Hong Kong

Η δεύτερη επίσκεψή μου σε τρία χρόνια.

Πάλι αγχωμένη, με γεμάτο πρόγραμμα, ένα σωρό πράγματα να γίνουν σε μικρό χρονικό διάστημα. Όπως πρέπει δηλαδή.

Το Χονκ Κονγκ το ίδιο είναι αγχωμένο, μιλιούνια κόσμου στους δρόμους, στο μετρό, μποτιλιαρισμένοι στα αυτοκίνητα, συνωστισμενοι σε πανύψηλα κτίρια. 6.500 κάτοικοι ανα τεραγωνικό χιλιόμετρο. Αριθμός που ζαλίζει.

Κι όμως στο τόσο δα νησάκι μένει ακόμα αρκετό πράσινο, εκτοξεύει φυσικά τις τιμές των ακινήτων σε δυσθεώρητα ύψη ακόμα κι αν δε μιλάμε για την πιο ακριβή περιοχή γραφείων και καταστημάτων.

Ουρανοξύστες που το ύψος τους κάνουν άλλους ουρανοξύστες να μοιάζουν με νάνους (και η φωτογραφία ΔΕΝ βγήκε απο τον τελευταίο όροφο!).

Οι πολλοί δυτικοί εργαζόμενοι στις χιλιάδες εταιρίες έχουν ευκαιρίες για χαλάρωση στα μοδάτα μπαρ του κέντρου. Ο καιρός είναι τέτοιος που σου επιτρέπει να καθήσεις έξω, να απολαύσεις το νυχτερινό θέαμα της πιο φωταγωγημένης πόλης του κόσμου (αναλογικά με το μέγεθός της).

Τα περισσότερα μπαρ και εστιατόρια που αξίζει να επισκεφτείς βρίσκονται στους ψηλότερους ορόφους. Τη μέρα -ακόμα και με ήλιο- είναι πολύ δύσκολο να διακρίνεις οτιδήποτε σε απόσταση μεγαλύτερη του ενός χιλιομέτρου απο το νέφος που έρχεται απο την ηπειρωτική Κίνα.

Αλλά το βράδυ...

Το τραπέζι σου βρίσκεται μερικά μέτρα δίπλα απο το πεζοδρόμιο αλλά κάποιες εκατοντάδες μέτρα πιο πάνω του.

Ο ιπππόδρομος γεμίζει ασφυκτικά, καταπληκτικές εγκαταστάσεις με VIP θεωρεία όπου σερβίρεται πολύ καλό φαγητό, κανονική βιομηχανία το ιπποδρομιακό στοίχημα, 15 δις δολλάρια τζίρος το χρόνο!

Απ 'έξω απο το members club αυτοκίνητα ακριβότερα απο ένα διαμέρισμα και οι πιο πολλές Ferrari που έξω δει μαζεμένες σε ένα μέρος. Οι αγώνες είναι κανονική γιορτ.

Οι δικοί μας πόσα μπαίνουν μέσα κάθε χρόνο περιμένοντας να κάνουν τζίρο απο κολλημένους που δεν φτιάχνουν τα δόντια τους για να παίξουν στα άλογα;

To πλωτό εστιατόριο Jumbo Kingdom είναι η επιτομή του κινέζικου κιτς.

Φωταγωγημένο με άπειρα λαμπιόνια, τόσο αυτό όσο και η αποβάθρα απο όπου μια επίσης φωταγωγημένη βάρκα σε περνάει στο εστιατόριο. Δεν είχα τον εξοπλισμό για μια καλή φωτογραφία σε τέτοιες συνθήκες. Δανείζομαι κάποιου άλλου.

Αλλά το φαγητό του είναι απίστευτο. Όλοι οι celebrities που έχουν επισκεφτεί το Hong Kong έχουν φάει εδώ γιατί ίσως σερβίρεται η πιο γκουρμέ έκδοση της κινέζικης κουζίνας.

Η κατανάλωση ρεύματος είναι πάνω απο χίλια ευρώ κάθε μέρα. Το κόστος συντήρησης και λειτουργίας του είναι πολύ ψηλό. Αλλά για να διατηρηθεί σε λειτουργία και να υπάρχει σαν τουριστικό αξιοθέατο, η κυβέρνηση απάλλαξε απο φόρους την επιχείρηση. Για πάντα.

Βλέπω όλο αυτό το φως που κάνει τη νύχτα μέρα και θυμάμαι τα συμβολικά σβυσίματα των φώτων για μια ώρα "για να σωθεί ο πλανήτης". Να σαρκάσω ή να μελαγχολήσω;

Αποχή, αυτή η "άγνωστη"

Ενόχλησε η αποχή ε;

Δεν πειράζει παιδιά, καλύτερα αρχίστε να συνηθίζετε. Απο δω και πέρα η αποχή θα μεγαλώνει ακόμα περισσότερο σε κάθε αναμέτρηση ενός πολιτικού σκηνικού που όλο και λιγότερο αφορά τους ανένταχτους και αχρωμάτιστους ψηφοφόρους.

Θα μπορούσα να γράψω κατεβατά ολόκληρα και να εξηγώ γιατί σ' αυτές τις εκλογές για ρπώτη φορά απο τότε που απέκτησα εκλογικό δικαίωμα αποφάσισα να απέχω. Δε χρειάζεται. Οι φίλοι που συχνάζουν εδώ και μου κάνουν την τιμή να με διαβάζουν, ξέρουν καλά πως είναι βαθύτατα πολιτική απόφαση.

Δυο πράγματα μόνο:

1. Το πολιτικό σκηνικό χρειάζεται επειγόντως ανανέωση και μάλιστα με κόσμο που να έχει διαφορετικά κίνητρα απο αυτά που είναι κρυμένα πίσω απο τον αφόρητο λαικισμό που μας ταλαιπωρεί σήμερα. Μόνο αφού η αποχή ξεπεράσει το 50% ίσως να πάρει είδηση το πολιτικό-δημοσιογραφικό κατεστημένο.

2. Δεν αμφιβάλω πως ανάμεσα στις επιλογές υπήρξαν και ενδιαφέρουσες περιπτώσεις ανθρώπων όπως του κυρίου Καμίνη. Αλλά η -υποτίθεται- αξιοκρατική επιλογή ακυρώθηκε νωρίς-νωρίς όταν το ίδιο το κόμμα που τον υποστήριξε έβαλε το μέτρο όχι στα πρόσωπα, αλλά στην έγκριση ή απόρριψη του μημονίου!

και ένα τρίτο για μπόνους: Στην περιοσχή που ψηφίζω δεν έχω επιλογές σαν του Γιώργου Αμυρά στην Αθήνα. Μόνο κάτι θλιβερούς πολιτευτάδες με επικοινωνιακές τακτικές Μαυρογιαλούρου.

Επίσης στην προσωπική απόφασή μου να μην ψηφίσω συνέβαλε το οτι μόλις είχε επιστρέψει απο μια πολιτισμένη χώρα όπου ο σεβασμός στον πολίτη - δημότη ήταν διάχυτος σε κάθε βήμα. Ήμουν λοιπόν (και είμαι) εξαιρετικά θυμωμένος με όλους όσους χαράμισαν τόσα χρόνια ευκαιριών, τόσα ευρωπαικά πακέτα χρηματοδότησης.

Αυτά.

"Λεφτά υπάρχουν" και "μαζί τα τρώνε".

Κι επειδή δύο posts πρίν κάναμε κουβέντα για τη δημόσια περιουσία και τον τρόπο που γίνεται η (αδιαφανής) διαχείρησή της. Μιλούσαμε για τα ακίνητα του Υπουργείου Πολιτισμού που ρημάζουν. Κάντε τώρα ένα κόπο να διαβάσετε αυτό το ιδιαίτερα εμπεριστατωμένο κείμενο του Φώτη Γεωργελέ στην Athens Voice.

Καταλάβατε τώρα γιατί κάθε θεωρητική προσέγγιση περι οργάνωσης, χρηστής διαχείρησης, κοινωνικού κράτους κλπ είναι άχρηστη; Διότι δυστυχώς στη χώρα μας επί 35 χρόνια μετά τη χούντα, δεν οργανώσαμε κράτος. Όχι επειδή ήταν δύσκολο, αλλά επειδή η οργάνωση δεν έφερνε κρυφά ωφέλη. Οργανώθηκε όμως μια χαρά μαγαζάκι-γωνία με μαύρο χρήμα, με διορισμούς και μίζες. Διακομματικά.

Όταν λοιπόν υπάρχει αυτής της κλίμακας μπάχαλο δεν μπορεί να το προσεγγίζεις με θεωρήματα και ιδεολογήματα. Η πραγματικότητα τα αχρηστεύει.

Το "όλοι μαζί τα φάγαμε" που ξεσήκωσε και τις πέτρες δεν ήταν ψέμμα, απλά το είπε λάθος πρόσωπο. Αλλά στο σωστό ακροατήριο.

Η δεδηλωμένη Δημαρχιακή υποκρισία

Χαζεύω με τους δημαρχαίους που τελευταία στιγμή πριν τις εκλογές προσπαθούν να δείξουν έργο. Τι απίστευτη υποκρισία, τι απύθμενη προστυχιά.

Στη γειτονιά μου στο Γέρακα, ξαναβάφτηκαν όλες οι διαχωριστικές λωρίδες, οι διαβάσεις πεζών, βγήκαν τα οδοκαθαριστικά οχήματα στους δρόμους (για πρώτη φορά πέρασε σήμερα ένα μπροστά απ' το σπίτι μου), μπουλντόζες κι άλλα βαριά οχήματα πάρκαραν σε περιοχές που υποτίθεται να γίνονται έργα πριν από πολλές τετραετίες ( υπονοώντας οτι είναι έτοιμα να πέσουν με τα μούτρα στη δουλειά).

Στην οδό Ηρακλείου στο Ν. Ηράκλειο, άρχισαν πριν από λίγες μέρες να κάνουν κάτι με τα φρεάτια, η ολοκαίνουργιες περήφανες πινακίδες έλεγαν "έργα Νομαρχίας Αθηνών" (ακούτε ρε;), συνεργεία του Δήμου Μεταμόρφωσης άρχισαν να βάφουν κίτρινα τα κράσπεδα των διαχωριστικών νησίδων (λες κι αυτό έλειπε σε μια περιοχή που θυμίζει Βαγδάτη μετά τους βομβαρδισμούς).

Ξαφνικά όλο το προσωπικό των Δήμων είναι στους δρόμους. Για είκοσι μέρες μέχρι τις εκλογές όλα θα δείχνουν καθαρά, τακτοποιημένα. Οι σκούπες σπρώχνουν τη σκόνη κάτω απο το χαλί. Λες κι ετοιμαζόμαστε για τους Ολυμπιακούς αγώνες.

Αυτή η χυδαία πρακτική είναι από μόνη της αρκετά ισχυρός λόγος για να καταψηφιστούν οι "άρχοντες" αυτοί. Αν η εικόνα που βγάζουν αυτές τις μέρες με την "πυρετώδη" προετοιμασία είναι τόσο θεαματικά διαφορετική με την προηγούμενη, τόσο πιο ακατάλληλος είναι ο δήμαρχος. Γιατί ομολογεί έτσι πως ενώ θα μπορούσε να λειτουργεί ο μηχανισμός του Δήμου με τον ίδιο τρόπο, δεν το φρόντισε για τέσσερα ολόκληρα χρόνια.

Πέρα από την υποτιμητική στάση προς τους δημότες του φυσικά, που τους λέει κατάμουτρα οτι δεν είναι ικανοί να κρίνουν για το αν έγινε έργο εδώ και τέσσερα χρόνια.

Υπουργείο Πολιτισμού, ή κακό γραφείο Real Estate;

Τώρα λοιπόν οι συμβασιούχοι του Υπουργείου Πολιτισμού πείστηκαν να βάλουν τη λογική να δουλέψει και να προσανατολίσουν τον αγώνας τους σοφότερα. Μπλόκαραν το ταμείο της Ακρόπολης και αφήνουν τους επισκέπτες να περνούν ελεύθερα. Η επόμενη συγκέντρωσή τους θα γίνει έξω από το κτίριο του Υπουργείου στην οδό Μπουμπουλίνας και όπως είναι αναμενόμενο θα το μπλοκάρουν.

