικερδείς (π.χ. κοκαΐνη).

Στην Αφρική όμως της απόλυτης εξαθλίωσης και του μηδενικού ελέγχου, οι παραγωγοί καφέ και κακάο (όπως στην Ακτή Ελεφαντοστού), έχουν βρει άλλο τρόπο να μειώνουν το κόστος. Αγοράζουν παιδιά 12-14 ετών για σκλάβους, εξασφαλίζοντας χαμηλά εργατικά. Και έτσι μπορούν να έχουν κέρδος παρά τις χαμηλές τιμές και στη χρηματιστιριακή αγορά cash (πληρώνω τώρα, παραλαμβάνω τώρα) αλλά και στην αγορά futures (μελλοντικές παραγγελίες) αφού έχουν προεξοφλήσει ότι θα συνεχίσουν να δουλεύουν με παιδιά-σκλάβους.

Η λύση δεν φαίνεται να έρχεται σύντομα σ’ αυτό το προβληματικό σύμπλεγμα. Αυτό όμως που άρχισε να λειτουργεί σε κάποιες αγορές είναι η μετακίνηση των προτιμήσεων των καταναλωτών προς τα προϊόντα «fair trade» (όχι προς Θεού στην Ελλάδα όπου δεν υπάρχει καμία πληροφόρηση και ευαισθητοποίηση και όπου έχουμε προφανώς να λύσουμε άλλα μεγαλύτερα προβλήματα).

Fairtrade είναι η αγορά του καφέ ή του κακάο σε δίκαιες τιμές που να εξασφαλίζουν ότι οι παραγωγοί και οι οικογένειές τους θα επιβιώσουν, ότι τα παιδιά τους θα πάνε σχ

ολείο και δεν θα αναγκαστούν να δουλεύουν στη φυτεία. Ότι δεν θα χρησιμοποιηθούν τακτικές μείωσης του κόστους που θα ρίξει δραματικά την ποιότητα της σοδειάς.

Τώρα που οι καφέδες και οι σοκολάτες και το τσάι με το σήμα fair trade άρχισαν να γίνονται δημοφιλείς στους ευαισθητοποιημένους δυτικούς αγοραστές, τα αποτελέσματα άρχισαν να φαίνονται: Οι συνεταιρισμοί βοηθούν στην Κολομβία να «γυρίσουν» 6,6 χιλιάδες στρέμματα από κόκα και παπαρούνα σε καφέ, στην Παπούα Νέα Γουινέα, να γίνουν επενδύσεις σε ιατρικό προσωπικό για τις απομονωμένες αγροτικές κοινότητες, ενώ στα υψίπεδα της Γουατεμάλας και του Περού τα παιδιά των αυτοχθόνων αγροτών βοηθιούνται να πάνε για (πρώτη φορά!) σε πανεπιστήμιο.

Γιατί όμως το πρόβλημα εμφανίστηκε τα τελευταία χρόνια και όχι νωρίτερα; Διότι από το 1963 μέχρι το 1989 υπήρχε μια συμφωνία για κατώτατες τιμές στην αγορά του καφέ (International Coffee Agreement) ώστε οι παραγωγοί να μην οδηγηθούν από την φτώχεια στην αγκαλιά του κομμουνισμού! Και ποιος ακύρωσε στην πράξη αυτή τη συμφωνία μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου; Οι ΗΠΑ φυσικά!

Η Oxfam θεωρεί ότι το Fair Trade δεν φτάνει από μόνο του να αντιμετωπίσει το πρόβλημα και καλεί να καταστραφούν οι τεράστιες ποσότητες χαμηλής ποιότητας καφέ που υπάρχουν προς διάθεση στο βόρειο ημισφαίριο (θα τους πιεις με καλαμάκι και θα πεις κι ένα τραγούδι, μαλάκα μου).

Επίσης καλούνται όλες οι αναπτυγμένες χώρες να υπογράψουν και πάλι την διεθνή συμφωνία που θα εγγυάται τις ελάχιστες τιμές. Ήδη αρκετές χώρες έχουν υπογράψει, αλλά όχι και η Ελλάδα παρά το ότι ο έλληνας καταναλωτής πληρώνει ήδη 6000% προστιθέμενη αξία για το φραπόγαλό του.

Το περίεργο είναι ότι όλα τα δελτία ειδήσεων συνεχίζουν να ασχολούνται με την «υψηλή τιμή της τομάτας» (η οποία φυσικά δεν διαφημίζεται στην τηλεόραση) και ποτέ του καφέ!

Υ.Γ. Οι φωτο επελέγησαν ως lifestyle νότα σε μια βιομηχανία αίσχους.

Ας γίνει μάθημα η καταδίκη για το αυθαίρετο Mall

Καταδίκη για το mall Athens στο πρώην δήμαρχο Αμαρουσίου

Στις 19 Ιανουαρίου στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών εκδικάστηκε η υπόθεση του πρώην Δημάρχου ΤΖΑΝΙΚΟΥ - ( Δήμαρχος Αμαρουσίου επί κατασκευής MALL) σχετικά με την προσφυγή πολιτών, για τις παρανομίες του Δημάρχου και άλλων εμπλεκόμενων για την οικοδόμηση του παράνομου μεγαθήριου THE MALL.

Το Τριμελές Εφετείο Αθηνών καταδίκασε τον πρώην Δήμαρχο σε 12 μήνες φυλακή με τελεσίδικη απόφαση.

Το δικαστήριο δεν έκανε δεκτούς τους ισχυρισμούς του πρώην Δημάρχου ότι το Μall ωφέλησε το Μαρούσι, ότι δεν προξένησε περιβαλλοντολογικές καταστροφές και ότι τα τεράστια χρέη στο Δήμο δεν οφείλονται στο συγκεκριμένο έργο. Αλλά και η τελική έκκληση της συνηγόρου του κ. Τζανίκου για μείωση της ποινής λόγω πρότερου έντιμου βίου και λόγω μη ταπεινών αιτιών δεν έγινε δεκτή.
Η συγκεκριμένη δίκη είναι η πρώτη δίκη εντός του 2009 που έχει σχέση με την κατασκευή του MALL καθώς έχουν προσδιορισθεί και άλλες 6 δίκες, μία μάλιστα εξ αυτών ζητάει 600 εκ. ευρώ αποζημίωση υπέρ του Δήμου Αμαρουσίου από τις κατασκευαστικές του κ. ΛΑΤΣΗ και τον πρώην Δήμαρχο για τις τεράστιες ζημιές που υπέστη Ο Δήμος Αμαρουσίου.
Μια απόφαση λοιπόν που μας γεμίζει αισιοδοξία ότι σε αυτόν τον αγώνα για την διάσωση των ελεύθερων χώρων δεν είμαστε μόνοι μας, υπάρχουν και Δημόσιοι λειτουργοί που υπερασπίζονται το Δημόσιο συμφέρον.

Η είδηση είχε φτάσει στο mail μου πριν μερικές μέρες αλλά από ανεξακρίβωτη πηγή και πριν την αναδημοσιεύσω θέλησα να κάνω μια αναζήτηση να την επιβεβαιώσω. Φυσικά δεν βρήκα τίποτε απολύτως. Ούτε σε μεγάλες και «ανεξάρτητες» εφημερίδες ούτε πουθενά!

Τώρα η είδηση έχει αναδημοσιευτεί και στο ΣΚΑΙ (με δύο λόγια) και στο TVXS (με περισσότερα).

Η μη δημοσίευση της είδησης για την καταδίκη Τζανίκου δείχνει πάρα πολλά για το πως λειτουργούν τα σημερινά ΜΜΕ σε περιπτώσεις όπου θίγονται τζίροι και επιχειρηματικές συμμαχίες, χορηγίες και κολλητιλίκια.

Η είδηση έχει ιδιαίτερη αξία και για όσους κόπτονται για την «διπλή ανάπλαση» Βωβού- ΠΑΟ, που έπαθαν μια κρίση υστερίας όταν έγινε προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Όταν δεν γίνονται προσφυγές, οι ασύδοτοι "άρχοντες" φυτεύουν αυθαίρετα αίσχη σαν αυτό του Mall με μη-αναστρέψιμες επιπτώσεις.

Και φυσικά το -επισήμως αυθαίρετο πλέον- Mall, παρά το ότι στήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες άρπα-κόλα σε μια περιοχή χωρίς προσβάσεις, χωρίς υποδομές, σε ένα από αυτά τα καταραμένα «Ολυμπιακά ακίνητα», δεν πρόκειται να κατεδαφιστεί, όπως δεν θα κατεδαφιστεί το αυθαίρετο Μαγγίνα, Σουφλιά κλπ, όπως θα γίνει κάποια στιγμή με κάποια παράνομη κατοικία κάποιου «ανωνύμου».

