Αγαπημένα t-shirts

Μετά από τόσες φορές που πηγαίνω στη Κωνσταντινούπολη, έχω γνωρίσει μια παρέα από καταπληκτικά παιδιά.

Ιδιαίτερα μορφωμένοι άνθρωποι, μουσικοί οι περισσότεροι που φυσικά έχουν μια οικουμενική άποψη για τα πράγματα, λατρεύουν την Ελληνική μουσική και έχουν συνεργαστεί πάρα πολλές φορές με Έλληνες μουσικούς σε δισκογραφικές δουλειές είτε δικές τους είτε των Ελλήνων συναδέλφων τους.

Κάνουμε συχνά πλάκα με τους εθνικιστές που επιμένουν να τροφοδοτούν το διχασμό, τον φόβο για τον "απέναντι". Αυτοί τα βάζουν με τους δικούς τους κι εγώ με τους δικούς μου. Πειραζόμαστε σε ένα πνεύμα "ανταγωνισμού" για το ποιος διαθέτει τους πιο θερμοκέφαλους, τους πιο προσκολλημένος στους εθνικούς μύθους, στο ποιος θέλει να βλέπει το μέλλον με γυαλιά από το παρελθόν.

Προχθές λοιπόν μου ήρθε ένα πακέτο. Και μέσα βρήκα αυτό το μπλουζάκι:

Αυτό το μπλουζάκι πουλιέται στην Κωνσταντινούπολη (στην Ιστανμπούλ δηλαδή!).

Φυσικά και ήθελαν να με "πειράξουν" με το μήνυμα αλλά ταυτόχρονα πειράζονται και οι ίδιοι με το γεγονός ότι παράγουν τέτοια μπλουζάκια που μπαίνουν στη μύτη των δικών μας "τουρκοφάγων".

Περιττό να σας πω πως είναι πια απο τα αγαπημένα μου (και συλλεκτικό φυσικά) παρά το οτι θα δυσκολευτώ να το φορέσω έξω απο το σπίτι.

Υ.Γ. Αν έχετε να μου προτείνετε παρόμοιο ελληνικό, θα με υποχρεώσετε, πρέπει να "πάρω το αίμα" πίσω! Ε, όχι και να με νικήσουν οι Τουρκαλάδες ε;

Όπως όταν σπάζαμε πιάτα

Όλα αυτά τα χρόνια ψηφίζουμε με τον ίδιο τρόπο που οι γλεντζέδες των αρχών της δεκαετίας του 70. έσπαζαν πιάτα. Όπως τότε πλήρωναν για να κάνουν το σαματατζίδικο κέφι τους, εμείς με τον ίδιο βαθμό ξεγνοιασιάς ψηφίζαμε ανίκανους και λωποδύτες μιας και αντέχαμε οικονομικά.

Παρακολουθούσαμε μετά, πρώτο τραπέζι πίστα, τα σκάνδαλα ως τηλεθεατές που παρακολουθούσαν σαπουνόπερα ή σαν όλα αυτά να αφορούσαν μια άλλη χώρα.

Δε μας αφορούσαν τα δισεκατομμύρια δραχμών και τα εκατομμύρια ευρώ που ακούγαμε να φεύγουν δεξιά κι αριστερά. Εμείς είχαμε εξασφαλίσει εύκολο πλαστικό και εικονικό χρήμα, τα κουτσοβολεύαμε, μέχρι που καταφέραμε να γίνουμε και ο Νο 1 πελάτης των Καγιέν της Πόρσε, μέχρι που κάναμε με τα θαλασσοδάνεια, τα θέρετρα "σπα και θαλασσοθεραπείας" μόδα του συρμού.

Περάσαμε τη μεγάλη περίοδο του ξέφρενου, ατομιστικού καταναλωτισμού, της ελληνικής έκφανσης του "το δικό μου είναι μεγαλύτερο". Αγοράσαμε ακόμα και τα γκάτζετ που έκαναν "μπλίπ" και αναβόσβηναν με μπλε και λευκά led κι ανάθεμα αν ξέραμε πως λειτουργούν, αφού ποτέ δε διαβάσαμε τις οδηγίες χρήσης.

Τώρα φυσικά που ήρθε η ώρα του λογαριασμού, εμείς ανάμεσα σε όσες αξίες διαχρονικά κρατάμε σφιχτά, επιλέξαμε να κρατήσουμε πιο σφιχτά τον ατομικισμό μας. Θέλουμε να μη θιγούμε εμείς απο τον ανεμοστρόβιλο, να περάσει δίπλα μας, έστω και ξυστά, αλλά να μη μας πειράξει το δικό μας σπίτι.

Η θεματολογία εξαντλείται στο "πότε θα πάρουμε σύνταξη και πόση", "πόσα μας κόβουν", "πόσο θα μας κοστίσει". Και σωστά μέχρι ένα σημείο, αλίμονο, είναι άλλωστε ο προγραμματισμός της ζωής μας! Αλλά μέχρι εκεί φτάνουμε οι κακόμοιροι. Δεν έχουμε τη δυαντότητα να πάμε ένα βήμα παραπάνω και να ασοληθούμε συνολικά με τον τρόπο που αποφασίζονται και κατανέμονται τα έξοδα του κρατικού προυπολογισμού, να φτάσουμε ακριβώς στην καρδιά του προβλήματος.

Μήνες τώρα που αναφέρεται το θέμα απο κάποια ΜΜΕ, δεν βλέπω να βάζει κανείς (ως πολιτικός σχηματισμός) επιτακτικά το θέμα των εξόδων στη δημόσια υγεία, να ζητιέται εξήγηση για την διαχρονική ολιγωρία των κυβερνήσεων να ξετρυπώσουν τα τρωκτικά, να υποχρεώνει για άμεσα μέτρα. Όλοι ξέρουν πως πληρώνονται οι μίζες αλλά κανείς τόσο καιρό δεν πήρε πρωτοβουλία να τις σταματήσει. Γιατί;

Δε βλέπω να επιμένουμε να μάθουμε τι θα γίνει με τα τεράστια ποσά των εξοπλισμών, δεν βλέπω κανένα κόμμα να βάζει στην ατζέντα τις ελληνοοτουρκικές σχέσεις. Κανείς δε θέλει να βγάλει κάστανα απο τη φωτιά με το να ομολογήσει πως οι μόνοι που επωφελούνται απο τον "τουρκικό μπαμπούλα" είναι τα λαμόγια που εξακολουθούν να αποθησαυρίζουν τεράστια ποσά σε μίζες.

Δε βλέπω πολιτικό σχηματισμό που να αντιμετωπίζει το οτι έχουμε απο εχθρικές, μέχρι και ουδέτερες (σην καλύτερη περίπτωση) σχέσεις με όλους τους γείτονές μας. Να στοχοποιεί τις ηλίθιες εξωτερικές πολιτικές μας, που όλο αυτό τον καιρό τάιζαν τον εθνικισμό μας και τους μύθους μας, αλλά που εξασφάλιζαν όμως εκλογική πελατεία στα κόμματα, κι ας μετέφεραν το παιχνίδι στο γήπεδο των πατριδοκάπηλων.

Δεν είδα (και θα το πω για ακόμα μια φορά), ένα κόμμα της αριστεράς να βάζει θέμα ακρίβειας και καταναλωτικής συμπεριφοράς, να προσπαθεί να αντιμετωπίσει την αισχροκέρδεια Ίσως επειδή είναι πιο αριστερό να απαιτείς μισθούς κι επιδόματα για να μπορείς να πληρώνεις τις ακριβές τιμές απο το να τις αντιπαλέψεις.

Αυτά δεν δείχνουν και τη γενικότερη θεώρηση που έχουμε ως κοινωνία για τα φαινόμενα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε; Αποσπασματικά (φυσικά) τα αντιμετωπίζουμε μια και η σχέση μας με την πολιτική δεν φτάνει (και ποτέ δεν την πιστέψαμε ως επαρκή) για να επηρεάσει διαφορετικές αποφάσεις.

Εστιάζουμε λοιπόν σε οτι μας αφορά αφήνοντας τους κυβερνώντες να βρουν ποιους άλλους αριθμούς πρέπει να "πειράξουν" για να βγει η εξίσωση.

Αλλά καλά θα κάνουμε να δούμε καθαρά πλέον τι αντιμετωπίζουμε: Όταν ούτε το "μνημόνιο" δεν μεταφράστηκε σωστά, υπάρχει η παραμικρή περίπτωση για θεσμικές και ριζοσπαστικές αλλαγές;

Τα "εθνικά" και τα "αληθή"

Εδώ, στο blog του Στέλιου Φραγκόπουλου, θα βρείτε μια απολαυστικότατη και διδακτικότατη συνέντευξη του Νίκου Δήμου.
Αξίζει να διαβαστεί!

Σκοτώνει το νέο σου iphone!

Εδώ θα βρείτε ένα άρθρο που αποκαλύπτει τα ψέμματα του Steve Jobs για τις συνθήκες εργασίας στο εργοστάσιο που παραάγει το αγαπημένο σας iphone.

Εδώ θα βρείτε την ελληνική του απόδοση.

Μην έχετε καμμία αμφιβολία, η μεγάλη ζήτηση της ευημερούσας Δύσης -σε βαθμό υστερίας- για τα γκατζετάκια της Apple, μεταφράζεται σε υπερ-κέρδη για τα αφεντικά της Apple και των εργοστασίων που τα παράγουν αλλά και σε αφόρητες πιέσεις των καταδικασμένων Κινέζων της εργασίας χαμηλού κόστους που οδηγεί στις αυτοκτονίες.

Μισθωτέ! Πες "αλεύρι"!

Μπράβο βρε παλικάρια του ΠΑΣΟΚ, μπράβο Γιώργο Παπανδρέου.

Με ένα προεδρικό διάταγμα για τις απολύσεις, πετάξατε στα σκουπίδια όλη την επικοινωνιακή προσπάθεια του δισέλιδου αφιερώματος (στο "ΒΗΜΑ" της περασμένης Κυριακής), για το πόσο αθληταράς κωπηλάτης είναι ο Γιώργος, πόσο μάγκας και καραμπουζουκλής.

Μα είναι δυνατόν την ώρα που κάποιοι στο Δ.Ο.Λ. ιδρώνουν να φτιάξουν προφίλ στο Γιώργο, εσείς να τα τινάζετε όλα στον αέρα και να προωθείτε τις δεσμεύσεις απέναντι στους τοκιστές μας; Τις οποίες ακόμα δεν γνωρίζουμε στο σύνολό τους...

Και σκέφτομαι απλά: Αν αυτό το τέρας που αποκαλύφθηκε τώρα με τα απίστευτα ψαλίδια στις αποζημιώσεις σκάει τώρα που ακόμα ο κόσμος δεν έχει φύγει για μπάνια (όσοι φύγουν), τι πρόκειται να δούμε τον Ιούλιο - Αύγουστο που δεν θα υπάρχει πιθανότητα να δούμε οργανωμένες αντιδράσεις;

Εργασιακός μεσαίωνας λοιπόν, με την ελπίδα πως κάποιοι θα συγκινηθούν και θα έρθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα επειδή μειώθηκε το εργασιακό κόστος!

Ας δούμε όμως ένα παράδειγμα απ' τη σχιζοφρενική οικονομία μας για να πάρουμε μια ιδέα:
Τα τελευταία δέκα χρόνια η κερδοφορία των σουπερμάρκετ έχει εκτοξευτεί στα ύψη. Αυτό έγινε επειδή εκμεταλλεύτηκαν τη δεσπόζουσα θέση τους και συμφώνησαν με τις βιομηχανίες τροφίμων να επιδοτείται η θέση των προϊόντων τους στα ράφια. Με δεύτερες συμφωνίες πήραν επιπλέον χρηματοδότηση για το κόστος των νέων καταστημάτων που άνοιγαν!

Σε περίπτωση δηλαδή που ακόμα αναρωτιούνται κάποιοι γιατί έχουμε τόσο ψηλές τιμές στην Ελλάδα, ας σκεφτούν οτι οι τιμές λιανικής παρήγαγαν το κέρδος του σουπερμάρκετ, το κέρδος της βιομηχανίας και το κόστος ανέγερσης νέων καταστημάτων (γιατί πως νομίζετε οτι ξεφύτρωσαν τόσα σουπερμάρκετ σε κάθε γειτονιά;).

Αυτή λοιπόν η τόσο κερδοφόρα βιομηχανία, που φουσκώνει τόσο πολύ τον πληθωρισμό, που έχει στήσει μια αδίστακτη κομπίνα μεγαλώματος εναντίον των μικρών, που καταπατά κάθε έννοια υγιούς ανταγωνισμού με επιστροφές και πιστωτικά, που απορροφά ανελαστικά οικογενειακά έξοδα, απασχολεί (σε μεγάλο βαθμό) εργαζόμενους με 4ωρη απασχόληση έτσι που αυτοί να μη κατοχυρώνουν εργασιακό δικαίωμα μόνιμα απασχολούμενου.