Που βασικά δε χρειάζεται γιατί έτσι κι αλλιώς μπλοκαρισμένο είναι από την καθολική απραξία (ταις χορηγίαις του Υπουργού).

Τώρα λοιπόν μπορούμε να ασχοληθούμε με την ουσία των αιτημάτων και ειδικά με αυτό το αίσχος των οφειλόμενων από το Υπουργείο. Είναι πέρα από κάθε διαστροφή η ιστορία με το επίσημο κράτος να οφείλει μισθούς στους υπαλλήλους του.

Ακόμα κι αν δεχτούμε πως ο προϋπολογισμός είναι ελλειμματικός, ακόμα κι αν παραδεχτούμε πως το ταμείο του Υπουργείου είναι άδειο, υπάρχει μια τεράστια ακίνητη περιουσία στη δικαιοδοσία του ΥΠΠΟ που παραμένει αναξιοποίητη.

Ένα σκασμός ακίνητα σε όλη την Ελλάδα και εκατόν τριάντα έξι(!!!) ακίνητα στην περιοχή της Πλάκας, ανήκουν στο Υπουργείο, σύμφωνα με αυτό το δημοσίευμα.

Για ποιο λόγο το ΥΠΠΟ δεν πουλάει ΤΩΡΑ με πλειστηριασμούς ένα μικρό μέρος από τα ακίντα που διαθέτει για να καταφέρει να αποκτήσει ταμειακή ρευστότητα και να διαθέσει κάποια κονδύλια σε αποκατάσταση αρχαιολογικών ή άλλων χώρων;

Το δημοσίευμα της "Ελευθεροτυπίας" όπου ο Γ. Βουλγαράκης φέρεται αποφασισμένος να αξιοποιήσει τα ακίνητα είναι του 2007. Κυβερνήσεις φεύγουν κι έρχονται, μεγαλεπίβολα σχέδια ανακοινώνονται και μένουν στα χαρτιά, τα χρόνια περνάνε και τον Αύγουστο ξανα-εμφανίζεται δημοσίευμα στην "Καθημερινή" με την κυρία Λίνα Μενδώνη να ανακοινώνει εκ νέου προσπάθεια καταγραφής (κι εδώ τα ακίνητα που γενικώς διαθέτει το ΥΠΠΟ εμφανίζονται να είναι 2.500!).

Τα χρήματα που φαίνεται στα δημοσιεύματα αυτά να χάνονται από την κακή εκμετάλλευση αυτών των ακινήτων είναι απίστευτα. Και σίγουρα είναι ντροπή σε καιρό κρίσης να «μελετάται» ακόμα, ένα θέμα που απασχολεί εδώ και δεκαετίες, να βαλτώνει οποιαδήποτε προσπάθεια διαφάνειας στη χρήση αυτών των ακινήτων, ενώ υπάλληλοι να μένουν απλήρωτοι για μήνες ολόκληρους.

Αλλά δε βαριέσαι, το δημόσιο χρήμα είναι ένα πολύ σχετικό μέγεθος όπως κι ο χρόνος ανάλογα με το που βρίσκεσαι στο διάστημα. Σωστά κύριε Γερουλάνε;

Λογική και Διαμαρτυρία. Μια χαμένη σχέση.

Ερώτηση πρώτη: Πως γίνεται, ενώ έχουμε γενικά παραδεχτεί πως οι Έλληνες είμαστε λίγο ζώα ως οδηγοί, ως καταναλωτές, ως ψηφοφόροι, ως πολίτες, ως επαγγελματίες (και πάει λέγοντας) να έχουμε δυσκολία να παραδεχτούμε πως είμαστε το ίδιο κακοί ως διαδηλωτές;

Ερώτηση δεύτερη: Όταν καταλαμβάνεις την Ακρόπολη ποιόν ακριβώς τιμωρείς για το πρόβλημά σου; Τον υπουργό; (ναι ξέρω γράφεται με κεφαλαίο Υ αλλά επειδή ο Γερουλάνος ζυγίστηκε από τις περιστάσεις και βρέθηκε λιποβαρής δεν μου πάει). Τους πολίτες; Τους κακόμοιρους Γιαπωνέζους που ήρθαν από την άλλη άκρη της Γης για να θαυμάσουν την πρωτότυπη διαμαρτυρία;

Πως δηλαδή στο μυαλό σου βρε άνθρωπε μπορεί να λειτουργεί το οτι αφήνοντας τον τουρίστα έξω από την Ακρόπολη θα βοηθήσει να λυθεί το πρόβλημα των μισθών που σου χρωστάνε;

Πόσο δύσκολο είναι να αποφασίσεις να ανοίξεις την Ακρόπολη αντί να την κλείσεις, να περνάει ο κόσμος χωρίς εισιτήρια και να αναρτήσεις ένα (ή πολλά) πανό με το αίτημά σου για να κάνεις κοινωνούς της κρατικής γυφτιάς τους ξένους; Πόσο δύσκολο είναι να αποφασίσεις αντί για την Ακρόπολη να καταλάβεις το υπουργείο ή κάποιο άλλο δημόσιο κτήριο έτσι που να μη χάσεις την αλληλεγγύη όλων των Ελλήνων που καταλαβαίνουν τι σημαίνει να είσαι απλήρωτος 22 μήνες;

Πόσο δύσκολο είναι για ένα συνδικαλιστή να κατακτήσει αυτό που λέμε «κοινή λογική»;

Είναι δύσκολο. Καταλαβαίνω. Γιατί όταν έχεις γαλουχηθεί στη νοοτροπία του «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και επιπλέον εργάζεσαι στο Υπουργείο Πολιτισμού, τότε εύκολα μπορεί να καταλάβεις πως η Ακρόπολη είναι μαγαζί σου. Μπορεί να καταλάβεις πως το δίκιο σου, σου δίνει το δικαίωμα να κάνεις ότι γουστάρεις χωρίς κόστος. Έλα όμως που η ανθρωπότητα έχει εξελιχθεί με τρόπο που της επιτρέπει να διακρίνει και πιο λεπτές γραμμές.

Η αντίδραση, η διαμαρτυρία και η διεκδίκηση λοιπόν σήμερα δεν δικαιολογείται να είναι σπασμωδική. Δεν μπορεί να ανεμίζει το "έτσι γουστάρω". Πρέπει να διαθέτει και λογική και φαντασία και πάνω απ όλα να μη σε διαχωρίζει από το κοινωνικό σύνολο, να μη φέρνει την κοινωνία απέναντί σου. Γιατί; Μα για να έχει αποτέλεσμα. Να δείχνει το πρόβλημα και να μην αποπροσανατολίζει σε άλλη συζήτηση.

Δυστυχώς φίλοι καταληψίες, μας χάσατε. Συνηγορούμε μεν να πληρωθείτε ΑΜΕΣΑ τα χρωστούμενα χωρίς γραφειοκρατικά κολπάκια αλλά προσωπικά διαφωνώ κάθετα να προσληφθείτε ως μόνιμο προσωπικό ακόμα κι αν είστε απαραίτητοι. Διότι μόλις απεμπολήσατε τη σχέση σας με τον πολιτισμό που υποτίθεται πως υπηρετείτε.

Υ.Γ. ΔΕΝ συμμερίζομαι την άποψη πως "διασύρρεται η χώρα"με τη διαμαρτυρία. Η χώρα διασσύρεται με το οτι δεν πληρώνει τους υπαλλήλους της και με το οτι διαθέτει υπουργούς τους εξαφανισμένους Γερουλάνο και Παπουτσή, που είναι επισήμως, ανίκανοι να διαπραγματευτούν, να συνομιλήσουν, να βρουν λύσεις, να χωρίσουν δύο γαιδουριών άχυρα.

"Το Νησί": Όταν η τηλεόραση αποφασίζει να σοβαρευτεί.

Η χτεσινή πρεμιέρα της σειράς «Το Νησί» στο Mega ήταν ένα δείγμα γραφής μιας τηλεόρασης που όταν αποφασίζει να δημιουργήσει αυτά που μπορεί, κάνει θαύματα!

«Το Νησί» μοιάζει να είναι η σοβαρότερη προσπάθεια που έχουμε δει από την ιδιωτική τηλεόραση από τη μέρα που δημιουργήθηκε.
Καταπληκτικές ερμηνείες μακριά από τις γκροτέσκες και υπερβολικές που κατα κόρον έχουμε δει μέχρι σήμερα στην τηλεόραση, αριστοτεχνική σκηνοθεσία και φωτογραφία, σκηνογραφία και ενδυματολογία επιπέδου κινηματογράφου υψηλότατου επιπέδου.

Παρατηρήθηκε λοιπόν σε πολλούς γνωστούς μου το εξής φαινόμενο: Μετά το τέλος του πρώτου επεισοδίου, ήταν αδύνατον να ξαναγυρίσουν σε «Ράδιο - Αρβύλα» και «Όλα». Το χάσμα μεταξύ ποιότητας από τη μία και γυμνασιακού χιούμορ ή trash από την άλλη, μεγάλωσε ταχύτερα κι από σεισμό μεγέθους γεωλογικής ανακατάταξης.

Δεν ξέρω αν θα αποδειχτεί επιτυχημένο οικονομικά το πείραμα, προφανώς παίζει μεγάλο ρόλο και η ικανότητα των παραγωγών να απευθυνθούν στην τηλεοπτική διαφημιστική αγορά, αλλά το βέβαιο είναι πως μας περιμένει στη γωνία ένα πολύτιμο συμπέρασμα:

Η επιβράβευση της ποιοτικής σειράς με υψηλότατη τηλεθέαση (πάνω από 60% για το πρώτο επεισόδιο), είναι πιθανόν να αλλάξει τις ποιοτικές ισορροπίες (και τους τιμοκαταλόγους) στη διαφημιστική αγορά.

Όχι πως τα φτηνά και γενικής χρήσης προϊόντα θα σταματήσουν να διαφημίζονται σε επίσης φτηνό διαφημιστικό περιβάλλον trash, τύπου «μεγάλου αδερφού». Φυσικά υπάρχει αγορά και target group για όλους.

Αλλά ίσως επιτέλους οι διαφημιζόμενοι να αρχίσουν να παίρνουν πιο σοβαρά υπόψη τους το ποιοτικό περιβάλλον πέρα από τους ποσοτικούς δείκτες στον προγραμματισμό τους.

Υ.Γ. Ναι, ξέρω τι σκέφτεστε, αλλά είπαμε η "Τηλεόραση" κι όχι η "Τηλεοπτική δημοσιογραφία". Το πρώτο μπορεί να είναι ποιοτικό και βιώσιμο, το δεύτερο συνεχίζει να γίνεται βιώσιμο μόνο μέσω του κωλοτριψίματος με εξουσία και παράλληλες οικονομικές δραστηριότητες.!

"Hadestown". Κατέβηκα στον πιο όμορφο Άδη!

Δύσκολες οι εποχές για όσους αγοράζουν ολόκληρα CD (όπως εγώ).

Η κρίση και οι παραγωγοί μουσικής ευνοούν πια την κατανάλωση μεμονομένων κομματιών. Χιτάκια μιας χρήσης που παλιώνουν γρήγορα, όσο εύκολα και γρήγορα παράγονται.

Απο την άλλη οι hipsters της διεθνούς μουσικοκριτικής εκστασιάζονται με τα γνωστά indy συγκροτήματα (όπως οι Arcade Fire ας πούμε), που χωρίς να είναι κακά, λίγα καινούρια πράγματα φέρνουν και σίγουρα δεν μπορούν να οδηγήσουν στην ακουστική έκσταση όσους έχουν ακούσματα που φτάνουν πέρα απο τη δεκαετιά του 80 (sorry guys αλλά είναι η σκληρή αλήθεια).

Τα λέω όλα αυτά γιατί εδώ και μερικές εβδομάδες έχω κολλήσει με τον καλύτερο μάλλον δίσκο του 2010. Ένας δίσκος που ακούγεται απο την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς διακοπή, κι αυτό γιατί είναι... "folk opera"! Μάλιστα!

Ο δίσκος λέγεται "Hadestown" και είναι δημιουργία μιας καταπληκτικής δεποινίδας, κόρης

κάποιων χίππις του Βερμόντ, που λέγεται Anaïs Mitchell (έτσι γραμμένο με διαλυτικά χωρίς να το χρειάζεται, σαν φόρος τιμής στην ελληνική δίφθογγο). Διότι η Αναίς στο δίσκο ασχολείται και με θέμα απο την ελληνική μυθολογία και όπως μαντέψατε απο τον τίτλο του δίσκου, με το μύθο του Ορφέα που κατεβαίνει στον Άδη για την Ευριδίκη.