Η φωτογραφία είναι απο το TVXS

Καμπάνια κατά της τηλεόρασης σημερα!

Ξεκίνησε από ορισμένους συν-bloggers με προφανή σκοπό να ευαισθητοποιήσουν το κοινό της τηλεόρασης, να διεκδικήσουν «καλύτερη τηλεόραση», ότι κι αν αυτό σημαίνει.

(Εδώ το κείμενο - διακύρηξη)

Κι αν κάτι προδίδει αυτή η καλών προθέσεων κίνηση (που δυστυχώς δεν θα φέρει κανένα αποτέλεσμα), είναι η άγνοια της πρωτοβουλίας για το πως έχει στηθεί το εμπορικό σύστημα της τηλεόρασης (και εννοούμε την ιδιωτική).

Η τηλεόραση όμως (έτσι γενικά) είναι ένα πολύ σύνθετο πράγμα.

Την ίδια στιγμή που προβάλλει το απόλυτα κακοφτιαγμένο σήριαλ, την ώρα που προβάλει το απόλυτο κιτς προκειμένου να φέρει «νούμερα» απ’ την AGB και επομένως διαφήμιση, προβάλλονται τα (καθυστερημένα χρονικά μεν, άρτια δε) ρεπορτάζ του Τσίμα και του Παπαχελά για την υπόθεση της Κούνεβα. Λίγο πιο μετά απ’ τις βλακείες του Μικρούτσικου πιθανότατα θα μεταδοθεί ο υπέροχος «Εξάντας» του Αυγερόπουλου.
Ποια τηλεόραση λοιπόν να κλείσω;

Θεωρητικά η τηλεόραση (ειδικά η ιδιωτική), προσπαθεί να «μαζέψει» τηλεθεατές από διαφορετικές ομάδες πληθυσμού, από διαφορετικά κοινωνικό-οικονομικά στρώματα για να μπορεί ο διαφημιζόμενος να βρει κοινό για τη διαφήμισή του. Όσο πιο μαζικό είναι το πρόγραμμά της τόσο μεγαλύτερη η μάζα κοινών-στοχων.

Αντιπροσωπεύει όμως η σημερινή εικόνα την πραγματική σύνθεση του πληθυσμού;

Υπάρχουν αρκετές εκπομπές για το «σκεπτόμενο» μερίδιο τηλεθεατών; Όχι!

Κι αυτό γιατί οι μετρήσεις τηλεθέασης γίνονται με αδιαφανείς διαδικασίες από το μονοπώλιο της AGB. Η AGB εγκαθιστά μετρητές σε νοικοκυριά που μετρούν τι παρακολουθεί η οικογένεια. Το ζήτημα είναι οτι οι περισσότερες οικογένειες ανώτερης μόρφωσης αρνούνται να τοποθετήσουν μετρητές στους δέκτες τους. Αυτοί που απομένουν είναι όσοι δέχονται να «μετρηθούν» με αντάλλαγμα μια τοστιέρα(!) που προσφέρει η εταιρία για «επιβράβευση».

Μοιραία λοιπόν, αυτή η διαδικασία αλλοιώνει το δείγμα (όσο κι αν σκίζει τα ρούχα της η εταιρία ότι το δείγμα αντιπροσωπεύει τη σύνθεση του κοινού).Οι προτιμήσεις αυτού του στρεβλού δείγματος είναι που φτάνουν στα χέρια των αγωνιούντων για τα bonus τους διευθυντών προγράμματος, διαφήμισης, marketing των σταθμών.

Αν λοιπόν είναι να γίνει μια καμπάνια, μια πρωτοβουλία, ας γίνει προς τη σωστή κατεύθυνση, ας απευθυνθεί σε όσους έστησαν αυτό το μόρφωμα με τόσο ξεδιάντροπα φτηνούς εμπορικούς όρους σε δημόσιες συχνότητες.

Προσοχή όμως! Γιατί από την αγαθή πρόθεση, μέχρι το να φτάσουμε να υπαγορεύουμε στους άλλους το τι θα επιλέξουν και θα δουν (που για «εμάς» είναι το αντικειμενικά «πρέπον» η απόσταση είναι πολύ μικρή.

«Ελεύθεροι Λυρικοί»: Το σύνδρομο του δημόσιου υπαλλήλου που μισεί την δουλειά του.

Για την κατάληψη στη λυρική σκηνή τα μάθατε ε;

Οι «Ελεύθεροι Λυρικοί» όπως αυτοαποκαλούνται , κάνανε κατάληψη!

Κατέλαβαν τη Λυρική, ή μάλλον όπως είπαν την «απελευθέρωσαν» σε μια πράξη αντίστασης κόντρα σε όσα μας «υποδουλώνουν». «Κόντρα σε μια τέχνη – θέαμα που καταναλώνεται από παθητικούς θεατές» (την επόμενη φορά προτείνω οι θεατές του Nabucco να αποδοκιμάσουν δυναμικά στους Εβραίους σκλάβους του έργου, για τη στάση του Ισραήλ στη Γάζα). «Ενάντια σε μια τέχνη που καταστρέφει πάρκα και δημόσιους χώρους στο όνομα του κέρδους» (για τη λυρική μιλάμε τώρα έτσι; Όχι για την "Ιερά Οδό" και την "Ακτή Πειραιώς"…). «Έχουμε την ανάγκη να ξαναβρούμε το ρόλο της τέχνης» (άκου τα κύριε Μότσαρτ που τόσα χρόνια παραμένεις μονότονα ίδιος!).

Κάτω ο σιωνισμός του Ναμπούκο!

Αν αυτοί που αποφάσισαν να κάνουν κατάληψη και να «απελευθερώσουν» τη Ε.Λ.Σ. είναι «εργαζόμενοι» εκεί, καλό είναι να παραιτηθούν άμεσα. Να απαλλάξουν το κοινό τους. Έχουν αποτύχει να αντιληφθούν το ρόλο τους, έχουν αποτύχει να μπουν ακόμα και στον προθάλαμο της κατάκτησης της αξίας της τέχνης που υποτίθεται ότι υπηρετούν. Έχουν αποτύχει να αντιληφθούν ότι η όπερα δεν είναι "ξεφάντωμα", αλλά καταφυγή, παρηγορία και περισυλλογή.

Είναι σίγουρο ότι όσοι συνέταξαν αυτό το παραλήρημα είναι θαμώνες σκυλάδικων, είναι σίγουρο ότι είναι «τζάμπα μάγκες» που προτιμούν την αφόρητη ευκολία της κατάληψης δημόσιου κτιρίου στα πλαίσια της επαναστατικής γυμναστικής τους.

Όχι, δεν αποφάσισαν να καταλάβουν ένα μεγαλομπουζουξίδικο, όχι δεν αποφάσισαν καν να κονταροχτυπηθούν με ένα από τα «πολιτιστικά» μεγαθήρια που στεγάζουν επιδειξίες πλούτου ή που ανεγέρθηκαν αυθαίρετα και σε χώρους καταπατημένους. Γι αυτούς ούτε Γκάζι υπάρχει ούτε παραλιακή.

Προτίμησαν την ευκολία του συνδικαλιστή που καταλαμβάνει τη δημόσια υπηρεσία που του προσφέρει αργομισθίες. Το έργο τους, ποτέ δεν το αγάπησαν ποτέ δεν το θέλησαν και είναι σίγουρο ότι κάνουν αγγαρεία.

Πλέον έχουμε να κάνουμε με παράφρονες που έχουν χάσει κάθε έννοια μέτρου. Κι αυτό συμβαίνει μόνο όταν υπάρχει ασυδοσία που επιτρέπει αζημίως κάθε συνοπτική διαδικασία και απόφαση κόντρα στην κοινή λογική.

Δεν ξέρω αν αυτά τα παραλληρήματα ξεκινάνε από κομματικά στρατηγεία, αλλά αν υπάρχει ένας κομματικός σχεδιασμός από πίσω, τότε αλλοίμονο μας αν αυτό το «πράμα» αναλάβει κάποτε να διαχειριστεί την εξουσία. Αυτή ακριβώς η αμετροέπεια, η υπερβολή, είναι που κάνει κάθε δικαιολογημένη εξέγερση, αντίδραση και ακτιβισμό να χάνει το νόημά του, να πέφτει σε ένα γκρί πολτό με δυσδιάκριτες γραμμές και τελικά να μετακινεί ακόμα περισσότερους σε πιο συντηρητικές και αντιδραστικές στάσεις.

Καμαρώστε την ανακοίνωση εδώ

και δείτε κι εδώ το κείμενο του Σοφιστή.

