Χαθήκαμε ε;

Angry Birds performed by the London Philharmonic Orchestra

Feist - Anti-Pioneer

Πάει και ο Manuel Galbán

Απο την αρχή της πορείας του



μέχρι πρόσφατα



η μουσική του ήταν ιδιαίτερη. Γεμάτη συναίσθημα.



Αν θες τα τυπικά:
Manuel Galbán (January 14, 1931 – July 7, 2011)was a Grammy winning Cuban guitarist, pianist and arranger, most notable for his work with Los Zafiros, Ry Cooder and the Buena Vista Social Club. The last surviving member of Los Zafiros, he passed away on July 7, 2011 of cardiac arrest at his home in Havana, Cuba

Οι αγαπημένοι μου Stateless μας έχουν μια έκπληξη

"Hadestown". Κατέβηκα στον πιο όμορφο Άδη!

Δύσκολες οι εποχές για όσους αγοράζουν ολόκληρα CD (όπως εγώ).

Η κρίση και οι παραγωγοί μουσικής ευνοούν πια την κατανάλωση μεμονομένων κομματιών. Χιτάκια μιας χρήσης που παλιώνουν γρήγορα, όσο εύκολα και γρήγορα παράγονται.

Απο την άλλη οι hipsters της διεθνούς μουσικοκριτικής εκστασιάζονται με τα γνωστά indy συγκροτήματα (όπως οι Arcade Fire ας πούμε), που χωρίς να είναι κακά, λίγα καινούρια πράγματα φέρνουν και σίγουρα δεν μπορούν να οδηγήσουν στην ακουστική έκσταση όσους έχουν ακούσματα που φτάνουν πέρα απο τη δεκαετιά του 80 (sorry guys αλλά είναι η σκληρή αλήθεια).

Τα λέω όλα αυτά γιατί εδώ και μερικές εβδομάδες έχω κολλήσει με τον καλύτερο μάλλον δίσκο του 2010. Ένας δίσκος που ακούγεται απο την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς διακοπή, κι αυτό γιατί είναι... "folk opera"! Μάλιστα!

Ο δίσκος λέγεται "Hadestown" και είναι δημιουργία μιας καταπληκτικής δεποινίδας, κόρης

κάποιων χίππις του Βερμόντ, που λέγεται Anaïs Mitchell (έτσι γραμμένο με διαλυτικά χωρίς να το χρειάζεται, σαν φόρος τιμής στην ελληνική δίφθογγο). Διότι η Αναίς στο δίσκο ασχολείται και με θέμα απο την ελληνική μυθολογία και όπως μαντέψατε απο τον τίτλο του δίσκου, με το μύθο του Ορφέα που κατεβαίνει στον Άδη για την Ευριδίκη.

Μόνο που το σκηνικό δεν είναι τοποθετημένο στην αρχαία Ελλάδα αλλά στον αμερικάνικο νότο. Ο βαρκάρης δε διασχίζει την Αχερουσία αλλά κάποιο σημείο του Μισσισιπή. Και ο χρόνος είναι κάπου σε μια μελλοντική κρίση, στα ύστερα μιας Αμερικάνικης αποκάλυψης.

Η μουσική είναι ένα πανέμορφο μίγμα Folk / Blues / Gospel / Country και για να εκτιμηθεί απαιτεί αυτιά με αρκετά χιλιόμετρα στο οδόμετρο. Θα βρεις νότες απο Tom Waits, θα βρεις και λίγο Leon Russell και Dr. John, αρκετή Νέα Ορλεάνη δηλαδή και Cajun και απ' όλα. Οι ενορχηστρώσεις οργιαστικές, φευγάτες.