Τώρα τι πρόκειται να συμβεί με το δωράκι που επιπλέον γίνεται σε τέτοιου τύπου εργοδότες;
Ακόμα μεγαλύτερο πάρτι! Δεν υπάρχει κανείς απολύτως λόγος να διατηρούνται ώριμης ηλικίας εργαζόμενοι με "υψηλές" αποδοχές, όταν η απόλυση μπορεί να γίνει σχεδόν τζάμπα (ΚΑΙ με δόσεις!) και να έρθουν στη θέση τους πιτσιρικάδες των 500 ευρώ. Άλλωστε οι Έλληνες αγοραστές ποτέ δεν τιμώρησαν ή επιβράβευσαν τις ανάλογες συμπεριφορές, η πελατεία είναι "μπετόν" (σημειώστε πως είναι ελάχιστες οι αλυσίδες που έχουν μακροχρόνια εργαζόμενους. Μόνο μια μου έρχεται στο μυαλό, αμιγώς Ελληνική!).

Και αυτή η "ρύθμιση" (που να σας ρυθμίσει ο παπάς, ανεπαρκέστατοι), δεν έρχεται ως μέρος ενός αναπτυξιακού σχεδίου που να δημιουργεί πραγματικές θέσεις εργασίας, που να ενθαρρύνει την εύκολη (χωρίς λαδώματα και γραφειοκρατεία) δημιουργία μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, που να δίνει μια προοπτική.
Δεν έρχεται καν -για απλούς επικοινωνιακούς λόγους- με ένα πόρισμα ή μια καταδίκη για τα χαμένα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων. αλλά έρχεται αποσπασματική κι αποκομμένη. Έρχεται σαν τρομοκρατικό χτύπημα κατά των εργαζομένων!

Και το κερασάκι είναι η πλήρης ανυπαρξία "Επιτροπής Ανταγωνισμού" που κανείς απολύτως απ' την κυβέρνηση δεν φαίνεται να έχει σαν προτεραιότητα παρά τα συνεχιζόμενα απίστευτα χάλια της αγοράς. Έτσι οι τιμές συνεχίζουν να είναι φουσκωμένες με ένα υπέροχο μονοπωλιακό τρόπο που επιτρέπει και την "απορρόφηση του ΦΠΑ" σε κάποιους χωρίς ιδιαίτερες απώλειες(!) και οι "φτηνά απολυμένοι", το βουνό των ανέργων του +20% που έρχεται το Σεπτέμβρη, θα πρέπει μάλλον να γίνουν κλέφτες για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν τροφή και στέγη.

Και μια τελευταία ερώτηση προς το Γιώργο και τη κυβέρνησή του: Όταν διακηρύσσετε σε κάθε κατεύθυνση πως "η Ελλάδα θα τα καταφέρει", ποιους ακριβώς Έλληνες έχετε κατά νου;


Υ.Γ. Δεν αντέχω να βλέπω ακόμα πολιτικούς που να προσπαθούν να "περάσουν" με επικοινωνιακά τερτίπια τέτοια εκτρώματα στην κοινωνία, με ύφος αθώας παρθένας που πιάστηκε στον ύπνο. Τακτική που δεν κρίνεται απαραίτητη βέβαια όταν κάτι αφορά επιχειρήσεις ή τους βιομηχάνους. Προφανώς οι "εργαζόμενοι", ο "λαός" κρίνονται στο σύνολό τους "χάπατα" που τρώνε εύκολα τα επικοινωνιακά τεχνάσματα επειδή (επίσης προφανώς) αν είχαν μυαλό δεν θα ήταν "λαός"! Να τελειώνει λοιπόν το παραμύθι.

Κι αν και τέτοιου ύφους σχόλια δεν είναι του χαρακτήρα μου και της παιδείας μου (που περιλαμβάνει πιάνο-γαλλικά-μπαλέτο), κύριε Υπουργέ Λοβέρδο αν σε συναντήσω στο δρόμο θα πληρώσω όσο-όσο για ένα γιαούρτι.

Υ.Γ.2 Άντε τώρα να βρω να αντιτάξω επιχειρήματα στο ΚΚΕ...

Το Λαικό Μέτωπο Κατα Της Πραγματικότητας

Πάντα θαύμαζα (θαύμαζα άραγε ή ζήλευα;) τους δογματικούς, τους φανατισμένους, τους οπαδούς. Αυτούς που κατέχουν τη μία και αδιαπραγμάτευτη μοναδική αλήθεια. Αυτούς που η ζωή ερμηνεύεται εύκολα κι απλά με οδηγό τη Βίβλο, το Κοράνι, το Κεφάλαιο, το κόκκινο βιβλίο του Μάο, τη σημαία της ομάδας τους, τον Χρυσό Οδηγό του ΟΤΕ...

Γι' αυτούς δεν υπάρχουν δεύτερες αναγνώσεις, δεν υπάρχουν λεπτές διαχωριστικές γραμμές, δεν υπάρχουν διεργασίες, εξελίξεις, ζυμώσεις, δεν υπάρχουν καν αντίθετες απόψεις που να αξίζει να συζητηθούν. Πόσο τυχεροί όσοι δεν έχουν να προβληματίζονται για το παραμικρό, που έχουν όλες τις απαντήσεις γραμμένες απο παλιά, με τυφλοσούρτη, με λυσάρι. Βέβαια ο κόσμος αλλάζει, ενίοτε η Γη απο επίπεδη γίνεται στρογγυλή, αλλά δεν έχει και μεγάλη σημασία, αν το πιστεύεις αρκετά δυνατά και βρεις κι άλλους μερικούς χιλιάδες να το πιστέψουν μαζί σου η Γη για σένα και τους φίλους σου ξαναγίνεται επίπεδη, το μητρικό αστρόπλοιο θα σας περιμένει πάντα εκτός βαρυτικής τροχιάς να συναντηθείτε μετά την αυτοκτονία.

Πόσο τυχεροί αυτοί που ερμηνεύουν τον κόσμο με τσιτάτα και ξύλινες διατυπώσεις για την "πλουτοκρατία" και τα "συμφέροντα των κεφαλαιοκρατών" και τα "δίκια των εργαζόμενων" (φαντάζομαι πως τα διευθυντικά στελέχη που είναι ουσιαστικά υπάλληλοι είναι δύσκολο να καταχωρηθούν σαν εργαζόμενοι).
Για το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ λέω που καταφέρνουν με συνοπτικές διαδικασίες να κλείσουν επιχειρήσεις, λιμάνια, να καταργήσουν δικαιώματα τρίτων.Γι' αυτούς το αγωνιστικό καθήκον υπαγορεύεται απ' τις "ιερές γραφές" και είναι ιδιαίτερα δυσδιάκριτη (ή αδιάφορη), η γενικότερη ζημιά, η πρόκληση φθοράς ακόμα κι αν θύματα είναι η ίδια τους η κοινωνική τάξη.

Πόσο τυχεροί άνθρωποι αυτοί που μπορούν και αποφασίζουν τόσο εύκολα για την ποιότητα των μέχρι προ ολίγων ημερών "συντρόφων" τους...
Για τους ΣΥΡΙΖΑίτες - ναίτες ιππότες λέω, γι αυτό το οπαδικό κομμάτι της υποτίθεται μη-δογματικής αριστεράς που έχουν ταχθεί να φυλάσσουν τα άγραφα ιερά και όσια και λοιδορούν τώρα τους αποχωρήσαντες ("τηλεοπτική πτέρυγα" τους αποκαλούν).

Και πόσο τυχεροί που παρ' όλη τη γενικότερη ανικανότητα να δουν το αντικειμενικά ορθό που βρίσκεται μπροστά τους, καταφέρνουν και διακρίνουν τα πολύ ψιλά γράμματα που τους χωρίζουν από κόμμα της αριστεράς σε άλλο κόμμα της αριστεράς, που τους χωρίζουν σε τάσεις, συνιστώσες, ρεύματα και που πολεμιούνται λυσσαλέα μεταξύ τους χειρότερα από όσο μπορεί να πολεμήσουν την ακροδεξιά (για παράδειγμα).

Γιατί όπως μάθαμε κι απο τους ορθόδοξους χριστιανούς δεν μας απασχολεί ο άθεος που έτσι κι αλλοιώς δεν θα είναι ποτέ πελάτης μας, μας απασχολεί ο αιρετικός (ο χιλιαστής, ο παπικός, ο παλαιοημερολογίτης) που μας κόβει την πελατεία.

Φουρτούνες έχουμε. Καπετάνιο έχουμε;

Και"ξαφνικά" διαδηλώσεις εναντίον των μέτρων λιτότητας ξεφύτρωσαν παντού. Και στην Ισπανία και στη Γαλλία και στη Γερμανία και στην Δανία (την κανονική ε; του βορρά).

Οι περικοπές στις κρατικές δαπάνες γίνονται τώρα με συνοπτικές διαδικασίες. Εθνικά συστήματα υγείας αρχίζουν να ξεμένουν απο χρηματοδότηση, κονδύλια προς την παιδεία περικόπτονται, σ' εμάς οι ήδη χαμηλές συντάξεις και οι χαμηλοί μισθοί μειώνονται δραματικά και αυξάνονται τα όρια ηλικίας γιατί αυξάνεται -λέει- το προσδόκιμο ζωής (καλά, θα τα ξαναπούμε σε λίγο καιρό που η κρίση, η πίεση και η ανεργία θα μας προκαλεί εμφράγματα στα 45!).

Γεννηθήκαμε σε μια Ευρώπη με καλές κοινωνικές παροχές (σε σχέση με τις ΗΠΑ κι αλλού) όπως την πληρωμένη άδεια, τη 40ωρη εβδομαδιαία εργασία, και μια σειρά απο πράγματα που θεωρούσαμε αυτονόητα. Αυτά όμως τα δικαιώματα (ή αν θέλετε οι "εργασιακές κατακτήσεις"), σχεδιάστηκαν και κατακτήθηκαν σε μια εποχή που δεν υπήρχε Κίνα και Ινδία με φθηνή παραγωγή προϊόντων. Σχεδιάστηκαν και εφαρμόστηκαν σε εποχές που οι τσιμινιέρες της Ευρώπης κάπνιζαν σαν Έλληνες μετά απο 6ωρη πτήση. Υπήρχε παραγωγή και ανάπτυξη, προσφορά και ζήτηση.
Σήμερα με 1% μέσο ευρωπαϊκό όρο ανάπτυξης δεν είναι δυνατόν να βγούμε απ' την ύφεση, με τις παρούσες δομές.

Εν τω μεταξύ τίποτε δε δείχνει πια να μπορεί να αναστρέψει τον κατήφορο. Η δημογραφική βόμβα είναι πια προβλέψιμη και λέει πως ο ευρωπαϊκός πληθυσμός περιλαμβάνει περισσότερα άτομα με ηλικία άνω των 60 απ' ότι κάτω των 14. Όταν ο μέσος όρος ηλικίας για συνταξιοδότηση στην Ευρώπη είναι τα 56 χρόνια αλλά ζούμε μέχρι τα 80, αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να εισπράττουμε συντάξεις για 25 χρόνια.

Άρα; πως ξεπερνάμε ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα; "Μόνο με ανάπτυξη", λένε όλοι. Μόνο με αύξηση της επιχειρηματικότητας που μπορεί να φέρει δημιουργικότητα και καινοτομία. Αλλά για να το κάνεις αυτό πρέπει να επαν-εφεύρεις το κράτος, να δημιουργήσεις κίνητρα και να δώσεις χώρο για πρωτοβουλίες

Αλλά υπάρχει μια διαφορά στο είδος της ανάπτυξης έτσι όπως το βλέπει ο καθένας απ' το πόστο που υπηρετεί. Δεν είναι δυνατόν να μετατρέψεις τους Ευρωπαίους (κι εμάς μαζί) να μάθουν να ζουν σαν Κινέζοι για να καταφέρουν να έχουν ανταγωνιστική παραγωγή. Άρα πόσο μπορείς να ελπίζεις πως θα έχουν αποτέλεσμα οι συρρικνώσεις των οικονομιών πριν καταρρεύσει η μεσαία τάξη, πριν αυξηθούν οι νεόπτωχοι και πριν περισσότερος κόσμος οδηγηθεί στη μετανάστευση;

Εδώ λοιπόν έχουμε ένα μεγάλο πρόβλημα. Δεν ξέρω τι κυβερνήσεις μπορεί να έχουν οι διαδηλωτές Δανοί, τι προβλήματα μπορεί να αντιμετωπίζουν και πως, αλλά σήμερα είναι εμφανέστατο πως εδώ στην Ελλάδα τουλάχιστον έχουμε ηγετικό έλλειμμα Εδώ κάθε (μα κάθε!) απλό θέμα κρύβει απο κάτω του μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία. Έχουμε ακόμα περιθώρια να δημιουργήσουμε και να κάνουμε τεράστια βήματα για να καλύψουμε το κενό με την υπόλοιπη Ευρώπη ή για να εκμεταλλευτούμε το όποιο μας δυναμικό.

