26/2/08

Που'ναι η μπάλα; Οέο;

Για ακόμα μια φορά χάθηκε η μπάλα.
Για ακόμα μια φορά η συζήτηση που γίνεται ΤΩΡΑ (γιατί άραγε), για τα blogs είναι ακόμα μια φαρσοκωμωδία στα μέτρα των τηλεπαραθύρων που μπλέκει ασυδοσία, ελευθεροτυπία, όρια, συκοφαντίες.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να βρεις ισορροπία και ζητούμενα σε ένα κόσμο εκπαιδευμένο να διακρίνει μόνο μαύρο και άσπρο, να επικοινωνεί μόνο με χοντρές έννοιες για βασικές ανάγκες. Τα μέσα (για την τηλεόραση μιλάω), εκπαίδευσαν κρετίνους που αδυνατούν να ισορροπήσουν, να σταθμίσουν, να κρίνουν.

Υπάρχουν κίνδυνοι στο διαδίκτυο; Τότε είναι κακό το διαδίκτυο! Τρομοκρατηθείτε γονείς! Να παρέμβει ο εισαγγελέας, το κράτος να μας προστατέψει. Δε χρειάζεται να μάθει ο καθένας τους κινδύνους, να κρίνει, να προστατευτεί. Όπως ακριβώς και με τα χιόνια. Αν δεν ξέρεις να περάσεις αλυσίδες στις ρόδες σου, περίμενε, το κράτος θα στείλει πυροσβέστες και τροχονόμους να το κάνουν για σένα. Όπως το κράτος φταίει που δεν είχες μέτρα πυροπροστασίας και κάηκε το σπίτι σου που ήταν χτισμένο μέσα στα πεύκα.

Σήμερα η κουβέντα γίνεται για τα blogs κι ανάθεμα αν έχει καταλάβει κάποιος άσχετος με υπολογιστές, το τι είναι τα blogs και ποιο είναι το θέμα μας. Το ρεπορτάζ σε μεγάλο κανάλι το Σάββατο που μας πέρασε, αναφερόταν σε «ιστιοσελίδες» πράγμα ενδεικτικό για τη γνώση αυτών που διαμορφώνουν την «άποψη».

Όταν η συζήτηση πάει να γίνει πιο λεπτομερής και διαφωτιστική ο άνκορμαν (που δεν αναβάθμισε τη γνώση του από το 1980 που έγινε δημοσιογράφος), διακόπτει τον ομιλητή γιατί «αυτά είναι τεχνικά θέματα και δεν τα καταλαβαίνει ο κόσμος». Εννοεί βέβαια ότι αδυνατεί να τα κατανοήσει ο ίδιος, γιατί κάποιο κοινό μια χαρά καταλαβαίνει, απλά το θέμα είναι «ποιο κοινό». Και ξέρουν ότι το κοινό ΤΟΥΣ είναι η μάζα των βασικών εννοιών Συντάξεις=Πεινάω, Χιόνια=Κρυώνω, Σεισμός=Φοβάμαι. Όποιος επιθυμεί να κατανοήσει ας κατευθυνθεί σε άλλο Μέσο.

Τα blogs λοιπόν (για να έρθουμε και στο προκείμενο), δεν είναι δημοσιογραφία. Είναι η ψυχοθεραπεία του καθενός που θέλει να βγάλει ότι κουβαλάει μέσα του. Ποίηση, μουσική, ημερολόγιο, σχόλια, αθλητικά. Αν έχει σκατά στην ψυχή του, σκατά θα βγάλει. Και θα το κάνει κι εύκολα αφού μπορεί να είναι ανώνυμος, με τρόπο που δεν θα έκανε στην κανονική επώνυμη ζωή του. Ενίοτε έχουμε και «δημοσιογραφία» από επαγγελματίες δημοσιογράφους. Γιατί όμως να κάνεις στον ελεύθερο χρόνο σου κάτι που κάνεις για επάγγελμα; Από καψούρα να πεις αυτά που σου επιτρέπει ο εργοδότης σου; Από ευαισθησία γιατί ξέρεις πράγματα που δεν μπορείς να υπογράψεις και να αποδείξεις;
Η επειδή το να είσαι ανώνυμος σου δίνει τη δυνατότητα να «κάνεις παιχνίδι»;

Επιμένω λοιπόν να θέλω να επιλέγω ποιον υπερασπίζομαι και γιατί. Επιμένω να θέλω να βλέπω αποχρώσεις και να μη βιάζομαι να πάρω θέση ειδικά σε μια ύποπτη χρονική περίοδο που οι αγαθές προθέσεις σπανίζουν.