Συμμετέχει και μια σειρά εκλεκτών καλεσμένων όπως ο τυπάκος που λέγεται Bon Iver (κατα κόσμον Justin Vernon)

Έχει ρίξει πολύ δουλειά η Αναίς. Οι στίχοι έχουν νοηματική συνέχεια καθώς εξελίσεται το άκουσμα και ενίοτε είναι σκέτη ποίηση με ανάγνωση σε πολλά επίπεδα. Κλείνουν το μάτι ακόμα και το ερώτημα του τι προκάλεσε την κρίση, την Αποκάλυψη. Και η απάντηση μάλλον είναι εδώ:

Αλλά κι εδω, με τους καταπληκτικούς στίχους (πιο κάτω, διαβάστε τους ενώ ακούτε το κομμάτι)

HADES
Why do we build the wall?
My children, my children
Why do we build the wall?

CERBERUS
Why do we build the wall?
We build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free

HADES
How does the wall keep us free?
My children, my children
How does the wall keep us free?

CERBERUS
How does the wall keep us free?
The wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free

HADES
Who do we call the enemy?
My children, my children
Who do we call the enemy?

CERBERUS
Who do we call the enemy?
The enemy is poverty
And the wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free

HADES
Because we have and they have not!
My children, my children
Because they want what we have got!

CERBERUS
Because we have and they have not!
Because they want what we have got!
The enemy is poverty
And the wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free

HADES
What do we have that they should want?
My children, my children
What do we have that they should want?

CERBERUS
What do we have that they should want?
We have a wall to work upon!
We have work and they have none
And our work is never done
My children, my children
And the war is never won
The enemy is poverty
And the wall keeps out the enemy
And we build the wall to keep us free
That's why we build the wall
We build the wall to keep us free
We build the wall to keep us free

Και τώρα που έψαχνα για Links είδα πως σε περιοδικά δισκοκριτικής, η δουλειά της Αναίς έχει πάρει 10/10. Μπράβο κορίτσι μου! Πάντα τέτοια.

Καλή ακρόαση.

Η πρωινή της κομψότητα

Πανέμορφο βίντεο, πανέμορφο τραγούδι.
Ευτυχώς κάποιοι ακόμα επιμένουν να κάνουν τέχνη.

Imelda May τη λένε την κυρία...

Natalie Merchant!

Δεν είναι μόνο η μοναδική της φωνή που με ανατριχιάζει, είναι που και τα τραγούδια της είναι ένα προς ένα.
Με κάνει να ζητάω κάθε τι που έχει ηχογραφήσει (αν τραγουδάει στο μπάνιο της και τα έχει ηχογραφήσει τα θέλω!).



Είναι κι αυτή η αφτιασίδωτη ομορφιά της, ο τρόπος που κινείται, μακρυά απο star system κι αηδίες.



Είχε καιρό να βγάλει νέα δουλειά και μου έλειψε αλλά τώρα επανέρχεται με νέο υλικό με τίτλο "Leave Your Sleep"!



Natalie σας αγαπώ!

Kings of Convenience! Οι Simon & Garfunkel του 21ου αιώνα

Οι Kings of Convenience που κυκλοφόρησαν έναν απο τους καλύτερους δίσκους του 2009.

Η Joss Stone για την "πειρατεία": I think its great!

Ένα πανέμορφο πλάσμα η Joss Stone με μια καταπληκτική φωνή.
Αλλά να που εκτός όλων των άλλων έχει και μυαλό!

Τι δήλωσε σε ένα δημοσιογράφο που τη ρώτησε για το θέμα της πειρατείας; (Κι εδώ)

"I think it’s great…". Νομίζω πως είναι υπέροχη!
Αμήχανη σιωπή απ’ το δημοσιογράφο που περίμενε άλλη απάντηση...

"Υπέροχη;"

"Ναι, τη λατρεύω! Και να σου πω γιατί: η μουσική πρέπει να μοιράζεται. Το μόνο που αντιπαθώ απ τη μουσική είναι οι μπίζνες που έρχονται από κοντά. Αν η μουσική ήταν δωρεάν, τότε δεν θα υπήρχαν οι μπίζνες, θα ήταν απλά μουσική. Γι αυτό μου αρέσει, γι’ αυτό λεω ότι πρέπει να μοιράζεται."
Και συνεχίζει:
"Εντάξει αν κάποιος αγοράσει ένα CD, ας το αντιγράψει, ας το μοιραστεί με τους φίλους του, δεν με νοιάζει πως θα το ακούσει φτάνει να το ακούσει."