Μόνο που το σκηνικό δεν είναι τοποθετημένο στην αρχαία Ελλάδα αλλά στον αμερικάνικο νότο. Ο βαρκάρης δε διασχίζει την Αχερουσία αλλά κάποιο σημείο του Μισσισιπή. Και ο χρόνος είναι κάπου σε μια μελλοντική κρίση, στα ύστερα μιας Αμερικάνικης αποκάλυψης.

Η μουσική είναι ένα πανέμορφο μίγμα Folk / Blues / Gospel / Country και για να εκτιμηθεί απαιτεί αυτιά με αρκετά χιλιόμετρα στο οδόμετρο. Θα βρεις νότες απο Tom Waits, θα βρεις και λίγο Leon Russell και Dr. John, αρκετή Νέα Ορλεάνη δηλαδή και Cajun και απ' όλα. Οι ενορχηστρώσεις οργιαστικές, φευγάτες.

Συμμετέχει και μια σειρά εκλεκτών καλεσμένων όπως ο τυπάκος που λέγεται Bon Iver (κατα κόσμον Justin Vernon)

Έχει ρίξει πολύ δουλειά η Αναίς. Οι στίχοι έχουν νοηματική συνέχεια καθώς εξελίσεται το άκουσμα και ενίοτε είναι σκέτη ποίηση με ανάγνωση σε πολλά επίπεδα. Κλείνουν το μάτι ακόμα και το ερώτημα του τι προκάλεσε την κρίση, την Αποκάλυψη. Και η απάντηση μάλλον είναι εδώ:

Αλλά κι εδω, με τους καταπληκτικούς στίχους (πιο κάτω, διαβάστε τους ενώ ακούτε το κομμάτι)

HADES
Why do we build the wall?
My children, my children
Why do we build the wall?

CERBERUS
Why do we build the wall?
We build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free

HADES
How does the wall keep us free?
My children, my children
How does the wall keep us free?

CERBERUS
How does the wall keep us free?
The wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free

HADES
Who do we call the enemy?
My children, my children
Who do we call the enemy?

CERBERUS
Who do we call the enemy?
The enemy is poverty
And the wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free

HADES
Because we have and they have not!
My children, my children
Because they want what we have got!

CERBERUS
Because we have and they have not!
Because they want what we have got!
The enemy is poverty
And the wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free

HADES
What do we have that they should want?
My children, my children
What do we have that they should want?

CERBERUS
What do we have that they should want?
We have a wall to work upon!
We have work and they have none
And our work is never done
My children, my children
And the war is never won
The enemy is poverty
And the wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free
We build the wall to keep us free

Και τώρα που έψαχνα για Links είδα πως σε περιοδικά δισκοκριτικής, η δουλειά της Αναίς έχει πάρει 10/10. Μπράβο κορίτσι μου! Πάντα τέτοια.

Καλή ακρόαση.

Φίλοι καπνιστές...

Επειδή τον τελευταίο καιρό μας έχετε πρήξει με το πρόβλημά σας, παρακαλώ ακούστε με για λίγο.

Ο νόμος για την απαγόρευση του καπνίσματος δεν έγινε για να τιμωρήσει εσάς αλλά να προστατεύσει όσους δεν καπνίζουν. Ο νόμος ισχύει. Τέλος.

Σταματήστε λοιπόν να κλαψουρίζετε και ξεπεράστε το. Αντιμετωπίστε το με την ίδια παλικαριά που είχατε όταν ανάβατε τσιγάρο και μας φυσούσατε τον καπνό στα μούτρα.

Αν ψάχνετε αντικείμενο να "πολεμήσετε" και να διαμαρτυρηθείτε κοιτάξτε γύρω σας. Υπάρχουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες θέματα που κάνουν τη ζωή σας μίζερη, η εξάρτησή σας από το ναρκωτικό απλά σας έσβηνε τη διάθεση να εκνευριστείτε με αυτά. Κάντε μας λοιπόν τη χάρη και φωνάξτε για την ποιότητα ζωής, για τη διαφθορά στην πολιτική ζωή, για τα προνόμια των βουλευτών, για το υπο απειλή οικοσύστημα της πεταλούδας monarch στον Αμαζόνιο. Ακόμα κι αυτό είναι πιο σημαντικό από το τσιγαράκι σας.

Το μέγεθος της φασαρίας που προκαλείτε απλά επιβεβαιώνει πόσο σοβαρή είναι η εξάρτησή σας.

Παρακαλώ παρατήσετε τα ηλίθια επιχειρήματα τύπου "αν ο καπνός μας είναι βλαβερός τότε να απαγορεύσουμε τα καυσαέρια". Δεν αντέχουν σοβαρής συζήτησης αυτές οι αηδίες. Αλλά αν θέλετε δύο επιχειρήματα σώνει και καλά, πάρτε τα:

1. Η αυτοκινητοβιομηχανία έχει κάνει βήματα για μείωση καυσαερίων, εσείς ποτέ δεν κάνατε την παραμικρή προσπάθεια να μην ενοχλείτε.

2. Κανείς δεν πήρε το πιάτο του να φάει πάνω από μια εξάτμιση

Άντε και καλά μυαλά.

Το τέλος του Τύπου, η αρχή της νοσταλγίας.

Όλοι μιλάνε για το τέλος των εφημερίδων και των βιβλίων στη νέα εποχή των κοινωνικών δικτύων, των ηλεκτρονικών εκδόσεων, των ebooks και των ipads.

Και ίσως έχουν δίκιο, η κρίση που περνάει τώρα ο Τύπος, εφημερίδες και περιοδικά είναι πραγματικότητα. Όλο και περισσότερος κόσμος ενημερώνεται πια από το διαδίκτυο, οι πωλήσεις εφημερίδων και περιοδικών σταθερά μειώνονται.

Και όταν περάσουν τα χρόνια και η επικράτηση των ηλεκτρονικών εκδόσεων θα είναι καθολική, όταν θα φτάσει κάθε δραστηριότητά μας να εξαρτάται απο την ύπαρξη συσκευών και ενέργειας, οι geeks προφήτες της νέας εποχής, θα μετατραπούν σε vintage lovers και θα δίνουν μεγάλα χρηματικά ποσά για να πιάσουν στα χέρια τους μια τσαλακωμένη τυπωμένη εφημερίδα, ένα χιλιοδιαβασμένο βιβλίο και να νοιώσουν την ένοχη ευχαρίστηση της αφής του αντιοικολογικού χαρτιού.

Τότε θα βλέπουν με νοσταλγία βίντεο σαν αυτά:

Το Βατοπέδι, η εξεταστική και το ξεδιάντροπο δούλεμα

Τη Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου σχεδόν όλο το δημοσιογραφικό επιτελείο του ΣΚΑΙ κάνει μια εκπομπή διάρκειας «Μπεν Χουρ» (και βάλε), για μας πείσει πως το Βατοπέδι δεν είναι σκάνδαλο.
Βασικό επιχείρημα είναι πως δεν υπάρχει αποδεδειγμένη ζημιά του δημοσίου.

Ο Καραμανλάρας με υπόμνημα στην εξεταστική επιτροπή για το Βατοπέδι την επόμενη μέρα, ισχυρίζεται πως δεν υπήρξε καμία ζημιά για το δημόσιο από την υπόθεση ανταλλαγής ακινήτων. Η επιτολή του ήταν μια κανονική σύνοψη όλων των επιχειρημάτων που είχαν ακουστεί μια μέρα πριν στο ΣΚΑΙ.

Έχει δίκιο ο Καραμανλής να τα ισχυρίζεται αυτά. Διότι οι φοβεροί εγκέφαλοι (βουλευτές) της εξεταστικής, δεν έχουν φροντίσει να δέσουν την υπόθεση με εκτίμηση των αξιών της Βιστωνίδας και του οικοπέδου του Ολυμπιακού χωριού που είχε ήδη γίνει ιδιωτική κλινική από Κυπριακή εταιρία πριν ακόμα τελεσφορήσει η ανταλλαγή. "Δεν έχουν ιδέα" για τις δικαστικές μεθοδεύσεις που προηγήθηκαν, "δεν έχουν πάρει είδηση" πως ένας ολόκληρος μηχανισμός είχε κινητοποιηθεί για να γίνει η ανταλλαγή που τόσο πολύ ήθελε ο Αρσέν -ιος Λουπέν.

Και ο λόγος που δεν «δένεται» η υπόθεση ποιος είναι; Μα απλούστατα το ότι η υπόθεση «αξιολόγησης» των ακινήτων αλλά και το ανακάτεμα του θολού ιδιοκτησιακού καθεστώτος που ξεκίνησε τις δικαστικές υποθέσεις, ανάγεται στην εποχή των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ! Οι Πασόκοι λοιπόν θέλουν να λήξουν το παιχνίδι με πέναλτι κατά της ΝΔ στο 90, αλλά δεν τους βγαίνει γιατί το τάκλιν το έκαναν οι ίδιοι. Έχουν δηλαδή τη φωλιά τους λερωμένη. Και μέσα σ’ αυτή την εκ συνενοχής σύγχυση, βρίσκει ευκαιρία το σύστημα της ΝΔ να κουκουλώσει τις δικές της ευθύνες με τη βοήθεια φυσικά και του ΣΚΑΙ («θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει» όπως είπε και μια ακροάτρια της Ελληνοφρένειας). Ξαμολήθηκαν λοιπόν στα κανάλια να διακηρρύσουν πως δεν υπάρχει απόδειξη ζημιάς!

Σήμερα Τετάρτη 29/9/10, ο κ. Καμίνης επίσης στην τηλεόραση του ΣΚΑΙ μας διαφώτισε για άλλη μια περίπτωση Real Estate στην Άνω Κυψέλη αυτή τη φορά. Ένας χώρος πρασίνου που ανήκει στο πατριαρχείο Αλεξανδρείας δόθηκε σε ιδιώτες για να γίνει ακόμα ένα 8όροφο κτίριο με 3όροφο υπόγειο γκαράζ. Οι πολίτες εκεί ζητούν να διατηρηθεί ως χώρος πρασίνου και με το δίκιο τους.

Εφ' όσον λοιπόν δεν υπάρχει τίποτε μεμπτό στο να κινητοποιείται ένας ολόκληρος μηχανισμός μαζί με το Πρωθυπουργικό γραφείο για να εξυπηρετηθεί «η ευχή της Παναγιάς», γιατί δεν ξαναγίνεται άλλη μια φορά η ίδια κούρσα για να ανταλλαγεί η περιοχή του πατριαρχείου στην Άνω Κυψέλη με άλλο ακίνητο πιο πρόσφορο σε οικοδομική ανάπτυξη; Και να εξυπηρετηθούν και οι πολίτες και το πατριαρχείο;

Ας μη γελιόμαστε λοιπόν. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι τόσο βρώμικοι και βουτηγμένοι σε άπειρα σκάνδαλα μέσα στα τελευταία τριάντα χρόνια εξουσίας, που είναι αδύνατον να τελεσφορήσει καταλογισμός ευθυνών σε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα όσες -δήθεν- εξεταστικές κι αν γίνουν. Οι ευθύνες όλων όσων μοιράστηκαν την εξουσία και διαχειρίστηκαν τον πλούτο της είναι τεράστιες.

Ας αφήσουν την απύθμενη υποκρισία, όπως κι εσύ κακομοίρη οφείλεις να αφήσεις τη μαλακία που σε δέρνει να επιβραβεύεις είτε με σταυρό είτε με χειροκροτήματα τα λαμόγια που σε δουλεύουν ξεδιάντροπα τόσα χρόνια τώρα.

Τι εννοεί ο Πάγκαλος;

Η μόνη κουβέντα που άξιζε να κρατήσω απο τη φλυαρία που ακολούθησε τις δηλώσεις του Θόδωρου Πάγκαλου ήταν του Μίμη Ανδρουλάκη στην εκπομπή του στον Flash: "Όταν μιλάει ο Πάγκαλος μην ακούς τι λέει, ψάξε να βρεις τι εννοεί".