Αν όμως η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου μετά απο τόσους μήνες στην εξουσία δεν έχει διορίσει τους επικεφαλής της κρατικής μηχανής, αν ακόμα δεν έχει ανακαλύψει πόσους δημόσιους υπαλλήλους πληρώνει, υπάρχει περίπτωση (σ' αυτή τη ζωή!) να έρθει με σοβαρές προτάσεις για φυγή προς τα εμπρός; Να σταματήσει τη γραφειοκρατεία; Να δημιουργήσει πλαίσια αναπτυξιακών πρωτοβουλιών;
Υπάρχει άραγε περίπτωση να δούμε να μπαίνουν αντικειμενικά κριτήρια αξιολόγησης στους υπουργούς με βάση τις πρωτοβουλίες τους για δημιουργία καινοτομίας και ανάπτυξης στον κλάδο που υπηρετούν;
Επιτρέπεται μοναδική προσπάθεια της κυβέρνησης να είναι μόνο το που θα βρει τα δανεικά;

Πέρασε πολύς καιρός μέχρι ο Γιώργος Παπανδρέου και το επιτελείο του να καταλάβουν ακριβώς τι παραλάμβαναν στην οικονομία μετά τη νίκη τους στις εκλογές. Πόσος χρόνος πρέπει να καταναλωθεί μέχρι να καταλάβουν πως τα χρήματα των μηχανισμών της Ευρώπης ΔΕΝ φτάνουν για να σώσουν το μπάχαλο που ξεκίνησε να αποκαλύπτεται με τα ελλείμματα και τα ψεύτικα στοιχεία και στις υπόλοιπες χώρες;
Πόσο δύσκολο είναι να δούμε την πιθανότητα παρά τα δανεικά να μείνουμε στο ίδιο ακριβώς σημείο που είμαστε; (Αλλά με πολύ μεγαλύτερο χρέος;)

Αν σήμερα (τι "σήμερα"; ΧΘΕΣ!) δεν αρχίσει να δημιουργείται όραμα, σχεδιασμός, ρυθμίσεις και νόμοι για να καταφέρουμε να ξεκινήσουμε τη σβηστή μηχανή και να κινητοποιήσουμε τον κοιμώμενο Έλληνα (όσο ακόμα οι ταμειακές μας ανάγκες υπηρετούνται), ας ετοιμαζόμαστε να ψάχνουμε για δουλειές ανειδίκευτου εργάτη σε Κινέζικες εφημερίδες!

Η χαβαλετζίδικη βουβουζέλα και οι σοβαροί έλληνες οπαδοί

Μόλις επέστρεψα στην Ελλάδα για ένα Σαββατοκύριακο και ξαναφεύγω πάλι.

Πρόλαβα όμως να δω την κατάντια στο μπάσκετ Ολυμπιακού - ΠΑΟ με τους γνωστούς κρετίνους στις κερκίδες να προκαλούν για άλλη μια φορά το χάος. Καμία έκπληξη. Έχουμε τους "οπαδούς" που μας αξίζουν. Και θα τους έχουμε για καιρό ακόμα γιατί τέτοιες ώρες τέτοια λόγια, ποιός θα κάτσει τώρα να ασχοληθείμε τέτοια θέματα;

Στη Ν. Αφρική η μεγάλη τους ένοια πάντως είναι η κατάργηση της βουβουζέλας. Η βουβουζέλα είναι μια καραμούζα που χρησιμοποιείται στο γήπεδο και που παράγει έναν απίστευτης έντασης μπάσσο ήχο. Φανταστείτε τώρα ένα ολόκληρο γήπεδο γεμάτο απο βουβουζέλες. Αποσυντονίζει ποδοσφαιριστές, προπονητές, εκφωνητές. Πάντως οι ομαδοί περνάνε καταπληκτικά, το γλεντάνε με την ψυχή τους.

Κι αν αποσυντονίζει μια φορά τους συνηθισμένους πια στον ήχο νοτιοαφρικανούς, τι θα γίνει με τις εθνικές ομάδες που κληθούν να παίξουν σε γήπεδα γεμάτα με χίλιους πληγωμένους ελέφαντες (γιατί έτσι ακούγεται η βουβουζέλα); Οι τοπικές αρχές λοιπόν είχαν αποφασίσει πως θα απαγορεύσουν τις βουβουζέλες στο γήπεδο αν και είναι εξαιρετικά δημοφιλές "όργανο" ειδικά στο μαύρο πληθυσμό. Η FIFA δεν το δέχτηκε, δεν θέλει -λέει- να στερήσει το τοπικό χρώμα (μάλλον θα κατασκευάσει και επίσημες βουβουζελες με το σήμα της FIFA;). Καθήστε να δείτε τι έχει να γίνει!


Όταν ήμουν στη Ν. Αφρική πριν μερικούς μήνες έμεινα εντυπωσιασμένος απο τον ήχο αλλά και απο το πως το γλεντούσαν οι οπαδοί. Με ρωτάει λοιπόν ο ντόπιος αστειευόμενος:

-Τι λες, θα ήταν επιτυχία στα γήπεδα της Ελλάδας; Να κάνουμε εξαγωγή;
-Όχι, του λέω, εμείς κάνουμε άλλα πράγματα για να εκτόνωση στα γήπεδα.

Θα του στείλω λοιπόν το βίντεο του χτεσινού αγώνα μπάσκετ για να καταλάβει οτι η επιτυχία της αθώας βουβουζέλας (και μάλιστα σε μια χώρα με τεράστιο πρόβλημα εγκληματικότητας), δεν υπάρχει περίπτωση να επαναληφθεί στην Ελλάδα των ίσως χειρότερων οπαδών στον κόσμο.
Εδώ έχουμε πάρει τη βία πολύ περισσότερο στα σοβαρά.

Χοντρός τζόγος στην ανατολική Μεσόγειο

Εξαιρετικά πολωμένη η περίοδος στην ανατολική Μεσόγειο. Και οι τόσοι θάνατοι ανθρώπων που ήθελαν ειρηνικά να φτάσουν με ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα, κάνουν εξαιρετικά δύσκολη την εξαγωγή καθαρών συμπερασμάτων. Ειδικά τώρα που είναι τόσο συναισθηματικά φορτισμένα τα πράγματα.

Ο στολίσκος θα μπορούσε να παρεμποδιστεί χωρίς θύματα εντός των χωρικών υδάτων.
Αντ' αυτού επιλέχθηκε η "πειρατεία" σε διεθνή ύδατα. Που αυτομάτως κάνει την αντίσταση του πληρώματος του "Mavi Marmara" να είναι νόμιμη άμυνα σε ένα παράνομο ρεσάλτο. Μπορεί λοιπόν οι τύποι να είναι τραμπούκοι αλλά δεν είναι ανόητοι τραμπούκοι, πάντα έχουν ένα στόχο πίσω απ΄την κάθε επίδειξη δύναμης.

Η προκλητική δολοφονία των ακτιβιστών ήταν μεν εξοργιστική, αλλά προκάλεσε μια κρίση που απάλλαξε τον Νετανιάχου απ΄το να πρέπει να μπει σε ειρηνευτικές συνομιλίες με τον Ομπάμα.
Το Μάρτιο σε επίσκεψη του Μπάιντεν στο Ισραήλ (σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ προσπαθούν να οργανώσουν το αντι-ιρανικό μέτωπο), προκλήθηκε μια εποικιστική κρίση που ανάγκασε τον αντιπρόεδρο να φύγει εσπευσμένα και θυμωμένος καταγγέλλοντας το Ισραήλ για την πολιτική του αυτή.
Από τότε υπάρχει αυτή η κρίση που υποτίθεται πως θα εξομαλυνόταν με την συνάντηση των ηγετών.

Ο Νετανιάχου φυσικά δεν έχει κανένα λόγο να πρέπει να μπει σε ειρηνευτικές συνομιλίες, μια χαρά τον "βολεύει" αυτός ο απίστευτης σκληρότητας αποκλεισμός της Γάζας. Κι αυτό γιατί μέσω του ανθρωπιστικού δράματος (60% των Παλαιστινίων εκεί πεινάνε) συνεχίζει να πυροδοτεί το φανατισμό που ανέδειξε σε ηγετική δύναμη τη Χαμάς. Και ο φανατισμός, οι επιθέσεις, το πρόβλημα διατηρεί την "κατάσταση απειλής" του Ισραήλ με αποτέλεσμα να πρέπει να εξοπλίζεται αφειδώς από τις ΗΠΑ ακόμα και κάτω από φαινομενικά "ψυχρές" σχέσεις.

Αυτοί οι τραμπουκισμοί όμως δυσκολεύουν τη συστράτευση που ζητούν οι ΗΠΑ εναντίον του Ιράν όπως είπαμε. Το Ισραήλ είναι αντιμέτωπο με "διπλωματική χρεωκοπία", βρίσκεται σε διεθνή απομόνωση και αργά αλλά σταθερά γίνεται βαρίδι στα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή.

Για να δούμε πόσο ακόμα θα φτουρήσει ο ακραίος Νετανιάχου...

I Need A Dollar (ετοιμαστείτε να το τραγουδήσετε!)

Είτε επειδή θα ζητάμε σε λίγο καιρό κι εμείς ένα ευρώ, είτε εειδή σας αρέσει το τραγούδι!

Ο Μαντέλης, η Μαντέλη κι ο Μαντέλα

-Για τη χορηγία ρε γαμώτο!

Παρακολουθώ εδώ στο blog της Καρυάτιδας, τη συζήτηση περί ελληνικού γονιδίου. Με σφραγίδα πανεπιστημιακή είμαστε -λέει- λευκοί καυκάσιοι και όχι μογγόλοι ή μαύροι! Και δώσ' του οι αρχαιοπληξία, ο αυτοθαυμασμός για τις αρχαίες νίκες μας, το "πας μη Ελλην βάρβαρος". Είναι δυνατόν να μας λένε πως δεν είμαστε καθαρόαιμοι Έλληνες;

Αυτό βέβαια το καυκάσιο dna δεν ήταν αρκετό για να μας σώσει από τις μίζες (sorry, "χορηγίες" ήθελα να πω) του Τεράστιου Τάσου σφυράτε-μου-θα-είμαι-στο-Αζερμπαϊτζάν Μαντέλη. Δεν ήταν αρκετό για να γλυτώσουμε από τα Βατοπεδινά τραγούδια με τη χορωδία κορυφαίων πολιτικών, μοναχών και δημοσίων υπαλλήλων.

Δεν έφτασε το κακόμοιρο dna για τους βουλευτές όλων των κομμάτων που υπερψήφισαν τις "περιορισμένες" ευθύνες πολιτικών προσώπων χάρη στις οποίες σήμερα ο κύριος Μαντέλης κάνει πλάκα.

Δεν ήταν αρκετό το πάλλευκο και καυκάσιο dna μας για να μην έχουμε εισαγγελικούς λειτουργούς που να κατηγορούνται σήμερα για κομματικά επιλεκτικές έρευνες σκανδάλων. Δεν ήταν αρκετό για θρησκευτικούς ηγέτες με συναίσθηση ευθύνης.
Φυσικά αυτή η γενικότερη σαπίλα δεν μπορεί να περιορίζεται αποκλειστικά στους πολιτικούς, τους δημόσιους λειτουργούς, σε όποιον κατέχει θέση εξουσίας. Είναι σίγουρο πως κι ο διπλανός μου οδηγός που προσπερνάει την ουρά για να βρεθεί πρώτος στο φανάρι της στροφής αν αποκτήσει κάποια εξουσία τα ίδια θα κάνει. Ποιος διπλανός μου; Εγώ ο ίδιος!

Δώσ' μου τη δυνατότητα και τη θέση κι ακόμα αν είμαι σχετικά θετικό και ηθικό στοιχείο, η αδιαφάνεια και η ασυλία που θα μου εξασφαλίσει το "σύστημα", θα με κάνει το πιο συμφεροντολογικό τομάρι της χώρας. Μήπως οι ψηφοφόροι - χάπατα έχουν μηχανισμούς ή θεσμούς για να με βρουν και να με σταματήσουν;
Ή μήπως πρέπει εγώ απο όλους να είμαι το κορόιδο, ο πατριώτης που θα σώσει ένα έθνος υποκριτών που βουλιάζουν στη γενική διαφθορά και το βόλεμα των "δικών μας" αλλά τους φταίει το δάχτυλο της Αφροδίτης του Focus;

Η ράτσα μας δεν παράγει πατριώτες εδώ και πολύ καιρό τώρα. Ίσως αν περάσουμε ένα πόλεμο, μια εθνική καταστροφή, ίσως να βρεθεί πάλι συνεκτικός ιστός σε επάρκεια. Αν και χλωμό το κόβω.

Το dna μας βλέπεις είναι ελληνικό, δεν είναι καν μογγολικό σαν των Τούρκων που με ισλαμιστή πρόεδρο έκαναν απίστευτα βήματα στην πάταξη της διαφθοράς.