Η blogόσφαιρα που φώναζε «Λύκος»!

Πριν από μερικές μέρες ήταν το θέμα του Indymedia. Μέλη του «ΛΑ.Ο.Σ.» ανακάλυψαν οτι το συγκεκριμένο site κατοικοεδρεύει στους servers του Πολυτεχνείου. Άλλο που δεν ήθελαν!
Φυσικά δημιουργήθηκε θέμα, φυσικά το θέμα έφτασε στα blogs και άρχισε μια άνευ προηγουμένου φιλολογία για το οτι «κλείνουν το Indymedia».

Τελικά η δυσανάλογη φασαρία «διαλύθηκε ησύχως» και χωρίς εξηγήσεις σε όσους είχαν αναστατώθηκαν από την σχετική φιλολογία. Χωρίς να βρίσκει κάποιος (τουλάχιστον απο όσα είδα), να πει δυό λόγια για το πόσο αντικανονικό είναι το να φιλοξενείται ένα άσχετο προς τους σκοπούς του εκπαιδευτικού ιδρύματος site, στους υπολογιστές του.

Τώρα ήταν αρκετή μια «αρβύλα» από το «Παρόν» (που προανήγγειλε την επιβολή επωνυμίας στα ενημερωτικά Blogs), για να αρχίσουν πάλι τα εμπνευσμένα κείμενα.

Το γεγονός οτι δημοσιεύτηκε σε μια μόνο εφημερίδα δεν είπε τίποτε σε όσους την «ψάρεψαν». Μάλλον θα αποδόθηκε σε αποκλειστικό επώνυμο δημοσιογραφικό λαβράκι.

Αποδείχτηκε πως ήταν από τις ειδήσεις που θα ξεσήκωναν το σύμπαν (και τη φιλολογία περι εγκυρότητας) αν η πηγή δημοσιευόταν από ανώνυμο ειδησεογραφικό blog. Κι αυτή η φασαρία έσβησε χωρίς πολλά-πολλά μετά απο επίσημη διάψευση του αρμόδιου υπουργού.

Τώρα θα μου πείτε: ναι μεν φωνάζουμε συνέχεια για «λύκο» αλλά μήπως ισχύει και το ότι «όποιος κάηκε στο χυλό, φυσάει και το γιαούρτι»;

Μήπως το γεγονός οτι υπεραντιδρούμε οφείλεται στο οτι υπάρχουν πράγματι άνθρωποι που θα ήθελαν να βρουν τρόπο να κλείσουν ενοχλητικά sites ή να περιορίσουν ενοχλητικά Blogs; Ίσως. Κατα καιρούς έχουμε καμαρώσει απίστευτα κυβερνητικά στελέχη να κάνουν υπερβατικές σκέψεις και να εκφράζουν σουρεαλιστικές ιδέες, οπότε τίποτε δεν αποκλείεται.

Και είναι πολύ πιθανόν αυτές οι «ειδήσεις» να διαρρέονται ως «λαγοί» για να σφυγμομετρηθούν τα αντανακλαστικά όσων σχετικών. Αλλά θα περίμενα απο γείτονες bloggers -αποδεδειγμένα καλών προθέσεων- περισσότερη ψυχραιμία, περισσότερη διάθεση έρευνας και συζήτησης, αντίστοιχη του Μέσου που υπερασπίζονται.

Η Ν.Δ. ανακάλυψε tα blogs!

Άκουσα από κάπου ότι ο νέος επικοινωνιακός σχεδιασμός της Ν.Δ. περιλαμβάνει και την ευρύτερη παρέμβαση στον χώρο της Bloggoσφαιρας.

Ένα το μόνο σχόλιο που μου έρχεται αυτόματα είναι: «Βρε καλώς τα παιδιά».

Κατ’ αρχήν θα πρέπει οι κολοσσοί του πολιτικού σχεδιασμού των κομμάτων εξουσίας να δουν που βρίσκεται σήμερα το κράτος και οι υπηρεσίες του σε σχέση με το Internet.

Και το λέμε αυτό γιατί όλοι σχεδόν οι κομματικοί μηχανισμοί θυμούνται την ιντερνετική τους παρουσία για επικοινωνιακούς σκοπούς αλλά ελάχιστοι από αυτούς όταν βρίσκονται στην εξουσία φροντίζουν την συνεπή παρουσία του κράτους εκεί (ως καθήκον για εξυπηρέτηση του πολίτη και των θεσμών).

Δευτερευόντως θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πως θα εκφραστεί αυτή η «διείσδυση» σε ένα κόσμο που κατά κύριο λόγο στέκεται κριτικά και επικριτικά (για να πούμε ευγενικά το μπινελίκωμα) απέναντι στην κατάσταση της χώρας (λέγε με ακυβερνησία) σε όλα τα επίπεδα. Με ποια επιχειρήματα θα στηριχθεί η απραξία, η πολιτική του «ελάχιστου πολιτικού κόστους» τα συνεχόμενα σκάνδαλα.

Θα έχουμε πολύ δουλειά…

Ερχονται πολλά Mall ...

Σάββατο μεσημέρι, προσπαθώ να φτάσω στο Mall στο Μαρούσι, γιατί είναι η μόνη μέρα που προλαβαίνω να αλλάξω ένα δώρο. Λέω «προσπαθώ» γιατί άλλο η πρόθεση και άλλο η πραγματικότητα. Ο καιρός είναι βροχερός και έχω ακινητοποιηθεί στον παράλληλο δρόμο της Αττικής οδού που περνάει εμπρός από το κτίριο.

Λίγο αργότερα στο γκαράζ του εμπορικού κέντρου, το αδιαχώρητο. Και οι τρεις όροφοί του είναι γεμάτοι και οι οδηγοί κάνουν βόλτες μέχρι να βαρεθούν και να παρατήσουν τελικά όπου βρουν το αυτοκίνητο ή να φύγουν, ενώ τα 2-3 άτομα προσωπικό που έχουν αναλάβει να κατευθύνουν τα αυτοκίνητα είναι έτοιμα να τα παρατήσουν και να φύγουν.
Χιλιάδες κόσμου έχουν πλημμυρίσει τους διαδρόμους με αμέτρητα καροτσάκια με μωρά, πιτσιρίκια σε κατάσταση υστερίας, κουφές γιαγιάδες, η εξυπηρέτηση στα καταστήματα μηδενική και οι (λίγοι) υπάλληλοι στα όριά τους.

Το μεγαλύτερο εμπορικό κέντρο στις ΗΠΑ είναι το Mall of America στη Μινεάπολη της Μινεσότα, όπου υπάρχει πάγος για 9 μήνες το χρόνο. Μια χαρά λύση είναι εκεί τα εμπορικά κέντρα. Τα ψώνια και ο ελεύθερος χρόνος καταναλώνονται σε προστατευμένο περιβάλλον χωρίς μετακινήσεις ανάμεσα στις διάφορες δραστηριότητες. Χωρίς επαφή με τα καιρικά φαινόμενα με ένα σταθερό φωτισμό μέρα-νύχτα σαν τα κοτέτσια όπου όπως οι κότες, έτσι και οι πελάτες χάνουν τη σχέση με το χρόνο. Αγοράζουν, συναντιούνται και ψυχαγωγούνται.

Κανονικά λοιπόν στην Ελλάδα των 9 μηνών ηλιοφάνειας και υψηλών θερμοκρασιών δεν υπάρχει κανένας λόγος να είναι επιτυχημένα τα εμπορικά κέντρα. Σωστά; Λάθος!

Θα ήταν αδύνατον σε μια οικογένεια και ειδικά με βροχερό καιρό να πάει στην Αθήνα, να «χαζέψει» να κάνει μια βόλτα, να πιει ένα καφέ, να τσιμπήσει κάτι για μεσημέρι χωρίς να μετακινηθεί σε μεγάλη απόσταση και να πληρώσει για στάθμευση αυτοκινήτου λιγότερα από 15 ευρώ.

Η σύγκριση με τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είναι καταλυτική . Σχεδόν παντού υπάρχει ένα πεζοδρομημένο εμπορικό κέντρο με καταστήματα που αφορούν όλα τα κοινά (το λέω για τους βιαστικούς που θα ήθελαν να αναφέρουν το γυναικοδρόμιο της Ερμού ως ανάλογη περίπτωση), με ευκαιρίες για χαλαρά ψώνια, καφέ και φαγητό. Μια «εμπορική καρδιά» όπου η βόλτα γίνεται χαλαρά, ο κόσμος απολαμβάνει την πόλη και ενίοτε γίνονται και χάπενινγκ.