Η πρωινή της κομψότητα

Πανέμορφο βίντεο, πανέμορφο τραγούδι.
Ευτυχώς κάποιοι ακόμα επιμένουν να κάνουν τέχνη.

Το σκάνδαλο Siemens, οι Κινέζοι και η πριμοδότηση της ανεργίας μας.

Πριν από χρόνια (και πριν η Ε.Ε. εφαρμόσει τους κανόνες για τον ανταγωνισμό), την εποχή δηλαδή που οι δυτικές κυβερνήσεις προσπαθούσαν να βοηθήσουν την εγχώριά τους βιομηχανία συνέβαινε το εξής: Οι κρατικές προμήθειες Γαλλίας, Γερμανίας κλπ ήταν πάντα σε υψηλότερες τιμές των κανονικών, αγόραζαν ακριβότερα δηλαδή, για να χρηματοδοτήσουν τις εταιρίες που με αυτό τον τρόπο μπορούσαν να μειώσουν τις τιμές τους στις διεθνείς πωλήσεις.

Αυτός ήταν ένας ιδιαίτερα κοινός τρόπος για να βοηθηθούν οι εξαγωγές, να αυξηθούν οι πωλήσεις, οι θέσεις εργασίας, τα κρατικά έσοδα από φόρους (τζίρων και εργαζομένων) και με δύο λόγια όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Το δημόσιο χρήμα έφερνε μεγαλύτερα οφέλη στην κρατική μηχανή.

Για πολλούς λόγους , σήμερα αυτές οι τακτικές δεν υπάρχουν. Τουλάχιστον στην Ευρώπη, όπου επιβλήθηκαν «κανόνες ανταγωνισμού» (λέγε με Μακ Γκρίβι), αλλά και οι περισσότεροι κρατικοί οργανισμοί ιδιωτικοποιήθηκαν και μπήκαν στα χρηματιστήρια, οπότε και άρχισαν να αναζητούν το φθηνότερο και όχι το «εθνικά συμφέρον».

Η παραγωγή όμως στην Ευρώπη σταμάτησε να είναι προ πολλού οικονομική και συμφέρουσα. Οι διεθνείς εμπορικές συμφωνίες και το ξύπνημα του Κινέζου γίγαντα, σήμαινε πως μπορούσε εύκολα πια να μεταφερθεί εκεί η οποιαδήποτε παραγωγή, το κόστος να μειωθεί και να επιτυγχάνονται πωλήσεις χωρίς όμως τώρα να εργάζεται ο πολίτης της χώρας που αγόραζε.


Και το πιο σημαντικό: Τώρα ακόμα και στην υψηλή τεχνολογία (π.χ. τηλεπικοινωνίες) ξεπήδησαν Κινέζικες φίρμες που πωλούν φθηνά και μάλιστα με κρατική επιχορήγηση έτσι που να μπορέσουν να μηδενίσουν το δυτικό ανταγωνισμό. Η Κίνα δηλαδή εφαρμόζει την πολιτική που δεν έχει πια δικαίωμα να εφαρμόσει η Ευρώπη, γιατί η Κίνα έχει εθνικούς στόχους και έχει και τα μέσα και τη θέληση να τους πετύχει.

Τώρα τα αγαθά είναι φθηνότερα, παράγεται περισσότερο (ιδιωτικό) κέρδος αφού οι τιμές δεν έπεσαν σε κανένα τομέα, η ανεργία θερίζει και τα κράτη δεν βάζουν στην τσέπη τους τίποτε περισσότερο από το ΦΠΑ που επιβάλλουν στα εκτός ΕΕ προϊόντα. Που όμως δεν αρκεί να εξομοιώσει τις τιμές των Κινέζικων προϊόντων με τα Ευρωπαϊκά. Ούτε να ταίσει τις στρατιές των ανέργων. Ευνοήθηκε δηλαδή ένα "άνοιγμα της αγοράς" που άφηνε απ έξω την Ευρώπη ως παραγωγική δύναμη.

Τα θυμήθηκα αυτά τώρα με τη διερεύνηση του σκανδάλου Ζίμενς. Η εταιρία διατηρούσε εργοστάσιο στη Θεσσαλονίκη με περίπου πεντακόσιους εργαζόμενους αν δεν κάνω λάθος. Σήμερα το εργοστάσιο είναι κλειστό. Η κάποτε ακμάζουσα Ιντρακόμ που υπερηφανευόταν πως απασχολούσε ανώτατου επιπέδου μηχανικούς και επιστήμονες, σήμερα μαραζώνει και το προσωπικό έχει μειωθεί στο ελάχιστο. Ο ΟΤΕ αγοράζει από την Κινέζικη Huawei που τώρα έχει και την οικονομική άνεση να παράγει ακόμα και καταναλωτικά προϊόντα (υπολογιστές ταμπλέτες). Κι είναι σίγουρο πως θα πουλήσουν πολύ φτηνό πράμα όταν θα μάθουν και marketing.
Προς το παρόν μπορεί να παράγουν για λογαριασμό δυτικών εταιριών και να εισπράτουν το αντίτιμο της παραγωγής αλλά σταθερά αναπτύσουν δικές τους μάρκες έτσι που να καρπώνονται και την υπεραξία, το κέρδος.

(photo:JASPER JUINEN/GETTY IMAGES)

Και λέω τώρα εγώ με το φτωχό μου το μυαλό: Αδίκημα ναι οι μίζες, ειδικά στην Ελλάδα όπου η διαφθορά των πολιτικών μας είναι αρκετή για να στρεβλώσει το όποιο εθνικό σχέδιο, τα όποια οφέλη από τη λειτουργία εθνικής βιομηχανίας, αλλά μήπως έπρεπε να συνεχιστεί η αντίστροφή πορεία του χρήματος; Να δίνει «μίζες» το κράτος για να κρατήσει σε λειτουργία την όποια τοπική βιομηχανία;

Υ.Γ. Χρησιμοποιήστε το κείμενο για προβληματισμό, άλλωστε οι δικοί μου προβληματισμοί είναι, χωρίς να έχω καταλήξει κι εγώ σε συμπέρασμα.

Γουστάρω πολιτισμό δικέ μου να 'ουμε

Έλληνας Δήμαρχος στη Χονολουλού;

Η περίπτωση του Πάνου Πρεβεδούρου είναι ενδιαφέρουσα.

Γεννημένος στην Πάτρα, είναι χρόνια τώρα καθηγητής - μηχανικός στο πανεπιστήμιο της Hawaii (της Χαβάης ντε...) και υποψήφιος δήμαρχος στις εκλογές που γίνονται μεθαύριο Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου.

Το μεγάλο στοίχημα του Πάνου είναι οτι για πρώτη φορά ένας μηχανικός, ένας τεχνοκράτης διεκδικεί τη δημαρχία απέναντι στους πολιτικούς. Και οι απαντήσεις που έχει να δώσει στα καθημερινά προβλήματα της πρωτεύουσας Honolulu είναι πειστικότατες και ορθολογικές.

Τα θετικά δημοσιεύματα είναι συνεχή και σε όλο τα φάσμα του Τύπου της Χαβάης.

Γι αυτό και στο χθεσινό τηλεοπτικό debate ο Πάνος κέρδισε τις εντυπώσεις και μάλιστα με τεράστια διαφορά.

Το Σάββατο θα ξέρουμε αν έπεισε. Περιμένουμε τα αποτελέσματα με ενδιαφέρον, γιατί θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον και για εμάς εδώ να δούμε κάποτε επιστήμονες να κατεβαίνουν για αυτά τα αξιώματα αντί των πολιτικών που τόσα χρόνια τώρα έχει αποδειχτεί πως ΔΕΝ αποδίδουν σε πόστα που χρειάζεται δουλειά και γνώση αντί για ρητορική.

Update: Τελικά ο Πάνος συγκέντρωσε το 19% των ψήφων. Την επόμενη φορά ίσως...

Το ΙΒ της ελιτ και η ξωφλημένη ελληνική εκπαίδευση

Διαβάστε πρώτα αυτό το ενδιαφέρον κείμενο που αναφέρεται στην "πρώιμη εκπαιδευτική μετανάστευση των παιδιών της ελίτ".

Και τώρα οι αντιρρήσεις:

Σωστές είναι οι διαπιστώσεις του αρθρογράφου αλλά απο πότε χρειάζεται η συγκατάθεση των ελίτ προκειμένου να γίνουν θεσμικές αλλαγές στη χώρα; Δηλαδή η υλοποίηση των κυβερνητικών προγραμμάτων καθόλου δεν εξαρτάται καθόλου απο την κοινωνική πίεση; Απο πότε τα κυβερνητικά προγράμματα πρέπει να περνάνε απο τη συναίνεση των οικονομικά ισχυρών;

Απλούστατα αρχίσαμε να δίνουμε τέτοιες ερμηνείες επειδή έχουμε αχρηστευμένη αντιπολίτευση και ξωφλημένη αριστερά που είναι ανίκανη να εμπνεύσει αγώνες για διεκδικήσεις αφου ήδη εχει βρει το δικό της εξουσιαστικό modus operandi στο χώρο της εκπαίδευσης.

Κι αυτό το modus operandi είναι ακόμα ένας λόγος που πολύς κόσμος την κάνει με βαριές πηδηματάρες απο τα ελληνικά ΑΕΙ, με τον δεύτερο λόγο να είναι οι περισσότερες ευκαιρίες απασχόλησης που υπάρχουν για απόφοιτους των ξένων πανεπιστημίων στο χώρο στης εργασίας.

Γιατί είναι γνωστό άλλωστε πως πολλά πτυχία παίρνονται ΚΑΙ λόγω της απίστευτης κομματικής συναλλαγής και "αλληλεγγύης" φοιτητών-καθηγητών στα δικά μας ΑΕΙ.

Δεν φταίνε λοιπόν μόνο οι ελίτ και τα ΙΒ, απλώς αυτά μας φέρνουν πρόσωπο με πρόσωπο με τον απίστευτο τριτοκοσμισμό μας τώρα που η "μετανάστευση" σε καλύτερα κλίματα είναι ευκολότερη.

Γι αυτό τον τριτοκοσμισμό τώρα, ας πάρουν τις ευθύνες που τους αναλογούν όλοι οι πολιτικοί φορείς απο μεταπολίτευση και μετά.

Update: Και για να δέσει το γλυκό δείτε κι αυτό που δημοσιεύει σήμερα ο Πρετεντέρης στα ΝΕΑ για να καταλάβετε σε τι κατάντια έχουμε φτάσει.

Για το "Θεμα" και την Αφροδίτη Αλ Σαλέχ

Είχα πολύ καιρό να πάρω το "Θεμα". Δεν είναι απο τις εφημερίδες που προτιμώ για να ενημερώνομαι. Προσωπικά τη βρίσκω σαν μια Espresso που έχει επενδύσει σε πολιτικές σκοπιμότητες.

Αυτή την Κυριακή το πήρα επειδή ήθελα να δω κάτι συγκεκριμένο. Αρχίζω να ξεφυλίζω, η εφημερίδα κοντεύει να τελειώσει και σκέφτομαι "πάει χάλασε κι αυτή η εφημερίδα, ουτε ένα βυζί; Έτσι για την τιμή των όπλων;".

Και κάπου εκεί προς το τέλος πέφτω σε δημοσίευμα για την Αφροδίτη Αλ Σαλέχ. Που φυσικά γαρνίρεται με τη γνωστή φωτογράφιση που έκανε πριν καμία δεκαριά χρόνια στο Penthouse και έχει φιλοφενηθεί επανηλλημένα στις φιλόξενες σελίδες του!
Ωραία, η ευκαιρία για βυζί βρέθηκε. Να δούμε τώρα και την ουσία του άρθρου. Το οποίο δημοσίευμα θα το έλεγες "άρθρο" μόνο αν αν έλεγες και μια κλανιά "φωνητική άσκηση".

Υπογράφεται απο κάποιον Ορέστη Κλαυδιανό (δεν έχω ιδεά αν είναι υπαρκτό πρόσωπο αλλά μου μυρίζει ψευδώνυμο) και μέσες άκρες λέει πως η Αφροδίτη εξασφάλισε εκπομπή στην ΕΡΤ με τίτλο "Οι φυλές της Αθήνας".