Δεν ήταν καν αρκετά μαύρο για να βγάλει έναν πατριώτη όπως ο Νέλσον Μαντέλα που έδωσε συνοχή και αναγέννησε μια χώρα σκέτο εθνολογικό μωσαϊκό με πρόσφατες βαθιές πληγές.

Σίγουρα είμαστε καθαρόαιμοι Έλληνες λοιπόν. Αλλά αν περιμένουμε στ΄αλήθεια απο το dna μας να βγάλει πατριώτη ηγέτη που να φτιάξει αυτό τον τόπο... κάκαλα μάντολες!

Ένας χρόνος χωρίς τον Μιχάλη Παπαγιαννάκη

Πόσο μεγάλες φαίνονται σε τέτοιους καιρούς αυτές οι απουσίες...

Ερχεται η επιδότηση της ρουφιανιάς!

Ενώ οι -επικοινωνιακοί- έλεγχοι της κυβέρνησης βρίσκουν ολίγη από διαφθορά σε υπαλλήλους τους Υπουργείου Οικονομικών και τις εφορίες και μάλιστα με διαδικασίες «ελέγχου ακίνητης περιουσίας», «ελέγχου τραπεζικών λογαριασμών» και λοιπά , ο φίλος μου ο Δημήτρης δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να βρει που έπρεπε ακριβώς να τα στάξει την περασμένη εβδομάδα. Και στην εφορία και στην πολεοδομία!

Και μάλιστα χωρίς να κάνει καμία απολύτως αναζήτηση. Και οι υπάλληλοι που τα πήραν δεν τήρησαν καν τα προσχήματα. «Τόσα» του είπαν κι αυτός ξηλώθηκε επιτόπου. Μόνο τιμοκατάλογος δεν έχει εκτυπωθεί! Και μάλιστα μου μεταφέρει ότι τώρα είναι ακόμα πιο ξεδιάντροπος ο τρόπος που τα απαιτούν.
Επειδή τους μειώθηκαν οι αποδοχές. Τώρα ο οποιοσδήποτε έχει συναλλαγές με το δημόσιο είναι υποχρεωμένος να πληρώσει το έλλειμμα στα έσοδά τους αλλά και την οργή επειδή μειώθηκαν ειδικά οι δικές τους αποδοχές.

Άλλος φίλος, ο Τάκης, είχε την τιμή να προσέλθει στην εφορία της περιοχής του για έλεγχο των παραστατικών της φορολογικής του δήλωσης, είχε βλέπετε επιστροφή φόρου πάνω από 1.500 ευρώ και όταν αυτό συμβαίνει, πρέπει να γίνεται έλεγχος!

Κάθισε λοιπόν απέναντι από μια υπάλληλο που μόλις είδε μισθό διευθυντικού στελέχους και ιδιωτικά σχολεία των παιδιών, άρχισε μια απίστευτη γκρίνια: «Εμ βέβαια, εμείς που δεν έχουμε λεφτά για ιδιωτικά, έχουμε τα παιδιά μας μόνα τους στο σπίτι να μας περιμένουν» και διάφορα τέτοια απαράδεκτα και αντιεπαγγελματικά.
Ο Τάκης φόρτωσε βέβαια και άρχισε να απαντάει «κι εγώ κυρία μου ήμουν για 3 χρόνια άνεργος αλλά δεν τα έβαλα με εσάς και τη μονιμότητά σας», αλλά αυτό απλά έκανε τα πράγματα χειρότερα, η «κυρία» είχε αποφασίσει να εκμεταλλευτεί την εξουσία της όπως μπορούσε, είτε για να εκδικηθεί τον «υψηλόμισθο» είτε για να τον υποχρεώσει σε κάποια καταβολή «παράβολου».

Τους στηρίζει ή τον αρμέγουν;

Αυτή την κατάσταση ζούμε σήμερα με τους Έλληνες χωρισμένους σε κοινωνικές κάστες και εργασιακές τάξεις. Κι αυτή η αντιπαλότητα, αυτός ο άτυπος εμφύλιος θα γίνει ακόμα πιο έντονος αν γίνουν πραγματικότητα τα κυβερνητικά σχέδια που «διέρρευσαν» και που λένε πως «όποιος καρφώνει κάποιον άλλο για φοροδιαφυγή θα εισπράττει 2% από τα έσοδα που θα προκύπτουν».

Μπορείτε να φανταστείτε πιο αισχρή ρύθμιση; Μπορείτε να φανταστείτε τι είδους διάλυση θα φέρει αυτό το έκτρωμα στην Ελληνική κοινωνία που ήδη μπάζει και τρίζει από παντού;

Και πριν κάποιοι μου αναφέρουν τους Γερμανούς, τους Αυστριακούς και τους Ελβετούς που καταγγέλλουν οποιονδήποτε παρανομεί, να ζητήσω να ξανασκεφτούν το ότι αυτό γίνεται μεν σε περιπτώσεις που η παρανομία του εξυπνάκια έχει κόστος και επιπτώσεις στους υπόλοιπους. Εδώ όμως μιλάμε για κρατική «προμήθεια», «μίζα» και «λάδωμα» της ρουφιανιάς.

Κι αν αυτό το αίσχος περάσει, τελειώσαμε για τα καλά!


UPDATE: Συνελήφθην κοιμώμενος, με φάγαν΄τα ταξίδια!
Η φίλη Cynical με ενημερώνει στα σχόλια: άρθρο 77, παράγραφος 6:

«...Όποιος καταγγείλει και πιστοποιηθεί φορολογική ή τελωνειακή παράβαση δικαιούται από το Δημόσιο αμοιβής. Η αμοιβή ισούται με το 1/10 των προστίμων που εισπράχθηκαν για την παράβαση και καταβάλλεται μετά την είσπραξή τους στο δικαιούχο, με ευθύνη της Γενικής Διεύθυνσης Επιθεώρησης του Υπουργείου Οικονομικών...».

Εχει ψηφιστεί και λειτουργει ήδη.
Άρα, τελειώσαμε ήδη!

Ζηλεύω!

Αναπαράγω απο τα "ΝΕΑ"

"Ολα τα γυµνάσια της Γαλλίας θα προβάλλουν στο εξής κλασικές ταινίες, όπως ο «Πολίτης Κέιν» του Ορσον Ουέλς και τα «400 χτυπήµατα» του Φρανσουά Τριφό, σε µια προσπάθεια οι µαθητές να κατανοήσουν καλύτερα την έβδοµη τέχνη αλλά και τους αγώνες της πραγµατικής ζωής.

Σε κάθε γυµνάσιο της χώρας θα δηµιουργηθεί ένα σινε-κλαµπ µε επικεφαλής έναν καθηγητή και πέντε µαθητές, οι οποίοι θα καταλήξουν σε περίπου 200 ταινίες: από αριστουργήµατα του βωβού κινηµατογράφου έως σύγχρονες ταινίες τέχνης, καθώς και ταινίες από διαφορετικές χώρες και ηπείρους.

Η επιλογή θα γίνει έπειτα από διαδικτυακή ψηφοφορία όλων των µαθητών κάθε σχολείου. Στις προβολές οι µαθητές θα µπορούν να καλούν τους γονείς τους αλλά και φίλους. Κατόπιν οι καθηγητές θα τους προτρέπουν να συζητήσουν γύρω από την ταινία.

Οπως διευκρίνισε ο υπουργός Πολιτισµού Φρεντερίκ Μιτεράν, η προβολή ταινιών στα σχολεία θα διδάξει στους µαθητές πολλά πράγµατα για την πραγµατικότητα στον 20ό και τον 21ο αιώνα.

Ο "Πολίτης Κέιν" είναι µια σηµαντική ταινία για να καταλάβει κάποιος τους µηχανισµούς της εξουσίας, τους µηχανισµούς της φιλοδοξίας, τόνισε. «Και µπορεί να γίνει εύκολα η σύγκριση µε σύγχρονες προσωπικότητες».

Αν δεν ήταν για κλάματα θα ήταν για γέλια

Στην ιστορική αυτή φωτογραφία, περήφανοι οι δημοτικοί άρχοντες του Δήμου Γέρακα ποζάρουν κατά τη διάρκεια των εργασιών αποξήλωσης των παράνομων διαφημιστικών πινακίδων της περιοχής τους.

Δεν έχει καμία σημασία το ότι με τη δική τους συγκατάθεση έγινε η τοποθέτησή τους!

Ούτε φυσικά έχει καμία σημασία το οτι παραμένει η μικρότερη πινακίδα - εμπόδιο στο πεζοδρόμιο που αναγράφει "Καλλέργης" και που προσπαθεί να περάσει απαρατήρητη από τους άρχοντες (που μάλλον θα ξαναποζάρουν όταν θα έρθει η σειρά της).

Αθάνατοι Έλληνες πολιτευτές!

Ευθύνη εξ αδιαιρέτου

Δεν ξέρω αν είδατε το σημερινό σχόλιο του Φοίβου Καρζή στο Freecity. Αν δεν το διαβάσατε κάντε το για να δείτε πολύ ενδιαφέροντα όπως τα παρακάτω:


...Έχουν δίκιο να εξοργίζονται οι πολιτικοί με την επικράτηση του λαϊκισμού. Αλλά πριν ρίξουν το λίθο του αναθέματος σε αυτούς που εκστομίζουν τα χυδαία συνθήματα κατά του Κοινοβουλίου, ας κοιτάξουν λίγο τι μαθαίνει κάθε μέρα αυτός ο κόσμος για όσα ωραία συμβαίνουν μέσα από το Περιστύλιο.

Μαθαίνει, ας πούμε, ότι πρώην βουλευτές, πρώην γενικοί γραμματείς και ειδικοί φαρισαίοι έχουν διοριστεί συλλήβδην με ελάχιστες ημέρες προϋπηρεσίας σε καλοπληρωμένες θέσεις μονίμων υπαλλήλων. Προνομιούχων ως υπαλλήλων και μεταξύ των υπαλλήλων.

Μαθαίνει, επίσης, ότι για το διορισμό τους υπήρχε νόμος, ψηφισμένος από όλα τα κόμματα της Βουλής με μια μόνον εξαίρεση.

Μαθαίνει ότι η Βουλή και ο πρόεδρός της ενέκριναν αυτούς τους διορισμούς, διότι το έλεγε ο νόμος και οι αποφάσεις του προηγούμενου προέδρου της Βουλής, που παραμένει βουλευτής. Και αφού ήταν νόμιμο, διορίστηκαν.

Αλλά από την περίφημη συνέντευξη Βουλγαράκη, σε αυτή τη χώρα είναι ξεκάθαρο πως άλλο είναι το νόμιμο κι άλλο είναι το ηθικό. Και το πλήθος απέξω δεν αμφισβητούσε τη νομιμότητα των πράξεων του κ. Κακλαμάνη, του κ. Σιούφα, του κ. Πετσάλνικου και όλων των υπολοίπων που με την ψήφο τους ανέχθηκαν και ενέκριναν αυτούς τους διορισμούς. Την ηθική τους αμφισβητούσε. Και δεν νομίζω ότι τα στοιχεία που δείχνουν διπλασιασμό των υπαλλήλων της Βουλής με σταθερούς ρυθμούς που αυξάνονται συστηματικά τις εκλογικές χρονιές επιδέχονται αμφισβήτηση.

Κι αν το έκαναν όλοι, για τον καθένα μπορεί να είναι αθωωτικό, ή μάλλον απαλλακτικό. Αλλά για το σύνολο απλώς δικαιώνει την ιδέα ότι η ευθύνη είναι εξ αδιαιρέτου. Δηλαδή, με απλά λόγια, δικαιώνει τη λογική του “όλοι ίδιοι είναι” και “να φύγουν όλοι”....

Ανήθικο, άρα νόμιμο.

Χοντρό φαγοπότι ανακαλύφθηκε στα ΕΛΤΑ απο γαλάζια golden boys.
Ο Τόλης χρωστάει 5,5 εκ και αποκαλύπτεται αυτό τώρα μετά από 17 χρόνια!
Φοροχρέη 33 δις λιμνάζουν σε δίκες γράφουν χθες Τετάρτη τα "ΝΕΑ".

Τώρα συνειδητοποιούμε πόσα χρήματα πετιούνται στη δημόσια υγεία, στον ΟΣΕ, τώρα ανακαλύπτουμε τα επιδόματα των εργαζομένων στη Βουλή, τώρα μας καίει το πόσο μας κοστίζουν οι βουλευτές. Τώρα άρχισαν να φρίττουν με τα ποσά που ακούν να φεύγουν δεξιά-αριστερά οι συνταξιούχοι και οι μισθωτοί που πρέπει να συνεισφέρουν για να σωθεί η χώρα. Τώρα μαθαίνουμε πόσα χρήματα ΔΕΝ πληρώνουν αυτοί που μπορούν να λαδώσουν, να έχουν "μέσο" και να μη τους πειράζει κανείς. Και πιστεύετε στ΄ αλήθεια οτι πρόθεση της κυβέρνησης είναι να αποκαταστήσει τη νομιμότητα; Όχι, πρόθεση είναι να βρει λεφτά. Η νομιμότητα δεν είναι το ζητούμενο. Τώρα η νομιμότητα πουλιέται σε τιμή ευκαιρίας.