Εδώ ούτε μείζονες πεζοδρομήσεις έχουν συμβεί, ούτε «πολυσυλλεκτικές» εμπορικές πιάτσες έχουν δημιουργηθεί (στην Ερμού τα ρούχα, στη Στουρνάρη οι υπολογιστές, αλλού τα τρόφιμα, αλλού κάποια άλλη κατηγορία).

Ούτε αρκετά γκαράζ που θα μείωναν πιθανά και την τιμή της στάθμευσης υπάρχουν, ούτε εκτεταμένο δίκτυο μετρό που να αίρει την ανάγκη χρήσης του ΙΧ.

Δεν αντιλαμβάνομαι λοιπόν γιατί σε κανονικές και «διαδικτυακές» παρέες τα εμπορικά κέντρα ακούνε τα χίλια όσα, από τη στιγμή που είναι προφανές ότι έχουμε μια κακά σχεδιασμένη πόλη με ελλιπέστατες υποδομές. Αν τα κέντρα αυτά είναι γεμάτα κόσμο, σημαίνει ότι κάποιοι τα βρίσκουν βολικά, σε αντίθεση με το εμπορικό κέντρο της Αθήνας ή του Χαλανδρίου, της Αγίας Παρασκευής ή του Μαρουσιού.

Φταίνε λοιπόν οι επιχειρηματίες και οι εταιρίες που δημιουργούν αυτή τη νέα αγορά ή οι εκάστοτε πολιτικοί και δημοτικοί άρχοντες που στέρησαν τις ευκαιρίες αφήνοντας πόλεις και συνοικίες να αναπτυχθούν χωρίς σχέδιο και προοπτική (και που τώρα παραχωρούν δημόσιες εκτάσεις με συνοπτικές διαδικασίες);

Και ας θυμηθούμε εδώ τους Αγιο-Παρασκευιώτες που έκαναν αντίσταση στο να γίνει σταθμός μετρό στην πλατεία! (η απόλυτη παράνοια).

Και επειδή η τάση φαίνεται να εξελίσσεται ραγδαία και άρα «έχει ψωμί η δουλειά», θα γίνουν κι άλλα ακόμα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα. όπως του Βωβού στον Ελαιώνα κι ένα πολύ μεγαλύτερο που ετοιμάζεται στην Πειραιώς (στο ύψος του «Αθηνών Αρένα»)
Δυστυχώς όχι σε χώρους χτισμένους με κατεδάφιση ή διαμόρφωση παλιότερων κτισμάτων, αλλά σε νέους ελεύθερους χώρους Από αυτούς που θα έπρεπε να έχουν δεσμευτεί για ελεύθερη χρήση.
Γιατί -ακόμα και αν είναι αυθαίρετα- κοστίζουν πολύ λιγότερο.

Τους τα είπε κι έφυγε ο Ερντογάν!

Αφού έβαλε τις φωνές στον Ισραηλινό πρωθυπουργό από το βήμα του Νταβός για τη σφαγή των αμάχων στη Γάζα, έφυγε και επέστρεψε στην Τουρκία όπου τον περίμενε υποδοχή ανάλογη ενός ήρωα.

Ο Ερντογάν ξέρει πολύ καλά το κύμα οργής που υπάρχει στην πατρίδα του απέναντι στο Ισραήλ. Αυτό το κύμα οργής υπάρχει κι εδώ. Θα δικαιολογούσε πολύ περισσότερα απο την Ελληνική εξωτερική πολιτική.

Ξέρει πολύ καλά ότι κάτι τέτοιο θα τον ενισχύσει απέναντι στο στρατιωτικό Κεμαλικό κατεστημένο που έχει κάνει επιπλέον και σημαντικές στρατιωτικές συμφωνίες με το Ισραήλ.
Μια τέτοια λοιπόν αντίδραση τον ισχυροποιεί.

Όπως θα ισχυροποιούσε και την ελληνική εξωτερική πολιτική μια ισχυρή φωνή απέναντι στο Ισραήλ. Που όμως έλλειψε ακόμα και όταν η Τσέχικη προεδρία της ΕΕ έβγαλε ανακοίνωση που δικαιολογούσε με εξοργιστικό τρόπο την Ισραηλινή σφαγή.

Ο Ερντογάν τώρα αντιμετωπίζεται στην Τουρκία σαν πραγματικός ηγέτης που έβαλε εκ νέου την Τουρκία στο χάρτη, που όρθωσε το ανάστημά της χώρας σε μια περίοδο που όλες σχεδόν οι χώρες (και ακόμα χειρότερα και οι αραβικές) έχουν λουφάξει.

Επιπλέον η Τουρκία καταφέρνει με αυτό τον τρόπο να είναι η μόνη ίσως χώρα που υπερασπίζεται ανοιχτά τους Παλαιστινίους σε ένα διεθνές forum με ότι αυτό σημαίνει για τη συνέχεια, στα εσωτερικά και εξωτερικά της θέματα.

Το δικό μου ερώτημα είναι το εξής: Ποια είναι η τελευταία φορά που κάποια ελληνική θέση, αντίδραση, πρόταση, κάτι οτιδήποτε τέλος πάντων έκανε την Ελλάδα να ακουστεί, να φανεί ότι παίζει κάποιο ρόλο στη διεθνή πολιτική σκηνή;

Για ποια ακριβώς πράγματα και αφορμές είναι γνωστός ο Έλληνας πρωθυπουργός στα διεθνή φόρα;

Αναρωτιέται ο Στάθης αν οι πολιτικοί μας χρησιμοποιούν το twitter. Ξέρω σίγουρα ότι το χρησιμοποιεί η Ντόρα Μπακογιάννη την οποία παρακολουθώ εκεί. Βλέπω ότι είναι διαρκής η ενημέρωση για τις δραστηριότητές της, ταξίδια, συναντήσεις κλπ. ΟΚ, πετυχαίνει να δείξει οτι δουλεύει αδιάκοπα.
Το τελικό αποτέλεσμα όμως ποιο είναι ακριβώς; Σε τι έχει κερδίσει η εξωτερική μας πολιτική από τη συνεχή δραστηριότητα που όμως είναι άλαλη και με σχεδόν μηδενικό αποτέλεσμα;

(Φωτο απο το BBC)

Η πολιτική Κακλαμάνη για το πράσινο στην Αθήνα

Η συγκεκριμένη κυρία είναι αληθινή! Επισκέπτεται την CES 2009 (η μεγαλύτερη έκθεση καταναλωτικών εικόνας και ήχου).

Το ίδιο ελκυστική με την πολιτική του δήμαρχου.

Νικήτας Κακλαμάνης Part II, Η Επιστροφή!

Όταν ο δήμαρχος έκανε γιορτές στο Σύνταγμα, είδε οτι το κοινό του ήταν μετανάστες. Οι Αθηναίοι απείχαν, ίσως επειδή δεν πιστεύουν πια σε τέτοιες γιορτές, ειδικά μετά από όσα είχαν προηγηθεί, είτε επειδή δεν μπορούν να γιορτάσουν εύκολα, είτε επειδή έχουν αποξενωθεί με την ίδια τους την πόλη. Περίμενε οτι αυτή η πιθανολογούμενη αποξένωση του Αθηναίου απο την πόλη του, του έδινε και «λευκή επιταγή» να κάνει ότι ήθελε στην Αθήνα.

Τα δέντρα στην Κυψέλη ξεπατώθηκαν και κόπηκαν το πρωί της περασμένης Δευτέρας. Χαράματα! Λάθρα! Χωρίς καμία συνεννόηση, χωρίς κανένα διάλογο.
Έτσι ώστε μέχρι να συνέλθουν οι περίοικοι και να δουν τι έγινε, το μέγιστο και ουσιαστικό κομμάτι της δουλειάς να έχει ήδη γίνει. Ανεπανόρθωτα. Και φυσικά η «δουλειά» ξεκίνησε απ’ τα υπεραιωνόβια πεύκα. Αυτό ήταν και το κύριο εμπόδιο.
Αυτό από μόνο του δείχνει την πονηριά της κίνησης, μας κίνησης που γινόταν ερήμην των κατοίκων, που προφανώς είναι και οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και μελλοντικοί χρήστες του πάρκινγκ που σχεδιάζεται να γίνει.

Ο δήμαρχος δεν ξεκίνησε από τη δημιουργία ποδηλατόδρομων ή κάτι παρεμφερές βασικό και στοιχειώδες που θα σηματοδοτήσει την προσδοκώμενη μείωση χρήσης των αυτοκινήτων.

Δεν ξεκίνησε από τη θωράκιση, διαφύλαξη και αύξηση των ελεύθερων χώρων, ούτε που του πέρασε απ’ το μυαλό να βρει άλλους οικοδομημένους χώρους να απαλλοτριώσει για να γίνει το πάρκινγκ.