Ας θυμηθούμε άλλωστε ότι το θέμα είναι μια ακόμα παράπλευρη επίπτωση της υπόθεσης Ζαχόπουλου. Της κουράδας που έκρυβε απο κάτω της ένα βόθρο στο μέγεθος της Αθήνας, δείχνοντας και το μέγεθος της κρίσης αξιών που περνάμε σαν κοινωνία.

9 σχόλια:

after8 είπε...

πολύ σωστά Ανέστη τα λες, για ακόμα μια φορά. Εγώ τουλάχιστον μετά από τόσες συνεδρίες, νιώθω σχεδόν άνθρωπος.

ανεστης είπε...

Εγώ πάλι όσο γράφω τόσο τσατίζομαι. Και εχω δοκιμάσει τα πάντα, άσε δεν γίνεται τίποτα.

skarma είπε...

Φίλε Ανέστη, αυτό που έχει χάσει (ή δεν απέκτησε ποτέ γιατί έτσι εκπαιδεύτηκε) το κοινό είναι η δυνατότητα να αξιολογεί, να φιλτράρει κάθε τι τον "ταϊζουν" η tv, το ραδιόφωνο, τα blogs. Το να βάλεις το μυαλό σου να σκεφτεί -σχετικά με μια πληροφορία- δεν έχει να κάνει ούτε με την ηλικία, ούτε με τις εμπειρίες που έχει κανείς. Το ξέρω δεν είναι εύκολο να το κάνεις όταν "βομβαρδίζεσαι" καθημερινά με τόσες πληροφορίες, όμως από την άλλη είναι επιλογή του καθένα μας για το αν και από που θα ενημερώνεται.

Freedula είπε...

Συγχαρητήρια! Αυτό έχω να πω μόνο!

Αυτή η πολύπλευρη προσπάθεια προσέγγισης είναι από τις καλύτερες.

Οχι ας μην βιαστούμε. Εκείνο που ενοχλεί δεν είναι η ανωνυμία, σίγουρα όχι. Είναι η αίσθηση ότι χάνουν την χειραγώγηση ενός κομματιού που το είχαν δεδομένο. Και πρέπει να ξανά να αναζητήσουν τρόπους και επιχειρήματα για να τα ισοπεδώσουν όλα, μπας και ανακτήσουν τα " μίζερα ποσοστά" τους.

Οτι μας τρομάζει, είναι εχθρός μας. Το φοβόμαστε και το πολεμάμε.

Δεν ξέρω αν πρέπει να διεκδικήσουμε, αλήθεια δεν ξέρω. Αυτό που νιώθω όμως σχεδόν με βεβαιότητα, είναι ότι τα σκατά που λες, θα βρίσκονται πάντα στην θέση που ανήκουν. Και οι φωνές που έχουν ψυχή, θα αγαπηθούν και θα φωσφορίζουν.

Η ελευθερία θέλει αγώνα και επιμονή και προσπάθεια ναι. Μα η μεγαλύτερη τους ελευθερία είναι να πιστεύουμε οτι είμαστε ελεύθεροι.

Ας μην βιαστούμε. Πάντα υπάρχει τρόπος, χωρίς "αίμα". Οσο δίνουμε τροφή, τρέφονται τα θηρία.

Καλή μας μέρα

Atron είπε...

Εγώ ξέρω ότι κοιμάσαι όπως στρώνεις. Ο κάθε ένας επιλέγει τι θα γράψει, πως θα το γράψει και σε τι κοινό απευθύνεται. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να μπορεί να δεχτεί τις συνέπειες.