Η ιδέα της κυβέρνησης "επαναπατρίστε τα κεφάλαια που λαθραία βγάλατε και θα σας συγχωρεθούν οι αμαρτίες" αυτό δείχνει. Όσοι έβγαλαν μαύρο ή παράνομο χρήμα για να μη ελεγχθούν αυτόματα αποκτούν και "πόθεν έσχες" και δικαιολογήσουν τεκμήρια.

Με ανησυχεί βαθύτατα επίσης το οτι μετά την "τακτοποίηση" των ημιαιθρίων, ψάχνουν να βρουν τρόπο , να νομιμοποιήσουν και αυθαίρετα κτίσματα έναντι κάποιου ποσού.

Με ανησυχεί δηλαδή αυτή η αυξανόμενη τάση να νομιμοποιηθούν παρανομίες και ποινικά αδικήματα έναντι εσόδων. Που απο την εποχή του "νόμιμο άρα ηθικό" φτάνουμε στην εποχή του "ανήθικο αλλά νόμιμο". Που θα φτάσουμε σαν κοινωνία να είμαστε έτοιμοι να ξεπουλήσουμε αρχές, νομιμότητα και ηθική, με αντάλλαγμα τα λεφτά. Τώρα έρχεται η δικαίωση του "πληρώνω και κάνω ότι γουστάρω". Τώρα θα μάθει η νέα γενιά ποιες πραγματικά είναι οι αξίες στη ζωή.

Προφανώς ο ΓΑΠ ή το επιτελείο του παίρνουν διδάγματα απ΄τις ΗΠΑ όπου εφαρμόζεται η τακτική "πλήρωσε για να μη σε ελέγξω" (ανατρέξτε στους διακανονισμούς της Siemens και άλλων με τη δικαιοσύνη των ΗΠΑ που "συμψήφισαν" τις κατηγορίες με την καταβολή μεγάλων προστίμων).
Αλλά τι διαφορά έχει αυτό απ' την πορνεία; Τι διαφορά έχει αυτό απ' το να πουλήσουμε νησιά ή να εκχωρήσουμε κυριαρχικά δικαιώματα; Που βρίσκεται τέλος πάντων η διαχωριστική γραμμή;

Πόσο υποκριτική φαίνεται μετά απ΄όλα αυτά η αποπομπή Γκερέκου.

Πάλι ηθοποιό έχουμε για υφυπουργό τουρισμού

Ο κύριος Νικητιάδης γνωστός και ως Topol!

Αυτοί δεν είναι δύο φοίνικες!

Όχι, καμία αλληγορία δεν υπάρχει εδώ, δεν έχω καμία διάθεση να αναφερθώ στη στρέβλωση της πολιτικής πραγματικότητας.

Αλήθεια δεν είναι δύο φοίνικες. Αν δείτε τη φωτογραφία προσεκτικά θα το καταλάβετε.
Το Μαρακές είναι εντελώς επίπεδο και οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας για να είναι αποτελεσματικές πρέπει να είναι ψηλά.
Αν όμως οι κεραίες έμπαιναν έτσι άχαρες σε κάποιο ιστό θα ήταν ένα άσχημο θέαμα. Οπότε βρέθηκε η λύση των ψεύτικων δέντρων.
Στο Μαρόκο αυτά.

Κοιτάξτε τώρα γύρω σας εκεί που είστε.

Υ.Γ. Η δήμαρχος του Μαρακές είναι η 33χρονη δικηγόρος Fatema Zahra al-Mansouri (φωτό). Διακρίνετε το καθαρό και σπινθηροβόλο βλέμμα;
Ζηλεύω!

Ψαριανός: Εμείς δεν είμαστε όλοι ίδιοι, οι άλλοι όμως είναι.

Η ιστορία με το ντέρμπι "πολιτικοί-επιχειρηματίες" ξεκίνησε εδώ και μια βδομάδα από την ομιλία του Γρηγόρη Ψαριανού στη Βουλή και συνεχίζεται με τους λεονταρισμούς Καστανίδη που μιλάει για ψείρες.
Η ομιλία του Ψαριανού κυκλοφορεί ευρύτατα στη μπλογκόσφαιρα και έχει γίνει αντικείμενο (θετικού) σχολιασμού. Από τη στιγμή που την παρακολούθησα είχα κάποιες αντιρρήσεις που τις εξέφρασα στο μπλόγκ του φίλου μου Khlysty.

Αυτό που περισσότερο μου έμεινε, ήταν ο σχολιασμός που ακολούθησε την ομιλία του Ψαριανού και που λέει: "Το 1967 οι συνταγματάρχες, το 2010 οι επιχειρηματίες". Έτσι ακριβώς! Επίσης μου έμεινε το άλλο το ωραίο που λέει:"Δεν είμαστε όλοι ίδιοι γαμώ το κέρατό μου".

Ήθελα λοιπόν να ήξερα τα εξής (και χωρίς να έχω καμία απολύτως διάθεση να υπερασπιστώ κανένα επιχειρηματία):

Εάν κάποιοι επιχειρηματίες αποφασίσουν να ασχοληθούν με την πολιτική και να ιδρύσουν κόμμα, δεν θα περάσουν από την εκλογική διαδικασία; Ή μήπως θα κάνουν πραξικόπημα; Άρα εάν εκλεγούν και μπουν στη βουλή δεν θα έχουν μετατραπεί αυτόματα επίσης σε «πολιτικούς»; Όπως έγιναν πολιτικοί οι πρώην γιατροί, δικηγόροι, συνδικαλιστές, νεολαίοι κόμματος; Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί;
Μήπως "επιχειρηματίας" και "πολιτική" είναι έννοιες ασύμβατες;

Μήπως όλοι οι πολιτικοί μας έχουν κάποιο πατενταρισμένο dna πατριωτισμού που τους κάνει αυτόματα γενετικά ικανούς να κυβερνήσουν και να ηγηθούν σε μια χώρα, ενώ οι επιχειρηματίες στερούνται αυτού του κληρονομικού χαρίσματος;

Μήπως, λέω μήπως, πίσω από αυτές τις ψιλο-υστερικές αντιδράσεις κρύβεται η αγωνία πολλών πολιτικών που έρχονται πια κατάφατσα με την απαξίωση (και συχνά με το λιντσάρισμα) από το εκλογικό σώμα;

Πόσο καιρό τώρα οι βουλευτές μας (απο όλο το πολιτικό φάσμα) έβλεπαν τα σκάνδαλα να περνούν και δεν έκαναν την παραμικρή κουβέντα για την κατάργηση βουλευτικής ασυλίας, για την αναθεώρηση του καθεστώτος περί ευθύνης υπουργών;

Πόσο καιρό τώρα ρίχνεται σαν πυροτέχνημα η λέξη «διαπλοκή»; Για πόσο καιρό τώρα μόνο η λέξη αυτή απο μόνη της είναι αρκετή για να προφέρει πολιτική ασυλία και άλλοθι σε "καταλληλότερους" και "σουβλακικότερους" αλλά ανίκανους πρωθυπουργούς ικανοποιώντας την προπατορική ανάγκη του ελληναρά να ενοχοποιήσει την επιχειρηματικότητα (ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων!);

Εμπεδώσαμε ή ακόμα ότι η διαπλοκή απαιτεί δύο μέρη για να ευδοκιμήσει;

Εμπεδώσαμε ή ακόμα ότι οι πολιτικοί είναι οι εκλεγμένοι εκπρόσωποι που έχουν την κύρια και βαριά ευθύνη για λογοδοσία απέναντι στην κοινωνία;

Και για να μη μακρυγορω: Πως μπορεί να λέει ο Ψαριανός: "Δεν είμαστε όλοι ίδιοι γαμώ το κέρατό μου" και να τον θαυμάζουμε και να τον χειροκροτούμε, ενώ όταν ο αναφέρεται στους επιχειρηματίες (κι ο Καστανίδης! κι εμείς!) αυτοί να αντιμετωπίζονται συλλήβδην ως συνταγματάρχες και δικτατορίσκοι; Οι επιχειρηματίες είναι όλοι ίδιοι γαμώ το κέρατό τους; Και γιατί; Επειδή είναι απλά επιχειρηματίες;

Δεν είναι αυτό τυπικό παράδειγμα του απέραντου αριστερόστροφου λαϊκισμού μας που καταδικάζει τα αφεντικά στην αιώνια παρανομία αφού «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη»;

Αυτά τα λίγα. Επειδή δεν φτάνει να καταδικάζεις το Λαζόπουλο σαν λαϊκιστή, πρέπει να μπορείς να διακρίνεις το λαϊκισμό κι όταν τον τρίβουν στα μούτρα σου και οι δικοί σου.

Υ.Γ. Σε περίπτωση που δεν είναι ευδιάκριτη η θέση στο κείμενο να τη διατυπώσω πιο ξεκάθαρα: Όποιος μπορεί να προσφέρει σε τέτοιες στέρφες εποχές, θα πρέπει να μπορεί να το κάνει. Ξέρω πολλούς επιχειρηματίες καθίκια, αλλά ξέρω επίσης πολλούς συνδικαλιστές, πρώην δημοτικούς άρχοντες, πρώην κομματικούς νεολαίους επίσης καθίκια. Οι δεύτεροι κατέχουν δημόσια αξιώματα, είναι μέχρι και βουλευτές και άρα πιο επιζήμιοι. Πολλοί επιχειρηματίες στην Ελλάδα ζουν σε καθεστώς μεγαλύτερης διαφάνειας απο ότι πολλοί πολιτικοί μας και μιλούν χωρίς να μετρούν "πολιτικό κόστος". Άρα είναι πολύ πιο εύκολο να κριθούν.

Υ.Γ. 2 Κουράστηκα με τις ευκολίες και τους βερμπαλισμούς αλλά μου φαίνεται τελικά θα χάσω τους φίλους μου με όλα αυτά...

Οι επερχόμενες συμφωνίες με την Τουρκία

Ο Ταγίπ Ερντογκάν πρόκειται να μας επισκεφθεί στις επόμενες ημέρες. Και απ ότι μάθαμε απο τις δηλώσεις του συνεργάτη του στην πολύ καλή εκπομπή του Παύλου Τσίμα την Τρίτη, θα μεταφέρει μια πολύ σοβαρή πρόταση στον Γιώργο Παπανδρέου που πιθανότατα συνοψίζεται στο να υπάρξει σταμάτημα των πτήσεων και των παραβιάσεων πάνω απο το Αιγαίο, έτσι που να εξοικονομηθούν πόροι για τα δύο κράτη.

Πολύ καλή ευκαιρία για να πάει χαμένη. Εμείς θέλουμε να σταματήσουμε να πληρώνουμε όλα αυτά τα απίστευτα ποσά σε καύσιμα, θέλουμε να μειώσουμε τις δαπάνες των εξοπλισμών. Και δεν είναι μόνο τα καύσιμα και τα αναλώσιμα που καταβάλουμε, είναι και οι ανάγκες προσωπικού ή και οι ενδεχόμενες απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό.

Ο Ερτνογκάν-εφέντη απο την άλλη επιθυμεί διακαώς να μειώσει την επιρροή του στρατού, αλλά και να μειώσει τον κίνδυνο πρόκλησης τεχνητής κρίσης που μπορεί να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνησή του (βλέπε σενάρια "βαριοπούλα").

Γνωρίζοντας όμως καλά την Τουρκική διπλωματία, θα έλεγε οτι έχουμε πολύ καλούς λόγους να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί στο τι θα συμφωνηθεί και στο τι θα ανακοινωθεί. Σπανίως τέτοιες κινήσεις καλής θέλησης έρχονται χωρίς "ουρά". Σπανίως -για να μην πω ποτέ- η τουρκική διπλωματία δεν αφήνει τους στρατηγικούς - εθνικούς στόχους να σβήνουν Κι αυτή τη φορά αυτοί που καίγονται για μείωση δαπανών είμαστε εμείς.

Άρα το πιθανότερο είναι οτι θα προταθούν ανταλλάγματα Και το πιθανότερο αντάλλαγμα που θα πέσει στο τραπέζι θα είναι η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου και ιδιαίτερα των πετρελαίων του Βόρειου Αιγαίου. Με τη συνεπακόλουθη διευθέτηση των "γκρίζων ζωνών".

Δεν θα εκπλαγώ λοιπόν τώρα που η χώρα είναι υποθηκευμένη, να βρεθούν και οι "λύσεις" σε θέματα που χρονίζουν, σε πώληση ουσιαστικά κυριαρχικών δικαιωμάτων μας με τη βοήθεια μεσολαβητών, εταιριών και άλλων που ακολουθούν κατα πόδας σαν πτωματοφάγοι το ΔΝΤ.

Βάζω και στοίχημα!