Γιατί πρώτον ο δήμαρχος δεν θέλει να πείσει τους Αθηναίους να χρησιμοποιούν λιγότερο αυτοκίνητο (ξέρει την εξάρτηση του νεοέλληνα ψηφοφόρου του) και δεύτερον διότι είχε την εύκολη λύση του να καταργήσει έναν ακόμα ελεύθερο χώρο για να κάνει business.

Πρόσφατα, στην Κυψέλη και πάλι, το κτίριο της Δημοτικής Αγοράς στη Φωκίωνος Νέγρη προγραμματιζόταν να κατεδαφιστεί για να γίνει άλλο ένα πάρκινγκ!

Στο τσακ κυριολεκτικά οι περίοικοι πήραν είδηση τα σχέδια, οργανώθηκε επιτροπή και συλλογή υπογραφών, το κτίριο χαρακτηρίστηκε διατηρητέο και σήμερα χρησιμοποιείται σαν χώρος πολιτισμού με εκθέσεις και εκδηλώσεις αλλά και σα λαϊκή αγορά βιολογικών προιόντων κάθε Σάββατο.

Με πρωτοβουλία των κατοίκων και ερήμην των σχεδίων του κάθε δημοτικού άρχοντας για «ανάπτυξη» όπως βαφτίζουν τις business.

Φαίνεται πως η υποχρέωση για γκαράζ που δεν κατάφερε να υλοποιηθεί εκεί σε ένα υψηλού προφίλ μέρος, βρήκε τώρα την εύκολη λύση.

Τα πανύψηλα πεύκα ήδη χάθηκαν και οι κάτοικοι προσπαθούν τώρα να διαφυλάξουν το ήδη κατεστραμμένο οικόπεδο. Η αστυνομία δε, συνεπής στον αντιπαθητικό της ρόλο, ποτίζει μεσήλικες με χημικά, κλείνει την Πατησίων (η αστυνομία και όχι οι διαμαρτυρόμενοι) και όλα αυτά παρουσία εισαγγελέα.

Και όσοι υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα του πολίτη για να αποφασίζει για τη γειτονιά του, όσοι πιστεύουν οτι τα πεύκα είναι πιο σημαντικά από 2ο ή 3ο αυτοκίνητο, όσοι ελπίζαμε οτι θα αποκτήσουμε ηγεσίες εθνικές ή δημοτικές με ευαισθησίες και ανθρωποκεντρικές προτεραιότητες είμαστε επισήμως, απελπιστικά μόνοι!

Και για το τέλος σας θυμίζω τους στίχους του Big Yellow Taxi της Joni Mitchell που τα είπε όλα εδώ και κάποιες δεκαετίες πριν:

They paved paradise

And put up a parking lot

With a pink hotel, a boutique

And a swinging hot spot

Dont it always seem to go

That you dont know what youve got

Till its gone

They paved paradise

And put up a parking lot

They took all the trees

Put em in a tree museum

And they charged the people

A dollar and a half just to see em

Dont it always seem to go

That you dont know what youve got

Till its gone

They paved paradise

And put up a parking lot

Hey farmer farmer

Put away that d.d.t. now

Give me spots on my apples

But leave me the birds and the bees

Please!

Dont it always seem to go

That you dont know what youve got

Till its gone

They paved paradise

And put up a parking lot

Late last nightI heard the screen door slam

And a big yellow taxi

Took away my old man

Dont it always seem to go

That you dont know what youve got

Till its gone

They paved paradise

And put up a parking lot

Αν μη τι άλλο, έχουν χιούμορ

Βασικές αρχές βαλκανικού marketing

Ακτιβισμός με ψέματα

Σήμερα παρέλαβα ένα email με το ακόλουθο περιεχόμενο:

Αγαπητοί φίλοι,

Η Mc Donald'sκαι τα Starbucks ανακοίνωσαν σήμερα ότι θα δίνουν όλα τα κέρδη από τώρα μέχρι την Κυριακή στο Ισραήλ για τον πόλεμο (γενοκτονία) που κάνει στη Γάζα.

Επίσης, οι παραγωγοί της ταινίας Bed time stories με τον Adam Sandler θα δίνουν τα κέρδη τους στο Ισραήλ.

Ενημερωθείτε, και ενημερώστε κι άλλους για να μην γίνουν άθελά τους υποστηρικτές αυτών των τεράτων που πιστεύουν στη δολοφονία των αθώων πολιτών.

Μποϊκοτάρισμα Mc Donald'sκαι Starbucksλοιπόν !!

Ακόμα μην πάτε σινεμά να δείτε μια ταινία που προωθεί τη βία !!

Μαζί μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά!

Παρακαλώ περάστε αυτό το e-mail σε όσο το δυνατόν περισσότερους

Είναι εντυπωσιακό το πώς ακόμα υπάρχει κόσμος που «τσιμπάει» τόσο εύκολα κι απλά σε τόσο καραμπινάτα ψέματα. Απο υπερβολική ευαισθησία ίσως; Απο απλή τεμπελιά για μια αναζήτηση; Απο άγνοια;

Το θα «δίνουν όλα τα κέρδη» ακόμα κι αν ήταν ανάμεσα στις επιθυμίες των εβραϊκής καταγωγής μεγαλομετόχων, όταν αφορά εταιρίες που είναι εισηγμένες και άρα πρέπει να δηλώνουν για το που διαθέτουν χρήματα, σε συνδυασμό με την εικόνα που οφείλουν να δίνουν προς τα έξω, είναι τόσο προφανή που κάνουν το μήνυμα χονδροειδές.

Προσωπικά δεν έχω καμία συμπάθεια στις εταιρίες αυτές και προφανώς υπάρχουν χίλιοι λόγοι για να τις μποϋκοτάρει κανείς (αναφέρονται όλοι σε σοβαρές ιστοσελίδες οργανώσεων με συγκεκριμένα επιχειρήματα και γεγονότα).

Είναι όμως εντυπωσιακό το πόσος κόσμος είναι πρόθυμος να αναπαράγει μια προφανή μούφα και να στείλει άκριτα το μήνυμα σε όλες τις «επαφές» του όταν έχει στα χέρα του το εργαλείο που λέγεται Internet.

Και προφανώς πάντα μπορεί κάποιος να κάνει ένα γενικότερο μπουκοτάζ στα Ισραηλινά προιόντα.

Τα "Tabula ράσα" της εκπαίδευσης

Η πολύ καλή εκπομπή του Παύλου Τσίμα της Τρίτης 20/1, απέδειξε (λες και χρειαζόταν) τα όσα κοινότυπα διαπιστώνουμε εδώ κι εδώ.

Ότι δηλαδή το σαρκοβόρο εκπαιδευτικό σύστημα στερεί από τους νέους τον ελεύθερο χρόνο, τους φορτώνει με ιδιαίτερα, φροντιστήρια και άχρηστα μαθήματα για να περάσουν εξετάσεις και να μείνουν τελικά αμόρφωτοι.

Παράλληλα στα σχολεία της Φινλανδίας οι μαθητές κάνουν μουσική, άθληση έχουν ελεύθερο χρόνο να καλλιεργήσουν χόμπι (μέχρι και μαθήματα τηλεσκηνοθεσίας εντός του σχολείου σε ειδικό στούντιο είδαμε) και το τελικό αποτέλεσμα είναι να αγαπάνε το σχολείο τους, να το θεωρούν δικό τους φυσικό χώρο.

Τι βγαίνει από όλα αυτά; Εκτός του προφανούς (ότι δηλαδή η συντριπτική πλειονότητα των Φινλανδών νέων αναπτύσσονται σε ακομπλεξάριστους υγιείς πολίτες), αναδεικνύεται και μια ακόμα αλήθεια:

Εκεί στη «βαρετή» Φινλανδία των πάγων και της εξάμηνης νύχτας, δεν θα γίνουν βανδαλισμοί σε σχολεία, δεν θα αναπτυχθούν φαινόμενα κομματικού καπελώματος κινητοποιήσεων, δεν θα αναπτυχθεί η σχέση μίσους μαθητή – καθηγητή (για όσους πιστεύουν ακόμα οτι το πράγμα στράβωσε επειδή χάθηκε η "πειθαρχία", ήταν χρήσιμη η πληροφορία οτι οι μαθητές εκεί απευθύνονται στους καθηγητές με το μικρό τους όνομα - ο σεβασμός φαίνεται οτι κατακτιέται και δεν επιβάλλεται).
Και τι φταίει που έχουμε αυτό το χάλι εδώ, που πατώνουμε στο επίπεδο της εκπαίδευσης;

Αυτά που φαίνονται πιο έντονα είναι:

• Η έλλειψη εθνικού σχεδιασμού (ο κάθε υπουργός κάνει ότι θεωρεί πιο θεματικό για το δικό του τέρμινο).
• Η έλλειψη χρηματοδότησης που εκτός των υποδομών θα φέρει σταδιακά την επαγγελματική ευσυνειδησία και κατάρτιση του καθηγητή.
• Οι κομματικές – συνδικαλιστικές αγκυλώσεις που αντιδρούν συλλήβδην ως αντανακλαστικό σε οποιαδήποτε αλλαγή, σωστή ή λάθος.
• Η εναλλακτική των ιδιωτικών σχολείων που φαντάζει ως πιο ρεαλιστική λύση (από τους γονείς που μπορούν να πληρώσουν) από ότι μια δυναμική διεκδίκηση.