Και σε άλλη συνέντευξη δηλώνει:
«Κανείς μας δεν πρόκειται να κερδίσει τον πόλεμο με το «κατέβασμα» της μουσικής. Ας το αποδεχτούμε κι ας το δούμε σαν κάτι πολύ καλό που μπορεί να βελτιώσει τη μουσική. Μπορεί να χωρίσει τα αγριόχορτα απο τα λουλούδια».
Και καταλήγει:

"Ποιος είπε οτι οι μουσικοί πρέπει να είναι εκατομμυριούχοι; Ποιός έβαλε αυτό τον κανόνα; Δεν χρειαζόμαστε τόσα λεφτά. Χρειαζόμαστε μόνο όσα μας επιτρέπουν να κάνουμε μουσική, να τρωμε και να κάνουμε περιοδείες."

Γεια στο στόμα σου κουκλάρα μου! Να μιλάς συχνότερα σε παρακαλώ.

Και δες σε παρακαλώ αν ανάμεσα στις περιοδείες σου θα μπορούσες να κάνεις και μερικά ιδιαίτερα μαθήματα σε νομοθέτες και "αριστερόστροφους" καλλιτέχνες.

Το νέο αγαπημένο μου γκρούπ

Πολύ χαίρομαι που τους ανακάλυψα.



και χαίρομαι ακόμα περισσότερο που μουσικά βρίσκονται στα ίδια μονοπάτια με τα άλλα αγαπημένα φρικιά



Γενικώς έπεσα στα νύχια της Αμερικάνα νεοψυχεδέλειας "και είμαι καλά".

Αυτή η μουσική της Νότιας Αφρικής...

... δεν ταξιδεύει μέχρι τα μέρη μας. Μάλλον δεν θα τη βρούμε σε καμία συλλογή της Putumayo, δεν θα βρει χώρο σε συλλογές του Kosmos. Προς το παρόν τουλάχιστον. Γιατί σιγά-σιγά γίνεται όλο και μεγαλύτερη και περισσότερη. Κάποια στιγμή μπορεί να ανακαλυφθεί και απο τα δικά μας σαίνια.

Λέγεται kwaito και είναι ο σύγχρονος ήχος του Soweto. Αληθινό γέννημα-θρέμμα του Johanesburg και άρα urban ήχος.
Ο μαύρος πληθυσμός έχει καταγοητευτεί απο τον ήχο που είναι κάτι ανάμεσα σε drum & bass, r&b, hip hop (λιγότερο) κλπ κλπ. Αυστηρά στούντιο ήχος.

Δείγματα απο cd που αγόρασα.

South African Kwaito

Βρε τον Ronald Jenkees που τα σπάει...

Carlos Santana στο ΟΑΚΑ 8/7/09

Η συναυλία του Carlos Santana ξεκίνησε με σκηνές από την εμφάνισή του στο Woodstock, οι πρώτες νότες του Soul Sacrifice από την ταινία, αναμείχθηκαν με τους ζωντανούς ήχους της συναυλίας.

Για όσους μεγάλωσαν αγκαλιά με τους δίσκους και της εικόνες της εποχής, για όσους γοητεύτηκαν από τη flower power και έκαναν ενδοφλέβιες με τη φιλοσοφία της πιο ανόθευτης εμπορικά ρόκ εποχής, ήταν εκείνη η απόλυτη στιγμή της βραδιάς.

Όχι τόσο πολύ τα χίτ της δεκαετίας (Smooth, Maria Maria, Cοrazon Espinado) αλλά αυτή ακριβώς η στιγμή του Soul Sacrifice.