Υ.Γ. Αποφεύγω συνειδητά να κάνω συγκρίσεις του ειδικού διαπραγματευτικού βάρους των δύο ηγετών...

Υπάρχει "αριστερή υπέρβαση";

Έχει παρατηρηθεί πως όταν οι κυβερνήσεις όταν πρόκειται να πάρουν μέτρα που αφορούν την οικονομία, το κάνουν λαμβάνοντας υπ όψιν το "κόστος". Παγκόσμιο φαινόμενο είναι αυτό, όχι μόνο ελληνικό. Και το κόστος σχεδόν πάντα συναρτάται με το πως είναι διαρθρωμένη η κοινωνία, οι σχέσεις με το πολιτικό ή επιχειρηματικό σκηνικό.

Όταν πρόκειται λοιπόν να σφίξουν τα πράγματα (κι ας μιλάμε πια για τη δική μας συγκυρία), αφήνονται οι εφοπλιστές ανέπαφοι για να μην πάρουν τα καράβια τους και τα μεταφέρουν σε σημαίες ευκαιρίας (Λιβερία, Παναμά κλπ).
Αφήνονται στην ησυχία τους οι βιομηχανικές μονάδες γιατί αν ανέβει το κόστος τους, μπορούν πολύ εύκολα να μεταφερθούν σε διπλανές επικράτειες με πολύ μικρότερα μεροκάματα.
Αφήνονται (συνήθως) οι μεγάλες επιχειρήσεις γιατί επίσης μπορούν να μεταφέρουν την έδρα τους κάπου αλλού με πολύ μικρότερη φορολογία.

Ποιοι είναι αυτοί που δεν έχουν εναλλακτική, που δεν μπορούν να απειλήσουν με μεταφορές, με κεφάλαια με επενδύσεις; Ο εργαζόμενος πολίτης φυσικά. Το μόνο όπλο που διαθέτει για να αμυνθεί είναι η ίδια του η εργασία, το μόνο που του απομένει είναι η απεργία και η διαδήλωση.

Και είναι κρίμα όταν η απεργία ή η διμαρτυρία σαν θεσμός και σαν δικαίωμα υπονομεύεται με την ακραία εκδήλωση των τακτικών ΠΑΜΕ με τα μπλόκα και την "έτσι θέλω" κατάλυση των δικαιωμάτων τρίτων.
Είναι κρίμα όταν οι διαδηλώσεις υπονομεύονται από τη δράση μερικών μαλακισμένων που επειδή έμαθαν να φτιάχνουν μολότοφ, μπορούν να καταδικάζουν σε μούδιασμα και σε απομόνωση όλη αυτή τη θυμωμένη μάζα που έχει τη δυναμική να αλλάξει αποφάσεις, να πιέσει για τιμωρίες, να μειώσει αισχρές αλαζονικές πολιτικές συμπεριφορές.

Και λυπάμαι πάρα πολύ όταν βλέπω ανθρώπους έξυπνους, να θυσιάζουν την οξυδέρκειά τους για να συνεχίσουν να επιχειρηματολογούν υπερασπιζόμενοι την "αντισυστημική" κουκούλα που είναι προφανές εδώ και καιρό ότι είναι ο καλύτερος φίλος της καταστολής. Από απλή ιδεοληψία, από εξαρτημένα "αντιεξουσιαστικά" ανακλαστικά. ♠

Είναι πολλές οι πληγές μας, οι κακοδαιμονίες μας. Έχουμε συνηθίσει στην ανομία γιατί πειστήκαμε πως οι νόμοι είναι του κράτους και το κράτος είναι ο αντίπαλος. Είναι χαρακτηριστικό πως η μεγαλύτερη αντίσταση στο νόμο για το κάπνισμα έγινε απο αριστερούς χαρμάνηδες. Η έκφραση του Παφίλη για απιστία στο Σύνταγμα βγήκε τόσο αβίαστα λες κι ήταν μια "καλημέρα". Κι ας βγάζει εκτός νόμου το κόμμα του!

Μάθαμε τόσο καιρό να ζούμε σε μια στρεβλή κοινωνία αλλά και οικονομία. Ένα απλό παράδειγμα: Η ίδια η αριστερά υπεραμύνεται ενός κράτους δημοσίων υπαλλήλων επιχειρήσεων δημόσιου τομέα. Ξέρει όμως πολύ καλά οτι δεν μπορεί αυτή η κρατική επιχειρηματικότητα να είναι κερδοφόρα ακόμα κι όταν λειτουργεί με τις πλέον αριστερές προδιαγραφές.
Αυτό αποδείχτηκε με την Ολυμπιακή, τον ΟΣΕ, με ένα σωρό παραδείγματα Κι όμως συνεχίζουν να υπερασπίζονται το δικαίωμα στη συνέχιση αυτής της κρατικοδίαιτης πολιτικής ακόμα κι όταν αυτή συντηρείται απλά και μόνο απ΄ τα ευροκοινωτικά δάνεια που τόσο καιρό αντλούσαμε.
Απο την Ευρώπη των μονοπωλίων και του κεφαλαίου δηλαδή.

Σήμερα αυτοί που πείθονται απο τον παγιωμένο και δογματικό λόγο του ΚΚΕ είναι μόνο οι ψηφοφόροι του. Αυτοί που πιστεύουν πως είναι εφικτή λύση η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι μόνο οι οπαδοί του (και δεν είναι και πολύ σίγουρο).

Κι όμως ο κόσμος που ξέρει πως οι κινητοποιήσεις είναι τώρα απαραίτητες, κατεβαίνουν στο δρόμο κάτω από τα πανό και τις σημαίες των δύο κομμάτων.
Συμμετέχουν, γιατί είναι οι δύο μαζικοί φορείς που μπορούν να κινητοποιήσουν. Άσχετο αν πείθονται από την επιχειρηματολογία τους. Απλά την αγνοούν για λίγο, για να υπηρετηθεί το ζητούμενο. Δυστυχώς όμως κανείς απο τα κομματικά επιτελεία δεν θέλει να δει αυτή την πραγματικότητα.

Η κρίση αγγίζει με τρόπο τραγικό το κοινό που τόσο καιρό αποτελούσε την παραδοσιακή εκλογική δεξαμενή της αριστεράς. Αν τώρα δεν γίνει η υπέρβαση, αν ο λόγος των αριστερών κομμάτων δεν εκσυγχρονιστεί και δεν αντιμετωπίσει την πραγματικότητα, τότε θα είναι αυτά τα κόμματα μέρος του προβλήματος, θα έχουν την ευθύνη της κοινωνικής παράλυσης.

Χρεωκοπημένοι, ξωφλημένοι.

Είμαι στα ξένα, μαθαίνω τα νέα απο το BBC και ανοίγω το twitter για να διαπιστώσω πως η αθάνατη ελληνική βλακεία ξαναχτύπησε όπως το 90, που και πάλι κάηκαν αθώοι άνθρωποι στον "διαδηλωτικό" εμπρησμό του "Κάπα Μαρούσης".
Πάλι απο κάποια τσόλια με κουκούλες.

Με ρωτάνε οι ξένοι συνάδελφοι γιατί έγινε αυτό, πως εξηγείται;

Τους λέωπως είναι το καλύτερο παράδειγμα οτι η κρίση που περνάμε είναι πρωτίστως κοινωνική, μετά πολιτική και μετά οικονομική. Τους εξηγώ για μικρούς πολιτικούς και μικρούς πολίτες.
Τους εξηγώ επίσης οτι για να αποφασίσει κάποιος να κάνει κάτι τέτοια, εμπρησμό, μια ρίψη μολότοφ, θα πρέπει το όφελος στο μυαλό του να είναι μεγαλύτερο απο το όποιο πιθανό κόστος. Όταν δεν βλέπουν κόστος (επειδή ξέρουν πως θα μείνουν ασύλληπτοι), τότε το όφελος μπορεί να είναι και ελάχιστο.

Δεν ξέρω αν κοιμήθηκε ήσυχα αυτός που έβαλε τη φωτιά ξέροντας πως σκότωσε 4 άτομα. Εγώ πάντως τώρα που γράφω, βλέπω το ξημέρωμα άγρυπνος.
Και δεν ξέρω αν θέλω να γυρίσω, θέλω να παραιτηθώ απο Έλληνας...

Ο λογαριασμός.

Τι να πιάσεις και τι να αφήσεις από αυτή την περίοδο...
Να μιλήσεις για την ανεπίστρεπτη μείωση των συντάξεων;

Να μιλήσεις για τις δύο αριστερές και τα σωματεία, που την Πρωτομαγιά είχαν 3 διαφορετικές συγκεντρώσεις στην Αθήνα και άλλες δύο στη Θεσσαλονίκη;

Να μιλήσεις για όσους μιλάνε τώρα για δράση και αντίδραση επειδή κόβονται οι μισθοί και οι συντάξεις αλλά δεν είχαν καμία διάθεση για μαζικές διαμαρτυρίες όταν εκατομμύρια ευρώ εξατμίζονταν σε ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις (επειδή τότε κάποια κομματική - συνδικαλιστική νομενκλατούρα είχε βρει το μήνα που έτρεφε τους άλλους έντεκα);
Δεν ήταν άραγε σαφές πως εκεί θα κατέληγαν τα πράγματα;

Όταν έχεις εφημερίδες με κυκλοφορία 500 φύλλων που συντηρούνται απο κρατική διαφήμιση κι εμείς δεν αναρωτιόμαστε ποιος πληρώνει τα κερατιάτικα,

όταν τα κόμματα φροντίζουν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση να διορίζουν τις στρατιές των πρασινογάλαζων παιδιών τους κι εμείς παρακολουθούμε με απάθεια,

όταν μαθαίνουμε για τα σκάνδαλα μόνο επειδή καναλάρχες τα τσούγκρισαν με υπουργούς, κι εξακολουθούμε να μην διαδηλώνουμε για την άρση ασυλίας, να μην απαιτούμε διαφάνεια ουσιαστική,

όταν κόμματα αριστεράς αδυνατούν να εμπνεύσουν και να συσπειρώσουν κι ακόμα και τώρα αρθρώνουν λόγο ψεύτικο και παραπλανητικό,

όταν οι συζητήσεις και οι αναλύσεις για τα οικονομικά περνάνε χρόνια τώρα απαρατήρητα επειδή "δεν πουλάνε" σε ένα κοινό που ζητάει "τσόντα και θεάματα"

όταν ο λαϊκισμός των "διαπλεκόμενων" είναι το εισιτήριο για την εξουσία, που μετά γίνεται γαργάρα,

όταν δεν έχει καταδικαστεί για διαφθορά όλα αυτά τα χρόνια ούτε ένας δημόσιος "λειτουργός",

ε, δεν είναι φυσικό πως κάποτε θα έρθει και ο λογαριασμός;


Και άντε ήρθε ο λογαριασμός.
Το οτι θα έρθει όμως επίσης σε μια περίοδο που θα έχουμε και έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας το μετρήσατε;

Ναι για τον Γιώργο μιλάω.

Δεν πήρε είδηση οτι οι άλλοι την έκαναν με βαριές πηδηματάρες και τον άφησαν να φάει την πατάτα της εξουσίας. Δεν είχε φανταστεί δηλαδή οτι θα κέρδιζε τις εκλογές. Και γι' αυτό δεν είχε προετοιμάσει στελέχη για να αναλάβουν τα "πόστα", με αποτέλεσμα να νομίζει ακόμα να δουλέψει ένα κράτος με γαλάζια στελέχη που καμία διάθεση δεν έχουν να φέρουν αποτέλεσμα.
Αλλά ακόμα και μετά την εκλογική νίκη, την ώρα που έβραζε ο τόπος απο συζητήσεις για την οικονομία που πήγαινε κατά διαόλου, ο Γιώργος αναλώθηκε σε συμβολισμούς, σε βόλτες με αρχιτέκτονες, σε χαοτικές "διαβουλεύσεις", σε επικοινωνιακά υπουργικά συμβούλια...

Να λοιπόν τώρα που ενώ ακόμα δεν έχει στηθεί μηχανισμός που να μπορεί με κάποιο τρόπο κουτσά-στραβά να κατανείμει τα βάρη αναλογικά στα οικονομικά κοινωνικά στρώματα, φτάνει την τελευταία ώρα, για να εξασφαλίσει τα δανεικά που πρέπει να πέσουν μέσα στο Μάιο, να καταδικάζει στην πείνα τους συνταξιούχους, να αυξάνει ΦΠΑ, να μην υπάρχει ούτε ένα αναπτυξιακό μέτρο (εκτός του οτι πιθανόν να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα όταν θα έχουμε φτάσει να ζούμε όπως οι Κινέζοι χωρικοί). Να μη λέγεται κουβέντα για το πως θα αντιμετωπιστούν οι πολιτικές και ποινικές ευθύνες όσων μας έφτασαν μέχρι εδώ.

Άρα στερεί όχι μόνο το όραμα και την προοπτική αλλά και την συναίνεση, απο όλους όσους θα ήθελαν να δουν ένα ελάχιστο ψήγμα για καλύτερο, ηθικότερο πολιτικό τοπίο.