Και πως εξασφάλισε την εκπομπη;
Ήταν σύμβουλος του Βουγια στο Υπουργείο Προ-Πο (άρα διαπλοκή και προστατευτισμός) και είναι εκτός των άλλων "αυτή που φαίνεται" στη φωτογραφία (βλέπε = εξασφάλισε προνομιακή μεταχείρηση με τον τρόπο που τέλος πάντων φαντάζεστε για μια που φωτογραφίζεται γυμνή).

Το γεγονός δηλαδή οτι η τότε ηθοποιός Αφροδίτη έκανε τη φωτογράφιση, την εξισώνει στα μάτια της "εφημερίδας" με τις βίζιτούλες που φιλοξενεί ο μπουλούκος-αφεντικό στην "εκπομπή" του στον ΑΝΤ1. Πονηρές σποντούλες με ηθικολάγνες προεκτάσεις απο την εφημερίδα του τύπου που έχει πάντα για "γέφυρα" δύο ξέκωλα να του κουνάνε τον πισινό τους, που οι κάμερες ζουμάρους ακατάπαυστα στα ντεκολτέ των καλεσμένων του.
Ναι, στο "άρθρο" δεν υπάρχει ούτε μία κουβέντα για τη δραστηριότητα της Αφροδίτης τα τελευταία χρόνια. Ούτε μία λέξη για τον αγώνα που κάνει για τα δικαιώματα των μεταναστών. Ούτε ένα ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης της γνώσης που απέκτησε μέσα απο αυτή τη δραστηριότητα για να είναι σε θέση να κάνει μια εκπομπή με αυτό το θέμα. Τέτοια δεοντολογία, τέτοια δημοσιογραφική προσέγγιση.

Δεν είναι τυχαίο που γύρω απο το "Θέμα" που είναι δεύτερο σε κυκλοφορία αν δεν κάνω λάθος, συνωστίζονται τόσα συμφέροντα, μαύρα λεφτά, συλλήψεις με βαλίτσες, εκβιασμοί και λαμόγια. Καιρό τώρα οι επιλογές μας στα Media επιβραβεύει τη λάσπη, τους αδίστακτους.

Απολάυστε τους.

Υ.Γ. Μαθαίνω οτι παρόμοια αντιμετώπιση είχε και απο άλες εφημερίδες όπως ο "Ελευθερος Τύπος" ενω ανάλογου ύφους μειωτικά σχόλια έκαναν και διάφορα άλλα "πατριωτικά" sites. Όλοι με την ανάλογη εικονογράφηση. Εμ, ποιά θα ενδιαφερόταν για τα δικαιώματα των μεταναστών αν όχι μια "ελαφρά".

Τυχαίο;

Υ.Γ 2: Χρήσιμο σε όσους συνεχίζουν να αμφισβητούν τα αντικειμενικά προσόντα και σε επίπεδο ακαδημαικής κατάρτησης το βιογραφικό της εδώ.

Υ.Γ. 3 Η απάντησή της στο θέμα που προέκυψε εδώ.

Υ.Γ. 4: Περίμενα πιο γενναία στάση απο τους αριστερούς μου φίλους Δυστυχώς αντί να δουν το φεγγάρι (την επίθεση) είδαν και πάλι το δάχτυλο (δεν είναι "δική μας", άρα η εκπομπή είναι προιόν κομματικής συναλλαγής).

Ποιός θα τολμήσει να σταματήσει τη ΔΕΘ;

Τελικά ούτε ο Γιώργος Παπανδρέου αποδείχτηκε ικανός για την υπέρβαση.

Δεν είχε τα κότσια να σταματήσει αυτό το αίσχος που λέγεται "Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης" και που χρόνια τώρα είναι μια μαύρη τρύπα κρατικού χρήματος που δεν έχει απολύτως κανένα λόγο ύπαρξης, με εκθέτες όπως η πυροσβεστική (πόσα συμβόλαια θα κλείσει άραγε στη διάρκεια της έκθεσης;).

Εδώ και καιρό ο μόνος λόγος που τρέχει ακόμα αυτό το απολίθωμα είναι τα λεφτά που πετιούνται σε κατασκευές περιπτέρων (και τα λεφτά που διακινούνται κάτω απ το τραπέζι από τους εργολάβους προς τους "αναθέτονες")

Θέλει πολιτικό κουράγιο να σταματήσεις αυτή τη ντροπή όπου κάθε χρόνο ο κάθε πρωθυπουργός πρέπει σώνει και καλά να εξαγγέλλει έργα στη "συμπρωτεύουσα", παροχές στο λαό και όλα τα συμπαραμαρτούντα. Φέτος λέει δεν θα έχει εξαγγελίες για παροχές, όχι επειδή δεν θέλει ο ΓΑΠ αλλά επειδή δεν υπάρχουν λεφτά για παροχές.

Υπάρχουν μόνο λεφτά για να διακινηθούν μερικές χιλιάδες αστυνομικών για να αντιμετωπίσουν τους διαδηλωτές, λεφτά για να μετακινηθεί σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο και να συνεδριάσει κιόλας (τι αβάσταχτη γραφικότητα θεέ μου!) και για να μεταφερθούν και όλοι οι παρατρεχάμενοι να κάνουν μερικές μέρες διακοπές στην ερωτική Θεσσαλονίκη (θα ξεράσω).

Θέλει πολιτική βούληση για να δεις τεχνοκρατικά (δεν λατρεύουν πια τον όρο αυτό;) την ανάγκη ύπαρξης μιας έκθεσης που έρχεται από εβδομηντατόσα χρόνια πίσω. Θέλει δουλειά το να αλλάξεις την κατεύθυνση (αν πρέπει σώνει και ντε να κρατήσεις κάτι σαν έκθεση) και να διοργανώσεις κάτι που να αφορά συγκεκριμένο κλάδο, με παράλληλο θεματικό συνέδριο και κατά προτίμηση να καλύπτει χώρο που να συμπίπτει με κάποιο στρατηγικό στόχο. Αυτά αν διατηρείς κρατικό οργανισμό που λέγεται ΔΕΘ. Αν όχι, τα παρατάς, το κλείνεις το μαγαζί κι αφήνεις την ιδιωτική πρωτοβουλία να καλύψει το κενό με μερικά παράλληλα κίνητρα.

Αλλά πως να κάνει τέτοιες υπερβάσεις ένα άνθρωπος που μόλις πριν μερικές μέρες ξαναζωντάνεψε σε υπουργικές θέσεις τη Μιλένα Αποστολάκη, το Χρήστο Παπουτσή και τις άλλες ξεχασμένες δυνάμεις;

Παλι σκουπίδια στις κάλπες;

Πριν μερικές εβδομάδες, πέρασα βράδυ απο την οδό Αδριανού, ο πεζόδρομος που ενώνει το Μοναστηράκι με το Θησείο. Στα πολλά εστιατόρια οι πελάτες απολάμβαναν τα πιάτα τους εχοντας θέα εκτός απο τη φωτισμένη ακρόπολη και βουνά απο μυρωδάτα σκουπίδια που ξεχύλιζαν απο τους κάδους. Ήταν ένα υπέροχο θέαμα που πραγματικά έδειχνε μεγαλειωδώς το πως αντιμετωπίζουμε την πιο τουριστική περιοχή της

βραδυνής Αθήνας. Αυτά με δήμαρχο Κακλαμάνη.

Αν κάνατε διακοπές αστην Ελλάδα αυτό το καλοκαίρι πιθανότατα θα διαπιστώσατε (εγώ τουλάχιστον το εμπέδωσα), οτι το πρόβλημα δεν είναι μόνο αθηναικό.

Παντού στην Ελλάδα τα σκουπίδια πρωταγωνιστούν στο τοπίο, συσωρεύονται με τρόπο τρομακτικό. Ή οι έλληνες βρωμίζουμε πολύ γρήγορα, ή οι τοπικοί άρχοντες μαζεύουν τα σκπουπίδια πολύ αργά. Ή καθόλου. Αυτά με δημάρχους και νομάρχες τους μέχρι τώρα κομματικούς εκλεκτούς.

Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο έχω σιχαθεί τις συζητήσεις για τις υποψηφιότητες στην Τοπική Αυτοδιοίκηση (κι ακόμα δεν έχουμε αρχίσει)...

Αρνούμαι να ασχοληθώ με όλο αυτό το συρφετό των απίθανων που πλασάρονται απο τα κόμματα ως "σωτήρες", όταν ξέρω οτι και πάλι οι Ο.Τ.Α. θα είναι η πρώτη και μεγαλύτερη πηγή διαφθοράς, τα σκουπίδια θα συνεχίσουν να πνίγουν τις πόλεις και την ύπαιθρο, όσο σίγουρο είναι οτι οι δημότες αφού ψηφίσουμε θα ξανασχοληθούμε με το θέμα όταν ξανανοίξουν οι κάλπες.

Κι αυτή η αδιαφορία απο μέρους των δημοτών είναι μια χαρά ασυδοσία για τους "άρχοντες" και τα λαμόγια που θέλουν να χτίσουν πολιτικές καριέρες στην πλάτη της ποιότητας ζωής μας.

Το πιο εξοργιστικό δε, είναι οτι οι γόνοι πολιτικών τζακιών τρέχουν να πιάσουν στασίδι στους πιο εύπορους δήμους (π.χ. Βαρβιτσιώτης και Πάλλη για τη Γλυφάδα) που κάνουν τζίρους εκατομμυρίων. Ο υιός Μπακογιάννης εμφανίζεται σαν "φαβορί" στο Καρπενήσι. Τι έχουν κάνει όλοι ετούτοι στη ζωή τους; Ποιά "επιτυχημένη πορεία" είναι αυτή που εγγυάται πως θα μαζέψουν τα σκουπίδια, θα φτιάζουν πεζοδρόμια, πάρκα, πως θα εξασφαλίσουν διαφάνεια στη διαχείρηση των κονδυλίων;

Ποιά μοίρα καταραμένη μας έχει καταστήσει ανίκανους ρε πατριώτες να διαπιστώσουμε οτι δεν χρειαζόμαστε κομματικούς εκλεκτούς και διαδόχους αλλά επιστήμονες και μάνατζερς που να έχουν γνώση ή και σύστημα για να οργανώσουν το μοίρασμα άχυρων δύο γαιδουριών; Γιατί βρε καλέ μου πρέπει να ψηφίσεις αυτόν που θα σου πει το κόμμα, όταν ξέρεις πως αυτός θα κωλοτριφτεί μετά με την εξουσία για να μην του κάνου ποτέ έλεγχο στα οικονομικά του, όταν ξέρεις οτι θα δικτυωθεί με το σύστημα των κομματικών κουμπάρων για σαλαμοποιημένα τεχνικά έργα βιτρίνας, φεστιβάλ κουνουπιδιού 'Ανω Πασχαλίτσας και λοιπές γραφικότητες που επιτρέπουν την (με αντάλλαγμα) εκταμίευση αγνώστων ποσών και κονδυλίων;

Πότε μωρέ κακομοίρη Έλληνα θα βάλεις μυαλό και θα γυρίσεις την πλάτη σ' αυτούς που τόσα χρόνια σε καταδίκασαν να ζεις στην πιο τριτοκοσμική χώρα της ευρωζώνης;

H φωτογραφία είναι απο το Newsblog.gr

Ενδιαφέροντες διάλογοι

Δεν ξέρω αν σας ενδιαφέρει το θέμα αλλά ακόμα κι αν όχι, είναι ενδιαφέρον να δείτε ένα θέμα απο τις δύο όψεις του.

Ο Άρης Δαβαράκης έγραψε ένα άρθρο στο Protagon.gr όπου μέμφεται τον Παύλο Γερουλάνο επειδή δεν πήγε στο γάμο του πρώην συμμαθητή του και γιό του τέως βασιλιά (ξέρετε, το νταβαντούρι στις Σπέτσες).
Με την ευκαιρία βρίσκει ευκαιρία να αναπτύξει και μια θεωρία του τύπου "σε άλλες πολιτισμένες κοινωνίες οι βασιλείς..." και να αποδώσει την αποστροφή μας προς το θεσμό της βασιλείας στην επικράτηση της αριστερής συνείδησης.

Σήμερα ο Γιαννης Βαρουφάκης απαντάει με ένα ιδιαίτερα εμπεριστατωμένο κείμενο στην άποψη του Δαβαράκη.

Καλή διασκέδαση...