Καλλιτεχνικά μπορείς να γράφεις ανώνυμα. Για ψυχοθεραπεία επίσης. Αν καταγγέλεις όμως πράγματα που θίγουν ανθρώπους, φρόντισε να είσαι πολύ καλός και να μην σε πιάσουν.

Γιατί αν σε πιάσουν, ακόμα και αν έχεις αποδείξεις, το σφάλμα είναι πάλι δικό σου επειδή αντί να απευθυνθείς στους αρμόδιους για καταγγελίες προτίμησες να στήσεις μόνος σου ένα λαικό δικαστήριο και μάλιστα να βγάλεις και την ουρά σου από έξω.

Είμαστε πλέον σαν κοινωνία στη φάση του να πετάμε ανθρώπους στα λιοντάρια με συνοπτικές διαδικασίες για να καθαρίζουν τα λιοντάρια για εμάς. Αλήθεια μετά τι έρχεται? Τα εξάσφαιρα?

skarma είπε...

Ευθύνη για το τι λέει ή γράφει ο καθένας μας -θα έπρεπε να- υπάρχει στο κάθε τι, όσο "ανάλαφρο" και εάν είναι.
Και Atron, δεν συμφωνώ με την λογική "πρέπει να είσαι πολύ καλός για να μη σε πιάσουν". Επιμένω στο να "είσαι πολύ καλός" σκέτο. Το "να μη σε πιάσουν" μου ακούγεται κλασική κουτοπονηριά στην οποία δυστηχώς καταφεύγει μονίμως στην καθημερινότητά του ο νεοέλληνας.

Atron είπε...

skarma, αυτό που ήθελα να τονίσω είναι οι κανόνες του παιχνιδιού.
Το να μην υπακούς στους κανόνες του παιχνιδιού είναι δικαίωμά σου, αλλά αν κινείσαι έτσι έχεις 3 επιλογές:
1. Να κινείσαι αόρατα.
2. Να σε πιάσουν και να παίξεις με τους κανόνες.
3. Να επιβάλλεις τους δικούς σου κανόνες.

Συμφωνώ με την κουτοπονηριά που λες αλλά είναι δικαίωμα του καθενός να το παίξει κουτοπόνηρος. Όπως είναι και δικαίωμα του καθενός να κυνηγήσει (με νόμιμο τρόπο) κάποιον που τον θίγει, απλά πράγματα δηλαδή. Πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους σε αυτή τη χώρα τον απλό νόμο της φυσικής περι δράσης και αντίδρασης.

Khlysty είπε...

Συμφωνώ μαζί σου, σε παραπέμπω στο post μου για το θέμα (http://khlyst.blogspot.com/2008/02/blog-post_25.html) και διαφωνώ με τον Σ. Χαϊκάλη που πιστεύει ότι από την ιστορία αυτή μπορεί να βγει κάτι καλό για τα blogs στην Ελλάδα του 1959 (και μη μου πει κανείς ότι έχουμε 2007, διότι μάλλον δεν ξέρει πού ζει...).

ανεστης είπε...

@skarma
Κατα περίπτωση ο διώκτης και ο διωκόμενος μπορεί να εναλλάσονται σε θέση δικαίου.

Ένας εργαζόμενος που καρφώνει τον εργοδότη του που παρανομεί (whistleblower), δεν είναι κουτοπόνηρος εαν προνοήσει να κρυφτεί. Αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα.
Επειδή λοιπόν τα blogs προσφέρονται για τέτοιες λειτουργίες οφείλει να προστατευτεί η ανωνυμία που είναι θεμιτότατη. Εμείς με τη σειρά μας οφείλουμε να αντιμετωπίζουμε τα θέματα με σκεπτικισμό.
Στην ουσία δεν διαφωνείς με τον atron.

να σας επισημάνω επίσης την κυβενρητική φαιδρότητα που διάβασα σε προχτεσινή εφημερίδα. Θέλουν λέει να επιβάλουν με νόμο την επωνυμία σε κάθε blog!!!
Όπως κάποτε ο Μαρούδας θα κατέρριπτε τους τηλεοπτικούς δορυφόρους για να μη θιγεί η ΕΡΤ...

Μεσάνυχτα βαθιά οι ηγέτες μας