Τουλάχιστον έβγαλε έρπη. Σημάδι πως αγχώθηκε πολύ. Κάποια παρηγοριά είναι κι αυτή σε σχέση με την πρόσφατη εποχή των παχύδερμων

Δεν σημαίνει τίποτε όμως για το σύνολο των πολιτικών του κοινοβουλίου που δικαίως κινούνται στην ευρύτερη περιοχή του ασύλου του Κολωνακίου όπου είναι σχετικά ασφαλείς, ενώ μόλις ξεστρατίζουν εκτός "γκέτο" (οδός Κοραή για τον Α. Κακλαμάνη, LSE για τον απίθανο Αλογοσκούφη), κινδυνεύουν με λιντσάρισμα.

Διαβάστε κι αυτό το κείμενο του Khlysty.

Μια πανάκριβη κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Πολυτελή αυτοκίνητα Lexus για τους βουλευτές.
Site της βουλής με τίμημα εκατομμυρίων ευρώ!
1,5 εκ για αγορά laptops και κινητών για τους βουλευτές.
Προσλήψεις νέων υπαλλήλων (των 16 μισθών) στη βουλή.
Υπέρογκο το κόστος λειτουργείας του τηλεοπτικού καναλιού της βουλής.
Σημειώστε επίσης πως ο βουλευτής που αντικατέστησε τον Μανώλη της ΝΔ για 1-2 μέρες κατα τις μέρες προκύρηξης εκλογών, πληρώθηκε στο ακέραιο και μετρητοίς για ολόκληρη 4ετή κοινοβουλευτική θητεία!

Βρε παιδιά μήπως μας στοιχίζει πολλά λεφτά αυτή η ανενεργή κι αχρηστευμένη (λόγω τρόικας) "δημοκρατία" μας;

Το ΠΑΜΕ τα κατάφερε!

Μπλόκαρε την επιβίβαση των τουριστών του κρουαζιερόπλοιου Ζενίθ!

Και τώρα;

Διακόπτει τις κρουαζιέρες στην Ελλάδα το «Ζενίθ»;

Αναρωτιέστε ακόμη γιατί θριαμβεύει ο δικομματισμός;

Για τη μέρα των Πνευματικών Δικαιωμάτων

Τη Δευτέρα 26 Απριλίου ήταν -λέει- η "Παγκόσμια Ημέρα των Πνευματικών Δικαιωμάτων"!
Το ξέρατε;
Και με αυτή την ευκαιρία ο πρέσβης των ΗΠΑ δημοσίευσε ένα άρθρο στην Καθημερινή της Κυριακής 25/6 για να μας θυμίσει το πόσο σημαντικός κλάδος είναι η "προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων" αφού οι εταιρίες που προστατεύουν πνευματικά δικαιώματα απασχολούν 18 εκατομμύρια Αμερικανούς και συνεισφέρουν στην ανάπτυξη κατά 40%.

Ο κύριος Πρέσβης αναλύει πόσο θετική για την οικονομική δραστηριότητα είναι η προστασία των δικαιωμάτων και αναφέρεται προφανώς στον αριθμό των εταιριών που έχουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατοχυρώσει "πατέντες" και εισπράττουν ποσοστό "πνευματικής ιδιοκτησίας" από την εμπορία των αγαθών.

Λέει επίσης ο κύριος Πρέσβης πως είναι αυτονόητο το οτι "ο κάθε δημιουργός πρέπει να κερδίζει από το έργο του" και άλλα αυτονόητα για τα οποία κανείς φυσικά δεν μπορεί να διαφωνήσει Αναγνωρίζουμε άλλωστε όλοι ότι χωρίς το οικονομικό κίνητρο πιθανότατα δεν θα υπήρχε δημιουργία, καινοτομία, έρευνα και ανάπτυξη. Αλλά ειδικά στην Αμερικανική κοινωνία επιχειρείται μια άνευ όρων προσπάθεια να μπει πατέντα σε οτιδήποτε. Και πολλά δικαστήρια δημιουργούν δεδικασμένο αναγνωρίζοντας δικαιώματα ακόμα κι εκεί που δεν υπάρχουν (όπως στο DNA ζώντων οργανισμών!).

Σε ότι αφορά τα πνευματικά δικαιώματα σε οπτικοακουστικά ψυχαγωγικά έργα, φυσικά η Ελλάδα δεσπόζει στους αριθμούς πειρατείας, αλλά πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν κάποιος που θα ήθελε να δει την βραβευμένη ταινία του Bridges (που δεν διανέμεται στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες επειδή οι εταιρίες διανομής αποφάσισαν πως δεν θα κάνει αρκετά εισιτήρια), μπορούσε να κατεβάσει νόμιμα, έναντι ενός λογικού αντιτίμου την ταινία; Αντίθετα βλέπουμε οτι δεν μπορούμε να έχουμε τις υπηρεσίες της ψηφιακής διανομής που ήδη απολαμβάνουν στις μεγάλες αγορές επειδή παρατηρείται το παράδοξο αυτός ο τεράστιος κλάδος με τις πολυπλόκαμες διασυνδέσεις και την τεχνογνωσία, ακόμα να μην έχει βρει τρόπο να διανέμει σε τοπικούς αντιπροσώπους, χρήματα απ' τα δικαιώματα των διαδικτυακών διανομών.

Επίσης το γεγονός ότι αυτή η τεράστια βιομηχανία βιοπορίζεται όχι μόνο απ' τα πνευματικά δικαιώματα αλλά από την προστασία τους (ορδές δικηγόρων, μεσαζόντων, δισκογραφικών, εκδοτικών, εταιριών δικαιωμάτων, "σωμάτων", λομπιστών και πάει λέγοντας) δημιουργεί την αυξητική τάση υπερ-προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων, δηλαδή την επέκταση του χρόνο προστασίας των έργων έτσι ώστε αυτή η βιομηχανία να συνεχίζει να κερδίζει χρήματα και πέρα απ' αυτό που θεωρείται "θεμιτό χρονικό όριο" μέχρι ένα έργο να γίνει κοινό κτήμα.

Εντάξει, δεν έχασε όμως η Βενετιά βελόνι αν σε κάποια αναπτυσσόμενη χώρα δεν δουν την ταινία με τους έφηβους βαμπίρ ή το τελευταίο χιτ του Τσάκι Τσάν (αν και στο τέλος λέω να το επανεξετάσουμε κι αυτό), αλλά σκεφθείτε πως τα πνευματικά δικαιώματα επεκτείνονται και στα φάρμακα και στα λογισμικά μέχρι και τους μεταλλαγμένους σπόρους καλλιεργούμενων τροφίμων.

Πέρασαν άλλωστε οι εποχές που οι καλοί γιατροί - ερευνητές έσωζαν την ανθρωπότητα από τρομερές ασθένειες από καθαρή αίσθηση προσφοράς (στο Capitalism-A Love Story του Michael Moore αναφέρεται και η περίπτωση του γιατρού που βρήκε τη θεραπεία της πολιομυελίτιδας χωρίς να κατοχυρώσει καμία πατέντα).

Εκεί η υπερ-προστασία αυτών των δικαιωμάτων (της πατέντας), δημιουργεί ανισότητες, καθυστέρηση και σε κάποιο βαθμό και καταπίεση. Και το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση των φαρμάκων που διανέμονται στις φτωχές χώρες της Αφρικής.

Η εταιρία Cipla που τόλμησε να παρασκευάσει και να μοιράσει φθηνά αντίγραφα πανάκριβων πατενταρισμένων φαρμάκων στην Αφρική και στην Ασία για να αντιμετωπισθεί το Aids και ο καρκίνος και άλλες θανατηφόρες ασθένειες, αντιμετώπισε την οργή των εταιριών Bayer, Roche και πολλών άλλων επειδή τους "έκοβε" τα κέρδη.

Οι Basf, Bayer, Monsanto και οι άλλες εταιρίες που παρασκευάζουν μεταλλαγμένους σπόρους καλλιεργειών, μισθώνουν στρατιές δικηγόρων και ιδιωτικών ντετέκτιβ για να βρουν αγρότες που πιθανόν κρατάνε σπόρους προηγούμενων καλλιεργειών για να μην αγοράσουν ξανά νέους σπόρους και να καταβάλουν το τίμημα των πνευματικών δικαιωμάτων τους.
(Δείτε εδώ).

Αυτές οι παράμετροι της προστασίας των πνευματικών δικαιωμάτων είναι σαφώς πιο σοβαρές απ' την περίπτωση της αστείας -σε σύγκριση- περίπτωσης των οπτικοακουστικών έργων. Αλλά δείτε τι θυμήθηκα τώρα: Την εποχή που οι Αμερικανοί έριχναν χιλιάδες τόννους βόμβες στην επίθεση εναντίον του Ιράκ, μου τυπώθηκε στο μυαλό η εικόνα μιας σοβαρά τραυματισμένης απο βόμβα μικρής που φορούσε μπλουζάκι Disney με τη Μίνι Μάους...

Χαρακτηριστικό ίσως ενός κόσμου που μπορεί να θρηνεί για την πειρατεία και τα διαφυγόντα κέρδη του, ενώ μέσω αυτής της "πειρατείας" εδραιώνει τις αξίες του και την πολιτιστική του κυριαρχία.

Νομίζω οτι είναι πια καιρός να αποφασιστεί (με κάποιο τρόπο), το μέχρι που φτάνει η προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας, ας κριθεί το τι συνιστά "κατάχρηση". Με γνώμονα όχι αποκλειστικά και μόνο τα κέρδη στα χρηματιστήρια.

Το έγκλημα της Τράπεζας της Ελλάδος σε ταλιράκια.

Το σκάνδαλο της Τράπεζας της Ελλάδας σε πολύ απλά λόγια απο τον Techie Chan.

Η αντ-εξουσία που θέλει να εξουσιάσει.

«Τρομοκράτες» ή «ακτιβιστές» είναι αυτοί που έβαλαν φωτιά στο γραφείο του Τρεμόπουλου, στο τζίπ του Κανάκη;
Στην ουσία δεν είναι τίποτε περισσότερο από χουλιγκάνους που έχει αναθρέψει η ρουφιάνα η τηλεόραση και η δημοσιότητα.

Δεν ενεργούν από ιδεολογία. Κίνητρο είναι το μίσος της αντίθετης άποψης και φυσικά ξέρουν πως ο δημοφιλής τους στόχος θα τους εξασφαλίσει την προβολή που επιδιώκουν. Γιατί στην ουσία αυτός είναι ο στόχος, η προβολή. Άλλες Τζούλιες αυτές, με μολότοφ!

«Τρομοκράτες» ή «ακτιβιστές» και οι επαναστατικοί αγώνες και οι χύτρες της φωτιάς που καταφεύγουν σε μεγαλύτερης κλίμακας ενέργειες; Όσο πιο εντυπωσιακό το χτύπημα τόσο πιο εξασφαλισμένη και η δημοσιότητα του κατεβατού που θα γράψει ο "μοντέρ των κειμένων".

Προτεραιότητα όχι το να χτυπηθεί το σύστημα με ουσιαστικά χτυπήματα που πιθανά θα είχαν κάποιο κόστος στο τραπεζικό (π.χ.) σύστημα, αλλά η προβολή και η δημοσιότητα με εκ του ασφαλούς δολοφονικές και βομβιστικές επιθέσεις με θύματα αυτούς που πρέπει να βαφτιστούν με ρητορικούς ακροβατισμούς υπηρέτες του συστήματος. Ενίοτε δε και με ανυποψίαστους 15χρονους.

«Εφημερίδες» και οι άλλοτε εμβληματικοί τίτλοι, που δεν διστάζουν τώρα να ερμηνεύσουν τη δεοντολογία, να φιλτράρουν την ειδησεογραφία για να εξυπηρετήσουν την προσωπική τους βεντέτα σήμερα με έναν υπουργό, αύριο με έναν αντίπαλο επιχειρηματία ή για οποιαδήποτε άλλη σκοπιμότητα, για οποιονδηποτε λόγο.
Και αυτό που κάνει την ιστορία να μην καταπίνεται είναι το ότι προηγουμένως έχει δοθεί η δημοσιότητα – προβολή στον κάθε "ακτιβιστή" ή χουλιγκάνο με αντίτιμο μια έκρηξη ή μια δολοφονική επίθεση. Ότι κι αν αυτός ευαγγελίζεται.

Στη πραγματικότητα αυτό που βλέπουμε στις παραπάνω περιπτώσεις είναι ίδια όψη του νομίσματος. Και αυτοί που καταφεύγουν στη βία είτε για να εκβιάσουν τη δημοσιότητα είτε για να «διαφωτίσουν» την κοινωνία για το πώς πρέπει να ζει, αλλά και όσοι καταφεύγουν στον καθοδηγητισμό του Πατερούλη: "Εγώ θα κρίνω τι είδηση είσαι άξιος να μάθεις και να επεξεργαστείς". Και οι δύο πλευρές επιθυμούν να ποδηγετήσουν.