Madagascar August 2010

Χωρίς άλλα σχόλια...

"Δικό μου είναι το γήπεδο, ότι θέλω το κάνω"

Φωτο απο την "Καθημερινή"

Κάποιοι οπαδοί του Πανιωνίου (ομάδα Μικρασιατών), κατέστρεψαν το γήπεδο της ομάδας τους για να μη δώσει εκεί τον αγώνα η ΑΕΚ! (ομάδα Κωνσταντινουπολιτών).

Γιατί όμως να μην το καταστρέψουν το γήπεδο; Δικό τους δεν είναι; Είναι!

Έχουμε συνειδητοποιήσει πως το ελληνικό ποδοσφαιρικό τοπίο είναι στη χειρότερη φάση που πέρασε ποτέ; Όχι μόνο λόγω της ανεγκέφαλης μάζας χουλιγκάνων που συγκεντρώνει γύρω του. Είναι που βρίσκεται στην πιο χυδαία εμπορική του φάση ως θεσμός, είναι που οι ίδιες οι ομάδες έχουν χάσει κάθε έννοια συμβολισμών που μπορεί κάποτε να κουβαλούσαν, είναι που πλέον βλέπουμε πολέμους "Α.Ε." και των υπηκόων τους που είναι έτοιμοι να σκοτώσουν, να πυρπολήσουν τη χώρα, να φτάσουν στο τελευταίο στάδιο κατάντιας στερούμενοι οποιουδήποτε άλλου οράματος και προοπτικής για τη μίζερη ζωούλα τους. Σας θυμίζω πως οι μισοί δημοσιογράφοι του αθλητικού τύπου έχουν φάει ξύλο από χουλιγκάνους ή πληρωμένους γορίλες ενώ άλλοι έχουν μαχαιρωθεί.

Παρά τα ευχολόγια που ακούγονται δεκαετίες τώρα, παρά τα πανάκριβα τηλεοπτικά δικαιώματα, τις μεταγραφές εκατομμυρίων, παρά το χοντρό τζίρο που παίζεται, η «οικογένεια» δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο. Τα γήπεδα ανήκουν στις ορδές των ντοπαρισμένων χουλιγκάνων, ή μάλλον στους αρχηγούς τους που θησαυρίζουν στη πλάτη του «στρατού» τους και που έχουν και λόγο στα διοικητικά των ομάδων!
Και παρά τις προσπάθειες της "ποδοσφαιρόφιλης" αριστερής κουλτούρας* και τις δεκα-τόσες αθλητικές εφημερίδες, ελάχιστοι έχουν τον κώλο να πουν τα πράγματα με το όνομά τους.

Καμία έκπληξη λοιπόν όταν οι ανεγκέφαλοι Πανιώνιοι βανδαλίζουν το ίδιο τους το γήπεδο. Νοιώθουν πως τους ανήκει και έχουν δίκιο. Όπως τους ανήκει και το χέρι τους που ευχαρίστως θα έκοβαν προκειμένου να μη βοηθήσουν το στρατιώτη της εχθρικής Ανώνυμης Εταιρίας.

*Ποδοσφαιρόφιλη αριστερή κουλτούρα είναι οι νεόκοποι υπερασπιστές του ποδοσφαίρου. Από αυτούς που γράφουν βιβλία για τις ομάδες τους (Χαριτόπουλος, Κάσδαγλης) μέχρι όσους πέρασαν από το «όπιο του λαού» σε μια «Θρησκεία χωρίς Άπιστους» (Μπογιόπουλος). Πως γίνεται όλοι τούτοι να αποφασίσουν ΤΩΡΑ να υμνήσουν ένα ξοφλημένο θεσμό που στην Ελλάδα έχει φτάσει σε τέτοιο κατάντημα; Απλούστατο: Η «μπάλα» αυτή την εποχή πουλάει! Κι αυτό μπορεί να εξηγήσει πολλά. Από την ενασχόληση του Νίκου Κωνσταντόπουλου στα διοικητικά του ΠΑΟ μέχρι και τον επιχειρηματικό οργασμό του Γιώργου Χελάκη.
Στην ουσία και παρά την κατάντια της ποδοσφαιρικής σκηνής ΟΛΟΙ είναι κερδισμένοι! Μαγικό ε;

Autobusτη τον Tom Jones...

τι δισκάρα έβγαλε ο άνθρωπος...

Imelda May τη λένε την κυρία...

Ένας εξαιρετικά καίριος προβληματισμός

βρίσκεται εδώ!

Τα ΜΜΕ είναι η υπ αριθμόν 1 διαπλεκόμενη σχέση της πολιτικής. Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε για διαφάνεια στην πολιτική και να μην εξετάζουμε σοβαρά την αντίστοιχη στα Μέσα επικοινωνίας.
Κατα καιρούς έχουν παιχτεί χοντρά παιχνίδια στην πλάτη της "κοινής γνώμης" με δούρειο ίππο τα ΜΜΕ. Τόσα που να μας επιτρέπουν πια να αναζητάμε πίσω απο κάθε δημοσίευμα τους πραγματικούς λόγους της ανακίνησης θέματος, να ψάχνουμε τη δεύτερη ανάγνωση.

Τελικά είναι θέμα ποιότητας της δημοκρατίας μας.

Πιασαμε όμηρο τον εαυτό μας;

Για όποιον είχε τις τελευταίες αμφιβολίες πως η Ελλάδα είναι αυτοκαταστροφική χώρα ήρθε το κύμα των "απεργιών της κρίσης". Εδώ και καιρό τώρα το δικαίωμα σε απεργία μεταβλήθηκε σε ωμό εκβιασμό με όμηρο το κοινό (ή απλά: τους άλλους).

Όταν η απεργία κινδυνεύει να είναι αόρατη, τότε πρέπει να μεγιστοποιηθούν οι ορατές επιπτώσεις, εις βάρος των δικαιωμάτων των υπολοίπων. Αν λοιπόν οι φορτηγατζήδες απεργούν αλλά τα καύσιμα ακόμα μπορούν να διακινηθούν απ' τα ιδιωτικά φορτηγά των εταιριών, θα γίνει αποκλεισμός των διυλιστηρίων για να αυξηθεί το πρόβλημα (όπως και έγινε). Αν κριθεί πως οι αεροελεγκτές κάνουν παράνομη και καταχρηστική απεργία, τότε θα αποφασίσουν με νομιμοφανή τρόπο να προκαλέσουν χάος (όπως και έγινε). Φτάσαμε να βλέπουμε απεργία που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι ναυτεργάτες δεν ενέκριναν, αλλά αυτή έγινε απ' τους πατερούληδες του ΠΑΜΕ που κατέλαβαν και τα πλοία επειδή έκριναν πως ήξεραν καλύτερα.

Όλα αυτά ξεκινάνε απ' το γεγονός οτι οι συντεχνίες είναι πανίσχυρες απ' τη μεταπολίτευση και δώθε. Αυτή η ισχύς που προέρχεται και απ' την πολιτική ασυλία και την κομματική συναλλαγή τόσων κυβερνήσεων έχει γίνει κανονικό καθεστώς. Κανονική δικτατορία.
Οι συνδικαλιστές που θα καταφέρουν να περάσουν την πιο μαξιμαλιστική προσέγγιση (όχι μόνο απεργία αλλά να τα κάνουμε όλα μπάχαλο) είναι ένα ή και περισσότερα βήματα πιο κοντά στην αναγνωρισιμότητα και στα εκλογικά ψηφοδέλτια (τα οποία σας θυμίζω πως ακόμα λειτουργούν με σταυρούς - άλλη ντροπή αυτή).

Απ' την άλλη η αντιπαλότητα που επικρατεί σήμερα περισσότερο από ποτέ στην Ελληνική κοινωνία, οξύνει τις αντιθέσεις και τώρα με την κρίση φτάσαμε να δείχνουμε ο ένας τον άλλο σαν υπεύθυνους για το κατάντημα. Αυτή η αντιπαλότητα κρατάει πολύ καιρό τώρα. Αυτή ακριβώς είναι που εξαφάνισε την έννοια "κοινό όφελος".

Δεν υπάρχει "κοινό καλό" στην Ελλάδα και ας το παραδεχτούμε όσο απόλυτο κι αν ακούγεται. Έτσι θα βρούμε ερμηνείες για πάρα πολλά ακατανόητα, απ' την έλλειψη πρασίνου και κοινόχρηστων χώρων μέχρι τα σκουπίδια που βλέπουμε πεταμένα παντού και τη δημόσια πολιτική ζωή. Οι εκλεγμένοι άρχοντες είναι όσοι έχουν τις περισσότερες γνωριμίες και ρεκόρ ρουσφετιών και όχι όσοι θα έκαναν αποδεδειγμένα κάτι για τη χώρα. Ποτέ δεν διεκδικήσαμε κάτι για όλους, πάντα μόνο για εμάς.

Σ' αυτό το τεράστιο έλλειμμα κοινωνικής συνοχής, η οποιαδήποτε συζήτηση για κοινό όφελος όπως "έσοδα απο την τουριστική περίοδο (π.χ.), είναι αστεία. Το κράτος και η κοινωνία "ας κόψει το λαιμό της" (γιατί προφανώς εμείς είμαστε εδώ μόνο για να την αρμέγουμε;).

Στόχος λοιπόν σε κάθε κινητοποίηση όχι η κυβέρνηση, αλλά οι υπόλοιποι συμπολίτες. Κι αυτό για να ενισχυθεί το πολιτικό κόστος. Για να χρεωθεί η ταλαιπωρία στην εξουσία. Η χρεοκοπημένη κοινωνία μας όμως άρχισε έστω με τεράστια καθυστέρηση (και λόγω της εκτεταμένης ηλίθιας αντίληψης πως όποιος κινητοποιείται κατά της κυβέρνησης έχει δίκιο), να μπουχτίζει με τις συντεχνίες και να χρεώνει συνδικαλιστές κομματόσκυλα και κομματικές ηγεσίες για τούτο τον αυτοκαταστροφικό εμφύλιο.

Ευκαιρία λοιπόν για όσους θέλουν να υπερασπιστούν τα εργασιακά -ή άλλα- δικαιώματα (που πραγματικά μπαίνουν σε δοκιμασία) να σταματήσουν να τα χρησιμοποιούν σαν άλλοθι για να σοδομίζουν αλύπητα την κοινωνία. Δεν πάει άλλο.
Αλλιώς, το κρίμα στο λαιμό τους.

(Η 1η φωτο είναι απο την Ελευθεροτυπία. Η 2η απο την ταινία του Mel Brooks "Blazing Saddles)

Αει σεχτίρ πιά...

...και φυσικά η κουβέντα σε όλη το blogόσφαιρα, στο twitter, όπου και να κοίταξα αλλά και στα ραδιόφωνα και παντού, ΔΕΝ περιστρέφεται γύρω από τους φονιάδες, ΔΕΝ γίνεται για το γεγονός οτι κάποιοι φονιάδες έχουν αναλάβει να ορίζουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει.

ΔΕΝ γίνεται καν κουβέντα για το οτι μια(;) συμμορία κυκλοφορεί σήμερα, στην Αθήνα του 2010 ανάμεσά μας, βάζοντάς μας στη λίστα των πιο καθυστερημένων κοινωνιών που διαθέτουν "τρομοκράτες" και μάλιστα τέτοιας ποιότητας. Φυσικά δεν γίνεται καμία συζήτηση προβληματισμού για το πως θα συλληφθούν οι ένοχοι. Αλίμονο!

Γίνεται για την ποιότητα του Τρωκτικού (ή "πρωκτικού"), για το αν είναι κίτρινο ή όχι, αν το χρησιμοποιούσαν πολιτικοί και επιχειρηματίες και μέσα σε όλα αυτά να διαχέονται και τα υπονοούμενα για τον δολοφονημένο. Δηλαδή οι υπαινιγμοί είναι τόσο πρόστυχοι που δεν αντέχω καν να τους κάνω πιο ξεκάθαρους. Λες και ο θάνατος έρχεται από τους σκατιάδες με τα όπλα σα "θεία δίκη", σαν αυτόματη τιμωρία για όποιον τολμάει να μη τηρεί τη δημοσιογραφική δεοντολογία (ποιά;;;).