Σε κάθε περίπτωση φαίνεται πως ο νέος υπουργός παιδείας δεν χρειάζεται να ξεκινήσει απο "λευκή πλάκα" και να ανακαλύψει τον τροχό. Ας κάνει μερικά ταξίδια ακόμα να πάρει μαθήματα απο άλλες κοινωνίες, ας εκπονήσει εθνικό σχέδιο μετα απο διάλογο (με τους καθ ύλην υπέυθυνους και τα κόμματα) κι ας βάλει τον καθένα απέναντι στις ευθύνες του, ας δημοσιοποιήσει το ποιος στέκεται εμπόδιο στις ουσιαστικές αλλαγές που πρέπει να γίνουν.

Διαφορετικά κι αυτός θα παραδώσει "λευκή κόλλα".

Πάει ο Obama, φέρτε μας τον επόμενο!

Σήμερα ορκίζεται ο Obama.

Όχι δεν υπάρχει κανένας λόγος για πανηγύρια, σε παλιότερα σημειώματα το συζητήσαμε το θέμα, δεν τρέφουμε υπερβολικές ελπίδες.
Σήμερα όμως εκτός του οτι ορκίζεται ο Obama φεύγει και ο Bush. Αυτό ναι, σηκώνει γιορτές και πανηγύρια.

Να διαφωνήσω με όσους απόλυτα και απλοϊκά σε μεγάλο βαθμό τραβάνε μια μολυβιά και διαγράφουν την οποιαδήποτε πιθανή αλλαγή απλά και μόνο επειδή ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είναι το ίδιο αριστερός μ’ αυτούς.

Αλλά φυσικά στην Ελλάδα φτάνουμε εύκολα στα άκρα μέσα από τη δική μας απόλυτη θέση στα πράγματα, επειδή εγκρίνουμε ή απορρίπτουμε αλλά σπανίως συζητάμε (αλλά και όταν συζητάμε δεν ακούμε τη θέση του συνομιλητή μας).
Ο Οbama ήδη έχει χρεωθεί όσα έγιναν στη Γάζα, χωρίς να έχει αναλάβει καν την προεδρία. Ναι Ο Obama όχι ο Bush! Σύμφωνα λοιπόν με τα δικά μας μεσογειακά και πολωμένα δεδομένα ο Obama είναι ήδη μια απ’ τα ίδια γιατί δεν καταδίκασε -πριν αναλάβει- το Ισραήλ.

-Howdy redneck partner...

Διότι, πως να το κάνουμε, μεγάλο πράγμα η συνήθεια. Όταν ζεις σε μια χώρα χύμα, όπου το να σέβεσαι θεσμούς είναι εξωπραγματικό και τα όρια θολά, ο οποιοσδήποτε δείχνει να τηρεί αυστηρά το πρωτόκολλο φαίνεται περίεργος.

Πιθανότατα κι αυτός να είναι «μία απ’ τα ίδια». Πολλές συνιστώσες είναι πολύ ισχυρές για να αλλάξουν οτιδήποτε.

Αλλά πάλι δεν είδα και κανέναν που να βιάστηκε να κάνει ανασκόπηση του 2009

Η περίεργη περίπτωση του δήμαρχου Νικήτα Κακλαμάνη

Ομολογώ ότι αδυνατώ να παρακολουθήσω και να κατανοήσω την πρεμούρα του Νικήτα Κακλαμάνη για τα έργα Βωβού στον Ελαιώνα.

Αυτές οι υστερικές δηλώσεις για στήλες όπου «θα αναγράφονται οι πολέμιοι της ανάπτυξης» κατά πάσα πιθανότητα θα τον συνοδεύουν στην υπόλοιπη πολιτική του καριέρα.
Κανονικά ο Δήμαρχος, ο οποιοσδήποτε δήμαρχος, θα έπρεπε να έχει κύριο μέλημα την εξασφάλιση της ποιότητας ζωής των δημοτών του, την εξασφάλιση χώρων πρασίνου και όχι την ανέγερση περισσότερων εμπορικών κέντρων.

Απλά είναι τα πράγματα. Η Αθήνα, η πόλη την οποία υπηρετεί ο κύριος Κακλαμάνης έχει ένα βαρύτατα ελλειμματικό ισοζύγιο στη σχέση τσιμέντου – πρασίνου. Επομένως θα έπρεπε να αποφύγει να θέτει ρητορικά ερωτήματα -όπως έκανε πρόσφατα- για το αν είναι προτιμότερη η τωρινή υποβάθμιση από την εμπορική ανάπτυξη. Φυσικά η απάντηση είναι ότι οι δημότες δικαιούνται χώρους πρασίνου με ελεύθερη χρήση για αναψυχή. Αυτό που οφείλει να κάνει λοιπον ο Δήμος Αθηναίων είναι να εξασφαλίσει τους πόρους για να κάνει (ο ίδιος ο Δήμος), αυτά που θα έπρεπε να θεωρούνται αυτονόητα.

Αν λοιπόν δεν υπερασπιστεί ο ίδιος ο Δήμαρχος τους ελεύθερους χώρους για τους δημότες του, ποιος θα το κάνει;
Απ’ ότι φαίνεται, το Συμβούλιο της Επικρατείας!

Δεν είναι όμως μόνο ο Κακλαμάνης αν και περίπτωσή του είναι η πιο αξιοπερίεργη λόγω του θεσμικού ρόλου που υπηρετεί. Η υπόθεση μπλέκεται πολύ βολικά μέσα σε μια ομίχλη αλληλο-χρηματοδοτήσεων που συνδέουν εμπορικό κέντρο και γήπεδο του Παναθηναϊκού μαζί. Δεν υπάρχει –λέει- γήπεδο χωρίς το εμπορικό κέντρο. Προφανώς το ένα χρηματοδοτεί το άλλο και άρα αν πρέπει να γίνει γήπεδο αυτό θα πρέπει να πληρωθεί από το τζίρο των παρακείμενων εμπορικών χρήσεων. Άντε τώρα να ξεχωρίσεις ποιος είναι ο οπαδός που απλά θέλει γήπεδο, και ποιος αυτός που ευεργετείται από τις πολλές μίζες που προφανώς πέφτουν όταν υλοποιούνται τέτοια μεγαλεπήβολα σχέδια εκατομμυρίων ευρώ. Άλλωστε οι πολλοί πολιτικοί που φυσικά ποντάρουν στις ψήφους των Παναθηναϊκών υπερασπίζονται το δίκιο της ομάδας και τα μεροκάματα των οικοδόμων(!) λες και ο μόνος τρόπος να καταπολεμηθεί η ανεργία είναι να τσιμεντώσουμε ότι απέμεινε από την Αθήνα. Κι απ' ότι φαίνεται στον ορίζοντα δεν θα αργήσει να γίνει κάτι τέτοιο (ήδη σχεδιάζεται ένα Mall-μεγαθήριο στην περιοχή του Ρουφ επι της οδού Πειραιώς, πιθανότατα το μεγαλύτερο όλων).

Δεν φαίνεται όμως οι πολιτικοί μας να διακατέχονται απο την ίδια πρεμούρα όταν τα ελάχιστα σχέδια για χώρους πρασίνου μένουν στα χαρτιά.

Προφανώς τα δέντρα όχι μόνο δεν ψηφίζουν αλλά δεν εκταμιεύουν και «χορηγίες».

Κουμπουροφόροι - bloggers: 0-1

Αντέχει κανείς να διαβάσει αυτό το κείμενο-παραλήρημα των κουμπουροφόρων; Εγώ όχι. Και δεν αντέχω και δεν έχω χρόνο και όρεξη.
Στο κάτω – κάτω τι λένε περισσότερο από αυτά που γράφονται στα blogs;

Τίποτε απολύτως. Αφήνω δε κατά μέρος το ότι οι διαπιστώσεις που γίνονται από τους «επαναστάτες» με τα κουμπούρια γίνονται απλά για να δικαιολογήσουν το φασισμό των θρασύδειλων φόνων και άρα προφανώς είναι πολωμένες, υπερβολικές κι ακραίες για να δικαιολογήσουν(;) τις δολοφονικές επιθέσεις.