Και όσο κι αν ήταν αυτό ένα πολύ ξεκάθαρο τέχνασμα για να μπει το κοινό στην απαραίτητη προδιάθεση του να αντιμετωπίσει ένα ροκ μύθο (μαζί με την εικαστική ανασκόπηση στα εξώφυλλα της δισκογραφίας του και άλλες σκηνές από το παρελθόν), δεν μπόρεσα να μην ανατριχιάσω με τις πρώτες αυτές νότες.

Ο Carlos Santana ήταν εδώ και παλιότερα. Κάπου στην δεκαετία του 80, στο γήπεδο του Παναθηναϊκού τον είχα ξαναδεί, αλλά τότε ήταν μια άχαρη περίοδος, ίσως η χειρότερή του, με τα αδιάφορα Zebop και Marathon.

Από την άλλη το Woodstock δεν ήταν τόσο μακριά χρονικά για να αναφερθεί με νοσταλγία. Τώρα το timing ήταν ιδανικό, είχαν μεσολαβήσει και οι πρόσφατες μεγάλες pop επιτυχίες του οπότε ο Carlos με άλλον αέρα πια, μπόρεσε να γεφυρώσει όλες τις περιόδους του να περάσει ακροθιγώς από σχεδόν όλες τις μουσικές του αναζητήσεις (τι καλά που θα ήταν να έμενε για λίγο στα Borboletta, Caravanserai και το παρεξηγημένο Welcome). Ούτε κουβέντα βέβαια να γίνεται για τις υπέροχες παραληρηματικές του δουλειές σαν το “Love Devotion and Surrender” με τον Mc Laughlin.

Αυτά δεν προσφέρονται σήμερα για sold-out συναυλίες με χορηγούς.

Μια χαρά πάρτι έστησε πάντως ο γερο-Carlos. Με αναφορές σε Bob Marley, με μουσικά ριφς από Paint it Black, Smoke On The Water σκόρπια μέσα σε άλλα κομμάτια (μέχρι και ένα μοτίβο από Temptations έριξε ο θαυμάσιος τρομπετίστας του), φάνηκε όχι είχε τη διάθεση να αντιμετωπίσει το Live σαν μια μουσική γιορτή. Μια χαρά μας έκατσε ημών των πουρόκερς.

Οι φωτογραφίες είναι του Χρήστου Ζ. (έχει κι άλλες)

At last...

Επειδή οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται.

Στην αναζήτηση της εκτελεστικής αυθεντικότητας

Δείτε το ολόκληρο για να απολαύσετε τη μίξη των διαφόρων μουσικών




Ή αλλοιώς: η διαφορά της "παγκοσμιοποίησης" απο την "παγκοσμιότητα"


Περισσότερα εδώ

Κoλλημένος με την Αλίκη

Επειδή έχουμε καιρό να ασχοληθούμε με μουσική, λέω να μοιραστώ ένα δημιούργημα που με έχει κάνει να κολλήσω τον τελευταίο καιρό.
Έχει δημιουργηθεί με sampling απο τους ήχους της υπεροχης "Αλικης στη χώρα των θαυμάτων" της Disney απο ένα πιτσιρικά με το υποκοριστικό Fagottron(!)
Enjoy!

Κοίτα να δεις τι θυμήθηκα τώρα...

Wont Get Fooled Again - THE WHO

We'll be fighting in the streets
With our children at our feet
And the morals that they worship will be gone
And the men who spurred us on
Sit in judgement of all wrong
They decide and the shotgun sings the song

Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again

The change, it had to come
We knew it all along
We were liberated from the fold, that's all
And the world looks just the same
And history ain't changed
'Cause the banners, they are flown in the next war

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
No, no!

I'll move myself and my family aside
If we happen to be left half alive
I'll get all my papers and smile at the sky
Though I know that the hypnotized never lie
Do ya?

There's nothing in the streets
Looks any different to me
And the slogans are replaced, by-the-bye
And the parting on the left
Are now parting on the right
And the beards have all grown longer overnight

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again
No, no!

Yeaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!

Meet the new boss
Same as the old boss