Για να εξηγούμεθα πάντως: Παντού σχεδόν υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν μαζί με το σκανδαλάκι της ημέρας να διαβάσουν και για το βρακί της Μπρίντευ Σπίαρς. Τρωκτικά και Star TV υπάρχουν όπου βρίσκεται και ανάλογο κοινό.

Ελάχιστες όμως χώρες απομένουν πάνω στον πλανήτη, όπου τόσος πολύς κόσμος να ψάχνει δικαιολογίες για το έγκλημα! Να αναζητά ιδεολογικά ερείσματα! Να αρθρώνει κουβέντες για "αναμενόμενους" ή όχι θανάτους.
Και η χώρα με τους "πολίτες" που πριν μερικούς μήνες είχαν την τσίπα να ψελλίσουν για τους χαμένους της Marfin "Τι δουλειά είχαν να βρίσκονται στην τράπεζα μέρα απεργίας" είναι μια απ' αυτές.

Είναι μια δολοφονία ενδεικτική της κοινωνίας και του κράτους;

Αυτό που εγώ καταλαβαίνω απο τη δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια είναι οτι μπήκαμε στο χάρτη των χωρών όπου έχουν δολοφονηθεί δημοσιογράφοι.

Ποιό είναι η κοινή συνιστώσα αυτών των χωρών;
Η διαφθορά, η ατιμωρισία των τοπικών μαφιών, η ανεξέλεγκτη βία που επιτρέπει την επίλυση διαφορών με τα κουμπούρια, αλλά κυρίως και πάνω απ' όλα η έλλειψη ελέγχου και διαφάνειας (εξ ου και οι αποκαλύψεις που γίνονται επικίνδυνες).
Γιατί σε μια πολιτισμένη χώρα που κανείς δεν έχει αλλά κυρίως δεν μπορεί να κρύψει τίποτα, τέτοιες δολοφονίες είναι αδιανόητες.


UPDATE:
Μαθαίνω πως ταυτοποιήθηκαν τα όπλα των δολοφόνων και ανήκουν στη "Σέχτα επαναστατών"! Ουδεμία έκπληξη. Μπορεί να μην έχουμε επαναστάτες στην Ελλάδα, έχουμε όμως ένα σωρό κόσμο που μπορούν να υποδύονται τους επαναστάτες για να λύνουν διαφορές.

Starless!

Ένα απο τα πιο όμορφα κομμάτια που έγραψαν ποτέ οι ανεπανάληπτοι King Krimson.




Και η "πειραγμένη" του εκδοχή -φόρος τιμής- του Craig Armstrong.

Εδώ είναι ο παράδεισος κι η κόλαση εδώ!

Δεξιά για τον παράδεισο (αν και ξέρω κάποιους κληρούχες που θα διαφωνούσαν).


Σημείωση 1η: Το "παίξε όπως είσαι" με τη Τζούλια που παραπέμπει; Δεδομένου ως οι τελευταίες της εμφανίσεις ήταν σε μια τσόντα, εννοεί η διαφήμιση πως μπορείς άνετα να παίξεις πόκερ ακόμα και μπουκωμένη; Κάν'το όπως η Τζούλια δηλαδή;

Σημείωση 2η: Αυτή η ΠΑΡΑΝΟΜΗ πινακίδα βρίσκεται στη διασταύρωση της Αμαρουσίου με τη Λ. Ηρακλείου κάπου στα όρια μεταξύ Λυκόβρυσης και Ν. Ηρακλείου. Το λέω για να δούμε πόσο καιρό θα βρίσκεται εκεί και να κρίνουμε ανάλογα τους δημοτικούς άρχοντες.

Σημείωση 3η: Δεν ξέρω πόσο νόμιμη είναι η υπαίθρια διαφήμιση καζίνο αλλά μήπως τα "προιόντα" αυτά (τζόγος) θα έπρεπε να διαφημίζονται αποκλειστικά σε χώρους όπου έχουν πρόσβαση αποκλειστικά και μόνο ΕΝΗΛΙΚΕΣ;

Νέα κόμματα ή νέους πολιτικούς;

Να κάτι που δεν ξέραμε: Οι έρευνες δείχνουν αποδοκιμασία του δικομματισμού!

Και οι μόνοι που πήραν πρωτοβουλία ήταν δύο πολιτικοί που δεν είχαν πια τίποτα να χάσουν. Οι δύο νέοι σχηματισμοί που ανακοινώθηκαν τις τελευταίες μέρες από τον Φώτη Κουβέλη και τη Ντόρα Μπακογιάννη θέλουν να πείσουν πως «φεύγουν προς τα εμπρός» σε μια εποχή στασιμότητας και απαξίωσης του πολιτικού σκηνικού.

Η περίπτωση της Ντόρας Μπακογιάννη με το «forum για την Ελλάδα» δεν το βλέπω να τυχαίνει ιδιαίτερης απήχησης. Κυρίως για δύο λόγους: Ο ένας είναι πως αποτέλεσε πολύ καιρό τώρα ένα βασικό στέλεχος της κυβέρνησης Καραμανλή (πω πω! ούτε κουράγιο να γράψω το όνομα δεν έχω πια). Που επέλεξε να μη μιλήσει για πολύ καιρό όσο οι εκλογικές αναμετρήσεις πήγαιναν σχετικά καλά και τα πόστα ήταν εξασφαλισμένα. Και ναι μεν έκανε την «αυτοκριτική» της αλλά φαίνεται πως αυτή η ισχνή μεταμέλεια δε φτάνει για στέλεχος πρώτης γραμμής που διεκδικεί τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο στην πολιτική σκηνή. Αντίθετα πείθει και τους πιο δύσπιστους πως εξακολουθεί στην τροχιά των συσχετισμών και των σκοπιμοτήτων. Και της «βαριάς» επικοινωνίας και των «δημοσίων σχέσεων».

Ο άλλος λόγος είναι πως απευθύνεται στον παραδοσιακό ψηφοφόρο της Ν.Δ. που όσο να πεις είναι καλυμμένος αυτή την εποχή με τη νέα του λαϊκιστική και παλαιοκομματική ηγεσία. Αλλά αυτές οι αξιολογήσεις τώρα ένα κόμμα που έφτασε στο παρά πέντε να καταρρεύσει από την κορυφή του, είναι πολυτέλειες. Αυτός ο κόσμος έχει ήδη επιλέξει ηγεσία λοιπόν και αποδοκίμασε την Ντόρα.

Που πρέπει λοιπόν να απευθυνθεί για εκλογικό κοινό; Στο κέντρο; Στους αναποφάσιστους; Αν ναι, τότε θα χρειαστούν πολλά «χιλιόμετρα» μέχρι να καταφέρει να πείσει αυτό το χώρο η «κόρη του Μητσοτάκη». Κι όσο κι αν εγώ δεν έχω καμία διάθεση να μιλήσω για κληρονομικά πολιτικά κουσούρια, ένα σωρό κόσμος θεωρεί πως αυτός είναι ένας αρκετά σοβαρός λόγος για να την ακυρώσει εκ προοιμίου.

Η περίπτωση του Φώτη Κουβέλη είναι διαφορετική αφού μιλάμε για πολιτικό χώρο που ποτέ δεν ήταν εξουσία. Ο Κουβέλης λοιδορήθηκε για την επιλογή του να αποχωρήσει από το ΣΥΡΙΖΑ (τι "λοιδορήθηκε" δηλαδή, ούτε σε ακροδεξιό τέτοια καντήλια απο τους πρώην "συντρόφους"!). Λες και δεν είναι εδώ και καιρό αυτός ο σχηματισμός ετοιμόρροπος, λες και δεν ταλανίζεται να συγκρατήσει τα φυγόκεντρα κομμάτια του πάζλ εν μέσω απροσμέτρητης ομφαλοσκόπησης.

Το αν θα φέρει κάτι νέο στο πολιτικό σκηνικό είναι και πάλι αμφίβολο. Από τη μία δεν μπορεί να προβεί στην αναθεώρηση και ακύρωση αυτών που τόσα χρόνια υπηρέτησε, από την άλλη είναι δύσκολο (όσους Κακουλίδηδες κι αν διαθέτει στο ρόλο του think tank) να διαχωριστεί με σαφείς και ξεκάθαρες πολιτικές γραμμές από το χτεσινό σχήμα κρατώντας ταυτόχρονα ιδεολογικά τη θέση του.

Αμφίβολες επιλογές σε μια δύσκολη περίοδο. Κι αυτή την δύσκολη περίοδο δεν είναι οι νέοι σχηματισμοί που λείπουν αλλά τα φρέσκα και «αμόλυντα» πρόσωπα. Αλλά πού να βρεθούν σε ένα πολιτικό σκηνικό μαθημένο σε πελατειακές σχέσεις και ασύδοτο αμοραλισμό;

Τρομοκράτες ή κουτσομπόλες;

Απ' την "προκήρυξη" των δολοφόνων που έστειλαν τη βόμβα στο Χρυσοχοίδη δεν μου έκανε τίποτε εντύπωση

Είναι η γνωστή ρητορική των ανθρώπων που θέλουν καταρχήν να σκοτώσουν, έχουν βρει τον τρόπο και το μόνο που μένει είναι το ιδεολογικό προκάλυμμα που θα "δικαιολογεί" την πράξη τους.
Γνωστά αυτά, τα έχουμε ξαναπεί, τα έχουμε βαρεθεί, έχουμε παραδεχτεί πως έχουν ακριβώς το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό της κινητοποίησης, οπότε και τα προσπερνώ.

Ένα μικρό όμως απόσπασμα μου έκανε εντύπωση, πέντε μόνο λεξούλες:
"...Τα αρχικά σενάρια για την αποστολή του (σημ: του πακέτου - βόμβα) ήτανε τρία. Πρώτον να σταλθεί στο σπίτι του υπουργού στην Καλλιθέα όπου διαμένει με τη νέα του σύζυγο."

Αυτό! "Με τη νέα του σύζυγο". Όχι: "με τη σύζυγό του".

Προσέξτε τη σημειολογία. Περιλαμβάνει λίγο απ' όλα. Λίγο Espresso, λίγο Τρωκτικό, λίγο μεσημαριανάδικο τηλεοπτικό, αυτό το παλιό καλό κουτσομπολιό που τραβάει πωλήσεις στα σκανδαλοθηρικά έντυπα και sites.
Περιλαμβάνει και κάποιο περίεργο πουριτανισμό που δε συναντιέται ούτε σε χριστιανορθόδοξα σωματεία.
Περιλαμβάνει και λίγο υπαινιγμό που παραπέμπει σε Τσοχατζόπουλο με τους γνωστούς συνειρμούς.

Με δεδομένο το οτι αυτά τα κείμενα δεν γράφονται στο πόδι άλλα κάθε λέξη είναι προσεκτικά επιλεγμένη για να μελετηθεί κατά το δοκούν, εγώ αυτό κράτησα ως πολύτιμο στοιχείο για την ταυτότητά τους. Τι αξία έχει αυτή η επιλογή λέξεων άλλη απο το να αφήσει υπονοούμενα για την ποιότητα του άνδρα;

Τρομοκράτες ή κουτσομπόλες λοιπόν;

Εκτός κι αν...

Το κάπνισμα δεν είναι cool.

Η δυσοίωνες σημάνσεις σε χοντρό μαύρο πλάισιο που επιβλήθηκε να τοποθετούνται πάνω στα πακέτα των τσιγάρων δεν στρέφονται κατά των καπνοβιομηχανιών. Αν είχατε την παραμικρή σκέψη πως προκαλεί βλάβη στις πωλήσεις τους, κάνετε λάθος.

Αντίθετα είναι μια σήμανση που αφαιρεί την "παραπλάνηση" απο τα θύματα του καπνίσματος και κάνει δυσκολότερη τη διεκδίκηση αποζημιώσεων είτε απο τις βιομηχανίες είτε απο το ίδιο το κράτος. Με τη σήμανση δεν έχουν νομικά ερίσματα οι καπνιστές για να πουν "δεν το ήξερα" το θανατηφόρο κάπνισμα είναι μια συνειδητη επιλογή.

Παρόλα αυτά όμως ο αριθμός των νέων ανθρώπων που ξεκινούν τώρα το κάπνισμα είναι απίστευτα υψηλός αναλογικά με τη φασαρία που γίνεται για το τσιγάρο, με την πληροφόρηση που είναι διάχυτη παντού (όχι μόνο στο internet) για τις βλάβες που προκαλεί.