Οι μεν με τα όπλα, οι δε με την εξουσία του Τύπου.

Τα γεμιστά μπισκότα θα λύσουν το ελληνοτουρκικό

Η εκκωφαντική σιωπή της αντισυστημικής Αριστεράς

Διαβάζω οτιδήποτε μπορεί να με βοηθήσει να κατανοήσω το φαινόμενο της διάχυτης (τουλάχισοτν εδώ στην blogόσφαιρα) υποστήριξης των "αντιεξουσιαστών".

Διάβασα λοιπόν αυτό το σύντομο αλλά ουσιαστικό κομμάτι του Νίκου Μαραντίδη απο το ΒΗΜΑ της Κυριακής.

Βουλιάζουμε για να μην αλλάξουμε

Μια φράση του Γιώργου Παπανδρέου είναι απόλυτα αληθινή: «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε».

Φυσικά πρέπει να αλλάξουμε. Το βόλεμα και η διαφθορά έχει φτάσει να ποτίσει κάθετα περισσότερο ή λιγότερο, όλη την ελληνική κοινωνία. Όλες τις επαγγελματικές και κοινωνικές τάξεις. Αν θες λοιπόν να αλλάξεις τα πράγματα, να βάλεις σε τάξη το μαγαζί, πρέπει να συγκρουστείς. Και να συγκρουστείς πολύ σκληρά. Και με τους δημόσιους υπαλλήλους και με τους αγρότες και με τους βενζινάδες και με τους ξενοδόχους και με τους ταξιτζήδες. Με όλο τον κόσμο.

Αλλά μετά από τέτοια σύγκρουση πόσες ελπίδες έχεις να επανεκλεγείς; Γιατί ναι μεν όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι το πράγμα δεν πάει παραπέρα όπως είναι, αλλά ελπίζουμε πως η αλλαγή θα ξεκινήσει από κάπου αλλού πρώτα κι όχι από εμάς.

Άρα τρεις είναι οι επιλογές: Η πρώτη να μη σε νοιάξει αν θα επανεκλεγείς, να προχωρήσεις σας «τζώρας» να κάνεις τις δομικές αλλαγές που χρειάζονται και να χάσεις ηρωικά αφήνοντας την προσπάθεια στη μέση. Η δεύτερη να κάνεις κυβέρνηση ενότητας με την μείζονα αντιπολίτευση (αυτό κι αν θα ήταν υπέρβαση). Και η Τρίτη να πας στο ΔΝΤ.

Το ΔΝΤ όσο κι αν μας φοβίζει είναι μια μεγάλη ευκαιρία. Σου επιβάλλονται όροι (είτε θες είτε όχι σαν κυβέρνηση) τους οποίους θα πρέπει να εφαρμόσεις, ακόμα κι αν εσύ σαν πολιτικό κόμμα είσαι ιδεολογικά αντίθετος. Εμένα αυτό μου ακούγεται πολύ μεγάλη ευκαιρία για να πάει χαμένη! Άσε δηλαδή που θα δικαιωθεί και η κλισέ αντιπάθειά μας για τους ξένους που μόνιμα μας φταίνε.

Η άλλη φράση που επίσης ειπώθηκε αλλά λοιδορήθηκε και χλευάστηκε είναι το «λεφτά υπάρχουν». Φυσικά και υπάρχουν. Βρίσκονται στις καταθέσεις όσων πατριωτών τόσα χρόνια δεν πλήρωναν φόρους, όσων βρήκαν παράνομους αλλά και νόμιμους (και άρα ηθικούς) τρόπους να μην πληρώνουν το μερίδιό τους.

Θα ήθελα πάρα πολύ να ξέρω πόσα χρήματα έχει στις καταθέσεις του ο μεγαλογιατρός που φαίνεται στη δήλωση να δικαιούται μέχρι και επίδομα αλληλεγγύης. Αλλά οι μεγάλες καταθέσεις δεν βρίσκονται μόνο στην κοινωνική ελίτ, βρίσκονται κι αλλού.

Θα ήθελα λοιπόν να μάθω πόσοι είναι αυτοί που έχουν καταθέσεις άνω από 3 εκατομμύρια ευρώ. στις τράπεζες της Κρήτης (τυχαίο παράδειγμα). Και θα ήθελα να έχω μια κυβέρνηση με υπερμεγέθη καρύδια που να μπορεί να δημεύσει όσα τέτοια ποσά δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από τα δηλωμένα έσοδα.

Πως όμως να κάνεις αυτή τη βρώμικη δουλειά όταν ο ίδιος σου ο μηχανισμός και συγκεκριμένα η εφορία σου είναι η πρώτη που σου βάζει τρικλοποδιές; Γιατί όταν εξηντα-τόσες εφορίες είναι εκτός στόχου εσόδων, αυτό σημαίνει ή ότι τα χρήματα πήγαν στις τσέπες τους (αδύνατον!) ή ότι γίνεται λευκή απεργία.
Κι αυτό γίνεται από αυτούς που θεωρούν ότι δικαιούνται να πληρώνονται ολόκληρο τον μισθό τους, αλλά δεν νοιώθουν υποχρεωμένοι να βρουν τα κρατικά έσοδα που θα τους πληρώσει το μισθό τους. Ακόμα μια ομάδα που νοιώθει ότι η αλλαγή πρέπει να ξεκινήσει από τους άλλους.
Που θα μας βουλιάξει πριν αλλάξει.

Και προς επίρρωση των ανωτέρω, παραθέτω έναν επίλογο απο πρόσφατο άρθρο των Financial Times: The key issue that will remain for years to come is whether Greece is willing to undertake the huge domestic effort required to achieve a sustainable fiscal position. As long as doubts remain on this account, the spreads on Greek debt will remain elevated irrespective of the exact terms of international rescue packages. The fate of Greece will be decided in Athens, not in Brussels or Washington.

Greacus Aperigraptus

Τον είδα και χαμογελούσα, τον πέρασα για ένα είδος απο αυτό το γραφικό που αρχίζει να εκλείπει. Με όλα τα διακριτικά και τη σήμανση του είδους του: Το μαξιλαράκι με τη μασκώτ των Ολυμπιακών αγώνων (ακόμα βαστάει η περηφάνια του), με τον υπερμεγέθη γάτο(;) τοποθετημένα σε αρμονική συνύπαρξη στην πίσω εταζέρα, με ελληνικές σημαίες και τις δύο πλευρές του πίσω παρπρίζ.
Όταν όμως αυτός ο ελληνάρας άνοιξε το παράθυρό του κι άρχισε να πετάει στο δρόμο χρησιμοποιημένα χαρτομάντηλα κοκκίνισα απο θυμό.

Δεν ήταν πια απλά γραφικός, ήταν ακόμα ένα αντιπροσωπευτικό είδος απο αυτό το σίχαμα που βρωμίζει το βιότοπό του, που αδιαφορεί για τους άλλους, που ασχημονεί αδίστακτα ανεμίζοντας τη σημαία του νομίζοντας οτι αυτό του δίνει δικαιώματα.

Σημειολογικά νομίζω οτι είναι διαφωτιστικότατη περίπτωση.

Update: Τη φωτογραφία την ξαναέβαλα χωρίς αριθμό πινακίδας μετά απο προτροπή καλών φίλων, αν και ήταν συνειδητή απόφαση να φαίνεται ο αριθμός του βρωμίλου για να είναι και καταγγελία το post.

Natalie Merchant!

Δεν είναι μόνο η μοναδική της φωνή που με ανατριχιάζει, είναι που και τα τραγούδια της είναι ένα προς ένα.
Με κάνει να ζητάω κάθε τι που έχει ηχογραφήσει (αν τραγουδάει στο μπάνιο της και τα έχει ηχογραφήσει τα θέλω!).



Είναι κι αυτή η αφτιασίδωτη ομορφιά της, ο τρόπος που κινείται, μακρυά απο star system κι αηδίες.



Είχε καιρό να βγάλει νέα δουλειά και μου έλειψε αλλά τώρα επανέρχεται με νέο υλικό με τίτλο "Leave Your Sleep"!



Natalie σας αγαπώ!

Η κρίση φέρνει εμφύλιο!

-Δεν υπάρχει σάλιο!

Για καιρό τώρα ζούσαμε σε εθνική νιρβάνα. Είχαμε την πολυτέλεια να ζούμε με δανεικά, να φοροδιαφεύγουμε, να λαδώνουμε. Είχαμε την πολυτέλεια να κακομάθουμε. Να αναπτύξουμε το σύνδρομο του “keeping up with the Jones’s”. Να ξοδεύουμε «ανταγωνιστικά» για να επιδείξουμε ένα επίπλαστο κοινωνικό status.

Τώρα όμως που ήρθε ο λογαριασμός μάλλον χλωμό είναι το να αρχίσουμε τον νεοελληνικό κιμπάρικο ψευτοκαυγά (που λέει και το Focus) του «άστα, δικά μου». Αρχίζει ο πραγματικός καυγάς για το ποια «κάστα» πρέπει να πληρώσει. Αρχίζουν να φαίνονται οι αμείλικτες αντιπαλότητες.

Το μεγάλο μας στοίχημα αυτή τη στιγμή δεν είναι αν θα πάμε στο ΔΝΤ, δεν είναι το σε πόσα χρόνια θα ξεπεραστεί η κρίση, δεν είναι καν το αν θα επιζήσουν τα ασφαλιστικά ταμεία. Το μεγάλο μας στοίχημα είναι το τι κοινωνία θα προκύψει μέσα από αυτή τη βίαιη ζύμωση. Πως θα διαμορφωθούν οι ήδη τραυματισμένες μας κοινωνικές σχέσεις με την εκρηκτική αύξηση της ανεργίας που θα έχουμε τα επόμενα χρόνια, πως θα μεταλλαχθεί ο «εθνικός» μας χαρακτήρας.

Ο έλληνας ελάχιστα έχει αλλάξει από τον καιρό της επανάστασης του 21. Τότε είχαμε αμέτρητα περιστατικά ανθρώπων που έφτασαν να βάλουν σε κίνδυνο τον αγώνα για να πλουτίσουν, για να καρπωθούν αξιώματα και εξουσία.

Ιστορικά ερμηνεύεται αυτό το φαινόμενο επειδή τότε η Ελλάδα ήταν ένας χώρος που Μωραΐτες, Ρουμελιώτες, Νησιώτες, Αρβανίτες, Βλάχοι και λοιποί, με τα δικά τους συλλογικά πάθη, προτερήματα και μειονεκτήματα, συγκατοικούσαν αναγκαστικά κάτω από την εξουσία του Οθωμανού. Η εξέγερση και η ανάγκη αυτοδιοίκησης όμως ανέδειξε το ετερόκλητο μωσαϊκό, έβγαλε στην επιφάνεια τα μίση και τις αντιθέσεις. Η επανάσταση κινδύνεψε από ένα καταστροφικό εμφύλιο ελάχιστο καιρό μετά, επειδή οι Ρουμελιώτες δεν ανέχτηκαν τα προνόμια του Μωριά.

Γιατί τα θυμόμαστε τώρα αυτά; Μα γιατί κοντά δύο αιώνες μετά έχουμε και πάλι ένα έθνος διχασμένο, χωρίς καμία κοινωνική συνοχή, με αντιπαλότητες λιγότερο τοπικιστικές και περισσότερο ταξικές ή ιδεολογικές.

Οι ίδιοι οι πολίτες μισιούνται μεταξύ τους και όλοι μαζί μισούν το ίδιο το κράτος που τρέφουν, το κράτος ακόμα εφευρίσκει τρόπους να εξαπατά τους πολίτες του, η εξουσία ακόμα δεν έχει διάθεση να πειράξει τους ομόσταυλούς της, οι φόροι είναι χαράτσια που δεν έχουν κανένα ανταποδοτικό μέγεθος.

Το εθνικό μπάχαλο κινητοποιεί περισσότερες ενστικτώδεις αντιθέσεις παρά λογικές δράσεις για «φυγή προς τα εμπρός». Η κρίση μπορεί εύκολα να γίνει η σπίθα που θα πυροδοτήσει για ακόμα μια φορά τα πιο φοβικά, εχθρικά αντανακλαστικά μας, μπορεί να φέρει σε θέσεις μάχης όσους υπερασπίζονται ή πολεμούν ιδεολογίες, τρόπους ζωής, δικαιώματα και υποχρεώσεις, όσους απλά έχουν μάθει να ερμηνεύουν τον κόσμο ανάλογα με το χρώμα των γυαλιών τους. Στην κρίση είναι που ο καθένας βλέπει αυτά που θέλει να δει, οχυρώνεται πίσω απο την "ασφάλεια" του Εγώ του.

Η κρίση μυρίζει εμφύλιο πόλεμο. Και μακάρι να κάνω λάθος αλλά φοβάμαι πολύ γιατί τώρα δεν έχουμε ούτε μισό Κολοκοτρώνη.