Τα κείμενα που διαβάζω εγώ στα blogs που επιλέγω, είναι σαφώς πιο δομημένα, πιο εύστοχα, έχουν πόνο για την κατάντια της κοινωνικής και πολιτικής σκηνής.

Πόνο γνήσιο, από αυτόν που θέλει να καλυτερέψει τα πράγματα, που θέλει να μεγαλώσει παιδιά σε μια ανθρώπινη χώρα, κοινωνία. Οχι πλαστό από αυτόν που θέλει να δικαιολογήσει ένα φόνο με μια ανέξοδη και αδιέξοδη βία. Απ αυτόν που μπορεί να σκοτώσει με διαφορετικές αφορμές κάθε φορά, αρκεί να γράφει κατεβατά απο παπάρες.

Είναι σαφές ότι τα κωλόχαρτα των «επαναστατών» θα συζητηθούν και θα προβληθούν, επειδή η επικοινωνιακή πολιτική του αίματος εξασφαλίζει προβολή. Δοκιμασμένη συνταγή.

Αλλά εγώ θα προτιμήσω και πάλι να διαβάσω τον Khlysty, τον Απειρωτα, Το Δείμο τον Ikor και τους υπόλοιπους φίλους που λένε πολύ περισσότερα.

Brother can you spare a DIME?

Λοιπόν άκου: Εγώ ως Ισραήλ, έχω τώρα μια ευκαιρία που η Χαμάς χρησιμοποιεί τους άμαχους σαν ασπίδα για να κάνει τις εκτοξεύσεις των ρουκετών, να ξεφορτωθώ την ενοχλητική υπεργεννητικότητα των Παλαιστινίων για να μειώσω το μέγεθος του προβλήματος. Καιρό τώρα περίμενα την ευκαιρία να απαλλαγώ από τις κατσαρίδες, όσο πιο λίγοι μείνουν, τόσο πιο ανώδυνη θα είναι η λύση που θα αναγκαστώ να αποδεχτώ. Είναι λοιπόν η καλύτερη λύση, σκοτώνω χιλιάδες αθώους ως «άμυνα» και κανείς δεν μπορεί να μου πει τίποτα.

Ποιος θα μιλήσει άλλωστε; Η Ευρώπη που παίζει τις κουμπάρες με την Τσέχικη προεδρία; Λες και δεν ξέρουν οτι την Τσεχία την έχεις αγοράσει από καιρό αδερφούλη. Η μήπως θα μιλήσεις εσύ ΟμΗρΕ του αδερφούλη μου;

Εσύ αδερφούλη απ’ την άλλη θα έχεις μια χρυσή επίσης ευκαιρία να διαφημίσεις τα «απαγορευμένα» όπλα που δεν μπορούσες να δοκιμάσεις τόσο καιρό, να τα δοκιμάσεις και στην πράξη για μελλοντικούς πελάτες.

Έλα ρε φίλε, στείλε μερικά DIME (Dense Inert Metal Explosive), στείλε λευκό φώσφορο, στείλε ουράνιο όχι απεμπλουτισμένο, στείλε το πλούσιο γιατί λεφτά έχουμε, δεν είμαστε τίποτα λιγούρια.

Στείλε γιατί τώρα που βρήκα την ευκαιρία, τώρα που πήρα φόρα. Άλλωστε αυτά που έμαθα στην ιστορία μου τα έμαθα απ’ τους καλύτερους όπως ο Αδόλφος.

Φωτογραφίες θυμάτων δεν εχω στομάχι να βάλω, αν θέλετε δείτε εδω.

Η προμελετημένα "ανεγκέφαλη" βια

Επάνοδος!
Ευχές για Καλή Χρονιά σε όλους τους φίλους και περαστικούς!

Όσο πιο δύσκολη προοιωνίζεται μια χρονιά, τόσο πιο δυνατές πρέπει να είναι οι ευχές, σαν μια καταφυγή στο υπερφυσικό του ξορκίσματος, σαν μια ισχυρή ελπίδα που καλείται να υλοποιηθεί μέσα από την συμπαντική «Κοελική» συνομωσία!

Πέρα από την αναμενόμενη και εντελώς εκτός κλίμακας και αναλογίας Ισραηλινή γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων, μας σημάδεψε και η μη αναμενόμενη επίθεση κατά του αστυνομικού στο Υπουργείο Πολιτισμού.

Και δεν είναι δυνατόν να καταδικάζεις τη βία των Ισραηλινών και να μη βρίσκεις να πεις τίποτα κατά της δολοφονικής επίθεσης του αστυνομικού.

Γιατί «δεν είναι δυνατόν»; Γιατί ή είσαι κατά της βίας συνολικά, ή η άποψή σου είναι πολωμένη, ενταγμένη σε «στρατιά» και «παράταξη» οπότε στερείται και εγκυρότητας.

Ξεπερνάω τις αστείες συγκρίσεις που άκουσα τελευταία. Οτι ο ένας ήταν δεκαπεντάχρονος ανυποψίαστος και ο άλλος -ο εικοσάχρονος- ένστολος, οπλοφόρος και υποψιασμένος. Δεν ισχύει τίποτε από αυτά και όταν γίνονται τέτοιες συγκρίσεις είναι εκ του πονηρού. Εξυπηρετεί μόνο όσους συνειδητά ή όχι θέλουν να βάλουν σε ζυγαριά το θανατικό να το καταχωρήσουν μέσα τους ως "δίκαιο" ή "άδικο".

Ποτέ αλλαγές και ιδεολογίες δεν κατάφεραν να «περάσουν» με βία. Αυτό απ’ τη μία. Απ’ την άλλη φτάνει η απλή λογική. Που λεει ότι είναι τόσο ανεγκέφαλη αυτή η βία που επειδή με κανένα τρόπο δεν δικαιολογείται, καταντάει να είναι ύποπτα προμελετημένη.
Δηλαδή: Τροφοδοτείται η δράση και αντίδραση του εκκρεμούς που όσο πιο δυνατά κινείται στα άκρα τόσο αργεί να βρεθεί σε αδράνεια. Είναι η σχέση αιτίων και αφορμών που θα εμποδίσουν τον πιθανό αφοπλισμό της αστυνομίας, θα την κάνει βιαιότερη, θα φέρει καταλυτικές (και πιθανότατα αντιδημοκρατικές) καταλύσεις ελευθεριών, που καταργεί το όποιο ρεύμα συμπάθειας των αντιεξουσιαστών, που θα καταργήσει το «άβατο».

Και που σίγουρα θα αυξήσει και τη ροή κονδυλίων στην παρακμάζουσα αντιτρομοκρατική υπηρεσία την μόνιμα στελεχωμένη από κομματικούς «ημέτερους».

Και για όλα αυτά, δεν ψήνομαι για κανένα «Επαναστατικό Αγώνα» my ass…

Επίκαιρες Ευχές

Παιχνίδια με τη φωτιά

Πυροβολισμός στο Περιστέρι εναντίον μαθητή πριν μερικές μέρες, πυροβολισμός σήμερα στο Γουδί εναντίον αστυνομικών!
Πολλά αδέσποτα όπλα κυκλοφορούν παιδιά... Πυροβολούν τυφλά, από απόσταση και γι’ αυτό τα αποτελέσματα μπορεί εύκολα να είναι τραγικά. Είναι σίγουρο πως κάποιοι παίζουν με σπίρτα και βενζίνη σε αχυρώνα. Η πυρκαγιά είναι περισσότερο από σίγουρη, κάποιοι φροντίζουν γι’ αυτό.

Τα πρόσφατα επεισόδια έκαναν προφανές οτι έχουμε πλέον στα χέρια μας μια απασφαλισμένη χειροβομβίδα. Η εμπιστοσύνη προς την κυβέρνηση έχει χαθεί ολοκληρωτικά, το μίσος για την αστυνομία έγινε τώρα προφανές από ευρύτατες -και μέχρι πρόσφατα ανυποψίαστες- κατηγορίες πολιτών, οι καθημερινές διαδηλώσεις συνεχίζουν να προκαλούν μπάχαλο στο κέντρο της Αθήνας εκνευρίζοντας ακόμα πιο πολύ αυτούς που έχουν πάθει τεράστια οικονομική ζημιά και πάει λέγοντας.
Ποτέ δεν ήταν τόσο εύκολο να προκληθεί πολιτική αλλά και πολιτειακή κρίση εδώ και πολύ καιρό.