Ο λόγος;

Το κάπνισμα πλασσάρεται ως cool. Έχει φροντίσει η σχετική

υποκουλτούρα να ηρωποιήσει το τσιγάρο σαν "πράξη αντίστασης" στην καταπίεση της "πολιτικά ορθής" απαγόρευσης. Έχουν φροντίσει γι αυτό και μερικοί δικοί μας "μπροστάρηδες" όπως η κ. Κανέλη που λειτουργεί σαν καπνιστής - προβοκάτορας σε κάθε εμφάνισή της σε παράθυρα (αναρωτιέμαι όμως αν ζητάει προηγουμένως την άδεια των υπολοίπων).

Αυτό το "cool" του καπνίσματος ταιριάζει σε κάποιο βαθμό με την αυτοκαταστροφική / αυτοκτονική / μηδενιστική διάθεση των εφήβων. Είναι δηλαδή η light εκδοχή των emo ανησυχιών (κι όταν λέω emo εννοώ τη διαχρονική διάθεση "μαυρίλας" που έχουν οι έφηβοι).

Με μια διαφορά όμως: Η διάθεση αυτή φεύγει όσο ξελαμπικάρει το μυαλό και φεύγει η ακμή. Το κάπνισμα όμως παραμένει. Και ένα σωρό κόσμος προσπαθεί να το κόψει σε μια μετέπειτα φάση της ζωής του όταν είναι πια πολύ πιο δύσκολο.

Και είτε θα τα καταφέρεις (πολύ δύσκολα αλλά και ηρωικά), είτε θα μονολογείς κάθε πρωί για χρόνια "πρέπει να το κόψω, θα με πεθάνει" ανάμεσα σε βήχα και φλέμματα, είτε θα παραδεχτείς πως είναι δυνατότερο απο σένα και θα προσπαθήσεις να ιδεολογικοποιήσεις την αδυναμία και την εξάρτησή σου. Να την κάνεις να φαίνεται σαν αντίσταση.

Λυπάμαι ειλικρινά που βλέπω νέα παιδιά να καπνίζουν. Δεν ξέρω πως να τους πω κάποιες βασικές αλήθειες:

1. Πως το κάπνισμα ήδη είναι συνήθεια που τείνει να περιοριστεί στα κομμάτια του πληθυσμού με τη χαμηλότερη μόρφωση, που είναι και πιο πιθανό να δεις γονείς που καπνίζουν στο σπίτι όπου ζουν και τα παιδιά τους, όπου δεν υπάρχει αρκετή γνώση που να μετουσιώνεται σε έγνοια για τους "δικούς σου". Τότε μπορεί και να μη το δουν τόσο cool.

2. Το κάπνισμα τρέφει με κέρδη εταιρίες που δεν δίστασαν να πληρώνουν περιουσίες ολόκληρες για να επηρεάζουν για χρόνια επιστημονικές έρευνες να πουν ψέμματα, έχουν πει άπειρα ψέμματα οι ίδιες για τον εθισμό του καπνού, εταιρίες με αδίστακτες τακτικές παραποίησης της "εικόνας" του καπνίσματος για να το κάνουν να φαίνεται cool. Το να ταίζεις αυτές τις εταιρίες είναι τόσο επαναστατικό όσο να θες να μποϋκοτάρεις τη BP για τη διαρροή στον κόλπο του Μεξικού και να φουλάρεις στα πρατήριά της.

Για το ΠΑΜΕ και τις κινητοποιήσεις

Αντιγράφω απο την Κυριακάτικη της 27/6 το κείμενο του "καιρού" (Γ. Παπαδόπουλος Τετράδης):

Για να ξεσηκώσεις σ' έναν αγώνα χρειάζεσαι ψυχή.

Για να τον κερδίσεις, όμως, χρειάζεσαι μυαλό. Τα πολλά τελευταία χρόνια στη χώρα λείπει το πρώτο, αλλά όπου δεν λείπει, λείπει το δεύτερο! Οι κινητοποιήσεις του ΚΚΕ που ματαίωσαν τα δρομολόγια των Ferry Boat της γραμμής είναι τρανή απόδειξη.

Ποιος είναι ο στόχος μιας κινητοποίησης; Να βλαφτεί ο αντίπαλος. Ποιος είναι ο αντίπαλος στη συγκεκριμένη περίπτωση; Οι πλοιοκτήτες. Ποιος βλάφτηκε από τη ματαίωση των δρομολογίων; Μόνο οι ταξιδιώτες! Πώς έγινε αυτό; Οι ιδιοκτήτες επιδοτούνται σε μεγάλο ποσοστό για τα δρομολόγια και για το ποσοστό της ζημιάς τους από τη ματαίωση θα αποζημιωθούν από το κράτος. Δηλαδή, θα πληρώσουμε εμείς!

Οι -λίγες- μαχόμενες δυνάμεις στην Ελλάδα έχουν μείνει σε πρακτικές της δεκαετίας του '30 και του '70. Που κέρδιζαν με το ντόρο. Αμα θες να πονέσεις τον πλοιοκτήτη μπλόκαρέ του το γιοτ, που πάει βόλτα. Την έδρα της επιχείρησης, απ' όπου διοικεί. Κίνησε απεργία στο μαγαζί του. Πλήξε τις συνεργασίες του. Την τροφοδοσία του.

Οι εύκολες λύσεις είναι άλλη μια αρπακόλλα στην πλάτη του λαού.

Σχόλια;

Η τουριστική ανάπτυξη και το "κακό" Ισπανικό μοντέλο

Μια που είναι πρόσφατη η κουβέντα για "ανάπτυξη" και μια που αναφερθήκαμε στο πόσο δεν θέλουμε την "καταραμένη" ανάπτυξη", ας θυμηθουμε την κουβέντα που γίνεται για τον "αιγιαλό" και το πως αντιμετωπίζουμε το θέμα "χωροταξία" στην Ελλάδα.

Θα έχετε ακούσει φαντάζομαι τη φράση "το ισπανικό μοντέλο ξόφλησε"... Εδώ λοιπόν θα βρείτε ένα πολύ καλό κείμενο για την τουρισιτκή ανάπτυξη και το πως βλέπουμε το αντικείμενο οι Έλληνες.

Ακόμα κι αν διαφωνείτε με την άποψη, κρατήστε ορισμένα της σημεία που είναι εξαιρετικά ενδιαφέροντα για συζήτηση...

WAR, Παλιοί και αγαπημένοι

Καιρό έχουμε να μιλήσουμε για μουσική.
Οι WAR είναι ένα απο τα πιο αγαπημένα (και πρώιμα) ακούσματά μου.



Δεν ήταν μόνο οι καταπληκτικές δουλειές που έκαναν με τον Eric Burdon



Ήταν που ο ήχος τους είχε τεράστιο πλούτο απο λάτιν, απο ρόκ, απο ψυχεδέλεια (φοριόταν πολύ τη δεκαετία του 70 στα μαύρα συγκροτήματα), ενώ αυτή η μαγική φυσαρμόνικα του Lee Oscar ζωγράφιζε!



Και τώρα, τόσα χρόνια μετά που τους ξανακούω, επιβεβαιώνω μέσα μου πως τέτοια κομμάτια δεν παλιώνουν ποτέ.

Επενδυτές, να φύγετε! Να πάτε αλλού!

Άκου να δεις τώρα...

Στη Σιγκαπούρη -λέει- αποφάσισαν να προσφέρουν 50% έκπτωση στη φορολογία σε όποιες εταιρίες έκαναν επενδύσεις για ξεκίνημα νέων εταιριών στο χώρο της υψηλής τεχνολογίας και της βιοτεχνολογίας!

Έχουν φυσικά κι άλλους μηχανισμούς για να βοηθηθεί ένας νέος επιχειρηματίας, όπως για παράδειγμα αν είσαι μέχρι 26 ετών και θες να ξεκινήσεις δική σου εταιρία, για κάθε δολάριο που θα επενδύσεις στη δουλειά σου, το κράτος σου δίνει άλλα 4!

Που μπορείς να χρησιμοποιήσεις για προσλήψεις, για προώθηση κλπ. Δηλαδή για να κάνεις έξοδα που θα πέσουν και πάλι στην οικονομία της χώρας!

Κι άντε να καταλάβω πως την επιδότηση σαν πλούσιο κράτος η Σιγκαπούρη μπορεί να την κάνει για να χρηματοδοτήσει την αναζωογόνηση της οικονομίας της και ειδικά σε νέους "καθαρούς" κλάδους όπως είναι η τεχνολογία.

Εμείς λοιπόν ας πούμε πως δεν έχουμε τα χρήματα αυτά, ούτε ως "κοινοτικούς πόρους".

Αλλά εκεί στην κυβέρνηση δεν έχουν ακούσει για αυτές τις καλές πρακτικές ("good practices" είναι κοινός όρος για στρατηγικές που μπορούν και αξίζει να αντιγραφούν από άλλους), για να κάνουν κάτι αντίστοιχο με την πρώτη ενέργεια που θα φέρει δουλειές και δραστηριότητα;

Μα φυσικά και τα ξέρουν!
Και φυσικά ξέρουν πως η Ελλάδα σαν κόμβος ανάμεσα σε Ευρώπη,, Αφρική και Ασία, σαν κόμβος μεταξύ Βαλκανίων και Μέσης Ανατολής θα μπορούσε στο χώρο των υπηρεσιών να διαπρέψει, να δημιουργήσει βιομηχανία στην εκπαίδευση, βιομηχανία σε τεχνολογία, σε νέους κλάδους, να προσφερθούν και κίνητρα και υποδομές.

Όπως επίσης ξέρουν πως αν τολμήσουν τώρα να ανακοινώσουν μέτρα που να προβλέπουν οποιαδήποτε ελάφρυνση φόρων, αν προσφερθούν δηλαδή "κίνητρα", θα γίνει ο κακός χαμός από όσους φωνάζουν κατά των εταιριών και του ασύδοτου κεφαλαίου την ώρα που σφάζονται μισθοί και συντάξεις. Κι όμως ξέρουμε πολύ καλά πως αυτό το κακό κεφάλαιο "που δεν έχει πατρίδα", πως μεταφέρεται πολύ εύκολα όπου υπάρχει ευκαιρία κέρδους, προσφέρει και δουλειές, και δημόσια έσοδα.

Εδώ όμως δεν θέλουμε τους κεφαλαιοκράτες και τις δουλειές τους. Δε θέλουμε τους Κινέζους που θα μας πάρουν τα λιμάνια, δε θέλουμε τους Γερμανούς στα ναυπηγεία, δεν θέλουμε να μπουν τα φρουτάκια και να εκδοθούν άδειες στοιχήματος, δεν θέλουμε να ιδιωτικοποιηθεί καμία ΔΕΚΟ, δε θέλουμε ιδιωτικά πανεπιστήμια, δε θέλουμε να μειωθούν οι δημόσιοι υπάλληλοι, δε θέλουμε να μειωθούν οι μισθοί, δεν θέλoυμε να μειωθούν οι συντάξεις.

Όλα μαζί τα θέλουμε!

Θέλουμε τη μαγική φόρμουλα που θα κρατήσει και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.

Μέχρι όμως να ανατραπεί ο καπιταλισμός και να έρθει η μέρα που όλοι μαζί θα δουλεύουμε χαρούμενοι τραγουδώντας τον ύμνο του κόμματος στα κρατικά εργοστάσια, ας το πάρουμε είδηση:

Ο καπιταλισμός σαφώς είναι ένα βαθύτατα προβληματικό σύστημα που ποτέ δεν έφερε λύσεις στα προβλήματα που δημιουργεί. Συσωρρεύει πλούτο ανεξάρτητα απο κρίσεις. Ναι, είναι απάνθρωπος. Αλλά χρειαζόμαστε ένα βασικό συστατικό του. Το χρήμα.

Ας δούμε πως μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε υπέρ μας. Ή θα φέρουμε χρήμα και δουλειές για να κινηθεί η μηχανή, να έχουμε δουλειές και έσοδα για συντάξεις και κοινωνικό κράτος, ή θα πεινάσουμε όλοι μαζί και θα βλέπουμε ο ένας τον άλλο σαν ξεροψημένη συναγρίδα αραχτοί στους καταπέλτες των πλοίων.