Εν τω μεταξύ η κυβέρνηση δείχνει εντελώς ανίκανη να βάλει μια σειρά στα πράγματα, ο ίδιος ο υπουργός εσωτερικών και δημόσιας τάξης που θα έπρεπε κανονικά να πάρει γενναίες πρωτοβουλίες, να ανακοινώσει μέτρα και αυστηρότητα σε όσους εκτρέπονται της αποστολής τους, δείχνει να περιμένει κι αυτός να ακούσει στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις τα τελευταία κατορθώματα των υφισταμένων του.Οι μαρτυρίες αστυνομικής "μαγκιάς" πέφτουν σα βροχή, θύματα περιμένουν δικαίωση και οι υποθέσεις τους αναβάλονται διαρκώς, οι δράστες φαίνεται θα πέφτουν στα "μαλακά", μέχρι εμείς να πέσουμε στα "σκληρά" απο την απόγνωση.

Περιμένει η πολιτική "ηγεσία" (λέμε τώρα), να δικαιωθούν οι ακραίες εκδηλώσεις βίας της αστυνομίας από τους αγανακτισμένους πολίτες, να παιχτεί για άλλη μια φορά το παιχνίδι σε επίπεδο συσχετισμών και ζυγαριάς.

Αλλά μέχρι να ισορροπήσει η ζυγαριά, θα προκύψει το επόμενο τραγικό γεγονός και θα συλληφθούν για ακόμα μια φορά στον ύπνο.
Άντε τώρα κάνε γιορτές...

φωτο: Eurokinissi απο το in.gr

Κοίτα να δεις τι θυμήθηκα τώρα...

Wont Get Fooled Again - THE WHO

We'll be fighting in the streets
With our children at our feet
And the morals that they worship will be gone
And the men who spurred us on
Sit in judgement of all wrong
They decide and the shotgun sings the song

Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again

The change, it had to come
We knew it all along
We were liberated from the fold, that's all
And the world looks just the same
And history ain't changed
'Cause the banners, they are flown in the next war

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
No, no!

I'll move myself and my family aside
If we happen to be left half alive
I'll get all my papers and smile at the sky
Though I know that the hypnotized never lie
Do ya?

There's nothing in the streets
Looks any different to me
And the slogans are replaced, by-the-bye
And the parting on the left
Are now parting on the right
And the beards have all grown longer overnight

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again
No, no!

Yeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!

Meet the new boss
Same as the old boss

Ενα χρήσιμο δώρο για τις γιορτές!

Κάθεστε ήσυχα-ήσυχα στο κέντρο της Αθήνας και πίνετε το καφεδάκι σας...

Ξαφνικά, πλακώνουν οι ΜΑΤατζήδες !!!

Τι κάνετε ;;

Απλό, σηκώνετε το τραπεζάκι !!!!!

Kραυγές και ψίθυροι για την Ακρόπολη

Και μια που μιλάμε για την Ακρόπολη, ας μου επιτραπεί να σας προτείνω να επισκεφθείτε την πολύ καλή δουλειά που λέγεται «Τεχνολογείν» του Γιάννη Ριζόπουλου, όπου υπάρχει ένα άκρως ενδιαφέρον άρθρο για την τεχνολογία που χρησιμοποιείται για τη μέτρηση και προστασία του μνημείου σε σχέση με τους σεισμούς.

Θα παραθέσω μόνο ένα μικρό απόσπασμα:
«Οι αρχιτέκτονες και οι μηχανικοί της αρχαίας Αθήνας σίγουρα δεν είχαν όλα αυτά τα μέσα που έχουμε εμείς σήμερα στη διάθεσή μας, ούτε αντισεισμικούς κανονισμούς για να τους συμβουλευτούν.
Είχαν, όμως, βαθιά γνώση του υλικού με το οποίο δούλευαν και των μηχανικών ιδιοτήτων του. «Τα δομικά στοιχεία του ναού έχουν τέλειες εδράσεις μεταξύ τους, χωρίς κονιάματα, και η δομή των μνημείων βασίζεται στην τέλεια επαφή των αρμών», μας λέει η διευθύντρια της ΥΣΜΑ, Μαρία Ιωαννίδου.
Σ' ένα μικρό σεισμό ο Παρθενώνας δεν κινείται καθόλου, καθώς οι κίονές του ταλαντεύονται μεν, αλλά γρήγορα επανέρχονται στη θέση τους, καθώς οι δονήσεις αποσβένυνται, σε αντίθεση με τα σύγχρονα κτίρια που κουνιούνται ακόμα και με 3 ή 4 Ρίχτερ. Αυτό το «αντισεισμικό μυστικό» βοήθησε να μείνουν στη θέση τους τα μνημεία της Ακρόπολης επί δυόμισι χιλιάδες χρόνια...
Κι ίσως η μελέτη του, με την ολοκλήρωση του δικτύου και την εξαγωγή των συμπερασμάτων από τις μετρήσεις, μπορέσει να δώσει λύσεις από το παρελθόν που θα βρουν βέλτιστη εφαρμογή στα αντισεισμικά κτήρια του μέλλοντός μας.»

Βάζω στοίχημα οτι οι κραυγάζοντες για την ιεροσυλία της ανάρτησης του πανό δεν έχουν ιδέα για το θέμα που σε σχέση με τα υπόλοιπα που συζητάμε είναι απλός ψίθυρος.

"Διασύρεται" η Ελλάδα!

Σε σχέση με την «βέβηλη» ανάρτηση του πανό στην Ακρόπολη, βρήκα σήμερα ένα έξοχο κείμενο του Φοίβου Καρζή στο blog του.

Όσο κι αν μας φαίνεται περίεργο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που τρελαίνονται με το «φαίνεσθαι» κι όχι με την ουσία, με την πραγματικότητα.
Μπορεί δηλαδή να φτάσουν να εκδηλώσουν την οργή τους με το πανό που καλεί σε «αντίσταση» αλλά δεν θα δώσουν καμία σημασία στο οτι μέρες ολόκληρες η Ακρόπολη είναι κλειστή λόγω απεργίας.Υπάρχουν κι αυτοί που παρά τα σκάνδαλα, τη παραλυσία του δημόσιου βίου, την ελληνική πρώτη θέση στα καλλιστεία της διαφθοράς, παθαίνουν delirium tremens επειδή με τα επεισόδια διασύρεται η Ελλάδα από τα πρωτοσέλιδα του διεθνούς τύπου! Λες και τόσο καιρό με το Βατοπέδι και τα σχετικά δημοσιεύματα η εικόνα ήταν ανάλογη της καλύτερης καμπάνιας εταιρικής επικοινωνίας!
Αυτό το κομμάτι πληθυσμού, είναι έτοιμο να κυβερνηθεί από οποιονδήποτε, τα σκάνδαλα η απιστία, η διασπάθιση της δημόσιας περιουσίας είναι το λιγότερο που μπορεί να τους τύχει. Μην τύχει και δουν όμως ελληνική σημαία να καίγεται. Μη δουν οποιαδήποτε εκδήλωση που να προσβάλει τα "ιερά" σύμβολα. Γυρίζει το μάτι τους!
Το ζητούμενο είναι η επίφαση, το "καλά που δεν πάθαμε τίποτα" που λέει το ανέκδοτο.
Να είναι άνθρωποι του ελληνοχριστιανικού ιδεώδους, γαλουχημένοι στη διάρκεια της χούντας; Να είναι άνθρωποι που θεωρούν οτι η εξουσία έχει το απόλυτο δικαίωμα να ασκείται με οποιοδήποτε τρόπο αρκεί να ανεμίζει την εθνική ταυτότητα; Να είναι οι οπαδοί του «Αληθές είναι ότι είναι εθνικόν»; Να είναι αυτοί που επιβάλλουν τα σχολικά βιβλία να είναι γραμμένα με συγκεκριμένες μίξεις εθνικισμού και μυθολογίας; Είναι αυτοί που επιβάλουν στις κυβερνήσεις την αγκύλωση στα "εθνικά θέματα" (Μακεδονικό, υφαλοκριπίδα) λόγω "πολιτικού κόστους"

Πολύ φοβάμαι οτι όσο αυτό το περίεργο κοινό εξοργίζεται όχι από το πρωτογενές γεγονός, αλλά στην αντίδραση που γεννιέται απ’ αυτό, όσο υπάρχουν αυτοί οι περίεργοι συμβολολάτρες, τόσο η αντίδραση και η αντιπαράθεση των εξεγερμένων θα γίνεται εντονότερη και βιαιότερη.

(Φωτογραφίες απο ανάλογες διαμαρτυρίες σε άλλα μνημεία)